II GSK 1419/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Cezary Pryca sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1531/15 w sprawie ze skargi A. H. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści decyzji stwierdzającej przygotowanie zawodowe 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. H. na rzecz Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 października 2015r., sygn. akt VI SA/Wa 1531/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) oddalił skargę A. H. (zwany dalej także: Skarżący) na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2015r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści decyzji stwierdzającej przygotowanie zawodowe. Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskami z dnia 9 stycznia 2015r. Skarżący zwrócił się do Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienie w formie postanowienia treści decyzji Wojewody B. z dnia [...] stycznia 1974r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 1981r. nr [...] w zakresie jego uprawnień projektowych i wykonawczych, w szczególności, w jakim zakresie może sporządzać projekty architektoniczne i kierować robotami budowlanymi, zważywszy że – jak podał – "organy wskazują ograniczenie do 1000 m3". Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r.. nr [...]. Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), odmówiła wyjaśnienia treści decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1981r. nr [...], gdyż wątpliwości strony związane z tą decyzją nie wynikają z jej treści, lecz ze zmian przepisów regulujących zagadnienia związane z pełnieniem samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, dokonanych na przestrzeni ponad trzydziestu lat. Jednocześnie pismem z dnia [...] lutego 2015r. Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa poinformowała Skarżącego, że zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] marca 2015r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budowlanych (Dz. U. z 2014r. poz. 1946), utrzymała w mocy postanowienie organu I instancji, podzialając pogląd organu I instancji, że w niniejszej sprawie wątpliwości strony co do treści decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1981r., nr [...], powstały w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 69, poz. 299). Tym samym wniosek strony wykracza poza zakres wyjaśniania treści decyzji, na podstawie której wnioskodawca wykonuje samodzielną funkcję techniczną, a to oznacza, że nie może być rozpatrzony w trybie art. 113 § 2 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć, zarzucając naruszenie art. 113 § 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wyjaśnienie treści decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1981r., nr [...], w świetle ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. wiązałoby się z rozstrzygnięciem odrębnej kwestii prawnej, przez co organ wykroczyłby poza zakres przedmiotowy postępowania prowadzonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy wyjaśnienie sprawy uprawnień przyznanych członkom właściwej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nie stanowi naruszenia tego przepisu, o czym świadczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2014r. o sygn. akt VI SA/Wa 183/14. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez dokonanie interpretacji przedmiotowej kwestii w zwykłej formie pisemnej, co narusza prawo strony do złożenia środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Oddalając skargę Sąd I instancji stwierdził, że treść decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1981r., nr [...], nie wymaga wyjaśnienia, gdyż decyzja ta nie zawiera niejasności, a Skarżący zmierza jedynie do uzyskania wykładni przepisów, jakie zostały wprowadzone po jej wydaniu. W ocenie Sądu, Skarżący domaga się wyjaśnienia nie samej treści decyzji, tylko wpływu nowych regulacji prawnych na przyznane mu uprawnienia projektowe i wykonawcze, gdyż w swoim żądaniu wprost podaje, iż "organy wskazują ograniczenie do 1000 m3". Wątpliwości strony co do treści spornej decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1981r. powstały w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 69, poz. 299), o czym świadczy § 1 tego rozporządzenia i treść wniosku Skarżącego ("organy wskazują ograniczenie do 1000 m3"). Zdaniem Sądu, Skarżący chce, by organ w drodze wykładni przepisów obowiązujących w dniu 23 grudnia 1981r. ustalił zakres jego uprawnień budowlanych w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia. Organ, realizując zatem wniosek strony, miałby dokonywać oceny przepisów prawa i to także tych nieobowiązujących w dacie wydania decyzji, co w sposób wyraźny wykracza poza zakres unormowania zawartego w art. 113 § 2 k.p.a. Wniosek strony jest więc wnioskiem o dokonanie jedynie interpretacji przepisów prawa. Sąd uznał zatem, że orzekające w sprawie organy obu instancji w pełni zasadnie przyjęły, że wniosek Skarżącego wykracza poza zakres wyjaśniania treści decyzji, a to oznacza, że nie może być rozpatrzony w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Jednocześnie Sąd wskazał, że powoływany przez Skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2014r. sygn. akt VI SA/Wa 183/14 dotyczy zupełnie innej sytuacji, a mianowicie wyjaśnienia treści decyzji wydanej w 1993r. na podstawie znowelizowanych w 1991r. przepisów, tj. czy użyte w decyzji sformułowania "1000 m3" dotyczą wszystkich rodzajów budowli wymienionych w jej treści. Tak więc sprawa ta dotyczyła treści decyzji i nie sprowadzała się do interpretacji przepisów prawa, w tym zwłaszcza nieobowiązujących w dacie wydania decyzji. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że podjęte w sprawie postanowienia są prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione i mają jedynie charakter polemiczny. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł A. H., domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie w całości postanowienia Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2015r., nr [...], oraz poprzedzającego go postanowienia Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2015r., nr [...], i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie uchylenia tego wyroku i przekazania do ponownego rozpoznania, a w każdym z tych przypadków także zwrotu kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię w tym art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r., poprzez uznanie treścią wyroku za prawidłowe istnienie rozbieżności w stosowaniu przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 113 § 2 k.p.a. przez organy samorządu zawodowego Inżynierów Budownictwa, w tym Izb Okręgowych i Izby Krajowej jako organów I i II instancji oraz Wojewódzki Sądu Administracyjny w stosunku do członków samorządu zawodowego Inżynierów Budownictwa znajdujących się w takiej samej sytuacji. Przedmiotowe rozbieżności polegają na odmowie Skarżącemu prawa do wyjaśnienia treści decyzji w sprawie uprawnień w drodze postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy innym członkom samorządu zawodowego przyznano prawo do uzyskania wyjaśnienia treści decyzji w sprawie uprawnień w drodze postanowienia w trybie powyższego przepisu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2014r. sygn. akt: VI SA/Wa 183/14). Powyższe działanie stanowi naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego oraz równości wobec prawa. 2. naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, w tym art 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. przez bezzasadne oddalenie skargi, mimo dokonania przez organy obu instancji naruszeń prawa procesowego uzasadniających jej uwzględnienie, w szczególności w sytuacji gdy: a) organy samorządowe Izb Inżynierów Budownictwa I i II instancji dokonują wyjaśnienia wątpliwości treści decyzji w sprawie uprawnień w drodze postanowienia na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2014r. sygn. akt VI SA/Wa 183/14), b) treść art. 113 § 2 k.p.a. nie zawiera ograniczeń co do okoliczności stanowiących podstawę wątpliwości co do treści decyzji, w tym w szczególności czy wątpliwości powstały w związku ze zmianą przepisów prawa wprowadzonych w życie przed lub po wydaniu decyzji, c) treść decyzji [...] z dnia [...] grudnia 1981r. wydanej przez Wojewodę B., wobec wydania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia 20 lutego 1975r., w sposób obiektywny budzi wątpliwości wymagające wyjaśnienia w drodze postanowienia, o czym świadczą pisma [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że wątpliwości co do treści decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1981r. powstały w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia 20 lutego 1975r. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu Sądu, przedmiotem sprawy jest wyjaśnienie w/w decyzji jako stanowiącej podstawę wykonywania przez niego uprawnień w specjalności architektonicznej. Natomiast okoliczność, iż wątpliwości co do jej treści powstały w wyniku nowelizacji prawa po jej wydaniu jest według niego bezprzedmiotowa, gdyż podstawą wykonywania uprawnień przez niego jest nadal przedmiotowa decyzja. Treść art. 113 § 2 k.p.a. nie wprowadza bowiem żadnych ograniczeń co do przyczyn powstania wątpliwości co do treści decyzji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie jest zasadne stanowisko Sądu, iż orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2014r., sygn. akt: VI SA/Wa 183/14, nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy zupełniej innej sytuacji, a mianowicie wyjaśnienia treści decyzji wydanej w 1993r. na podstawie znowelizowanych w 1991r. przepisów. Istotą powołanej sprawy jest bowiem zagadnienie, czy treść decyzji w zakresie uprawnień, w przypadku wątpliwości co do jej treści, co do zasady powinna być wyjaśniona na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. w drodze postanowienia przez Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa. Według skarżącego kasacyjnie powyższy wyrok potwierdza, iż jedyną właściwą formą jest wydanie postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Skarżący kasacyjnie zarzucił również, że Sąd nie odniósł się do pisma z dnia [...] sierpnia 2015r., [...], które poprzez swoją zwykłą formę, nie stanowi wyjaśnienia treści decyzji w formie postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a., a przez to nie daje uprawnienia jego adresatowi do odwołania się. Wydanie pisma potwierdza jednak, iż wbrew twierdzeniu Sądu wątpliwości co do treści decyzji istnieją obiektywnie. Skarżący kasacyjnie uważa, że akceptacja rozbieżności w stosowaniu przepisów procedury administracyjnej dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem stanowi naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji oraz zasady równości wobec prawa zawartej w art. 32 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa uznała zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd I instancji, pomimo podstaw do jej uwzględnienia z powodu naruszenia przez organy obu instancji art. 113 § 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są one zasadne. Nie jest bowiem trafny argument skargi kasacyjnej, że organy nieprawidłowo przyjęły w tej sprawie, że przepis art. 113 § 2 k.p.a. zawiera ograniczenia co do okoliczności stanowiących podstawę wątpliwości co do treści decyzji. Zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. "Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji". Według ukształtowanego w orzecznictwie i doktrynie poglądu instytucja wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji powinna być stosowana wtedy, gdy treść decyzji jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 30 września 2008r., sygn. akt II OSK 351/08). Wyjaśnienie wątpliwości w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a. nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też powodować merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, czy też pozostawać z nim w sprzeczności (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000, Wydanie 3, s. 473 oraz liczne wyroki NSA, m.in. z dnia 21 maja 1999 r., sygn. akt I SA 1456/98, z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 662/01). Wyjaśniając treść decyzji należy brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania tej decyzji. Istota i granice przewidzianego w art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnienia treści decyzji nie pozwalają na jego wykorzystanie do dostosowywania decyzji do zmienionego stanu prawnego. Za niedopuszczalne uznać też należy wkraczanie za podstawie art. 113 § 2 k.p.a. w kwestie zastrzeżone do trybu uzupełnienia, sprostowania, czy też zmiany decyzji. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że sporna decyzja w obiektywny sposób budzi wątpliwości wymagające wyjaśnienia w drodze postanowienia oraz że bezzasadnie w tej sprawie uznano, że wątpliwości te powstały dopiero w związku ze zmianą przepisów prawa po wydaniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie decyzja Wojewody B. nr [...] została wydana w dniu [...] grudnia 1981r., na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, w tym rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Wyjaśnianie treści tej decyzji mogło zatem nawiązywać jedynie do aktów prawnych, na podstawie których decyzja została wydana. Tymczasem z wniosku Skarżącego o wyjaśnienie treści tej decyzji, nawiązującego do ograniczenia uprawnień do 1000 m3 wyraźnie wynika, że jego wątpliwości co do treści decyzji powstały w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia 20 lutego 1975r. (Dz. U. nr 69, poz. 299). Zestawienie treści wniosku Skarżącego oraz treści spornej decyzji potwierdza zatem trafność dokonanej w tej sprawie przez organy i zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny, że w trybie wyjaśnienia treści decyzji skarżący zmierzał do tego, by organ ustalił zakres jego uprawnień budowlanych w oparciu o przepisy późniejszego rozporządzenia. Zasadnie zatem uznano w tej sprawie, że wniosek skarżącego był w istocie wnioskiem o dokonanie wykładni przepisów prawa, a nie wnioskiem o wyjaśnienie treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a.. Wskazane powyżej zasady stosowania art. 113 § 2 k.p.a. wykluczały powoływanie się przy wyjaśnianiu treści decyzji na akt prawny, który nie istniał jeszcze w chwili wydawania danej decyzji, tzn. na rozporządzenie z dnia 18 lipca 1991r. Obiektywnie istniejących wątpliwości dotyczących treści decyzji nie można utożsamiać z sytuacją, gdy zmiana stanu prawnego po wydaniu decyzji spowodowała niejasność co do zakresu przyznanych tą decyzją uprawnień. Wniosek Skarżącego, wykraczający poza zakres wyjaśniania treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a., nie mógł zatem być w tym trybie rozpatrzony. Na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. nie można było dokonywać oceny przepisów prawa nieobowiązujących w dacie wydania decyzji, nie byłoby to bowiem wyjaśnianie treści decyzji, lecz niedopuszczalne w tym trybie ustalanie skutków późniejszej ingerencji prawodawcy w zakres wykonywania decyzji. Skoro zatem decyzja nie zawierała niejasności, a jedynie wskutek zmiany przepisów prawa utrudnione w praktyce stało się korzystanie z wynikających z niej uprawnień, niedopuszczalne było usunięcie wątpliwości związanych ze zmianą stanu prawnego w trybie art. 113 § 2 k.p.a.. Nie może przynieść oczekiwanego przez Skarżącego kasacyjnie rezultatu także powoływana przez niego okoliczność, że organ pismem wyjaśnił mu jego wątpliwości dotyczące wynikających z tej decyzji uprawnień, potwierdzając w ten sposób, że treść decyzji budzi wątpliwości. Należy zwrócić uwagę, że organy w tej sprawie nie tylko nie zaprzeczały, ale wręcz potwierdzały, że zakres uprawnień wynikających z decyzji może budzić wątpliwości. Wątpliwości te nie były jednak wątpliwościami co do treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 p.p.s.a., lecz dotyczyły stosowania tej decyzji w związku ze zmianą stanu prawnego po jej wydaniu, tj. spowodowane treścią regulacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia 20 lutego 1975r.. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 k.p.a.. Nie jest też zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 32 Konstytucji (pkt 1 skargi kasacyjnej). Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji uznał za prawidłowe istnienie rozbieżności w orzecznictwie odnośnie do stosowania art. 113 § 2 k.pa. Przeciwnie, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji odniósł się do powoływanego przez skarżącego kasacyjnie wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2014r., sygn. akt VI SA/Wa 183/14, lecz stwierdził, że dotyczy on zupełnie innej sytuacji, tj. decyzji wydanej po 1991r. i ustalenia tego, co obejmowało zawarte w tej decyzji sformułowanie w kontekście przepisów, które stanowiły jej podstawę prawną w dniu wydania. Nie może być więc uznany za trafny zarzut naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady równości. Wobec zasadniczej różnicy pomiędzy tymi sprawami, nie doszło bowiem do nieuzasadnionego przyznania innym członkom samorządu zawodowego prawa do uzyskania wyjaśnień decyzji, a odmówienia tego prawa Skarżącemu. Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty należy zatem uznać, że Sąd I instancji właściwie ocenił, iż zaskarżone postanowienie wraz z postanowieniem je poprzedzającym były zgodne z prawem, a skarga kasacyjna nie podważyła tego wniosku, co oznacza, że nie miała ona usprawiedliwionych podstaw. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12) sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz jego udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.