II GSK 221/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 746/15 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na uchwałę Rady Miejskiej Białogardu z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr LII/379/2014 w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Miasta Białogard 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 7 października 2015r., sygn. akt I SA/Sz 746/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) oddalił skargę A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (zwanej dalej także: Skarżąca lub Spółka) na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego oraz niepublicznych szkół podstawowych i gimnazjów o uprawnieniach szkół publicznych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 30 kwietnia 2014r. Rada Miejska w [...] podjęła, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm., zwanej dalej u.s.g.) i art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm., zwanej dalej u.s.o.), uchwałę nr [...] w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego oraz niepublicznych szkół podstawowych i gimnazjów o uprawnieniach szkół publicznych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. Spółka wezwała Radę Miejską [...] do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałą nr [... z dnia [...] kwietnia 2015r. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa Rada Miejska ][...] odmówiła uwzględnienia żądania zamieszczonego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i uznała wezwanie za bezzasadne. W skardze na uchwałę Rady Miejskiej [..] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie § 10 ust. 1 pkt 2 in fine, w zakresie, w jakim w toku kontroli osoba prowadząca kontrolowane przedszkole lub szkołę albo dyrektor przedszkola lub szkoły obowiązani są do umożliwienia sporządzania kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów. Zaskarżonej uchwale Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 90 ust. 3f u.s.o. w zw. z art. 90 ust. 4 u.s.o., poprzez przekroczenie przez organ zakresu upoważnienia ustawowego i przyznanie dodatkowych kompetencji osobom upoważnionym do kontroli, które to uprawnienia nie mają oparcia w treści normy prawnej o charakterze ustawowym. Skarżąca wskazała, że posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, albowiem uchwała ta nakłada na nią dodatkowe, nie wynikające z przepisów u.s.o., obowiązki polegające na umożliwieniu osobom kontrolującym wykonywanie kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów. Zdaniem Skarżącej uchwała należy do kategorii aktów, o których mowa w treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że do niniejszej sprawy zastosowanie ma przepis art. 52 § 4 w/w ustawy, a nie art. 52 § 3 tej ustawy. Wezwanie Rady do usunięcia naruszenia prawa nie musiało zostać wykonane w terminie, o którym mowa w art. 52 § 3 w/w ustawy. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Rady, że uchwała w zaskarżonej części nie narusza normy prawnej wynikającej z art. 90 ust. 4 u.s.o. oraz art. 90 ust. 3f u.s.o. Uprawnienia kontrolujących zostały jasno i precyzyjnie określone w treści art. 90 ust. 3f u.s.o., zaś ustawodawca nie upoważnił rady do jakiegokolwiek modyfikowania tych uprawnień kontrolnych, zatem uznać należy, że zapis § 10 ust. 1 pkt 2 in fine uchwały nie ma wystarczającego umocowania w upoważnieniu ustawowym. Brak ustawowego umocowania w tym zakresie, przesądza o braku intencji racjonalnego ustawodawcy do wyposażania osób kontrolujących w przedmiotowe kompetencje. Zdaniem Skarżącej art. 286 § 1 Ordynacji podatkowej dowodzi, że ustawodawca rozmyślnie ograniczył uprawnienia organu stanowiącego gminy do rozszerzenia katalogu kompetencji osób kontrolujących o możliwość sporządzania przez nich kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska [...] wniosła o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe i utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 90 ust. 3f w zw. z art. 90 ust. 4 u.s.o., poprzez przekroczenie przez organ zakresu upoważnienia ustawowego i przyznanie dodatkowych kompetencji osobom upoważnionym do kontroli, które to uprawnienia nie mają oparcia w treści normy prawnej o charakterze ustawowym. Zdaniem Sądu, przepis art. 90 ust. 3f u.s.o. należy interpretować w ten sposób, że w ramach przyznanego uprawnienia do kontrolowania prawidłowości wykorzystania dotacji, osoby prowadzące kontrolę mają prawo wstępu na teren szkoły oraz prawo do przeglądania dokumentacji szkolnej. Jest to zatem zespół zagwarantowanych ustawowo uprawnień podmiotów kontrolujących, którym musi towarzyszyć obowiązek znoszenia, akceptowania takich działań przez podmioty podlegające kontroli. Niemniej jednak w ramach przyznanego prawa, zgodnie z ustawową delegacją, dopuszczalne jest określanie w aktach prawa miejscowego innych warunków niezbędnych do realizacji celu w postaci kontroli prawidłowości wykorzystania środków publicznych. Cel ten może być osiągnięty poprzez ustanowienie obowiązku umożliwienia podmiotom kontrolującym sporządzania kopii i odpisów, czy też polegać na obowiązku złożenia wyjaśnień, a takie regulacje zawarte w uchwale nie wykraczają poza delegację z art. 90 ust. 4 u.s.o. Tym samym określenie powyższych obowiązków w uchwale nie naruszało delegacji ustawowej zawartej w art. 90 ust. 4 u.s.o. Sąd wskazał, że przepisy art. 90 ust. 3e-3g u.s.o. regulują kontrolę prawidłowości wykorzystania przyznanej dotacji. Unormowania te nie ograniczają jednakże możliwości organizowania kontroli i związanych z nią dokumentacji. Kontrola musi bowiem pozwolić na jak najlepsze zbadanie prawidłowości wydatkowania przyznanych środków publicznych przez podmiot kontrolujący. W ocenie Sądu, gdyby przyjąć, że prawo kontroli wykorzystania dotacji ma być realizowane wyłącznie przez prawo wglądu w dokumentację i prawo wstępu do szkoły, placówki, ustawodawca nie zawarłby w ustawie stosownej delegacji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną wniosło A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie spółka, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 90 ust. 3f w zw. z art. 90 ust. 4 u.s.o., poprzez błędną jego wykładnię skutkującą błędnym przyjęciem, że Rada Miejska B. ustanawiając normę prawną § 10 ust. 1 pkt 2 in fine uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego oraz niepublicznych szkół podstawowych i gimnazjów o uprawnieniach szkół publicznych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, nie przekroczyła delegacji ustawowej wynikającej z normy prawnej wynikającej z art. 90 ust. 4 u.s.o., podczas gdy faktycznie poprzez wprowadzenie powyższego zapisu przez organ w treści uchwały doszło do rozszerzenia uprawnień ustawowych przewidzianych w § 90 ust. 3f u.s.o., gdyż żądanie sporządzenia odpisów lub wyciągów z dokumentów, zestawień i obliczeń wykracza dalece poza regulację ustawową dającą kontrolującym jedynie uprawnienie wglądu do prowadzonej przez szkołę czy placówkę dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania, wskazany wyżej przepis art. 90 ust. 3f u.s.o. nie przewiduje również w związku z kontrolą żadnych adnotacji i składania oświadczeń przez dyrektora i osobę prowadzącą. Poprzez wprowadzenie powyższych regulacji w zaskarżonej uchwale organ przekroczył uprawnienie wynikające z ustawy, czym naruszono również art. 94 Konstytucji RP poprzez wyjście poza zakres delegacji ustawowej przy uchwalaniu aktu prawa miejscowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Zarzucono, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji w sposób lakoniczny, dowolny i niepełny wskazał swoje stanowisko, nie dokonując wyjaśnienia istotnych okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności dokonał błędnej wykładni normy prawnej wynikającej z treści art. 90 ust. 3f w zw. z art. 90 ust. 4 u.s.o., poprzez bezpodstawne uznanie, iż norma kompetencyjna wynikająca z treści art. 90 ust. 4 w/w ustawy upoważnia Radę Miejską [...] do podjęcia uchwały umocowującej osoby kontrolujące do sporządzania kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, z treści art. 90 ust. 3f u.s.o. nie sposób wywieść takiego uprawnienia osób kontrolujących. Ustawodawca w sposób jednoznaczny bowiem upoważnił kontrolujących do wglądu do dokumentacji, a nie upoważnił do żądania dokonywania wyciągów, kopii czy odpisów. Brak jest zatem podstaw do ustanowienia w akcie prawa miejscowego obowiązku wykraczającego poza - warunkujący prawidłowość kontroli - zakres współdziałania. Skoro uprawnienia kontrolujących zostały jasno i precyzyjnie określone w ustawie, a zarazem ustawodawca nie upoważnił organu do jakiegokolwiek ich modyfikowania, to uznać trzeba, że § 10 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] nie ma wystarczającego umocowania w upoważnieniu ustawowym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka oparła skargę kasacyjną na jednej z podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię. To naruszenie polegało, zdaniem skarżącej kasacyjnie, na błędnej wykładni art. 90 ust. 3f w zw. z art. 90 ust. 4 u.s.o., skutkującej błędnym przyjęciem, że Rada Miejska [.]]] ustanawiając normę prawną § 10 ust. 1 pkt 2 in fine zaskarżonej uchwały, nie przekroczyła delegacji ustawowej wynikającej z art. 90 ust. 4 u.s.o. Zarzut ten nie jest zasadny. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego art. 90 ust. 4 u.s.o. Przepis ten przewiduje, że "Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a-1c i 2-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji." Przepis art. 90 ust. 3f u.s.o., na który powołuje się skarżąca kasacyjnie przewiduje natomiast, że "Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli przez organy, o których mowa w ust. 3e, mają prawo wstępu do szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania, a w przypadku szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych niewymienionych w ust. 2a - dodatkowo wglądu do list obecności, o których mowa w ust. 3, oraz ich weryfikacji." Z kolei zakwestionowany w skardze przepis § 10 ust. 1 pkt 2 uchwały przewiduje, że "W toku kontroli osoba prowadząca kontrolowane przedszkole lub szkołę albo dyrektor przedszkola lub szkoły obowiązani są do: (...) 2) (...) umożliwienia sporządzania kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów." Nie ma racji skarżąca kasacyjnie, że wprowadzona w uchwale regulacja prawna wykracza poza zakres delegacji ustawowej. Zawarta w art. 90 ust. 4 u.s.o. delegacja ustawowa do wydania aktu prawa miejscowego upoważnia m.in. do ustalenia w tym akcie "trybu i zakresu kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystywania dotacji". Przepis § 10 ust. 1 pkt 2 uchwały, umożliwiający osobom kontrolującym przedszkole lub szkołę sporządzania kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów, stanowi prawidłową realizację tego upoważnienia ustawowego, wprowadzając normę szczegółową w ramach upoważnienia do uregulowania "trybu kontroli". Akty prawa miejscowego są podustawowymi źródłami prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych i w ich granicach (art. 94 Konstytucji RP). Celem prawa miejscowego jest wykonywanie ustaw. Akty prawa miejscowego są zatem stanowione po to, by uszczegółowić ogólną regulację zawartą w ustawach, na podstawie ustawowych upoważnień i w ich granicach. Nie ma zatem racji skarżąca kasacyjnie, że skoro ustawa o systemie oświaty w art. 90 ust. 3f wprowadza ogólne zasady dotyczące trybu kontroli przeprowadzanej w przedszkolach i szkołach i nie przewiduje możliwości sporządzania kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów, to oznacza zakaz wprowadzenia takich uprawnień w akcie prawa miejscowego, skoro równocześnie ustawodawca w tej ustawie zawarł upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących "tryb i zakres kontroli". Gdyby przyjąć taki sposób rozumowania jaki proponuje skarżąca kasacyjnie, akty prawa miejscowego w ogóle nie mogłyby być stanowione, nie mogłyby bowiem spełniać swojej zasadniczej funkcji czyli wykonywania, a więc uszczegółowiania ustaw. To, że dane uprawnienia czy obowiązki wprowadzone aktem prawa miejscowego nie są przewidziane w ustawie, nie oznacza, że są niedopuszczalne. A zatem to, że w drodze aktu prawa miejscowego doszło do rozszerzenia ogólnych uprawnień podmiotów kontrolujących przewidzianych w art. 90 ust. 3f u.s.o., nie oznacza niezgodności z prawem tego aktu, pod warunkiem, że uprawnienia te nie wykraczają poza granice upoważnienia ustawowego do jego wydania. Z tego zatem, że w art. art. 90 ust. 3f u.s.o. przewidziano, iż kontrolujący mają prawo wstępu do szkół i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez szkołę czy placówkę dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania, nie można wyprowadzać wniosku o niezgodności z prawem aktu podustawowego uszczegółowiającego te uprawnienia kontrole, o ile został on wydany na podstawie upoważnienia ustawowego i w jego granicach. Akt prawa miejscowego po to przecież jest wydawany, by uszczegółowić ustawę, a więc wprowadzić regulacje w ustawie nieprzewidziane, niezbędne do jej wykonania. Warunkiem jego legalności jest jedynie to, by nie wyjść poza granice upoważnienia ustawowego. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w zakwestionowanej skargą części uchwały nie doszło do niedopuszczalnego przekroczenia granic upoważnienia ustawowego. Zestawienie treści kwestionowanej części przepisu § 10 ust. 1 pkt 2 uchwały z treścią zawartego w art. 90 ust. 4 u.s.o. upoważnienia ustawowego oraz treścią art. 90 ust. 3f u.s.o. prowadzi do wniosku, że nie doszło do niedopuszczalnego przyznania dodatkowych kompetencji osobom upoważnionym do kontroli, nie mających oparcia w treści ustawy. Zasadnie uznał Sąd I instancji, że przepis art. 90 ust. 3f u.s.o. należy interpretować w ten sposób, że wprowadza on zespół zagwarantowanych ustawowo uprawnień podmiotów kontrolujących, którym musi towarzyszyć obowiązek znoszenia, akceptowania takich działań przez podmioty podlegające kontroli. Nie oznacza to jednak niedopuszczalności wprowadzenia aktem prawa miejscowego innych elementów "trybu" przeprowadzanej kontroli, w ramach ustawowej delegacji zawartej w art. 90 ust. 4 u.s.o. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było ograniczenie kontroli wykorzystania dotacji wyłącznie do form i środków przewidzianych w art. 90 ust. 3f, nie zawarłby w ustawie delegacji ustawowej do wykonania ustawy m.in. w zakresie ustalenia w drodze aktu prawa miejscowego "zakresu i trybu kontroli" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014r., sygn. akt II GSK 503/13). Wprowadzona kwestionowanym przepisem uchwały regulacja uprawniająca osoby przeprowadzające kontrolę do sporządzania kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów, stanowi prawidłowe wykonanie ustawowej delegacji do uregulowania aktem prawa miejscowego "trybu" kontroli prawidłowości wykorzystania przyznanej dotacji. Ogólne zasady dotyczące tej kontroli przewidziane zostały w przepisach art. 90 ust. 3e-3g u.s.o. Kontrola powinna być tak zorganizowana, by umożliwić jak najpełniejsze zbadanie prawidłowości wydatkowania przyznanych środków publicznych przez podmiot kontrolujący. Realizacji tego właśnie celu służyć ma wprowadzone zakwestionowanym przepisem uchwały uprawnienie podmiotów kontrolujących do sporządzania kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów. Podkreślenia wymaga, że wprowadzona kwestionowanym przepisem uchwały regulacja nie nakłada na podmiot kontrolowany żadnych dodatkowych obowiązków podejmowania działań związanych z kontrolą, w szczególności nie nakłada obowiązku sporządzania przez podmiot kontrolowany kopii, odpisów i wyciągów z dokumentów. Wbrew zatem zarzutowi skargi kasacyjnej, nie jest to regulacja wprowadzająca na rzecz podmiotu przeprowadzającego kontrolę uprawnienie do "żądania sporządzenia odpisów lub wyciągów z dokumentów, zestawień i obliczeń". Z tej regulacji wynika bowiem jedynie to, że w ramach zagwarantowanego ustawowo podmiotom kontrolującym prawa wglądu do dokumentacji (art. 90 ust. 3f u.s.o.), podmioty te same mogą sporządzać kopie, odpisy i wyciągi z tych dokumentów. Jest to zatem doprecyzowanie ustawowo przewidzianego uprawnienia do "wglądu do prowadzonej dokumentacji" (art. 90 ust. 3f u.s.o.), w ramach upoważnienia ustawowego do uregulowania "trybu kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystywania dotacji" (art. 90 ust. 4 u.s.o.). Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że poprzez wprowadzenie powyższej regulacji w zaskarżonej uchwale, organ nie przekroczył granic upoważnienia ustawowego zawartego w art. 90 ust. 4 u.s.o. w zw. z art. 90 ust. 3f u.s.o. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 94 Konstytucji RP. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, albowiem prawidłowo Sąd I instancji oddalił skargę, uznając że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a.