I SA/Sz 606/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi [...] Kopalni Surowców Mineralnych S.A. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r., nr [...], którą określono S. Kopalniom Surowców Mineralnych Spółka Akcyjna z siedzibą w S. (zwanej "skarżącą") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w łącznej kwocie [...] zł. W dniu 29 stycznia 2014 r. do Burmistrza B. wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości za 2014 r. złożona przez skarżącą w której wykazała ona łączną wysokość podatku w kwocie [...] zł. W deklaracji tej wykazano do opodatkowania [...] m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] m² powierzchni gruntów pozostałych oraz budowle o wartości [...] zł. Postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz B. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego za 2014 rok, a następnie wydana została przez niego decyzja z [...] r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. W jej uzasadnieniu wskazano, że skarżąca, jest osobą prawną, posiadającą formę organizacyjną spółki akcyjnej oraz, że jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin. Organ pierwszej instancji ustalił, że na podstawie koncesji przyznanej decyzją Wojewody G. z dnia [...]r., nr [...] o przyznaniu koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego w kopalni "[...]"; decyzji Wojewody G. z dnia [...] r. nr [...], o przyznaniu koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego w kopalni "[...]", zmienionej decyzją Wojewody G. z dnia [...]r. nr [...], oraz decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] oraz wygaszonej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. o nr [...]; skarżąca eksploatowała na terenie Gminy B. zakład górniczy "[...]" oraz "[...]" oraz rekultywowała tereny poeksploatacyjne obu tych zakładów. Tereny poeksploatacyjne były stopniowo poddawane procesowi rekultywacji i przywracane do funkcji rolnej lub leśnej, co wynika z decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" na działce [...]; decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. o zatwierdzeniu Dodatku nr 1-rozliczeniowego złoża kruszywa "[...]"; decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. nr [...], określającej kierunek rekultywacji oraz o uznaniu za zakończoną rekultywacji terenów poeksploatacyjnych położonych na działkach nr ew. [...] o łącznej powierzchni [...] ha; decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] r. nr [...] o czasowym wyłączeniu z produkcji leśnej części działki nr [...] o powierzchni [...] ha, Karty Ewidencyjnej obiektu podlegającego rekultywacji i zagospodarowaniu w 2012 i 2013 r. złożonej przez skarżącą Staroście M., pisma skarżącej z 26 października 2009 r. znak [...] do Starosty M., decyzji Starosty M. z [...]r. znak [...] oraz z [...] r. znak: [...] zmieniających decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz ustalającej kierunek i podmiot zobowiązany do rekultywacji, pisma skarżącej do Burmistrza B. i Starosty M. z 15 września 2011 r. znak: [...], decyzji Starosty M. z [...]r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14 maja 2013 r. znak: [...] z lustracji gruntów położonych w obrębie P., z decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną oraz z pisma Starostwa Powiatowego w M. z [...] r. znak [...], pisma Referatu Gospodarki Mieniem Komunalnym i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B. z 14 kwietnia 2014 r., pisma Starostwa Powiatowego w M. z 9 kwietnia 2014 r. znak [...], wniosku SKSM S.A. z 21 lutego 2014 r. o uznanie rekultywacji za zakończoną, decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu za zakończoną rekultywacji działek [...] oraz pisma SKSM S.A. z 3 kwietnia 2014 r. Dalej organ wskazał, że skarżąca była w 2014 roku właścicielem działek: [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha, położonych w obrębie P. Organ podatkowy dokonał ustaleń odnośnie powierzchni gruntów będących w posiadaniu skarżącej, a równocześnie w roku 2014 wyłączonych z produkcji rolnej lub leśnej i objętych działalnością gospodarczą w zakresie wydobywania kruszywa, będących w trakcie procesu rekultywacji na podstawie: - decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" obejmującego działki nr ew. [...] zmienionej - po uwzględnieniu dokonanych podziałów geodezyjnych decyzją Starosty M. z dnia [...] r. znak: [...] obejmującą działki nr ew. [...] oraz ustalającą skarżącą jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni [...] ha działki nr [...] oraz zmienionej decyzją z [...]r, znak: [...], - decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, - decyzji Starosty P. z [...] r., znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, - decyzji Starosty M. z [...] r., znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, - decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu za zakończoną rekultywacji działek [...]. - a nadto pism: pisma Starostwa Powiatowego w M. z 25 czerwca 2013 r., znak [...], pisma Referatu Gospodarki Mieniem Komunalnym i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B. z 14 kwietnia 2014 r., pisma Starostwa Powiatowego w M. z 9 kwietnia 2014 r. znak [...], wniosku SKSM S.A. z 21 lutego 2014 r. o uznanie rekultywacji za zakończoną, zawiadomienia Starostwa Powiatowego w M. z 24 marca 2014 r. znak [...] o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie uznania za zakończoną rekultywacji działek nr [...], pism SKSM S.A. z 3 kwietnia 2014 r. i 7 października 2014 r. oraz kart ewidencyjnych obiektu podlegającego rekultywacji za lata: 2013 i 2014 składanych Staroście M. w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Organ podkreślił, że skarżąca w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r. wykazała do opodatkowania nieprawidłowo tylko część powierzchni działki [...] oraz [...] jako grunty pozostałe o pow. łącznej [...] ha, a także część powierzchni działki [...] o powierzchni [...] ha jako grunty zajęte na działalność gospodarczą. Tymczasem, organ pierwszej instancji uznał, że powierzchnie obu działek poddane obowiązkowi rekultywacji w roku 2014 są inne niż wskazał podatnik. Dokonał tego w oparciu o decyzję Urzędu Rejonowego w M. z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" obejmującego działki nr ew. [...] zmienioną decyzją Starosty M. z dnia 10 lutego 2010 r. nr [...], która w pkt II sentencji ustaliła skarżącą jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni działki [...] (z tego [...] ha w kierunku rolnym i [...] ha w kierunku leśnym) oraz większość powierzchni działki [...] czyli [...] ha (z tego [...] ha w kierunku rolnym i [...] w kierunku leśnym), a następnie zmienionej na wniosek skarżącej decyzją z [...] r, znak: [...], w której Starosta w pkt 2 zmienił punkt II podpunkt 1 i 2 sentencji decyzji pierwotnej wskazując powierzchnie do rekultywacji jako część działki nr [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...]ha i kierunek rekultywacji obu tych części działek: inny, tj. zagospodarowanie poprzez zadrzewienie-zakrzewienie, z możliwością turystyczno-rekreacyjnego wykorzystania oraz zalesień oraz powierzchnie do rekultywacji jako część działki nr [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji obu działek: powierzchnie do rekultywacji jako część działki nr [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji obu działek: leśny. Ponadto ustalono, również z decyzji Starosty M. z [...] r. o uznaniu rekultywacji za zakończoną, protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14 maja 2013 r. z lustracji gruntów położonych w obrębie P., z decyzji Starosty M. z [...] r. o uznaniu rekultywacji za zakończoną oraz pisma Starostwa Powiatowego w M. z [...] r. nr [...], że rekultywacja działki nr [...] tylko w zakresie powierzchni [...] ha została zakończona w roku 2013. Natomiast w odniesieniu do pozostałej części działki toczyło się w roku wydania decyzji postępowanie o uznanie rekultywacji za zakończoną na części działki nr [...] o pow. [...] ha oraz na części działki nr [...] o pow. [...] ha, co ustalono w oparciu o informacje zawarte w piśmie Referatu Gospodarki Mieniem Komunalnym i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B. z 14 kwietnia 2014 r., pisma Starostwa Powiatowego w M. z 9 kwietnia 2014 r. znak [...], decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu za zakończoną rekultywacji działek nr [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał zatem na podstawie wymienionych powyżej dokumentów, jak również pisma podatnika do Starosty z dnia 26 października 2009 r. oraz wyjaśnienia Starosty zawartego w jego piśmie z 25 lutego 2013 r., że działka nr [...]– w odniesieniu do części powierzchni [...] ha w całym roku 2013 i do końca czerwca 2014 r. oraz nr [...]na większości powierzchni działki, czyli [...] ha, w całym roku 2013 i do końca czerwca 2014 r. objęte były działalnością wydobywczą lub obowiązkiem i procesem rekultywacji, a w konsekwencji zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegały w roku podatkowym 2014 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Rekultywacja działek nr [...] w odniesieniu do części o powierzchni [...]ha i nr [...] w stosunku do powierzchni [...] ha została zakończona na mocy decyzji z dnia [...]r. Organ pierwszej instancji przedstawił w formie tabelarycznej stan prawny będących w posiadaniu podatnika nieruchomości, tj. wymieniono poszczególne działki, ich powierzchnie całkowite oraz powierzchnie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym na rekultywację w rozbiciu na dwa okresy, tj. od stycznia do końca czerwca 2014 r., a także od lipca do końca grudnia 2014 r. Wartość budowli w kwocie [...] zł została ustalona przez organ na podstawie danych wskazanych przez skarżącą w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2014 r. ponieważ informacje podawane przez skarżącą nie budziły w tym zakresie wątpliwości. Nie kwestionowano także faktu przeniesienia z końcem kwietnia 2014 r. budowli będącej przedmiotem opodatkowania poza teren Gminy B., co skutkowało skorygowaniem (zmniejszeniem) wysokości zobowiązania w tym zakresie. W uzasadnieniu prawnym decyzji powołano m.in. brzmienie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej określanej jako "u.p.i.o.l.", dokonując jednocześnie wykładni tego przepisu. Organ podkreślił także, że zgodnie z art. 20 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2004 r. Nr 121 poz. 1266) osoba powodująca utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów jest obowiązana do ich rekultywacji na własny koszt, a tylko w przypadkach szczególnych - gruntów zdewastowanych lub zdegradowanych przez nieustalone osoby, w wyniku klęsk żywiołowych lub ruchów masowych ziemi, rekultywacji dokonuje właściwy organ wymieniony w art. 5 tej ustawy. Uznał zatem, że rekultywację przedmiotowego gruntu powinna aż do końca przeprowadzić skarżąca. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 pkt 4 wymienionej ustawy niezbędne jest wydanie decyzji przez starostę o uznaniu rekultywacji za zakończoną i dopiero wówczas rekultywacja jest prawnie zakończona. Postępowanie w tym przedmiocie było prowadzone przez Starostę M. w odniesieniu do części przedmiotowego terenu. W obrocie prawnym funkcjonowały ostateczne decyzje o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do następujących gruntów objętych podatkiem od nieruchomości w Gminie B.: działka nr ew. [...] o pow. [...] ha (decyzja z dnia [...] r.) działek nr ew. [...] (decyzja z dnia [...] r.), decyzje na działki [...] o pow. [...] ha (decyzja Starosty P. z [...] r.), działki [...] i [...] (decyzja [...] r.), działki [...] (decyzja Starosty M. z [..] r.), a w trakcie roku podatkowego na działki [...] (decyzja Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu za zakończoną rekultywację działek [...]). W tej sytuacji, skoro, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, grunty skarżącej były w roku podatkowym 2014 wykorzystywane do prowadzenia działalności poeksploatacyjnej, w szczególności rekultywacji, organ pierwszej instancji uznał, że należy ustalić charakter gruntów nie na podstawie ewidencji gruntów, ale w oparciu o dane wynikające z innych dokumentów. W danym przypadku należało zastąpić dane z wypisów w ewidencji gruntów ustaleniami z dokumentów urzędowych i innych, z których wynikało, że w rzeczywistości na danych działkach znajdują się tereny poeksploatacyjne, rekultywowane, które również należy traktować jako zajęte na działalność gospodarczą. Dlatego ustalono, że skarżąca podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od początku stycznia do końca czerwca 2014 r. w odniesieniu do gruntów zakładu górniczego o powierzchni [...] m². Organ, uzasadniając swoje stanowisko powołał również poglądy wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i podsumowując wskazał, że grunty o łącznej powierzchni [...] m² w okresie od stycznia 2014 r. do końca czerwca 2014 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą i w związku z tym z tym nie podlegają opodatkowaniem podatkiem rolnym bądź leśnym. Wskazał, że takie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy czym, ze względu na to, iż są zajęte na działalność gospodarczą to podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.i.o.l., czyli jako związane z działalnością gospodarczą, Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w którym zarzuciła organowi I instancji: - podawanie informacji i faktów nieprawdziwych lub niezgodnych ze stanem faktycznym, - wadliwe i nie odpowiadające stanowi faktycznemu definiowanie przedmiotu sporu, - naruszenie art. 122 i art. 187 o.p. przez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez: nie przeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie czy grunty posiadane przez spółkę były czy też nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a jeśli tak to jaki obszar był na ten cel zajęty oraz przez nie przeprowadzenie dowodu o którym mowa w art. 198 § 1o.p., tj. oględzin, pomimo iż dowód ten miałby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, - mylne i nie odpowiadające u.p.i.o.l. twierdzenie, iż wszystkie grunty wymienione w decyzji, w tym objęte obowiązkiem rekultywacji w roku którego dotyczy decyzja były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. - naruszenie art. 210 o.p. przez wadliwe uzasadnienie decyzji w zakresie stanu faktycznego i prawnego, a nadto przez to, ze uzasadnienie w wielu przypadkach jest lakoniczne, niewyczerpujące i bardzo często całkowicie niezrozumiałe, - wadliwe określenie spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 rok, decyzja wydaną w miesiącu listopadzie 2014 roku w oparciu o stan gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem m.in. za okres grudnia 2014, kiedy miesiąc ten jeszcze w momencie wydania decyzji nie wystąpił - wadliwe przyjęcie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej całej działki nr [...] - naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie wymienionego przepisu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu odwołania uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jako zgodnej z przepisami prawa i wydanej w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalonego stanu faktycznego, a także jego oceny. W uzasadnieniu decyzji wskazało m.in. na poglądy wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1994 r., sygn. akt III AZP 5/94 (OSNP 1999/13/154) oraz wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 75/06 i z 6 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 492/06 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 180/05. Organ wskazał, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości i że do spornych części działek [...] i [...] za okres od początku stycznia do końca czerwca 2014 r. z uwagi na prowadzenie na nich rekultywacji, należało zastosować stawkę przewidzianą jak dla nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i objął opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości działki o łącznej powierzchni [...] m² w okresie od stycznia 2014 r. do końca czerwca 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w treści skargi na okoliczności tamże podane, obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania, zarzucając: 1) podawanie faktów i informacji nieprawdziwych lub niezgodnych ze stanem faktycznym, 2) wadliwe i nie odpowiadające stanowi faktycznemu definiowane przedmiotu sporu, 3) art. 122 i 187 o.p. przez nie podjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez: - nie przeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie czy grunty posiadane przez skarżącą były czy też nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a jeśli tak to jaki obszar był na ten cel zajęty, - nie przeprowadzenie dowodu, o którym mowa w art. 198 § 1 o.p., tj. oględzin, pomimo że dowód ten miałby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 4) mylne i nie odpowiadające u.p.i.o.l. ustalenie i twierdzenie, że wszystkie grunty wymienione w decyzji, w tym objęte obowiązkową rekultywacją poeksploatacyjną, w roku którego dot. decyzja były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, 5) art. 210 §1 pkt 6 o.p. przez to, że decyzja została wadliwie uzasadniona w zakresie faktycznym jak i prawnym, a ponadto uzasadnienie to w wielu przypadkach jest lakoniczne, nie wyczerpujące i bardzo często - całkowicie niezrozumiałe, 6) wadliwe określenie skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 rok, decyzja wydaną w miesiącu listopadzie 2014 roku w oparciu o stan gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem m.in. za okres grudnia 2014, kiedy miesiąc ten jeszcze w momencie wydania decyzji nie wystąpił 7) wadliwe przyjęcie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej całej działki [...], 8) art. 22 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie wymienionego przepisu, W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z argumentacją jak w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionym wyżej zakresie, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, prowadzącej do uznania Spółki za podatnika podatku od nieruchomości odnoście gruntów znajdujących się w jej posiadaniu stawkami jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na wstępie wskazać należy, że skład orzekający w sprawie nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy jest kompletny, a jego ocena zgodna jest z art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej w skrócie "o.p."). Organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe w sprawie zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 122 i art. 187 § 1 o.p. w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia, zebrany zaś materiał dowodowy został należycie rozpatrzony, a wydana w sprawie decyzja, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 o.p., zawiera właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności na uwzględnienie nie zasługuje podniesiony przez skarżącą zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin. Zgodnie z art. 198 § 1 o.p., organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Przytoczony przepis pozostawia organowi podatkowemu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o przeprowadzeniu oględzin. Zostało to wyrażone przez użycie zwrotu "może", jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej. A zatem, potrzeba przeprowadzenia wskazanych dowodów każdorazowo podlega ocenie organu podatkowego w zależności od okoliczności występujących w konkretnej sprawie. W ocenie Sądu, organ podatkowy, nie przekraczając granic wyznaczonych zasadą prawdy materialnej, zasadnie odstąpił w przedmiotowej sprawie od dokonania oględzin nieruchomości skarżącej. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie błędu organu albowiem oględziny nie są konieczne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, choćby z uwagi na to, że nie jest możliwe w chwili obecnej ustalenie w terenie stanu faktycznego sprzed lat (decyzję organ odwoławczy wydał w 2015 r.), zaś zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów są wystarczające dla dokonania odpowiednich i wiarygodnych ustaleń w zakresie niezbędnym dla określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Ustosunkowując się do zarzutu nie odniesienia się przez organ odwoławczy do podniesionych w odwołaniu zarzutów co do naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu - Sąd zauważa, że wyrażone w art. 120 i w art. 127 o.p. zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i zasada dwuinstancyjności oznaczają, iż w przypadku wniesienia przez podatnika odwołania od decyzji organu I instancji, rozpoznający to odwołanie organ II instancji ma obowiązek ponownie rozpatrzeć daną sprawę. Zgodnie z art. 210 § 4 o.p., w uzasadnieniu decyzji musi być - między innymi - zawarte uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz uzasadnienie faktyczne. Podkreślić jednocześnie należy, że uzasadnienie decyzji nie jest rozprawą polemiczną. Jeżeli zatem zawiera ono wyczerpujące wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, to nieodniesienie się do niektórych tez i orzeczeń przedstawionych przez stronę nie stanowi o wadliwości decyzji uzasadniającej jej uchylenie przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie, organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczył przepisy prawa materialnego (a także i procesowego) i uzasadnił ich zastosowanie - a więc wyjaśnił przesłanki swego rozstrzygnięcia. Przedstawił także uzasadnienie faktyczne. Organ odniósł się przy tym do wskazanych na wstępie zarzutów skarżącej. Skoro Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji co do prawidłowości opodatkowania gruntów znajdujących się w posiadaniu skarżącej, to tym samym wskazało na niezasadność zarzutu skarżącej podniesionego w odwołaniu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi w tym zakresie podnieść jeszcze należy, że skład orzekający sprawie uznał, że słusznie organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zaakceptował przeprowadzone postępowanie dowodowe i podjęte ustalenia w zakresie sposobu korzystania i przeznaczenia poszczególnych działek w 2014 r. Ponadto, zdaniem Sądu, mając dodatkowo na względzie brzmienie przepisu art. 180 o.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, należy uznać, że w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe przyjęto w efekcie prawidłowe ustalenia dla opodatkowania poszczególnych działek znajdujących się w posiadaniu strony skarżącej. Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe nie oparły się wyłącznie na nieaktualnych zapisach ewidencji, co podnosi strona skarżąca, ale przede wszystkim na zgromadzonych dokumentach urzędowych, które nie pozostawiają wątpliwości, co do charakteru działek wykorzystywanych przez stronę skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej. W tym miejscu wskazać należy, że zarówno orzecznictwo sądowoadministracyjne, jak i doktryna akcentują wyłącznie techniczno-deklaratoryjny charakter zapisów w ewidencji gruntów, co wynika z treści art. 20 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest jedynie zbiorem informacji o gruntach i budynkach. Co do gruntów zawiera ona dane o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ich ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających. Podkreślić także należy, że sądowa kontrola decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości nie może obejmować badania kwestii związanych z wywiązywaniem się właściwego organu z obowiązków wynikających z przepisów dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, a także oceny realizacji obowiązków nałożonych na określone podmioty poprzez art. 22 ust. 2 i art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Kwestie te mogą być bowiem elementem odrębnego (pozapodatkowego) postępowania, w ramach którego stronie przysługują środki zaskarżenia oraz prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zagadnienia te, przy spełnieniu określonych warunków mogą także, co do zasady, stanowić przedmiot skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Zaakcentować jednakże warto, że (zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek, o których mowa w § 10 i 11. Nadto, wskazać należy, że szczególny charakter przewidzianej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przesłanki związania gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazuje, że okoliczność ta nie może być ustalana w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Ustalenia w tym zakresie organ podatkowy czyni bowiem w oparciu o ogólne zasady postępowania dowodowego, gdyż w tym zakresie (w odróżnieniu od klasyfikacji gruntów) nie obowiązuje ustawowe założenie, że tę okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Bezspornie, w niniejszej sprawie, fakt władania i sposób wykorzystywania przez Spółkę poszczególnych nieruchomości oraz ich charakter ustalono w oparciu o inne dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy i zostały przeanalizowane przez organy obydwu instancji. I tak, dopiero decyzją z [...]r. o nr [...] uznano za zakończoną rekultywację gruntów położonych na terenach poeksploatacyjnych odkrywkowej kopalni w obrębie P. na pozostałej części działki [...] o powierzchni [...] ha, na części działki [...] o powierzchni [...] ha Decyzja ta stała się ostateczna w czerwcu 2014 r. Powyższe części działek na których do czerwca 2014 r. prowadzono rekultywacje winny zatem zostać wykazane w złożonej deklaracji na 2014 r. jako podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych zaprezentowane w zaskarżonej decyzji o prawidłowości objęcia podatkiem od nieruchomości gruntów poeksploatacyjnych posiadanych przez skarżącą poddanych rekultywacji stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu, należy wskazać, że zasadniczo grunty, obok budynków lub ich części oraz budowli lub ich części, są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. "u.p.i.o.l.", w jej brzmieniu obowiązującym w 2014 r. z opodatkowania tego wyłącza bowiem grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem takich, które zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 3 u.p.i.o.l.), przez którą rozumie ona działalność, o jakiej mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności rolniczej lub leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych w określonych, szczególnych warunkach (art. 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.p.i.o.l.). Czyniąc określone grunty przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, omawiana ustawa dokonuje też podziału tego przedmiotu opodatkowania ze względu na jego cechy funkcjonalne, wyróżniając pośród nich grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków), grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty pozostałe (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.i.o.l.). Z podziałem takim związane jest też zróżnicowanie reglamentowanych ustawą stawek opodatkowania, których ostateczne ustalanie wysokości pozostawione zostało kompetencji właściwej terytorialnie rady gminy. Wyróżniając grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uznaje za nie, jak to wynika z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.i.o.l., grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Stosownie do tego przepisu nie są też związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej takie grunty (podobnie jak budynki lub budowle), które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W tym miejscu nieodzownym staje się przywołanie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), zgodnie z którymi, eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny. Natomiast, podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze (art. 103 ust. 1). Zawierając przepisy o ochronie zasobów środowiska (Tytuł II), rozumianej jako podejmowanie lub zaniechanie działań umożliwiających zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej, a w szczególności polegających m.in. na przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (art. 3 pkt 13), ustawa - Prawo ochrony środowiska wskazuje równocześnie, że ochrona tych zasobów realizowana jest zarówno na podstawie jej przepisów, jak i na podstawie przepisów szczególnych (art. 81 ust. 1). I tak, w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją tego złoża ochroną środowiska odsyła ona do ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, zaś w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych - do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów i leśnych. W świetle z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga uzyskania koncesji. Wniosek o udzielenie takiej koncesji związany jest z obowiązkiem przedstawienia projektu zagospodarowania złoża, zaopiniowanego przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 20 ust. 2). Projekt ten winien m.in. zawierać - jak to wynika z obowiązującego w 2009 roku przepisu § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać projekt zagospodarowania złóż (Dz. U. nr 128, poz. 1075 ze zm.) - określenie przewidywanego sposobu likwidacji zakładu górniczego, ochrony pozostawionych zasobów w złożu po zakończeniu eksploatacji oraz przewidywanego sposobu rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej. Z przepisów art. 26c ustawy - Prawo geologiczne i górnicze wynika również, że obowiązkiem przedsiębiorcy, który uzyskał koncesje na działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, jest utworzenie funduszu likwidacji zakładu górniczego (o ile obowiązek taki nie wynika z odrębnych przepisów), którego środki gromadzone są na wyodrębnionym rachunku bankowym i pochodzą, w przypadku wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, z odpisu 10% opłaty eksploatacyjnej, jaką przedsiębiorca obowiązany jest uiszczać za wydobytą kopalinę. Z kolei, z przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wynika, że regulując zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów ustawa ta nakłada obowiązek dokonania ich rekultywacji na własny koszt na osobę powodującą utratę albo ograniczenie wartości użytkowej tychże gruntów (art. 20 ust. 1). Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3), a więc działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (art. 4 pkt 26). Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy w terminie 5 lat od zaprzestania tej działalności (art. 20 ust. 4). Przez rekultywację gruntów ustawa ta rozumie natomiast nadanie lub przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom rolnym i leśnym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18). W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej tych gruntów, osobę obowiązaną do ich rekultywacji, kierunek i termin wykonania tej rekultywacji oraz uznanie rekultywacji za zakończoną (art. 22 ust. 1). Z tego ostatniego przepisu wynika, że o zakończeniu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych można mówić jedynie w przypadku wydania przez właściwy organ (starostę) i we właściwym trybie (po uzyskaniu opinii wskazanych podmiotów) decyzji uznającej, że rekultywacja została zakończona. Wobec przedstawionych unormowań, określających obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu metodą odkrywkową kopalin ze złóż zlokalizowanych na gruntach rolnych i leśnych, za w pełni uzasadnione uznać należy zapatrywanie, jakie legło u podstaw zaskarżonej decyzji podatkowej, że wyrobiska powstałe w wyniku takiej działalności stanowią grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro prowadzenie na tych gruntach działań o charakterze rekultywacyjnym, zmierzających do rolniczego lub leśnego kierunku zagospodarowania tych gruntów, jest ściśle związane z prowadzeniem działalności wydobywczej, o jakiej mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zasadnym jest także zwrócić uwagę, w ślad za organami podatkowymi, że kwestia związania z działalnością gospodarczą terenów poeksploatacyjnych podlegających rekultywacji była już przedmiotem orzecznictwa sądowego i to zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i późniejszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym tereny te, pozostające we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny, są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak już wyżej podkreślono, uznając za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, ustawa podatkowa istnienia tego związku wprawdzie nie uzależnia od faktu rzeczywistego wykorzystywania tych przedmiotów opodatkowania w tej działalności, czyni jednakże w tym zakresie wyjątek, wskazując w art. 2a ust. 1 pkt 3, że nie są związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej te przedmioty opodatkowania, które nie są i nie mogą być w tej działalności wykorzystywane ze względów technicznych. Niemożność wydobywania kopaliny, wynikającą z jej braku na skutek wyczerpania się złoża, nie sposób uznać za niemożność uwarunkowaną technicznie, skoro sama obecność określonej kopaliny w danym miejscu, podobnie jak jej brak na skutek wyeksploatowania złoża, jest zjawiskiem przyrodniczym, a nie technicznym. Tak więc, grunt, będący w posiadaniu przedsiębiorcy, może być uznany za nie mogący być wykorzystywanym ze względów technicznych jedynie wówczas, gdy niemożność korzystania z niego wynikać będzie ze zdarzeń nadzwyczajnych, np. z katastrofy ekologicznej, a nie z naturalnego zdarzenia, jakim jest wyczerpanie się zasobów złoża. Przedstawione wyżej stanowisko składu orzekającego w sprawie zostało już zaprezentowane w innych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (np. z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 401/99; z dnia 11 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 484/08, I SA/Sz 621/08, wyroki dostępne na stronie internetowej:www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie), zaś Naczelny Sąd Administracyjny (w wyrokach z dnia 14 lipca 2010 r. o sygn. akt: II FSK 2002/09, II FSK 400/09, II FSK 1159/09) potwierdził jego słuszność. Wbrew twierdzeniom skargi wskazać należy, że organ prawidłowo, stosując niezbędną wobec braku wyjaśnienia w ustawie terminu "rekultywacja gruntów" wykładnię systemową zewnętrzną, odwołał się w sprawie do przepisów wskazanych wyżej ustaw. Rezultaty tej wykładni pozwoliły na ustalenie znaczenia terminu "rekultywacja gruntów", nie zmieniając zakresu znaczenia pojęcia działalność gospodarcza. Za nietrafne należało też uznać zarzuty skargi dotyczące rzekomo wadliwego określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości decyzją wydaną w listopadzie w oparciu o stan gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem m.in. za okres grudnia. Wskazać należy, że podlegające wpłacie zobowiązanie w kwocie [...] zł dotyczyło miesięcy od stycznia do końca czerwca 2014 r. Za miesiąc grudzień 2014 r. jak wynika z treści decyzji podatnik nie posiadał nieruchomości na terenie Gminy B., za które byłby zobowiązany opłacać podatek od nieruchomości. Zarzucana wadliwość w istocie nie ma więc wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie nie ma wpływu na wynik postępowania którym było określenie wysokości zobowiązania za 2014 rok, strona nie wykazała bowiem aby w miesiącu grudniu pojawiły się okoliczności, które skutkowałyby koniecznością zapłaty podatku za ten miesiąc. Niezrozumiały jest ten zarzut braku odniesienia do przez Kolegium do zarzutu braku wyjaśnienia pojęcia "stanu zagospodarowania gruntów" użytego do opisu sporządzonych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Z treści wskazanych tabel w sposób oczywisty wynika bowiem, że organ podał w pierwszej z nich powierzchnię działek nr [...] która objęta była eksploatacją lub rekultywacją, a przez to podlegała opodatkowaniu do końca czerwca 2014 r., a w następnej tabeli obejmującej okres od początku lipca 2014 do końca roku 2014 wskazał, że powierzchnia tych działek podlagająca eksploatacji lub rekultywacji (a zatem i opodatkowaniu) wyniosła [...] ha. Zdaniem Sądu powyższa kwestia nie wymagała żadnych dalszych wyjaśnień, tym bardziej, że z treści decyzji i materiałów sprawy jasno wynika, że opisana powierzchnia była objęta rekultywacją. Nie mają też znaczenia dla sprawy wskazane rzekome niedokładności w podanych przez organ oznaczeniach z ewidencji gruntów, dotyczących spornych działek, skoro organy wskazały, że określając zobowiązanie oparły się na innych wskazanych w decyzji dokumentach. Mając na uwadze powyższe rozważania, należało uznać, że nie doszło w sprawie ani do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, zatem na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.