I SA/Bk 315/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. (gm. K.) oddala skargę. Decyzją z dnia [...].12.2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Burmistrza K. z dnia [...].11.2014 r., nr [...] określającą O. S.A. w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 35.125,00 zł i określiło O. S.A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r od przedmiotów opodatkowania znajdujących się na terenie Gminy w kwocie 35.124,00 zł. Organy ustaliły, że w deklaracji podatkowej za 2009 r. T. P. SA (TP SA) wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (2,7 m2), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (68,9 m2 ) oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 1.701.653,55 zł. Deklarację tę skorygowała wykluczając wartość budowli począwszy od miesiąca lutego 2009 r. Korektę uzasadniono faktem sprzedaży w dniu [...].01. 2009 r. budowli Spółce T. W dniu 14.04.2014r. organ I instancji otrzymał wynik kontroli przeprowadzonej przez UKS w W., z którego wynika, że umowa sprzedaży z dnia [...].01.2014 r., wbrew wyjaśnieniom podatnika, nie obejmowała linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. W toku czynności sprawdzających organ podatkowy wezwał podatnika do złożenia korekty deklaracji podatkowej i do wykazania wspomnianych wyżej linii kablowych. W odpowiedzi na to wezwanie Spółka ograniczyła się do stwierdzenia, że analizuje wynik kontroli UKS i po dokonaniu tej analizy podejmie "decyzję w kwestii korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości". Wezwanie ponowiono w piśmie z dnia [...].07.2014 r. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...].07.2014 r. Burmistrz K. wszczął wobec TP SA z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. W piśmie z dnia [...].08.2014 r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że linie położone w kanalizacji kablowej nie są budowlami, w związku z czym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i nie muszą być wykazywane w deklaracji podatkowej. Pismem z dnia [...].08.2014 r. wezwano podatnika do wskazania wartości budowli posiadanych na terenie Gminy (w tym - linii kablowych i światłowodowych). W odpowiedzi Spółka wyjaśniła, że wartość stanowiąca podstawę opodatkowania budowli posiadanych na terenie Gminy może być określona w oparciu o załączony nośnik CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych grupy 2 i 6 KŚT. Dodatkowo poinformowano, że Spółka rozpoczęła dopiero proces identyfikacji linii ułożonych w kanalizacji kablowej i że identyfikacja ta zostanie zakończona do dnia [...].09.2014 r. W piśmie z dnia [...].11.2014 r. podatnik poinformował, że wartość obiektów niewypełniających definicji budowli wynosi 511.991,87 zł oraz, że została ona ustalona na podstawie danych zawartych na przesłanym wcześniej nośniku CD. Postępowanie podatkowe zakończono decyzją z dnia [...].11.2014 r., w której określono O. S.A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 35.125,00 zł. Do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnie gruntów i budynków wynikające z deklaracji podatkowej, natomiast podstawę opodatkowania budowli obliczono jako sumę: 1.701.653,55 zł (wartość ujęta w deklaracji) + 1.554.431,45 zł (wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowe deklarowanych w 2007 r. i wykluczonych przez podatnika z deklarowanej podstawy opodatkowania w 2008 r. ). W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła: (1) brak uwzględnienia wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia [...].09.2014 r., w którym strona wskazała wartość linii kablowych, (2) brak wyszczególnienia obiektów, które organ podatkowy obciążył podatkiem, a które przez stronę zostały pominięte w deklaracji podatkowej, (3) nieprzeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych i bezpodstawne określenie wartości budowli na podstawie deklaracji z 2007 r., (4) bezpodstawne opodatkowanie linii położonych w kanalizacji kablowej w okresie, kiedy podatnik nie był już właścicielem kanalizacji (zdaniem strony opodatkowaniu powinna podlegać całość techniczno-użytkowa, tj. kanalizacja łącznie z kablem, pod warunkiem, że całość ta stanowi własność jednego podmiotu). Decyzją z dnia [...].12.2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i określiło O. S.A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r od przedmiotów opodatkowania znajdujących się na terenie Gminy w kwocie 35.124,00 zł. Organ wyjaśnił, że powodem uchylenia decyzji było opodatkowanie gruntów pod "budkami telefonicznymi", które nie były własnością związku publicznoprawnego. Z akt sprawy wynika, że tylko jedna budka położona była na gruncie stanowiącym własność jednostki samorządu terytorialnego i tylko ta powierzchnia (1,1 m2) mogła być obciążona podatkiem. W związku z powyższym organ odwoławczy wymierzył niższy podatek od nieruchomości. Za nieuzasadniony Kolegium uznało zarzut opodatkowania nowych (nieznanych stronie) obiektów budowlanych. Organ wyjaśnił, że sieci telefoniczne uznawane są za sieci techniczne (budowle, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowanego). Również w załączniku do Prawa budowlanego (kategoria XXVI) sieci telekomunikacyjne (do takich zaliczyć należy "sieci telefoniczne") zaliczono do obiektów budowlanych, a skoro nie są one ani budynkami ani obiektami małej architektury, należało je uznać za budowle. Podwyższenie podstawy opodatkowania budowli miało związek z uznaniem, że w skład posiadanych przez stronę budowli (w styczniu 2009 r.) wchodziły linie kablowe położone w kanalizacji technicznej. Od lutego 2009 r. linie te, będąc własnością podatnika, należało traktować jako część budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podniósł również, że podatnik podał dopiero wartość kabli w piśmie z dnia [...].09.2014 r. oraz, że wyjaśnienia są jednak w tym zakresie mało wiarygodne. Odnosząc się do kolejnych zarzutów Spółki organ podniósł, że w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. wykazano niższą wartość budowli (1.699.268,25 zł) w stosunku do wartości wykazanej w 2007 r. (3.253.700,00 zł). Jak wynika z wyjaśnień strony (również tych składanych w trakcie kontroli prowadzonej przez UKS), Spółka nie uznaje takich linii za budowle i przestała wykazywać ich wartość w deklaracjach podatkowych. Zdaniem strony obiektem budowlanym może być jedynie linia kablowa podziemna (ułożona bezpośrednio w ziemi), linia kablowa nadziemna oraz sama kanalizacja kablowa. Organ podatkowy dysponował więc dwoma dokumentami pozwalającymi na dokładne określenie wartości linii kablowej położonej w kanalizacji kablowej. Wartość ta stanowiła różnicę pomiędzy wartością zadeklarowaną w 2007 r. i wartością z 2008 r. W związku z tym, że podatnik nie informował o żadnych zmianach powodujących obniżenie tej wartości w 2008 r. (wartość budowli nawet zwiększono w 2009 r.), zasadnie przyjęto, że pozostawała ona niezmieniona na dzień 01.01.2009 r. Organ wskazał, że w toku postępowania dotyczącego 2009 r. organ podatkowy I instancji próbował zweryfikować wartość linii kablowej wzywając do przedłożenia wyciągu z ewidencji środków trwałych. Strona takiej dokumentacji nie przedłożyła; nie wskazała też żadnych okoliczności, które powodowałyby zmniejszenie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, a tym samym zmniejszenie podstawy opodatkowania w 2009 r. (względem lat wcześniejszych). Za niezasadny uznano zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, tym bardziej, że podatnik przesłał nośnik CD będący prawdopodobnie wyciągiem z ewidencji środków trwałych, jednakże dane na nim zawarte były nieczytelne. Organ odwoławczy podkreślił, że organy podatkowe nie uznaje za budowlę kabla położonego w kanalizacji kablowej. Za budowle uznaje natomiast sieć telekomunikacyjną stanowiącą całość techniczno-użytkowa złożoną zarówno z kabla jak i kanalizacji kablowej. Zdaniem SKO, prawidłowe jest przyjęcie do podstawy opodatkowania wartości linii kablowej, która wraz z kanalizacją kablową oraz innymi urządzeniami stanowi całość sieci telekomunikacyjnej, czyli jest częścią budowli w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l."). Kolegium podkreśliło, że pomimo trwającego od lipca 2014 r. postępowania dopiero w piśmie z dnia [...].09.2014 r. Spółka poinformowała o wyniku procesu identyfikacji linii kablowych. Organ przyjął, że wartość budowli stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ulega zmianie w kolejnych okresach rozliczeniowych. Jeżeli nie miały miejsca żadne okoliczności, które spowodowałyby ubytek wartości budowli, wartość z 2007 r. była aktualna również w latach 2008, 2009 i 2010. W sprawie za niesporny uznano stan faktyczny - ani organy podatkowe, ani strona, nie negują faktu posiadania budowli, w skład których wchodzą linie kablowe. Spór dotyczy oceny prawnej stanu faktycznego, a w szczególności -sposobu rozumienia pojęcia budowla w kontekście opodatkowania budowli telekomunikacyjnej. Interpretując stosowne przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy stwierdził, że linie kablowe stanowią część składową sieci technicznej, bowiem sieć dopiero wtedy spełnia swoją funkcję gdy dostarcza impulsy telefoniczne do odbiorców, w tym przypadku poprzez linie telekomunikacyjne umieszczone w odpowiedniej kanalizacji (rury osłonowe). Sieć techniczna nie może być rozumiana jako system urządzeń takich jak kanalizacja bez linii kablowej, ani jako sama kanalizacja bez linii kablowej. W okolicznościach tej sprawy kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla światłowodowego. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością podatnika i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - to podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek i zasad właściwych dla budowli. W zakresie wartości przyjętej do opodatkowania Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji, że wartość ta wynika ze wskazanych przez TP S.A. danych w deklaracji za 2007 r. Wobec tego, że Spółka, pomimo wzywania nie podała popartej wiarygodnymi dowodami wartości linii kablowych, nie wyjaśniła czy obiekty te podlegają amortyzacji na mocy przepisów o podatku dochodowym, nie opisała posiadanych przez siebie obiektów i zarazem nie wskazała na zmiany tej wartości lub zmiany stanu posiadania linii kablowych uznano, że wartość ta nie zmieniła w porównaniu do podanej przez Spółkę w deklaracji za 2007 r. Odnośnie przesłanej przez Spółkę płyty CD organ stwierdził, że zawarte tam dane są nieczytelne i nie pozwalają na rzetelną weryfikację wartości budowli podlegających opodatkowaniu. Organ stwierdził, że Spółka w żaden sposób nie potwierdziła zasadności pomniejszenia podstawy opodatkowania i nie wskazała, na czym opiera swoje odmienne wyliczenie, niż to było zadeklarowane w 2007 r. (i przyjęte przez organy podatkowe do opodatkowania w 2009 r. - z uwzględnieniem różnic wynikających z zadeklarowania obiektów wcześniej wykazywanych przez inne podmioty). Dołączenie do akt sprawy płyty CD z jednoczesnym brakiem wskazania, które pozycje w ewidencji dotyczą linii kablowych, przesądza o tym, że materiał ten pozostaje bez wpływu na określenie wartości budowli w tym postępowaniu i nie może być uznany za dowód w sprawie. Płyta CD, dane tam zawarte w postaci opisu środka i wartości, nie przyczyniła się do wyjaśnienia istoty sprawy. W tej sytuacji organ stwierdził, że podatnik nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność, że wartość linii w 2007 r. nie uległa zmianie aż do 2009 r. Zdaniem organu podatkowego wartość linii kablowych, jako stanowiących część budowli telekomunikacyjnej, powinna być ujawniona w deklaracji za 2009 r. SKO nie zgodziło się także z twierdzeniem strony o rzekomym braku obowiązku podatkowego dotyczącego linii kablowych położonych w kanalizacji stanowiącej własność innego podmiotu. Podatnikiem podatku od nieruchomości jest zarówno właściciel całej budowli, jak również właściciel części budowli (w tej sprawie -właściciel linii kablowej stanowiącej część budowli telekomunikacyjnej). W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 2 w zw. z art. 144a i art. 152 a ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej: "o.p.") - przez orzeczenie co do istoty sprawy, choć ze względu na niedoręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania; 2) art. 233 § 1 pkt 1 i art. 208 § 1 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 i § 4 o.p.- przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej; 3) art. 210 § 4 w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 o.p. – przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieprzeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli; 4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że za okres od lutego do grudnia 2009 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów dotyczącego wadliwości doręczenia decyzji należy stwierdzić, że zarzut ten jest bezzasadny. Pełnomocnik Skarżącej zwrócił się do organu pierwszoinstancyjnego, stosując art. 144a § 1 pkt 3 o.p., z prośbą o doręczanie korespondencji w ramach prowadzonego postępowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Organ jednak uznał, czemu wyraz dał w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r., że wniosek ten będzie możliwy do spełnienia po podaniu adresu elektronicznej skrzynki podawczej np. ePUAP i ponownym złożeniu wniosku. Takiego ponownego wniosku Skarżąca nie wniosła, a wszelka korespondencja trafiała do pełnomocnika Skarżącej drogą tradycyjna – w formie papierowej. Zgodnie a art. 152a o.p. oraz przepisami ustaw z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 1422), oraz z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1114) identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych udostępnianych przez podmioty określone w art. 2 następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 262), lub profilu zaufanego ePUAP – art. 20a ust. 1 ustawy. Nawiązuje do tego wprost wskazany już art. 152a § 1 pkt 3 o.p. W ocenie Sądu organ prawidłowo odmówił postanowieniem doręczania pism za pomocą środków elektronicznych z uwagi na nie spełnienie formalnych wymogów do ziszczenia postulatu strony, a nawet w przypadku gdyby uznać, że organ winien był doręczać pisma drogą elektroniczną to strona nie została pozbawiona możliwości podjęcia działań w celu zrealizowania przysługującego jej prawa do obrony, czemu dała wyraz w złożonym odwołaniu, po uprzednim otrzymaniu decyzji w formie tradycyjnej – drogą papierową. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, decyzja wydana przez organ pierwszej instancji prawidłowo weszła do obrotu prawnego. Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi, dotyczącego braku rozstrzygnięcia ostatecznego sprawy podatkowej przed upływem terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p., to jest przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, należy stwierdzić, że zarzut ten jest również bezzasadny. Organ drugiej instancji wydał decyzję w dniu [...] grudnia 2014 r., zaś termin przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. upływał z końcem 2014 r., co bezsprzecznie wynika z akt administracyjnych sprawy. Nie ulega jednak wątpliwości, co jednoznacznie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, a co podkreślał również organ odwoławczy, że decydujące znaczenie dla ustalenia, czy w danej sprawie upłynął już termin przedawnienia, miała data wydania, nie zaś doręczenia, decyzji organu drugiej instancji. Dzień doręczenia podatnikowi decyzji deklaratoryjnej przez organ odwoławczy nie ma znaczenia. Istotny jest dzień wydania decyzji, czyli moment rozstrzygania o prawach i obowiązkach zobowiązanego (zob. uchwała NSA z 16 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03, ONSA 2004/1/7; wyrok NSA z 19 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 917/99, ONSA 2001/3/19; wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., II FSK 124/12, wszystkie przywoływane wyroki publ. na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe spowodowało, że w ocenie Sądu nie doszło ani do naruszenia art. 70 § 1 o.p., ani do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 o.p., z uwagi na nieuchylenie decyzji pierwszej instancji oraz nieumorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Kolejne zarzuty zawarte w skardze również okazały się bezzasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Niewątpliwie zatem podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Przy czym, nie bierze się pod uwagę zmian wartości środka trwałego wynikających z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły w rozpatrywanej sprawie, że deklaracja podatkowa Spółki za 2009 r. pomija jedynie wartość linii kablowych w stosunku do wartości deklarowanej we wcześniejszych deklaracjach podatkowych. Trafnie też uznały, że Spółka nie kwestionowała stanu faktycznego, a powodem wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, była zmiana stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii. Należy podkreślić, że złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości, stanowi formę oświadczenia wiedzy i służy przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania. Wynikające z niej domniemanie prawne, że podatek obliczony w deklaracji jest podatkiem, który w podanej przez podatnika wysokości powinien być zapłacony, jest jednak domniemaniem wzruszalnym. W sytuacji gdy wartość budowli podana w deklaracji za dany rok podatkowy zmienia się w stosunku do podanej za rok wcześniejszy tylko dlatego, że podatnik dokonuje odmiennej subsumcji identycznego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego, wystarczającym dowodem przeciwnym, zgodnie z art. 181 o.p., są deklaracje na podatek złożone za lata poprzedzające. Deklaracje te zawierają dane, które organ podatkowy realnie może wykorzystać kontrolując wysokość podatku do zapłaty (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 288/15). W realiach tej sprawy organ podatkowy wzywał Spółkę do określenia wartości budowli oraz do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi na to wezwanie Spółka nadesłała płytę CD oraz przedstawiła wykaz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazanych w deklaracji na 2009 r. Analiza wartości środków trwałych znajdujących się na dostarczonej płycie CD wykazała szereg niejasności związanych z położeniem niektórych budowli na terenie różnych gmin oraz z brakiem określenia prawidłowej lokalizacji nieruchomości, wraz z określeniem dokładnego miejsca ich położenia, które pomimo wezwań organu nie zostały precyzyjnie wyjaśnione wraz z przedłożeniem wiarygodnych dowodów co do wartości linii kablowych. Co spowodowało, że organy nie uwzględniły treści pisma z dnia [...] listopada 2014 r. złożonego przez Stronę, uznając tą treść pismo za pozbawioną wiarygodności, a i dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego, z uwagi na brak dowodów dających podejrzenia co do prawidłowości określonej wartości budowli w deklaracjach za 2007 i 2008 rok nie dałoby uprawnienia do podważenia treści zadeklarowanych w poprzednich latach przez Spółkę. Organ trafnie podkreślił, że tego typu płyta CD dołączona jest do wielu postępowań i zawiera dane dotyczące budowli we wszystkich gminach położonych na terenie działania organu odwoławczego, co nie pozwala na prawidłowe zweryfikowanie wykazów budowli, które to wykazy winny być sporządzone w oparciu o ewidencję środków trwałych, a nie w oparciu o przedłożony organom nośnik. W takiej sytuacji organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. i 2008 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 o.p. W świetle art. 180 § 1 o.p. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 181 o.p. deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. W razie braku innych danych, wykorzystanie deklaracji podatkowych jest wręcz pożądane. Nie oznacza to, że wartość przyjętej przez organy podstawy opodatkowania nie uwzględnia dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organom podatkowym znana była wartość początkowa środka trwałego, wynikająca właśnie z wcześniej złożonych deklaracji podatkowych. Skoro Spółka nie przedstawiła żadnych wiarygodnych okoliczności powodujących zmianę tej wartości, to należało uznać, że wartość sieci telekomunikacyjnej nie uległa zmianie w porównaniu do stanu ujawnionego w deklaracji na 2007 i 2008 r. Wartość początkową linii kablowych pozostałych we władaniu Spółki, można było zatem ustalić porównując deklaracje podatkowe. Posługując się wartością budowli zadeklarowaną w latach poprzedzających niniejszą sprawę organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2009 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii kablowych w ewidencji środków trwałych. Wobec powyższego pozbawione podstaw okazały się twierdzenia strony, że w sprawie nie ustalono podstawy opodatkowania budowli. Organy nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych, lecz tylko te zadeklarowane przez Spółkę. Do rozstrzygnięcia pozostaje jeszcze kwestia opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji będącej własnością innego podmiotu. W takiej sytuacji zdaniem Spółki linie kablowe nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. W ocenie Sądu, sprzedaż innemu podmiotowi kanalizacji kablowej z wyłączeniem linii kablowych w niej usytułowanych, nie wyłącza wartości tych linii z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyeliminowanie z podstawy opodatkowania wartości tych linii i opodatkowanie jedynie wartości kanalizacji kablowej, będącej własnością innego niż Spółka podmiotu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2009 r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Nie ulega zatem wątpliwości, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz T. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Na zakończenie, odnosząc się do powołanych na rozprawie przez pełnomocnika Spółki zarzutów co do różnego stanowiska organu odwoławczego, zawartego w decyzji, a odnoszącego się do oceny przedłożonego nośnika CD i deklaracji za 2009 r., należy wskazać, że w rzeczywistości organ odwoławczy niefortunnie powoływał się na ten nośnik dokonując jego oceny w zależności od rozpatrywanych kwestii, a co do deklaracji raz wskazywał, że nie stanowi dowodu w zakresie wartości budowli, a z drugiej strony oparł się na tym dowodzie przy dokonywaniu wyliczeń, ale to naruszenie jest o tyle nieistotne, że nie może wpłynąć na uchylenie decyzji przez Sąd. Decyzja organu odwoławczego w pełni spełnia wymogi formalno-prawne przewidziane w o.p., a jej treść nie pozostawia wątpliwości, co do prawidłowości rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).