I GZ 63/16

PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2016-02-17

Skład orzekający: Ludmiła Jajkiewicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, wydane na podstawie znowelizowanego art. 260 § 1 p.p.s.a., jest prawidłowe, jeśli skarga została wniesiona przed wejściem w życie nowelizacji?
Ratio decidendi
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych. Nowelizacja art. 260 § 1 p.p.s.a. z dnia 9 kwietnia 2015 r. nie ma zastosowania do spraw, które zostały wszczęte przed dniem jej wejścia w życie (15 sierpnia 2015 r.). W związku z tym, WSA nie był uprawniony do kontrolowania postanowienia referendarza sądowego w oparciu o znowelizowany przepis.
Stan faktyczny
Skarżący L. C. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie podatku akcyzowego, jednocześnie składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Referendarz sądowy oddalił wniosek, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. utrzymał to postanowienie w mocy na podstawie znowelizowanego art. 260 § 1 p.p.s.a. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA, kwestionując jego prawidłowość.
Rozstrzygnięcie
Uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.

Pełny tekst orzeczenia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1365/15 w zakresie oddalenia wniosku w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.. L. C, prowadzący działalność gospodarczą F. [...] L. C w K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r., w przedmiocie podatku akcyzowego. W piśmie tym skarżący zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Postanowieniem z [...] r. referendarz sądowy oddalił wniosek. Na skutek wniesionego przez skarżącego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z [...] r. - na podstawie art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego, uznając, że sprzeciw skarżącego nie był zasadny. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie, L. C zakwestionował jego prawidłowość, wskazując na naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i wniósł o "uchylenie zaskarżonego postępowania w całości". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonującego kontroli zaskarżonych orzeczeń jest nie tylko dokonanie ich oceny co do meritum, lecz również zbadanie, czy zostały one wydane - z uwagi na swą formę - w ramach przysługujących wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu kompetencji. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż kontrolowane postanowienie dotyczyło zagadnienia przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zostało ono wydane [...] r., na skutek rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z [...] r., którym odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Orzeczeniem tym Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Podstawę wydanego przez WSA w K. orzeczenia stanowił zatem m.in. art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu ustalonym na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), który wszedł w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. (a więc również postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Znowelizowanie art. 260 § 1 p.p.s.a. zmierzało w istocie do pozostawienia rozpoznania spraw z zakresu ochrony prawnej w wojewódzkich sądach administracyjnych. Po nowelizacji ww. przepisu wojewódzki sąd administracyjny rozpoznaje taką sprawę niejako "w drugiej instancji", kontrolując wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie referendarza sądowego. Od wydanego w takim przypadku przez wojewódzki sąd wojewódzki orzeczenia, nie przysługuje zatem zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 2 ww. ustawy nowelizującej, tylko przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy nowelizującej, stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałych toczących się postępowaniach, rozpoczętych przed tą datą, zastosowanie znajdują dotychczasowe reguły, w myśl których skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje utratę mocy zarządzenia lub postanowienia referendarza, od którego ten sprzeciw został wniesiony. We wskazanym przepisie mowa jest bowiem o "postępowaniu" (w danej sprawie) jako całości, a nie o postępowaniach incydentalnych (wpadkowych). Powyższe oznacza, że znowelizowany powyższą ustawą z 9 kwietnia 2015 r. przepis art. 260 § 1 p.p.s.a., tak jak inne dotyczące rozpoznania przez referendarza sądowego wniosku o przyznanie prawa pomocy przepisy tego aktu, nie znajdują zastosowania do spraw wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1717/15, dostępne na stronie http:// orzeczenia. nsa.gov.pl) Należy podkreślić, iż datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, ewentualnie jej oddanie w polskiej placówce pocztowej (art. 83 § 3 p.p.s.a.), którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Wprawdzie, skargi nie ma jeszcze w tym momencie w sądzie, ale z tym faktem należy wiązać określone skutki prawne. (por. postanowienie z 3 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1039/12, postanowienie z 20 września 2012 r., sygn. akt I GSK 1141/12). Mając zatem na uwadze, że wnioskodawca złożył w sprawie skargę w dniu 22 lipca 2015 r., wydanie przez wojewódzki sąd administracyjny rozstrzygnięcia na wskazanej w zaskarżonym postanowieniu podstawie prawnej było nieprawidłowe, a zatem nie mogło ono pozostać w obrocie prawnym. Sąd ten nie był bowiem uprawniony do kontrolowania wydanego przez referendarza sądowego postanowienia w powyższym przedmiocie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uwzględni zatem w powyższym zakresie przepisy proceduralne w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 9 kwietnia 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło