I FSK 8/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "G." Z. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 799/15 w sprawie ze skargi "G." Z. S.A. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) z dnia 14 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz "G." Z. S.A. w P. kwotę 320 (słownie: trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 799/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił G. S.A. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 14 maja 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia wskazano, że z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego wynika, iż w dniu 31 lipca 2014 r. strona skarżąca wniosła do spółki "R." spółka komandytowa z siedzibą w P. wkład niepieniężny w postaci przysługującego jej prawa ze wspólnotowego graficznego znaku towarowego o nazwie G., zarejestrowanego przez O. pod numerem [...]. Wniesienie wkładu niepieniężnego zostało potwierdzone uchwałą nr 1 Wspólników spółki "R." spółka komandytowa z siedzibą w P. w sprawie podwyższenia wkładu wspólnika G.S.A. w P. zaprotokołowaną w formie aktu notarialnego pod nr Rep A 4283/2014 oraz umową przeniesienia własności aportu z dnia 31 lipca 2014 r. Wartość wkładu niepieniężnego została ustalona na podstawie wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę zawartą w raporcie z wyceny prawa do znaku towarowego według stanu wiedzy o przedmiocie wyceny na dzień 31 marca 2014 r. według wartości godziwej do celów aportowych z dnia 5 maja 2014 r. Według powyższej wyceny ww. znak towarowy został wyceniony na kwotę 52.000.000 zł. Tak ustalona wartość stanowiła podstawę określenia wysokości wkładu skarżącej do spółki komandytowej, była ona bowiem równa wartości znaku towarowego. Wskazano przy tym, że wysokość wkładu jaki został wniesiony przez skarżącą do spółki komandytowej odpowiadał wartości rynkowej prawa ochronnego na znak towarowy (ustalonej) przez rzeczoznawcę majątkowego. Spółka udokumentowała powyższą transakcję fakturą VAT, przyjmując ostatecznie jako podstawę opodatkowania wartość znaku towarowego (równą wartości rynkowej prawa ochronnego na znak towarowy ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego) pomniejszoną o wartość podatku od towarów i usług. Jako podstawę opodatkowania przyjęto kwotę 52.000.000 zł pomniejszoną o wartość podatku od towarów i usług (tj. 9.723.577,24 zł) - 42.276.422,76 zł. Podatek należny, który spółka odprowadziła do Urzędu Skarbowego wynosił zatem 9.723.577,24 zł. W świetle powyższego wnioskodawca zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na pytania: 1. czy w świetle art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) transakcja polegająca na wniesieniu aportem do spółki komandytowej wkładu niepieniężnego w postaci prawa ze wspólnotowego graficznego znaku towarowego o nazwie G., zarejestrowanego przez O. pod numerem [...] przez spółkę G.S.A. jest transakcją odpłatną i podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług; 2. czy zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy przy transakcji wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki komandytowo - akcyjnej podstawą opodatkowania będzie wszystko, co stanowi zapłatę, a więc ogół praw i obowiązków (równy wartości znaku towarowego) pomniejszoną o wartość podatku VAT. W interpretacji podatkowej za nieprawidłowe uznano stanowisko wnioskodawcy co do pkt 2. Organ wskazał, że nie ma wątpliwości co do tego, iż czynność wniesienia aportu, w zależności od jego przedmiotu może spełniać przesłanki uznania jej za dostawę towarów w świetle art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub za świadczenie usług w świetle art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w szczególności przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych). Organ nie miał również wątpliwości co do tego, że jest to czynność odpłatna, a także dokonana pomiędzy podatnikami tego podatku, a w związku z tym spełnia definicję odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie zgodził się jednak, by o podstawie opodatkowania miała decydować ustalona przez rzeczoznawcę wartość znaku towarowego, gdyż przewidujący taką możliwość art. 29 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług z dniem 1 stycznia 2014 r. został uchylony. Od tej chwili należy przyjąć jako podstawę opodatkowania wszystko, co stanowi faktycznie dokonaną zapłatę. Tym samym organ zaprzeczył stanowisku skarżącej jakoby zapłata i równocześnie podstawa opodatkowania miała odpowiadać wartości znaku towarowego wnoszonego tytułem wkładu. Skarżąca powinna ją natomiast ustalić na podstawie wartości nominalnej otrzymanego przez wspólnika udziału. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka zarzuciła naruszenie: - art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przez jego nieprawidłową wykładnię polegająca na przyjęciu, że w przypadku transakcji wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki komandytowej powinna ustalić podstawę opodatkowania w oparciu o kwotę równą wartości nominalnej udziałów w majątku spółki; - art. 50 w zw. z art. 103 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 z późn. zm.) przez ich niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w przypadku transakcji wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki komandytowej, jest suma wartości nominalnej udziałów w majątku spółki komandytowej, podczas gdy podstawę stanowi wartość otrzymanego w zamian za wkład niepieniężny ogółu praw i obowiązków (udział kapitałowy, udział spółkowy) w spółce komandytowej, odpowiadającego wartości rzeczywiście wniesionego wkładu niepieniężnego, tj. wartości znaku towarowego, pomniejszonej o kwotę podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które stanowiły podstawę wydania interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę wskazując, że zgodnie z art. 29a ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest co do zasady wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Zgodnie z art. 1 pkt 23 ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług z dniem 1 stycznia 2014 r, uchylony został art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług, co wiązało się z wprowadzeniem wyżej cytowanego art. 29a zawierającego kompleksowe regulacje dotyczące ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W ramach nowelizacji nie wprowadzono do art. 29a, przepisu art. 29 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, określającego dotąd podstawę opodatkowania w oparciu o wartość rynkową dla czynności, dla których nie ustalono ceny. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że nie można w związku z tym zgodzić się ze skarżącą spółką, że zapłatę ustalać będziemy na podstawie wartości wniesionego znaku towarowego. Jedynie realnie otrzymana w zamian za wniesiony aport zapłata będzie stanowić zdaniem Sądu podstawę opodatkowania. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka złożyła skargę kasacyjną i na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego (w rozumieniu art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), poprzez błędną wykładnię art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług polegającą na uznaniu, że podstawą opodatkowania dla czynności wniesienia aportem do spółki komandytowej jest realnie otrzymana zapłata w zamian za wniesiony aport, a więc w konsekwencji uznanie, że podstawą opodatkowania nie jest wartość ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej odpowiadająca wartości znaku towarowego pomniejszonej o kwotę podatku od towarów i usług; 2. naruszenie prawa materialnego (w rozumieniu art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 50 w zw. z art. 103 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, że podstawą opodatkowania dla czynności wniesienia aportem do spółki komandytowej jest realnie otrzymana zapłata w zamian za wniesiony aport, a więc w konsekwencji uznanie, że podstawą opodatkowania nie jest wartość ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej odpowiadająca wartości znaku towarowego pomniejszonej o kwotę podatku od towarów i usług, 3. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy (w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie środka określonego w cyt. ustawy (tj. uchylenia) w stosunku do zaskarżonego rozstrzygnięcia, wobec naruszenia przez organ przepisów prawa, tj. art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, co w rezultacie spowodowało nieuwzględnienie (oddalenie) skargi przez Sąd I instancji, 4. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy (w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 146 § 1 cyt. ustawy, poprzez niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie środka określonego w cyt. ustawy (tj. uchylenia) w stosunku do zaskarżonych rozstrzygnięć, wobec naruszenia przez organ przepisów prawa, tj. 50 w zw. z art. 103 § 1 Kodeksu spółek handlowych, polegające na błędnym przyjęciu, że podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług analizowanej transakcji winna zostać ustalona w oparciu o kwotę równą sumie wartości nominalnej udziałów w majątku spółki, co w rezultacie spowodowało nieuwzględnienie (oddalenie) skargi przez Sąd I Instancji, 5. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy (w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 141 § 4 cyt. ustawy poprzez: - zupełne pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – podnoszonego przez skarżącą spółkę w skardze zarzutu naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisu art. 50 w zw. z art. 103 § 1 Kodeksu spółek handlowych, - nie odniesienie się żaden sposób w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych przez skarżącą spółkę w skardze okoliczności, z których wynika, że podstawę opodatkowania w analizowanej sprawie należy oceniać z uwzględnieniem faktu wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej (a nie jak do spółki kapitałowej), - lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w tym w szczególności niewyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że biorąc pod uwagę fakt, iż w przypadku spółki osobowej – w przeciwieństwie do spółek kapitałowych – nie mamy do czynienia z wartością nominalną udziałów, podstawę opodatkowania ustaliła w oparciu o wartość ogółu praw i obowiązków, o której mowa w art. 50 w zw. z art. 103 § 1 Kodeksu spółek handlowych. W zaskarżonym wyroku Sąd pominął kwestię, że przepisy cyt. kodeksu nie przewidują pojęcia "wartość nominalna udziałów" dla spółek osobowych, natomiast w odniesieniu do spółki komandytowej właściwym pojęciem jest "udział kapitałowy", który zgodnie z art. 50 cyt. kodeksu odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego do spółki wkładu. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Na rozprawie przed NSA pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1370) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 cytowanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), przy czym granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że ma ona usprawiedliwione podstawy. Przede wszystkim zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenia tego przepisu skarżąca kasacyjnie spółka upatruje zasadniczo w braku odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji podniesionej w skardze wskazującej na to, że wykładni art. 29a ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług należy dokonywać z uwzględnieniem art. 50 w zw. z art. 103 § 1 Kodeksu spółek handlowych z uwagi na specyfikę spółki komandytowej, jako spółki osobowej. Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług – w opinii kasatora - winno się oceniać mając na uwadze fakt, że wniesienie wkładu niepieniężnego nastąpiło do spółki osobowej, nie zaś kapitałowej, co jest istotne choćby z tego względu, że przepisy prawa w przypadku spółek osobowych, takich jak spółka jawna, partnerska czy komandytowa nie posługują się pojęciem wartości nominalnej udziałów, jak to ma miejsce w przypadku spółek kapitałowych (czy nawet spółki komandytowo – akcyjnej), a jedynie pojęciem udziału kapitałowego lub ogółu praw i obowiązków. W takiej sytuacji, zdaniem spółki, nie mogą znaleźć zastosowania zasady dotyczące opodatkowania podatkiem od towarów i usług wkładów do spółek kapitałowych, ustalone w orzecznictwie sądowym, do których nawiązał organ w zaskarżonej interpretacji stwierdzając, że w sytuacji wskazanej we wniosku o jej wydanie, spółka winna ustalić podstawę opodatkowania w oparciu o wartość nominalną otrzymanego przez wspólnika udziału. W tym kontekście należy podkreślić, że cytowany wyżej przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14 funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13). W sytuacji jednak, gdy zarzuty strony skarżącej dotykają kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ich całkowite pominięcie albo potraktowanie marginalne czyni uzasadnienie wyroku wadliwym w stopniu istotnym, tj. uniemożliwiającym przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Taka sytuacja zaistniała na gruncie niniejszej sprawy. Sąd I instancji w niezwykle skrótowym i bardzo lakonicznym uzasadnieniu jedynie przytoczył treść art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, którego zastosowanie co do zasady w realiach niniejszej sprawy nie było kwestionowane przez skarżącą spółkę, by następnie stwierdzić, że w świetle tego przepisu jako podstawę opodatkowania należy przyjąć wszystko co stanowi zapłatę, a więc będzie to zapłata realnie otrzymana za wniesiony aport, stąd nie można zgodzić się ze spółką, że zapłatę należy ustalać na podstawie wartości wniesionego znaku towarowego. Tak sformułowane uzasadnienie w żadnym razie nie odpowiada na wątpliwości spółki, które sprowadzają się w istocie do rozstrzygnięcia tego, co stanowi zapłatę w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług otrzymaną w zamian za wkład niepieniężny wniesiony do spółki komandytowej. Sąd I instancji wskazując w sposób ogólny, iż ma to być "realnie otrzymana w zamian za aport zapłata" i akceptując w sposób dorozumiany pogląd organu interpretacyjnego, że ma to być wartość nominalna objętych w zamian za wniesienie aportu udziałów, nie odniósł się w żadnym miejscu do szerokiej argumentacji spółki, że wnosząc wkład do spółki osobowej wspólnik nie nabywa udziałów, o jakich mowa przy spółkach kapitałowych, co do których to udziałów funkcjonuje pojęcie ich wartości nominalnej, ale otrzymuje tzw. udział kapitałowy, o którym mowa w art. 50 Kodeksu spółek handlowych, bądź też powiększa swój istniejący udział kapitałowy w spółce. W związku z tym, przysługują mu określone uprawnienia, w szczególności prawo do udziału w zyskach spółki osobowej (art. 123 § 1 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 51 § 1 w zw. z art. 103 tej ustawy) oraz prawo do żądania corocznie wypłacenia odsetek w wysokości 5% od swojego udziału kapitałowego, nawet gdy spółka poniosła stratę (art. 53 w zw. z art. 103 Kodeksu spółek handlowych). Dalej spółka argumentuje, że skoro udział kapitałowy, co do zasady, odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego wkładu, o czym przesądza art. 50 § 1 Kodeksu spółek handlowych, to konsekwentnie należałoby przyjąć, że zapłatą (podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług) za wniesiony do spółki komandytowej wkład niepieniężny jest wartość ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej, wartość udziału kapitałowego, czyli wartość odpowiadająca wartości znaku towarowego pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług. Spółka więc pytała o to, co stanowi zapłatę w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług mając na względzie charakter prawny i specyfikę spółki komandytowej. Od organu uzyskała odpowiedź opartą o zasady wypracowane w orzecznictwie dla spółek kapitałowych, Sąd I instancji zaś stawiając arbitralną tezę o prawidłowości stanowiska organu w istocie uniknął rozważań na ten temat i nie zawarł żadnych analiz stanu prawnego wraz z odniesieniem się do argumentacji i wątpliwości skarżącej spółki. Skoro trafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to za przedwczesne NSA uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wyartykułowanych w skardze kasacyjnej oraz tych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji nie zastosował kompetencji wynikającej z art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego (art. 29a ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 50 w zw. z art. 103 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Nie można bowiem ocenić zasadności poglądu w sytuacji, gdy nie został on w ogóle wyrażony, a z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika – jak to wskazano wyżej - by Sąd ten badał prawidłowość interpretacji pod kątem zarzutów i argumentów podnoszonych w skardze (do czego będzie obecnie zobowiązany przy ponownym rozpoznaniu sprawy). Z wyżej wskazanych względów zasadne było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono natomiast na podstawie art. 209 oraz art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 cytowanej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).