I SA/Wa 2811/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku M. Z. i wniosku B. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lica 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2014 r., nr [...],odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] września 2001 r., nr [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] stwierdzającej przejście na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako parcela nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność R. K. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie przepisu art. 17 ust. 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod przymusowym zarządem państwowym (Dz. U. z 1958 r. Nr 11, poz. 37), stwierdził przejście na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako parcela nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność R. K. Decyzją z dnia [...] września 2001 r., nr [...], wydaną w następstwie rozpatrzenia wniosku M. R., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r., nr [...]. Pismem z dnia 13 lutego 2013 r. M. Z. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] o przejściu na własność Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oraz decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2001 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku zarzucił zaskarżonym decyzjom rażące naruszenie prawa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej z 1980 r., która formalnie nigdy nie istniała, ponieważ nie została skierowana do żadnej imiennie określonej strony, co jest konstytutywnym elementem decyzji administracyjnej, a tylko do bliżej nieokreślonych spadkobierców byłego właściciela. Ponadto decyzja z 1980 r. nigdy nie weszła do obrotu prawnego, ponieważ wadliwie i w związku z tym nieskutecznie została doręczona zastępczo przez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta mimo, że nie zachodziły ku temu przesłanki z art. 49 Kpa (w brzmieniu z dnia 28 marca 1980 r.). Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2001 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że z analizy akt sprawy oraz treści obu decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wynika, że kwestionowane decyzje nie zawierają wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lica 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny jest decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2002 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] września 2001 r., które zostały wydane w oparciu o przepisy art. 156 i nast. Kpa. Jednocześnie organ wskazał, że decyzję nacjonalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. wydano w oparciu o przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. z 1958 r. Nr 11, poz. 37 ze zm.). Organ winien zatem oceniać kwestionowane decyzje nadzorcze z dnia [...] stycznia 2002 r. oraz z dnia [...] września 2001 r. przy uwzględnieniu zawartej w nich oceny zgodności decyzji nacjonalizacyjnej i poprzedzającego ich postępowania z przepisami ustawy z dnia [...] lutego 1958 r. oraz pod kątem zgodności z przepisami Kpa. Zdaniem Ministra, kwestionowane decyzje zostały wydane przez organ właściwe w sprawie - Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, zaś decyzja z dnia [...] marca 1980 r. przez Wojewodę [...], jak słusznie zauważono w skarżonej decyzji z dnia [...] marca 2014 r., brak dowodów wskazujących, że kwestionowane decyzje rozstrzygały sprawę uprzednio rozstrzygniętą ostatecznie innymi decyzjami. Decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oraz będąca przedmiotem kontroli nadzorczej w tych decyzjach decyzja Wojewody [...] nie zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. Nie budzi wątpliwości Ministra kwestia wykonalności podlegających nadzorowi decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Okoliczności sprawy nie wskazują, aby podlegające niniejszemu postępowaniu nadzorczemu decyzje w razie wykonania wywołałyby czyn zagrożony karą, ewentualnie dotknięte są wadą ich nieważność z mocy prawa. Ponadto organ naczelny podał, że skoro w aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2001 r., nr [...] przez strony postępowania, to kwestionowane decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast weszły do obrotu prawnego. Organ odwoławczy nie stwierdził również, aby podlegające nadzorowi rozstrzygnięcia wydane zostały bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Poza tym Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że brak podstaw do stwierdzenia, aby decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r. została wydana bez podstawy prawnej, gdyż istniał przedmiot kontrolowanego postępowania w postaci wniosku strony M. R. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. Akta sprawy nie wskazują również, aby decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]stycznia 2002 r., nr [...] została wydana bez podstawy prawnej bowiem wnioski M. R. oraz Z. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały wniesione w ustawowym terminie. W ocenie Ministra lnfrastruktury i Rozwoju, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast prawidłowo uznał, że brak wskazania przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] podstawy prawnej jej wydania (wskazano tylko § 1 pkt 11a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 1974 r. w sprawie przekazania niektórych spraw z zakresu właściwości organów administracji państwowej wyższego stopnia do właściwości organów administracji państwowej niższego stopnia - Dz. U. Nr 22, poz. 131) stanowi wprawdzie naruszenie prawa, lecz nie posiada charakteru rażącego bowiem w dacie wydania przedmiotowej decyzji istniał przepis stanowiący podstawę prawną jej wydania, tj. art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. Nr 11, poz. 37). Spadkobierca byłego właściciela nieruchomości również nie przedstawił w toku postępowania nadzorczego dowodów, z których wynikałoby, że ustalone przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] marca 1980 r. fakty i okoliczności nie miały miejsca bądź zostały przeprowadzone w sytuacji braku podstawy prawnej. W świetle powyższych okoliczności Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zasadnie nie stwierdził, aby przedmiotowa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. została wydana bez podstawy prawnej. Minister podkreślił, że nie dostrzegł braku naruszeń w zakresie norm zawartych w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Z akt sprawy zakończonej decyzją z dnia 15 stycznia 2002 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzją z dnia [...] września 2001 r. wynika, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] pismem z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] celem uzyskania archiwalnych akt sprawy nacjonalizacyjnej oraz informacji o stanie prawnym przedmiotowej nieruchomości z wyszczególnieniem osób, którym przysługują do nieruchomości prawa rzeczowe. Przy piśmie z dnia 6 marca 2001 r., nr [...][...] Urząd Wojewódzki nadesłał niekompletne akta postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. (4 karty) oraz poinformował jednocześnie, że przekazał wniosek w pozostałym zakresie do Urzędu Miejskiego w [...]. Ponadto Zarząd Miasta [...] przy piśmie z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] nadesłał stan prawny nieruchomości przejętej kontrolowaną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. Z powyższego wynika zatem, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, przy dokonywaniu oceny legalności decyzji z dnia [...] marca 1980 r. nie naruszył rażąco prawa bowiem wypełnił obowiązki wskazane w art. 7 i art. 77 Kpa. Organ nadzoru dochował również wymogom z art. 10 Kpa, gdyż pismem z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] oraz pismem z dnia 25 maja 2001 r., nr [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania nadzorczego, jak również wezwał je do uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wezwał, w trybie 86 Kpa, strony postępowania na rozprawę administracyjną. Przeprowadzenie rozprawy miało na celu wyjaśnienie istotnych faktów dotyczących postępowania nacjonalizacyjnego, w szczególności, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki (art. 17 pkt 2 lit. b ustawy nacjonalizacyjnej) przejęcia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na rzecz Skarbu Państwa. Treść protokołu z rozprawy, która odbyła się w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 20 lipca 2001 r. wskazuje, że brali w niej udział T. M., M. F., Z. J.- pełn. M. W., M. J. i B. S. Z protokołu wynika, iż pomimo prawidłowego zawiadomienia wnioskodawcy nie stawili się na niej. Jeżeli chodzi o ocenę dokonaną przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, co do braku naruszeń przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] marca 1980 r. przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym, które miałyby charakter rażący Minister wskazał, że z akt archiwalnych zgromadzonych przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że byłemu właścicielowi nieruchomości R. K. po zakończeniu II Wojny Światowej zostało przywrócone posiadanie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] , decyzją Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego z dnia [...] września 1946 r. Dowodem jest uzasadnienie treści wniosku Urzędu Miejskiego w [...] Wydziału Gospodarki Komunalnej i Inżynierii Miejskiej z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] oraz treść akt sprawy zakończonej postanowieniem Sądu Powiatowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1958 r., sygn. akt [...] w przedmiocie oddalenia wniosku Wydziału Finansowego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1957 r., nr [...] o stwierdzenie zasiedzenia prawa własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Umowa najmu lokalu zawarta pomiędzy byłym właścicielem nieruchomości R. K., a L. S. potwierdza, że właściciel nieruchomości początkowo w okresie powojennym władał ww. nieruchomością, jednak w dniu 14 lutego 1950 r. R. K. zmarł, zaś postępowanie w przedmiocie nabycia spadku po zmarłym przeprowadzono dopiero w 1999 r. Jednocześnie treść wniosku z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] wskazuje, że następcy prawni byłego właściciela nieruchomości nie wyrażali zainteresowania nieruchomością położoną w [...] przy ul. [...], aż do momentu złożenia przedmiotowego wniosku o przejęcie nieruchomości. Protokół spisu inwentarza spadkowego z dnia 20 i 21 lipca 1959 r., sygn. akt I Ns [...] potwierdza, że M. K. była potencjalnym spadkobiercą R. K. Z protokołu wynika jednak, że w owym czasie administrację przedmiotową nieruchomością sprawował Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych Rejon IV w [...]. Brak jest zaś podstaw do stwierdzenia, że spadkobiercy po R. K. władali przedmiotową nieruchomością jak właściciele. Z treści dokumentacji archiwalnej zgromadzonej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, w szczególności z treści decyzji z dnia [...] marca 1980 r. wynika, że przejęta nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] znajdowała się we władaniu Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w [...]. W terminach wskazanych w art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r., tj. w dniu 31 grudnia 1954 r. i znajdowała się w faktycznym władaniu państwowej jednostki organizacyjnej w dniu wejścia w życie ustawy, tj. dnia 8 marca 1958 r. Treść decyzji z dnia [...] marca 1980 r. wskazuje również, że w dniu jej wydania, przedmiotowa nieruchomość znajdowała się we władaniu Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej w [...]. Jednocześnie z treści uzyskanego przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosku z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] o wydanie orzeczenia stwierdzającego przejście nieruchomości na własność Państwa wynika, że nieruchomość przy ul. [...] została przejęta w zarząd państwowy bez tytułu prawnego w 1952 r. protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu [...] stycznia 1952 r. Z powyższych dokumentów wynika, że Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej w [...] (poprzednio MZBM) od tej daty administrowało budynkiem położonym na przedmiotowej nieruchomości, pobierało czynsz, wykonywało remonty i władało nieruchomością jak właściciel. Te okoliczności znajdują potwierdzenie również w treści protokołu spisu inwentarza spadkowego z dnia 20 i 21 lipca 1959 r., sygn. [...]. Jednocześnie, jak wynika z ustaleń poczynionych przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na rozprawie przeprowadzonej w dniu 20 lipca 2001 r., w budynku położonym na przejętej nieruchomości, już w 1949 r. zamieszkiwało kilku najemców, zaś właściciel R. K. w latach 1948-1954 nie wykonywał żadnych czynności związanych z prawem własności przedmiotowej nieruchomości bowiem wszystkie czynności remontowe i nadbudowę budynku wykonali lokatorzy - mieszkańcy budynku. Władztwo zaś Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w [...] znajduje potwierdzenie w fakcie dokonywania wszelkich odpłatności od dnia 5 kwietnia 1949 r. do PKO Miasta [...]. Zgromadzony przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast materiał archiwalny nie wskazuje zatem, aby organ nadzoru naruszył prawo dokonując oceny legalności kwestionowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. Minister zaznaczył, że w trakcie postępowania zmierzającego do wydania decyzji z dnia [...] marca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju uzyskał przy piśmie Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] nowe dokumenty dotyczące przejęcia w zarząd państwowy budynku przy ul. [...], które potwierdzają ustalenia dokonane przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w zakresie oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. Protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] stycznia 1952 r. przekazano Prezydium Miejskiej Rady Narodowej reprezentowanej przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...]. Budynek położony na przedmiotowej nieruchomości został przejęty bez aktywów i pasywów z dniem 1 lutego 1952 r. Ustalenia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast dotyczące faktycznego wykonywania zarządu przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych nad nieruchomością potwierdza również protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] maja 1953 r. W świetle powyższych okoliczności Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że w sprawie dotyczącej przejęcia na własność Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] spełniała przesłanki wskazane w art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. Wobec tego także decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie naruszają prawa w stopniu rażącym (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Odnosząc się do zarzutów skargi Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że w kwestionowanych decyzjach z dnia [...] września 2001 r. oraz z dnia [...] września 2001 r. prawidłowo nie stwierdzono, aby decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 1980 r. nie weszła do obrotu prawnego. Treść akt archiwalnych wskazuje, że przedmiotowa decyzja została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej – S. T. działającego z upoważnienia Wojewody [...] i skierowana następnie do Urzędu Miasta [...] - wnioskodawcy przedmiotowego postępowania. W aktach sprawy nie zachowały się potwierdzenia doręczenia decyzji organu wojewódzkiego, jednak zachowany egzemplarz decyzji potwierdza, że została doręczona wnioskodawcy w dniu 16 kwietnia 1980 r. (prezentata Urzędu Miasta [...] na egzemplarzu) oraz wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] w dniach 16 kwietnia 1980r.-30 kwietnia 1980 r. Okoliczności te dowodzą, że decyzja Wojewody [...] została skutecznie doręczona co najmniej jednej ze stron (Urzędowi Miasta [...]) i weszła do obrotu prawnego, gdyż na tej podstawie dokonano wpisu Skarbu Państwa w księdze wieczystej nr [...]. Wpis Skarbu Państwa w księdze wieczystej był podstawą zawierania umów cywilno-prawnych o sprzedaży lokalu w budynku położonym na przejętej nieruchomości oraz oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste (por. treść aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 1982 r., [...]). W związku z powyższym skoro decyzja organu wojewódzkiego weszła do obrotu prawnego, to kwestionowane decyzje wydane przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w tym zakresie nie naruszyły prawa w stopniu rażącym. Organ nadzoru podał również, że akt organu wojewódzkiego zawiera wszystkie elementy decyzji administracyjnej bowiem określa organ, który go wydał, wskazuje datę wydania, wskazuje podstawę prawną (niepełną), rozstrzygnięcie, uzasadnienie, podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji, ze wskazaniem stanowiska służbowego. Rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego weszło też do obrotu prawnego. W związku z powyższym brak przesłanek stanowiących podstawę do uznania, że w wyżej wymienionym zakresie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w kontrolowanych decyzjach rażąco naruszył prawo. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast prawidłowo nie dostrzegł naruszeń o charakterze rażącym w zakresie dotyczącym ustalenia przez Wojewodę [...] stron i doręczenia decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 1980 r. Decyzja z dnia [...] marca 1980 r. została skierowana do wnioskodawcy ubiegającego się o przejęcie nieruchomości oraz do Urzędu Miasta [...] Wydziału Gospodarki Komunalnej i Inżynierii Miejskiej celem wywieszenia, z uwagi na brak możliwości ustalenia spadkobierców byłego właściciela i doręczenia im decyzji, na tablicy ogłoszeń na okres 14 dni i zwrot z adnotacją o wywieszeniu. Z powyższego nie wynika, aby adresatami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r. byli następcy prawni po R. K. Organ wojewódzki prowadząc postępowanie próbował ustalić następców prawnych zmarłego właściciela nieruchomości R. K. Treść wniosku z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] wskazuje, że wnioskodawcy była znana osoba o nazwisku K. - jedna z potencjalnych spadkobierczyń po R. K., lecz próby nawiązania kontaktu z tą osobą okazały się bezskuteczne. Ponadto postanowienie Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...], stwierdzające nabycie spadku po R. K. zostało wydane dopiero w dniu 29 czerwca 1999 r., czyli praktycznie 20 lat po przeprowadzeniu postępowania nacjonalizacyjnego. Przedmiotowe okoliczności wskazują, że organ wojewódzki nie mógł ustalić następców prawnych po byłym właścicielu nieruchomości położonej w [...] przy [...], zaś logicznym następstwem tych okoliczności było skierowanie przez organ wojewódzki decyzji nacjonalizacyjnej jedynie do wnioskodawcy, a także jej ogłoszenie poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń. W świetle powyższych ustaleń Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że okoliczność, że strona nie brała bez swej winy udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowieniową, wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, nie zaś rażącego naruszenia prawa wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Podnoszony przez skarżącego zarzut braku udziału w postępowaniu nacjonalizacyjnym stron postępowania - spadkobierców byłego właściciela nieruchomości nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 Kpa. Minister uważa, że wywieszanie na tablicach ogłoszeń decyzji administracyjnych było zwyczajową formą informowania opinii publicznej o wywłaszczeniach w poszczególnych miejscowościach. Tym samym brak jest w powyższym zakresie rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie odnosząc do wniosku z dnia 8 kwietnia 2014 r. organ odwoławczy wskazał, że polskiej procedurze administracyjnej (Kpa) nie jest znany postulowany przez skarżącego podział stron postępowania na tzw. "strony rzeczywiste", którymi w ocenie skarżącego byli następcy prawni byłego właściciela nieruchomości oraz (strony) tzw. "urzędy" - podmioty prawa publicznego. W związku z powyższym nie znajduje również uzasadnienia postulat skarżącego odnośnie różnych skutków jakie wywołuje doręczenie rozstrzygnięcia tzw. "stronom rzeczywistym" oraz tzw. "urzędom". Prezydent Miasta [...] jako organ administracji państwowej stopnia podstawowego posiadał inicjatywę do wystąpienia z wnioskiem inicjującym postępowanie prowadzone w trybie art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. Nie można zatem uznać, aby na etapie wydania decyzji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rażąco naruszył prawo. Z akt sprawy nie wynika, aby badana decyzja z dnia [...] stycznia 2002 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] września 2001 r. zawierały inne naruszenia mające charakter rażący. Z akt sprawy nie wynika również, aby wystąpiły inne przesłanki wskazane w art. 156 § 1 Kpa, które zobowiązywałyby organ do stwierdzenia nieważności tych decyzji organu centralnego. Od decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lica 2014 r., nr [...] M. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 28 KPA przez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania zakończonego "decyzją" nacjonalizacyjną z 1980 r., w taki sposób, że: a) stroną tego postępowania nie by/i rzekomo oznaczeni imiennie właściciele nieruchomości - spadkobiercy zmarłego w 1950 r. R. K.; b) natomiast stroną tego postępowania był rzekomo Urząd Miasta [...], 2) w konsekwencji naruszenie art. 107 § 1 Kpa przez wadliwe ustalenie, że "decyzja" z 1980 r. jest decyzją w rozumieniu Kpa mimo, że nie zawiera imiennego oznaczenia stron postępowania, do których była kierowana (właścicieli nieruchomości); 3) w konsekwencji naruszenie art. 109 Kpa przez pominięcie wadliwości doręczenia "decyzji" nacjonalizacyjnej z 1980 r. właścicielom nieruchomości i w rezultacie wadliwe ustalenie, że ta "decyzja" weszła do obrotu prawnego; 4) w konsekwencji naruszenie art. 7 Kpa przez wadliwe ustalenie, że istniał przedmiot postępowania nadzorczego zakończonego decyzją z 2002 r.; 5) w konsekwencji rażące naruszenie art. 157 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 Kpa przez wadliwe ustalenie, że w powyższych okolicznościach, wydając w 2002 r. decyzję nadzorczą, PUMiRM słusznie odmówił stwierdzenia nieważności "decyzji" z 1980 r., podczas gdy wobec bezprzedmiotowości postępowania nadzorczego zakończonego decyzją nadzorczą z 2002 r., PUMiRM powinien był wówczas odmówić wszczęcia postępowania nadzorczego lub - w razie jego wcześniejszego wszczęcia - powinien był umorzyć to postępowanie; 6) w konsekwencji naruszenie (rażące) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji nadzorczej z 2002 r., mimo że decyzja ta rażąco narusza prawo. W skardze wniósł o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych; 3) skierowanie do organu postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa", zwracającego uwagę na niewłaściwą nową praktykę organu, co do pomijania w rozdzielnikach decyzji adresów stron, co niepotrzebnie tylko utrudnia stronom korzystanie z prawa do sądu, ponieważ skarżący zobowiązany jest wskazać w skardze adresy uczestników. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że odmowna decyzja nieważnościowa z 2002 r. narusza prawo, i to w stopniu rażącym, ponieważ właśnie przedmiotowy dokument wojewody z 1980 r., nazwany "decyzją administracyjną" formalnie nigdy nie istniał jako decyzja administracyjna w rozumieniu Kpa i nie wszedł do obrotu prawnego, a to z dwóch przyczyn. Po pierwsze, "decyzja" nacjonalizacyjna z 1980 r. nie została skierowana do jakiejkolwiek imiennie oznaczonej strony. Zgodnie zaś z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem, żeby dokument był decyzją administracyjną w rozumieniu Kpa, musi co najmniej zawierać 4 elementy konstytutywne: oznaczenie organu, imienne oznaczenie stron postępowania, do których decyzja jest kierowana, rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej organ. Dokument, który nie zawiera któregoś z tych elementów (tu: brak imiennego oznaczenia stron "decyzji" z 1980 r.) nie jest decyzją administracyjną. Tak podaje utrwalone orzecznictwo powołane we wniosku z dnia 13 lutego 2013 r. (uzasadnienie, rozdz. III, lit. A). Zatem "decyzja" z 1980 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kpa. Po drugie, doręczenie zastępcze "decyzji" z 1980 r. spadkobiercom właściciela nieruchomości w formie ogłoszenia było wadliwe, bo pozbawione podstaw prawnych, w związku z czym "decyzja" nie weszła w ogóle do obrotu prawnego (tak NSA w utrwalonym orzecznictwie powołanym we wniosku z dnia 13 lutego 2013 r.- uzasadnienie, rozdz. III, lit. C). Zdaniem skarżącego, każda z dwóch powyższych wad "decyzji" z 1980 r. samodzielnie skutkowała formalnym nieistnieniem jej w obrocie prawnym jako decyzji administracyjnej. Brak zatem było przedmiotu postępowania nieważnościowego zakończonego decyzją z 2002 r. A skoro tak, to w 2002 r. PUMiRM decyzją nadzorczą winien był odmówić wszczęcia postępowania nieważnościowego jako bezprzedmiotowego (art. 157 § 3 Kpa - tak utrwalone orzecznictwo, np. wyrok NSA o sygn. II OSK 652111 (uzas. in fine). Ewentualnie, jeśli organ wcześniej błędnie wszczął już wówczas takie postępowanie, to winien był je umorzyć. W konsekwencji narusza prawo decyzja nadzorcza z 2002 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności "decyzji" z 1980 r., zawierająca uzasadnienie mówiące, że nieistniejąca formalnie "decyzja" z 1980 r. nie narusza rażąco prawa. I jest to rażące naruszenie prawa, ponieważ orzekanie nadzorcze o decyzji nieistniejącej lub takiej, która nie weszła do obrotu prawnego rażąco narusza podstawowe zasady praworządności, prawdy obiektywnej, zaufania do organów państwa. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. organ winien był więc stwierdzić nieważność decyzji z 2002 r. i ją poprzedzającej decyzji z 2001 r. W konsekwencji narusza prawo również zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nadzorczej z 2002 r. Przy tym także ta decyzja narusza prawo w stopniu rażącym. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem i piśmiennictwem, powołanym w piśmie skarżącego z dnia 22 listopada 2013 r. decyzja nadzorcza, która błędnie odmawia stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, która rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), sama również rażąco narusza prawo, co uzasadnia stwierdzenie nieważności także tej drugiej decyzji (nadzorczej). Zatem zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z 2002 r. rażąco narusza prawo. Uzasadnia to stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji z 2014 r. lub ewentualnie jej uchylenie. Ponadto skarżący wniósł o rozważenie przez Sąd skierowania do organu postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 Ppsa, zwracającego uwagę na niewłaściwą nową praktykę organu - w tej i innych sprawach - co do pomijania na rozdzielnikach adresowych decyzji adresów stron. Ta nowa praktyka organu wynika zapewne z błędnej interpretacji ustawy o ochronie danych osobowych pod kątem adresów stron, z pominięciem jednak gwarantowanego Konstytucją RP prawa - tychże samych stron - do sądu. Skarżący bowiem zobowiązany jest wskazywać w skardze także adresy uczestników (art. 46 § 2 w zw. z art. 33 § 1 Ppsa), którzy wcześniej byli stronami zakończonego postępowania administracyjnego (postanowienie NSA o sygn. I OZ 910/07 i II OSK 1965/08. Organ umożliwia wprawdzie stronom i ich pełnomocnikom wgląd w akta, w których znajduje się w formie odrębnego dokumentu lista adresowa stron, do których wysyłana jest decyzja, jednak pomijanie przez organ podawania (jak to było dotychczas) adresów stron w rozdzielniku samej decyzji niczemu w ogóle nie służy. Nowa praktyka organu niepotrzebnie tylko zwiększa społeczny koszt wymiaru sprawiedliwości, zmuszając tylko strony skarżące lub jej pełnomocników, aby fatygowali się do organu tylko po to, aby uzyskać kopię listy adresowej stron. Problem jest tym większy, jeśli strona lub pełnomocnik mieszka poza [...]. Praktyka ta, nie służąc niczemu, utrudnia stronom korzystanie z prawa do sądu. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. W piśmie z dnia 1 września 2015 r. skarżący zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, który wszedł w życie z dniem publikacji w dniu 21 maja 20015 r. w Dzienniku Ustaw pod poz. 702 skoro kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie skutkowała nabyciem prawa przez którąkolwiek ze stron, ponieważ ma charakter deklaratoryjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Istota sporu pomiędzy M. Z., a Ministrem Infrastruktury i Rozwoju sprowadza się do tego, czy decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] września 2001 r., nr [...] można postawić zarzut wydania ich w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (z rażącym naruszeniem prawa) poprzez to, że organ nadzoru wszczął postępowanie i przeprowadził ocenę legalności przez pryzmat przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r., nr [...], która - zdaniem skarżącego - nie ma cech decyzji administracyjnej w rozumieniu Kpa i nie weszła do obrotu prawnego. Rację należało przyznać Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju, że decyzja Wojewody [...] z dnia 28 marca 1980 r., nr [...] miała charakter decyzji administracyjnej w rozumieniu Kpa. Z przepisów art. 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 § 1 Kpa (według stanu prawnego obowiązującego w dniu 28 marca 1980 r.) wynikało, że decyzją administracyjną był indywidualny akt administracyjny, który: 1) został wydany przez właściwy organ administracji państwowej; 2) w sprawie indywidualnej załatwianej decyzją administracyjną, kończącą postępowanie administracyjne; 3) zawierał: oznaczenie organu administracji państwowej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Z analizy treści decyzji z 1980 r. wynika, że została ona wydana przez właściwy w sprawie organ administracji państwowej – Wojewodę [...], co wynika z przepisu § 1 pkt 11 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 27 maja 1974 r. w sprawie przekazania niektórych spraw z zakresu właściwości organów administracji państwowej wyższego stopnia do właściwości organów administracji państwowej niższego stopnia (Dz. U. Nr 22, poz. 131). Decyzja z 1980 r. jest decyzją załatwiającą, co do istoty, sprawę indywidualną w przedmiocie przejścia na własność Państwa innego mienia, którego władanie osoby uprawnione utraciły w okresie do dnia 31 grudnia 1954 r. i które pozostaje w faktycznym władaniu państwowych jednostek organizacyjnych. Podstawę prawną tej sprawy stanowił przepis art. 17 pkt 2 lit. b w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. Nr 11, poz. 37 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą". Poza sporem jest to, że decyzja z 1980 r. zawiera oznaczenie organu (Wojewoda [...]), datę wydania ([...]marca 1980 r.), podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia (art. 17 pkt 2 lit. b ustawy), rozstrzygnięcie (stwierdza przejście na własność Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako parcela nr [...] o pow. [...] m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, zapisanej w księdze wieczystej Kw nr [...].), uzasadnienie, pouczenie, że decyzja ta jest ostateczna (zgodnie z przepisem art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych - Dz. U. z 1975 r. Nr 26, poz. 139), podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (z upoważnienia Wojewody decyzję podpisał S. T. z-ca dyrektora Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej Urzędu Wojewódzkiego w [...]– zgodnie z przepisem art. 61 ust. 2 ustawy o radach narodowych). Jeżeli natomiast chodzi o oznaczenie strony w kwestionowanej decyzji z 1980 r. Sąd nie podziela stanowiska M. Z., że strona postępowania w sprawie o przejście spornego mienia na własność Państwa nie została wskazana. Zdaniem Sądu, w decyzji z 1980 r. organ wojewódzki opisał stronę nieprecyzyjnie jedynie w rozdzielniku egzemplarzy decyzji. Uszło uwadze skarżącego, że z uzasadnienia tej decyzji wynika wprost, iż o regulację stanu prawnego zabudowanej nieruchomości przy ul. [...] wystąpił Prezydent Miasta [...]. Ten podmiot – zdaniem Sądu – miał interes prawny we wniesieniu wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie przejścia w trybie ustawy spornego mienia na własność Państwa. Sąd zwraca uwagę, że Prezydent Miasta [...] (liczącego w 1980 r. powyżej 50 tyś. mieszkańców – fakt notoryjny) miał status terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, który był kompetentny do wykonywania zadań miejskiej rady narodowej jako jej organ wykonawczy i zarządzający (art. 44 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i ust. 4 ustawy o radach narodowych). Do zadań miejskich rad narodowych należało m. in. dbałość o wszechstronny rozwój terenu, prowadzenie gospodarki komunalnej, zarząd budynków mieszkalnych i gospodarka terenami (art. 4 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o radach narodowych). Skoro zatem już w 1952 r. państwowa jednostka organizacyjna – Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych [...] przejął administrację domu mieszkalnego przy ul. [...] (protokół spisu inwentarza spadkowego z dnia 20 i 21 lipca 1959 r. Komornika Sądowego Rew. I, pismo MZBM z dnia 3 czerwca 1965 r., nr [...], protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...] stycznia 1952 r.), to Prezydent Miasta [...] był uprawniony, jako strona w rozumieniu art. 28 Kpa, do złożenia wniosku o uregulowanie, w trybie ustawy, stanu prawnego gruntu pod którym znajdował się budynek przy ul. [...], co zresztą organ ten uczynił. Decyzja z 1980 r. ma zatem wszelkie cechy decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kpa. Zdaniem Sądu, samo wadliwe oznaczenie w rozdzielniku egzemplarzy decyzji strony jako Urząd Miasta [...] Wydział Gospodarki Komunalnej i Inżynierii Miejskiej nie świadczy o wydaniu decyzji z 1980 r. z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że nie ma wątpliwości, że wniosek o przejęcie przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa złożył tylko Prezydent Miasta [...], natomiast Urząd Miasta [...] był jego aparatem pomocniczym (art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy o radach narodowych). Nieprecyzyjne oznaczenie strony w rozdzielniku egzemplarzy mogło też wynikać z tego, że sam ówczesny Kodeks postępowania administracyjnego przy definiowaniu organu administracji państwowej posługiwał się także terminem "urząd" (art. 5 § 1 ust. 2 pkt 4 Kpa). Tego rodzaju uchybienie nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W niniejszej sprawie nie można też uznać, że decyzja z 1980 r. została wydana w stosunku do osoby zmarłej. Jak wynika z wniosku Prezydenta Miasta [...] o przejęcie spornej nieruchomości na własność Państwa, wnioskodawca poinformował organ wojewódzki, że właściciel gruntu R. K. nie żyje, a spadkobiercy po nim nie są znani. W osnowie decyzji z 1980 r. Wojewoda [...] wyraźnie wskazał, że orzeka o przejęciu na własność Państwa nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej jako własność R. K., który nie żyje i że spadkobiercy po nim nie są znani. Wobec tego postępowanie administracyjne o przejście mienia na własność Państwa nie było prowadzone w stosunku do osoby zmarłej i Wojewoda [...] nie orzekał w decyzji z 1980 r. o prawach osoby zmarłej. Wojewoda [...]nie traktował R. K. jako strony postępowania administracyjnego. Organ miał świadomość, że R. K. nie żyje. Wojewoda wskazał tę osobę w osnowie decyzji jako wpisanego w księdze wieczystej nr [...] właściciela hipotecznego nieruchomości przy ul. [...]. Nie można pominąć i tego, że decyzja z 1980 r. ma charakter przedmiotowy – orzeka o przejściu konkretnego mienia na własność Państwa. Stanowi dowód nabycia przez Państwo własności tego mienia z mocy samego prawa, będący podstawą wpisu prawa własności Państwa w tym trybie do księgi wieczystej (art. 2 i art. 9 ust. 2 w zw. z art. 17 pkt 2 lit. b ustawy). Trafnie wskazał Minister Infrastruktury i Rozwoju, że decyzja z 1980 r. jest aktem istniejącym, ponieważ weszła do obrotu prawnego. Na egzemplarzu tej decyzji znajdującego się w aktach sprawy widnieje prezentata Urzędu Miejskiego w [...] z datą [...] kwiecień 1980 r. Prezydent Miasta [...] odebrał zatem w swojej siedzibie odpis tej decyzji. Decyzja ta była następnie podstawą ujawnienia w księdze wieczystej prawa własności Skarbu Państwa. Nabycie tegoż prawa przez Gminę Miasto [...] potwierdza decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r., nr [...] (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 660/11). Wadliwe zastosowanie przez Wojewodę [...] trybu doręczenia poprzez publiczne ogłoszenie (art. 49 Kpa), nie zmienia faktu doręczenia decyzji jednej ze stron postępowania – Prezydentowi Miasta [...]. Jeżeli spadkobiercy R. K. uważali, że byli znani Wojewodzie [...] i decyzja z 1980 r. mogła być im wówczas bez problemu doręczona w trybie przewidzianym w przepisie art. 109 § 1 Kpa, to mieli prawo złożyć wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i powoływać te argumenty jako świadczące o pozbawieniu spadkobierców R. K., bez ich winy, udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją z 1980 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast miał zatem podstawy do przeprowadzenia postępowania nadzorczego i merytorycznej oceny legalności kwestionowanej decyzji z 1980 r. w oparciu o przesłanki z przepisu art. 156 § 1 Kpa, co też ten organ centralny uczynił. Sąd podziela obszernie uzasadnione stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju wskazujące, że decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 2001 r. i 2002 r. nie zawierają wad nieważności z art. 156 § 1 Kpa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast działał w sprawie jako organ właściwy – organ wyższego stopnia nad organem o randze organu wojewódzkiego. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przeprowadził w sprawie postępowanie wyjaśniające w oparciu o dostępny materiał dokumentacyjny i wynik rozprawy, w szczególności celem ustalenia, czy Wojewoda [...] nie naruszył prawa w stopniu rażącym stosując przepis art. 17 pkt 2 lit. b ustawy. Postępowanie nadzorcze prowadzone przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju potwierdziło zasadność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1980 r. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że przesłanki przewidziane w przepisie art. 17 pkt 2 lit. b ustawy zostały spełnione. Zastosowanie w sprawie art. 17 pkt 2 lit. b do innego mienia wymagało spełnienia następujących przesłanek: 1) utraty władania mieniem przez osobę uprawnioną w okresie do dnia 31 grudnia 1954 r., 2) pozostawanie mienia w faktycznym władaniu państwowych jednostek organizacyjnych, 3) władanie tym mieniem przez państwowe jednostki administracyjne bez tytułu prawnego. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość nie została objęta przymusowym zarządem państwowym ustanowionym w trybie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego (Dz. U. RP z 1918 r. Nr 21, poz. 67). Właściciel nieruchomości R. K. zmarł w dniu 14 lutego 1950 r. Spadkobiercy nie objęli tej nieruchomości po jego śmierci w posiadanie, nie władali nią i nie byli znani do 31 grudnia 1954 r. Spadkobiercy R. K. zostali ustaleni z imienia i nazwiska dopiero w 1999 r. W 1952 r. sporna nieruchomość została objęta we władanie przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w [...] bez tytułu prawnego i tak było w dniu 31 grudnia 1954 r. oraz w dacie wejścia w życie ustawy (8 marca 1958 r.). W dacie wydawania decyzji z 1980 r. sporną nieruchomością władało Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej w [...]. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane obszernie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] orzekając w 1980 r. o przejściu nieruchomości przy ul. [...] na własność Państwa nie mógł więc naruszyć przepisu art. 17 pkt 2 lit. b ustawy w stopniu rażącym, o którym mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Kwestionowane w postępowaniu nadzorczym decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 2001 r. i 2002 r. są zatem prawidłowe. Zawarte w skardze M. Z. zarzuty nie mogły być skuteczne i prowadzić do uwzględnienia skargi. Jeżeli chodzi o zawarty w skardze wniosek o skierowanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 Ppsa Sąd nie dostrzegł potrzeby dyscyplinowania organu w tym trybie. To w jaki sposób organ redaguje rozdzielnik egzemplarzy decyzji zależy od przyjętej przez organ praktyki. Taka, czy inna stosowana przez organ formuła rozdzielnika egzemplarzy decyzji nie świadczy o istotnym naruszeniu przepisów prawa lub okolicznościach, mających wpływ na ich powstanie. Sąd zwraca uwagę, że strony będące adresatami decyzji, które brały udział w postępowaniu administracyjnym (art. 33 § 1 Ppsa) są uczestnikami postępowania sądowego z mocy prawa. Zatem krąg uczestników i ich dane adresowe Sąd bierze pod uwagę z urzędu, niezależnie od tego, czy skarżący oznaczy w skardze tych uczestników postępowania, czy też nie. Brak wymienienia w skardze wszystkich uczestników postępowania i ich adresów, gdy są one znane Sądowi z akt sprawy, nie jest brakiem formalnym pisma strony. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że brak formalny pisma strony, to brak tego rodzaju, który uniemożliwia nadanie pismu strony prawidłowego biegu i przez to wymaga usunięcia na wezwanie Sądu. Wynika to wyraźnie z treści przepisu art. 49 § 1 Ppsa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.