IV SAB/Wr 178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Zarządu Spółki A S.A. z/s w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Zarząd Spółki A S.A. z/s w B. do rozpoznania wniosku skarżącej K. K. z dnia 6 kwietnia 2015 r. punktu 1 podpunkt 1.1. w zakresie przesłania stosownych umów wraz z (załącznikami i specyfikacją) , faktur i protokołów zdawczo - odbiorczych w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku z uzasadnieniem wraz z aktami administracyjnymi; II. dalej idącą skargę oddala; III. stwierdza, że bezczynność Zarządu Spółki A S.A. z/s w B. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Zarządu Spółki A S.A. z/s w B. na rzecz strony skarżącej K. K. kwotę 100 (słownie: sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2015 r. K. K. (zwana dalej stroną, skarżącą lub wnioskodawczynią) zwróciła się do zarządu spółki A S.A. z siedzibą w B. o udostępnienie informacji publicznej polegającej na wskazaniu jakie rejestry / ewidencje / systemy komputerowe / systemy finansowo – księgowe zawierające informacje dotyczące umów / zobowiązań / wydatków są wykorzystywane przez spółkę (punkt 1). W sytuacji negatywnej odpowiedzi na powyższe pytanie wnioskodawca oczekiwał wyjaśnienia na jakim etapie jest wdrożenie rejestru umów (punkt 2) oraz czy wprowadzony został elektroniczny System Zarządzania Dokumentacją, a także jakie metadane są gromadzone dla spraw o symbolu [...] (w tym [...] i [...]) i [...] (punkt 3). W ramach żądania zawartego w punkcie 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej strona skarżąca domagała się podania: 1. czy zbiór informacji prowadzony jest w formie elektronicznej, a jeśli tak to: 1. jakie oprogramowanie służy do prowadzenia zbioru oraz jakie oprogramowanie bazodanowe wspiera funkcjonowanie zbioru – wnosząc w tym zakresie o przesłanie stosowanych umów (wraz z załącznikami i specyfikacją), faktur i protokołów zdawczo – odbiorczych; 2. jakie są możliwe kryteria przeszukiwania zbioru ? ; 3. czy oprogramowanie wykorzystywane do prowadzenia zbioru umożliwia wydruk zestawienia / eksport informacji w zakresie pozycji spełniających określone kryteria ? Jakie są możliwe kryteria przeszukiwania zbioru na potrzeby przygotowania zestawienia / eksportu informacji ? Jakie dane może zawierać to zestawienie / eksport ze zbioru ? W jakich formatach danych możliwe jest sporządzenie zestawienia / eksportu ze zbioru ? ; 4. z jakim wyprzedzeniem, nie dłuższym niż 14 dni, należy uprzedzić organ o woli wglądu do wymienionego rejestru ? Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. podmiot zobowiązany poinformował skarżącą, że pytania zawarte w jej wniosku są nieprecyzyjne, szczególnie w kontekście zakresu oczekiwanych informacji. Wobec czego – w razie podtrzymania wniosku – spółka wezwała stronę o sprecyzowanie jej żądania. Jednocześnie spółka uznała, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, co wynika przede wszystkim z faktu, że złożony wniosek stanowi w rzeczywistości zapytanie o charakterze komercyjnym. Dalej podano, że choć spółka – jako podmiot komunalny – jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznych, to jednakże jest ona również podmiotem prawa handlowego, działającym na zasadach rynkowych. Ujawnienie niektórych informacji może więc prowadzić do naruszenia zasad swobodnej konkurencji, szczególnie w sytuacji gdy żądane informacje mają wartość handlową i ekonomiczną. Wnioskodawczyni – w treści wiadomości elektronicznej przesłanej spółce – podała podstawy prawne, na których oparła swoje żądanie oraz wyjaśniła, że informacje, których udostępnienia się domaga nie są pozyskiwane w celach komercyjnych, lecz wyłącznie z uwagi na potrzeby samej skarżącej. Ponadto strona stwierdziła – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych – że dane dotyczące organizacji rejestru umów jak i same umowy oraz wynikające z nich faktury i rachunki stanowią informacje publiczne. Pismem z 12 maja 2014 r. spółka wskazała, że dane zawarte w punkcie 1 wniosku a dotyczące prowadzonych rejestrów, znajdują się w biuletynie informacji publicznej. Natomiast w pozostałym zakresie żądane informacje – w ocenie spółki – wykraczały poza regulację art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła zarządowi spółki bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji żądanych we wniosku z dnia 6 kwietnia 2015 r., stwierdzając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wnioskodawczyni wskazała, że A S.A. jest spółką komunalną, która jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej albowiem wykonuje ona zadania władzy publicznej i gospodaruje mieniem komunalnym. W ocenie strony skarżącej nie budzi również wątpliwości, że żądane przez nią informacje mają charakter informacji publicznej, którą wszakże stanowi każda informacja wytworzona i posiadana m.in. przez spółki komunalne, w szczególności taka, która dotyczy wprost trybu działania i organizacji pracy podmiotu publicznego. Kwestią sporną zdaniem skarżącej pozostaje czy zachodzą w rzeczywistości przesłanki uniemożliwiające udostępnienie żądanych informacji w niniejszej sprawie ze względu na podnoszoną przez spółkę ochronę konkurencyjności, wyłączającą jawność wnioskowanych danych. Spółka nie podjęła jednakże w tym zakresie stosownych rozstrzygnięć w trybie uregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznych. Tym samym zarząd spółki pozostaje w bezczynności w zakresie prawidłowego rozpatrzenia wniosku z dnia 6 kwietnia 2015 r., gdyż podjęte dotychczas przez niego działania okazały się niedostateczne i nieprawidłowe z punktu widzenia regulacji ustawowej. Wobec tego strona wniosła o zobowiązanie zarządu spółki do rozpoznania ww. wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany – nie kwestionując swojego statusu w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej – zauważył, że żądanie dane wykraczają poza zakres pojęcia informacji o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), bowiem odnoszą się do sposobu zabezpieczenia danych wrażliwych spółki. Wskazanie zatem rodzaju oprogramowania oraz systemu zarządzania dokumentacją może prowadzić do narażenia spółki na nieuprawniony dostęp ("atak hakerski") do jej systemu informatycznego. Podobnie również w zakresie dostępu do umów, faktur i protokołów zdawczo – odbiorczych spółka stwierdziła, że wykraczają one poza wskazania ustawodawcy, a także stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na wrażliwość tych danych dla systemów informatycznych służących zarządzaniu spółką oraz gromadzeniu danych, w tym danych osobowych i finansowych klientów i kontrahentów spółki. Odnośnie natomiast pierwszego pytania zawartego we wniosku spółka podała, że poinformowała skarżącą o umieszczeniu danych dotyczących prowadzanych rejestrów, ich rodzajów i sposobów udostępnienia na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej. Mając na względzie przytoczone okoliczności spółka wniosła o oddalenie skargi i orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność w zakresie udostępnienia przez zarząd spółki A S.A. z/s w B. informacji publicznych na wniosek strony skarżącej z dnia 6 kwietnia 2015 r. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub – gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie – jednakże mimo istnienia obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). W toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej, oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikającym z regulacji ustawowej. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku i obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Stosownie do odesłania zawartego w ust. 4 przywołanego przepisu ustawy zasadniczej, tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Podstawowym aktem prawnym regulującym realizację konstytucyjnego prawa do informacji jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwana dalej w skrócie u.d.i.p.). Jak wynika z art. 1 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), z zastrzeżeniem art. 5 tej ustawy wprowadzającym możliwość ograniczenia realizacji tego prawa m.in. ze względu na ochronę informacji niejawnych czy też innych tajemnic ustawowo chronionych, a także z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Powszechne prawo dostępu do informacji publicznej należy wyraźnie odróżnić od obowiązku udostępnienia tych informacji. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2001 r., nr 100, poz. 1080 ze zm.) oraz partie polityczne. Ustawodawca nie precyzując, jakie jednostki organizacyjne należy rozumieć pod podjęciem władz publicznych i podmiotów wykonujących zadania publiczne, przykładowo jedynie podaje, że tymi podmiotami są w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle przywołanych przepisów nie budzi wątpliwości, że A S.A., a ściślej zarząd tej spółki, należy zaliczyć do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jedynym akcjonariuszem spółki jest bowiem Miasto i Gmina B., zaś przedmiotem jej działalności jest niewątpliwie realizacja zadań publicznych polegających w głównej mierze na poborze, uzdatnianiu i dostarczaniu wody oraz odprowadzaniu i oczyszczaniu ścieków. Należy podkreślić, że okoliczność zaliczenia spółki do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie była w niniejszej sprawie kwestionowana. Przedmiotem sporu pozostaje natomiast ocena czy żądane przez wnioskodawczynię dane stanowią informację publiczną, czy też nie mają one takiego charakteru. Ustalenie powyższej kwestii jest o tyle istotne, że w zależności od wyniku analizy organ winien podjąć określone czynności. Przede wszystkim podmiot zobowiązany winien zastosować się do treści art. 13 ust. 1 ud.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Przepisy ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje również załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 14 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1). Z kolei jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy. Podobnie, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji publicznej albo jeżeli zaistnieją warunki określone w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc inne ustawy określają odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, podmiot zobowiązany winien tylko pisemnie poinformować o tym wnioskodawcę. Przechodząc do oceny działań podmiotu zobowiązanego w kontekście złożonego wniosku należy stwierdzić, że w zakresie odnoszącym się do punktu 1, podpunktu 1.1 żądania czynności zarządu spółki należy uznać za niewłaściwe. W pozostałym jednak zakresie został zachowany prawidłowy tryb procedowania w stosunku do wniosku. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że żądane informacje nie miały jednorodnego charakteru tj. nie wszystkie z nich można było uznać za informacje publiczne. Zgodnie z ustalonym poglądem informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w: Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07, Kielcach z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Ke 7/08 oraz Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 109/08). Ustawodawca w treści art. 6 u.d.i.p. zawarł przykładowy katalog zagadnień będących przedmiotem informacji publicznej, wskazując m.in., że informacja może dotyczyć prowadzonych rejestrów, ewidencji i archiwów oraz sposobów i zasad udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy), a także zasad funkcjonowania podmiotów zobowiązanych (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz o majątku tych podmiotów pochodzącego z zadysponowania majątku m.in. jednostek samorządu terytorialnego oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy). Informacje mogą obejmować również dane o dochodach i stratach spółek handlowych oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy). W świetle powyższych przepisów niewątpliwie charakter informacji publicznej miały dane, o których mowa we wniosku w punkcie 1 (informacje dotyczące rejestrów, ewidencji, systemów komputerowych oraz finansowo – księgowych odnoszących się do zawieranych umów, zobowiązań i wydatków) oraz w punkcie 1 podpunkcie 1.1 (w zakresie przesłania stosownych umów wraz z załącznikami i specyfikacją, faktur oraz rachunków dotyczących stosowanego oprogramowania do prowadzenia zbioru danych bądź wspierania jego funkcjonowania). Należy jednak podkreślić, że tryb udostępnienia tych informacji publicznych jest zróżnicowany. Informacje dotyczące umów, faktur i rachunków winny zostać przesłane stronie skarżącej w terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p., chyba że po stronie podmiotu zobowiązanego zachodzą przesłanki ograniczające realizację prawa do informacji tj. ochrona informacji niejawnych, czy też innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ochrona prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany powołał się początkowo właśnie na tą ostatnią okoliczność, w odpowiedzi na skargę zakwestionował jednak już charakter żądanych danych a nie samą możliwość ich udostępnienia. Niezależnie od ostatecznie przyjętego stanowiska zarządu spółki należy stwierdzić, że jeżeli w toku rozpatrywania wniosku pojawi się okoliczność wyłączająca udostępnienie informacji publicznej m.in. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, jedyną dopuszczalną formą postępowania organu będzie odmowa udostępnienia takiej informacji w trybie uregulowanym w art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. Dopiero wówczas podmiot zobowiązany uchroni się od zarzutu bezczynności przenosząc tym samym spór na drogę oceny zasadności rozstrzygnięcia odmawiającego udostępnienia informacji publicznej. Wypada jednakże podkreślić, że niewystarczającym będzie samo powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy bez szczegółowego rozwinięcia w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby ocenić (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13). Odnosząc się do zarzutów skargi w tym zakresie należy stwierdzić, że okazały się one uzasadnione, co oznacza, że zaskarżony podmiot pozostaje w bezczynności, wobec czego koniecznym stało się zobowiązanie go do rozpatrzenia wniosku skarżącej, o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że uwzględniając skargę na bezczynność sąd może jedynie zobowiązać organ do rozpoznania wniosku strony. Nie może natomiast rozstrzygnąć, czy żądana informacja winna być udzielona, czy też istnieją podstawy do załatwienia wniosku skarżącej w inny sposób. Mając jednocześnie na względnie treść art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a., sąd stwierdza, że wprawdzie zarząd spółki pozostaje w bezczynności w załatwieniu pkt 1 ppkt 1.1 wniosku skarżącej, lecz owa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje bowiem dotyczące udostępnienia informacji budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne a zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło jedynie o błędnym interpretowaniu prawa, nie zaś celowym przedłużaniu i opóźnianiu udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek. Stąd też należało orzec jak w punkcie III sentencji niniejszego wyroku. Odnosząc się natomiast do danych dotyczących prowadzonych rejestrów, ewidencji i systemów komputerowych należy zauważyć, że zostały one ujawnione w biuletynie informacji publicznej spółki. W związku z czym udostępnienie takiej informacji na wniosek nie jest możliwe, gdyż w tym trybie można domagać się udostępnienia tylko tych informacji, które nie zostały ujawnione w biuletynie informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). W takiej sytuacji podmiot zobowiązany winien poinformować o tym wnioskodawcę, co w niniejszej sprawie nastąpiło w piśmie z dnia 12 maja 2015 r. Wobec czego skarga w tym zakresie okazała się nieuzasadniona i podlegała tym samym oddaleniu, o czym – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. Również i w zakresie pozostałych żądań zawartych we wniosku należało ocenić postępowanie zarządu spółki za uzasadnione, aczkolwiek z innych powodów. Postawione przez stronę pytania odnosiły się bowiem do danych na temat funkcjonalności programu komputerowego służącego do prowadzenia rejestrów jak i danych wprowadzanych do tego rejestru za pomocą określonego oprogramowania, co – w ocenie sądu – nie stanowi informacji publicznej. Aby można było uznać określone informacje za mające charakter publiczny muszą one odnosić się do sfery faktów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 724/14). Oznacza to, że przedmiotem takiej informacji musza być jedynie te dane, które wiążą się z działalnością podmiotu zobowiązanego odnosząc się, czy to do kwestii związanych z jego organizacją, czy to do wydatkowanych przez niego funduszy publicznych. O ile zatem uzasadnionym było żądanie w zakresie rejestrów prowadzonych przez spółkę oraz dokumentów związanych z gospodarowaniem mieniem komunalnym, o tyle instruktaż w zakresie funkcjonalności programu komputerowego i jego zawartości nie będzie mieścił się w ramach publicznej działalności podmiotu zobowiązanego. Stąd też w tym zakresie działanie organu należało uznać za prawidłowe, gdyż pismem z dnia 12 maja 2015 r. poinformował on stronę skarżącą, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznych i nie mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając te kwestię na uwadze należało skargę w tym zakresie oddalić, o czym orzeczono jak w punkcie II sentencji niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie IV sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.