VII SA/Wa 694/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]lutego 2015 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 156, art. 157 i art. 107 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] obciążającej [...] Sp. z o.o. z/s w [...] opłatą za czynności kontrolne związane z pobraniem do badania próbki suplementu diety [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] maja 2014 r. przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] pobrał do badań laboratoryjnych, zgodnie z harmonogramem, w hipermarkecie [...] w [...], [...] [...], próbkę suplementu diety pn: "[...]", wyprodukowanego dla [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], do badań organoleptycznych i chemicznych w kierunku dozwolonych substancji dodatkowych (obecność syntetycznych barwników) oraz oceny prawidłowości znakowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] po zapoznaniu się z wynikami badań, w związku ze stwierdzonymi niezgodnościami z przepisami prawa żywnościowego w zakresie oznakowania produktu, w trybie art. 75 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, ze zm.), w dniu [...]sierpnia 2014 r. wydal decyzję nr [...], obciążającą stronę opłatą za przeprowadzone badania w wysokości 120,00 zł. Skarżący pismem z dnia [...] września 2014 r. złożył do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący odwołał się od ww. decyzji i wskazał, iż zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Skarżący zarzucił, iż w rozpatrywanej sprawie, w jego ocenie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie jest organem właściwym miejscowo do oceny znakowania środków spożywczych wprowadzanych przez Skarżącego do obrotu, a właściwym miejscowo jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]. Skarżący zaznaczył również, iż w odniesieniu do ustalania właściwości miejscowej organu zastosowanie będzie miał art. 21 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania i analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ podzielił argumentację organu I instancji i wskazał, że w sprawie zakończonej wydaniem "decyzji płatniczej" za wykonanie czynności kontrolnych w ramach urzędowej kontroli i monitoringu pobrano do badań laboratoryjnych w hipermarkecie [...] w [...], [...], próbkę suplementu diety pn. "[...]"'. Z uwagi na lokalizację wyżej wskazanego hipermarketu, kontroli oraz pobrania próbki dokonał przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], na obszarze działania którego znajduje się ww. hipermarket. Próbka została poddana badaniom laboratoryjnym w Laboratorium Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...], w efekcie czego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję określającą jedynie wysokość opłaty za wykonanie czynności kontrolnych. Opłatę tą wyliczył na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz.U. z 2009 r. Nr 78, poz. 656 ze zm.). Organ wskazał również, że pismem z dnia [...]czerwca 2014 r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przekazał do wiadomości i służbowego wykorzystania sprawę dotyczącą znakowania ww. suplementu diety do właściwego miejscowo dla [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], który to inspektor pełni nadzór sanitarny nad Skarżącym, i który jest właściwy do merytorycznego rozpoznania ww. sprawy. Stąd też główny zarzut Skarżącego zawarty w odwołaniu, że właściwym do merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. kontroli czy też oceny zgodności z prawem znakowania pobranych podczas kontroli suplementów diety powinien być Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] jest nieuzasadniony, gdyż właśnie temu inspektorowi sanitarnemu została przekazana do rozpatrzenia sprawa oceny znakowania pobranych do kontroli próbek ww. suplementów diety. Wskazać w tym miejscu należy, że art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wskazuje, iż organami urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 4 rozporządzenia nr 882/2004, w zakresie bezpieczeństwa żywności, są organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z właściwością określoną przepisami ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (...). Kolejno organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny. Z kolei w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz.U z 2010 r. Nr 55, poz. 336), jako właściwa dla obszaru - miasto [...] i powiat [...][...] określona została Państwowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w [...]. Ponadto organ podkreślił, iż art. 10 ust. 2 lit. b pkt vi rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.Urz. UE L 165 str. 1, ze zm.) (zwane dalej "rozporządzeniem nr 882/2004") wskazuje, iż zakres urzędowej kontroli żywności obejmuje m.in. inspekcje etykietowania, prezentacji i reklamowania. Nadto zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 882/2004 kontrole przeprowadza się na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji pasz lub żywności oraz zwierząt i produktów zwierzęcych, w tym również suplementów diety w miejscach ich dystrybucji. Za właściwością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] do pobrania próbki suplementu diety jako organu posiadającego umocowanie prawne do wydania decyzji płatniczej dodatkowo przemawia fakt, iż stosownie do art. 2 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 882/2004, przez organ właściwy (także do przeprowadzania kontroli urzędowych) należy rozumieć każdy organ, któremu przyznano kompetencję do przeprowadzenia kontroli sanitarnej, a kompetencja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] do przeprowadzenia kontroli sanitarnej w hipermarkecie [...]w [...], [...], znajduje również umocowanie w planie kontroli opracowanym na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 882/2204, tj. planie pobierania próbek do badań żywności w ramach kontroli urzędowej i monitoringu dla Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który opracowywany jest corocznie przez Głównego Inspektora Sanitarnego oraz w harmonogramie sporządzonym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] na podstawie wytycznych Głównego Inspektora Sanitarnego na dany rok. Biorąc pod uwagę zaistniały w sprawie stan faktyczny i wyżej wskazane przepisy organ odwoławczy stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], jako właściwy organ w sprawie pobrania próbek do badania laboratoryjnego wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., w której określił jedynie wysokość opłaty za wykonanie czynności kontrolnych. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2953/12, ze względu na jego podobieństwo sytuacji w stanie faktycznym spraw, organ wskazał, że z uwagi na podobieństwo dóbr jakie chronione są podczas kontroli przeprowadzanych przez organy inspekcji weterynaryjnej i organy inspekcji sanitarnej (ochrona zdrowia i życia ludzi, bezpieczeństwo produktów, bezpieczeństwo sanitarno-epidemiologiczne), cele jakie im przyświecają, jak również podobieństwo w strukturze organizacyjnej obydwu inspekcji, tezy zawarte w tym wyroku mogą być bezpośrednio odnoszone do kontroli przeprowadzanych przez organy inspekcji sanitarnej. Z uzasadnienia wyroku tego wynika, że "na gruncie prawodawstwa krajowego przyjęto, iż dla sprawności i szybkości działań podejmowanych w zakresie ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego podstawową jednostką terenową inspekcji weterynaryjnej będzie powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespolonej administracji rządowej. Uwzględnienie powyższych okoliczności związanych z zadaniami jak i z organizacją organów odpowiedzialnych m.in. za bezpieczeństwo produktów, które mają zostać wprowadzone do obrotu, wymusza przyjęcie odstępstwa od reguł ustalania właściwości miejscowej wynikających z art. 21 k.p.a. w sytuacji, gdy jednostki, czy zakłady produkcyjne, bądź też miejsca dystrybucji produktów, zlokalizowane będą na obszarze właściwości powiatowego lekarza weterynarii innego niż ustalony według siedziby podmiotu (spółki). Nie do zaakceptowania jest zatem [...] pogląd, że na ustalenie właściwości organów sprawujących kontrolę w omawianym zakresie nie może mieć wpływu sposób organizacji podmiotu prowadzącego działalność podlegającą kontroli weterynaryjnej, polegający np. na wydzieleniu filii, miejsc dystrybucji, czy działów zaopatrzenia. Trudno byłoby bowiem przyjąć, że właściwy ze względu na siedzibę podmiotu powiatowy lekarz weterynarii byłby właściwy do przeprowadzenia kontroli w każdej jednostce tego podmiotu zlokalizowanej na terenie całego kraju." Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2015 r. znak GIS [...], złożyła [...] Sp. z o.o. z/s w [...] wnosząc o jej uchylenie o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 21 k.p.a. w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, polegające na ich błędnej wykładni, poprzez przyjęcie, że: • Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] był właściwy miejscowo do kontroli i stwierdzenia niezgodności z przepisami prawa żywnościowego oznakowania wprowadzanych do obrotu przez Skarżącą, z siedzibą w [...], suplementu diety "[...]" i obciążenia Skarżącej, w drodze decyzji płatniczej wydanej na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, kosztami tej kontroli, w związku z czym decyzja płatnicza z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydana przez ten organ nie była dotknięta sankcją nieważności wynikającą z art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a., podczas gdy • Zgodnie z treścią art. 21 § 1 pkt. 3 k.p.a., właściwość miejscową organów administracji publicznej ustala się według miejsca siedziby danego podmiotu; • przepisy prawa żywnościowego, w tym w szczególności przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ani przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie zawierają przepisów szczególnych wobec przepisów art. 21 k.p.a. w odniesieniu do zasad ustalania właściwości miejscowej organów do kontroli działalności podmiotów w zakresie bezpieczeństwa żywności; • w związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie był właściwy miejscowo do kontroli działalności Skarżącej, z siedzibą w [...], w zakresie znakowania wprowadzanych przez nią do obrotu suplementów diety i obciążenia Skarżącej kosztami tej kontroli na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, co powoduje, że wydana przez ten organ decyzja płatnicza była dotknięta sankcją nieważności wynikającą z art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. Błędna wykładnia wskazanych powyżej przepisów dokonana przez GIS w zaskarżonej decyzji doprowadziła więc do błędnego ustalenia normy prawnej. Powyższe powoduje, że zaskarżona decyzja jest wadliwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzje organów inspekcji sanitarnej wydane w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym. Jest to o tyle istotne, że w tego rodzaju postępowaniu organ zobligowany jest wyłącznie do kontroli decyzji w aspekcie wystąpienia w niej przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia) weryfikuje badany akt administracyjny. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga więc zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. W omawianym postępowaniu organ nadzoru ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości natury procesowej, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się jednak na już zgromadzonych dowodach, tj. tych występujących w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji weryfikowanej. A zatem, stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżąca Spółka kwestionując zaskarżone orzeczenie wskazała na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. wywodząc, iż ww. decyzja wydana została przez organ, który nie był właściwy miejscowo do jej wydania. Wskazała więc na konkretną wadę, w związku z którą domagała się wszczęcia postępowania w ww. trybie i unieważnienia wymienionej decyzji z tego powodu. A zatem, wskazać trzeba, że jedną z przesłanek nieważnościowych jest wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. w niniejszej sprawie - wydaniem decyzji przez niewłaściwy organ. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził, aby ocena organów orzekających dokonana w kontekście art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. była wadliwa, brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji płatniczej. Jak już wyżej wskazano stwierdzenie nieważności decyzji jest to instytucja pozwalająca wyeliminować z obrotu prawnego decyzje obarczone największą kwalifikowaną wadliwością, a w kontrolowanej decyzji Sąd takiej wadliwości się nie dopatrzył. Rozwijając tę ocenę dostrzec należy, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] działając na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w dniu [...] maja 2014 r. przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] pobrał do badań laboratoryjnych: organoleptycznych i chemicznych w kierunku dozwolonych substancji dodatkowych (obecność syntetycznych barwników) oraz oceny prawidłowości znakowania - w hipermarkecie [...] w [...] [...] - próbkę suplementu diety pn: "[...]", wyprodukowanego dla [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], Właściwość miejscowa ww. organu do dokonania wskazanych czynności wynikała z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 maja 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz. U. z 2010 r., Nr 55, poz. 336). Zauważyć przy tym należy, iż państwowy inspektor sanitarny wykonuje zadania przy pomocy podległej mu stacji sanitarno-epidemiologicznej, która to wykonuje badania laboratoryjne w zakresie nadzoru sanitarnego (art. 15 ust. 1 i art. 15a ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Z załącznika do ww. rozporządzenia (wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 15a ust. 2 wskazanej ustawy) bezspornie wynika zaś, że jako właściwa dla obszaru - miasto [...] i powiat [...][...] określona została Państwowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w [...]. Zatem wskazany organ, tj. PPIS w [...] był uprawniony do przeprowadzenia kontroli w ww. hipermarkecie i pobrania próbek do badań laboratoryjnych. Był też, jako konsekwencja powyższego, właściwy do wydania decyzji obciążającej określony podmiot za wykonanie czynności kontrolnych, a dokładnie: za pobranie próbek i wykonanie badań, o czym stanowi rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności. Stąd też nie można zarzucić, iż kwestionowana decyzja płatnicza zapadła z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, na co słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji. O właściwości miejscowej decydowało w tym przypadku miejsce położenia hipermarketu, w którym zabezpieczono próbki poddane dalszym badaniom. Kwestionowana decyzja płatnicza jest zaś wynikiem tych czynności. Jak wskazał natomiast NSA w wyroku przywołanym w zaskarżonej decyzji (z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2953/12), przepisy dotyczące właściwości organów sformułowane w k.p.a. nie podlegały na przestrzeni obowiązywania Kodeksu znaczącym zmianom. "Tymczasem od roku 1960 zmianom uległy formy i sposoby prowadzenia działalności, co powoduje, że nie zawsze możliwym będzie ustalenie właściwości miejscowej organów w oparciu o reguły wynikające z art. 21 k.p.a." NSA wskazał przy tym, iż zastosowanie wykładni literalnej w ww. art. 21 k.p.a., doprowadzić może do absurdalnych wyników. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r., w sprawie VII SA/Wa 111/15, publ: www.cbois.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił wywodów skargi i nie zgodził się ze skarżącą Spółką odnośnie tego, iż jedynym organem inspekcji sanitarnej właściwym w sprawach dotyczących skarżącej jest PPIS w [...] w sytuacji, gdy produkty dystrybuowane przez skarżącą mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium całego kraju. Reasumując, skoro Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie zostały dostrzeżone takie naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, wobec bezzasadności skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak wyroku.