II OSK 112/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Go 466/15 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [....] z dnia [...] maja 2015 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie powierzenia obowiązków dyrektora Zespołu [....] – Samodzielnego Publicznego ZOZ [...]. 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], 2) odstępuje od zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. oddalił skargę Prezydenta Miasta [....] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...]. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie powierzenia obowiązków dyrektora Zespołu [...] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...]. W zaskarżonym wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 20 kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta [....] podjął zarządzenie w sprawie powierzenia obowiązków dyrektora Zespołu [....] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...]. W § 1 przedmiotowego zarządzenia Prezydent wskazał, iż "Powierza się M.B. obowiązki dyrektora Zespołu [....] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] i zatrudnia na podstawie umowy o pracę na okres od dnia 20 kwietnia 2015 r. do czasu rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko dyrektora i rozpoczęcia pracy przez nowego dyrektora. Jako podstawę prawną uprawniającą do podjęcia zarządzenia organ wykonawczy wskazał § 13 ust. 2 Statutu Zespołu [....] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] stanowiącego załącznik do Uchwały nr XXVI.201.2011 Rady Miasta [....] z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie zmian statutu Zespołu [....] — Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...], która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [....] z 2012 r. [....].. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność powyższego zarządzenia Prezydenta Miasta [....] z dnia 20 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru ustalił, że na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta [....] z dnia 13 listopada 2006 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie powołania na stanowisko dyrektora Zespołu [....] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] B.C. została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku dyrektora ww. Zespołu. Prezydent Miasta [....] pismem z dnia 31 marca 2015 r. rozwiązał z B.C. stosunek pracy nawiązany w dniu 13 listopada 2006 r. z zachowaniem 6 miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływa w dniu 30 września 2015 r. Jako podstawię prawną swojej decyzji wskazał art. 32 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy oraz § 2 ust. 1 ww. zarządzenia z dnia 13 listopada 2006 r. Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta [....] nie podjął zarządzenia o odwołaniu B.C. ze stanowiska dyrektora Zespołu "[....]" ponieważ jest ona zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a nie na podstawie powołania. Rozwiązanie umowy o pracę, z zachowaniem okresu wypowiedzenia, stanowiło jedynie czynność w sprawie ze stosunku pracy dyrektora (kierownika) samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Wojewoda zauważył, że do czasu upływu okresu wypowiedzenia (tj. do dnia 30 września 2015 r.) B.C. w dalszym ciągu pozostaje dyrektorem Zespołu. W tej sytuacji powierzenie obowiązków dyrektora Zespołu M.B. kwestionowanym zarządzeniem było bezprzedmiotowe i niedopuszczalne, w związku z czym sprzeczne z przywołanym § 13 ust. 2 Statutu Zespołu. Poza tym jak wynika z § 4 ust. 4 regulaminu organizacyjnego Zespołu [....] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] "W razie nieobecności Dyrektora Zespołu z powodu choroby, urlopu lub innych przyczyn zastępuje go: w zakresie administrowania bieżącą działalnością placówki w kolejności: Kierownik Działu Administracji i Eksploatacji lub Asystent Dyrektora - Główny Specjalista, a w zakresie organizacji procesu leczniczego Zastępca Dyrektora ds. Medycznych". Organ nadzoru wskazał, że z żadnego z przepisów ustawy o działalności leczniczej lub z innego aktu prawnego nie sposób wywieść upoważnienia do wydawania zarządzenia w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków kierownika. Powierzenie pełnienia obowiązków kierownika jednostki organizacyjnej musi bowiem wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązujących. Brak przepisu przyznającego expressis verbis upoważnienie do powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora takiego podmiotu leczniczego oznacza niedopuszczalność 'wydania zarządzenia o tej treści. Zarządzenie w tym przedmiocie musiałoby opierać się na swoistej analogii, niedopuszczalnej ze względu na fundamentalną dla prawa publicznego zasadę praworządności, która wymaga, aby każde działanie organu administracji publicznej miało niebudzącą wątpliwości podstawę prawną w przepisach prawa obowiązującego. Wojewoda zaznaczył, że powołanie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, natomiast ogłoszenie o konkursie na stanowisko kierownika (zastępcy kierownika, w przypadku, gdy kierownik nie jest lekarzem) w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, należy do kompetencji organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego. Na powyższe zarządzenie nadzorcze Prezydent Miasta [....] złożył skargę w której zarzucił naruszenie: – art. art. 79 ust. 5 w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego, opartej na ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, podczas gdy zarządzenie będące przedmiotem nadzoru zostało wydane w ramach kompetencji przysługujących Prezydentowi Miasta [....] jako organowi powiatu; – art. art. 79 ust. 5 w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez iluzoryczne zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym; – art. art. 79 ust. 3 w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego w sposób enigmatyczny i bez wyjaśnienia na czym polega istotne naruszenia prawa, a tym samym wbrew ww. przepisowi; – art. 79 ust. 5 w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym w oparciu o § 4 ust. 4 i 5 Regulaminu organizacyjnego Zespołu [...]- Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż Prezydent Miasta [....] nie był uprawniony do powierzenia M.B. obowiązków dyrektora Zespołu [....] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w czasie, gdy B.C. do końca okresu wypowiedzenia została zwolniona z obowiązku świadczenia pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w powołanym na wstępie zaskarżonym wyroku, oddalił powyższą skargę. Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko Wojewody, że powierzenie pełnienia obowiązków kierownika jednostki organizacyjnej musi wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązujących, zaś brak przepisu przyznającego expressis verbis upoważnienie do powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora takiego podmiotu leczniczego oznacza niedopuszczalność wydania zarządzenia o tej treści. Sąd podzielając powyższy pogląd stwierdził, iż powierzenie pełnienia obowiązków kierownika jednostki organizacyjnej, musi wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązujących. Mimo występującej w administracji praktyki "powierzania pełnienia obowiązków", ta instytucja nie znajduje bowiem oparcia w prawie. Nie przewidują jej zwłaszcza przepisy ustawy o działalności leczniczej oraz ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) jak też regulacje ustawy o pracownikach samorządowych oraz inne przepisy powszechnie obowiązujące. Brak przepisu przyznającego expressis verbis upoważnienie do powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora domu pomocy społecznej oznacza niedopuszczalność podjęcia przez zarząd powiatu uchwały w takim przedmiocie. Uchwała taka musiałaby się bowiem opierać na swoistej analogii, niedopuszczalnej w tym przypadku ze względu na fundamentalną dla prawa publicznego zasadę praworządności, która wymaga, aby każde działanie organu administracji publicznej miało nie budzącą wątpliwości podstawę prawną w przepisach obowiązującego prawa. Wzgląd na tę zasadę sprzeciwia się przyjmowaniu domniemania istnienia kompetencji nie wyrażonych wprost w przepisach. Brak przy tym podstaw do uznania istnienia luki prawnej w tej kwestii, bowiem można przytoczyć przykłady rozwiązań wskazujących, iż tam gdzie ustawodawca miał zamiar wprowadzić możliwość powierzenia pełnienia obowiązków określonego organu administracji publicznej czy kierownika innej jednostki organizacyjnej wykonującej zadania publiczne, to ją wprost w przepisach zawarł. Tak jest np. w ustawie z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), w której w art. 36a ust. 4a przewidziano możliwość powierzenia obowiązków dyrektora szkoły. Sąd wskazał, że art. 42 ust. 4 ustawy o działalności leczniczej, uprawnia podmiot tworzący podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą, do badania podmiotowi leczniczemu statutu. Podał, że w sprawie poza sporem pozostaje fakt, że podmiotem tworzącym Zespół "[....]" - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] jest Rada Miasta [....], która nadała temu podmiotowi statut. Odnośnie wymogu, wynikającego z art. 49 ust. 1 oraz 2 ustawy o działalności leczniczej, dokonania naboru na stanowisko kierownika, jakim jest stanowisko dyrektora w ww. placówce, w trybie otwartym i konkurencyjnym, podniósł, że w orzecznictwie sądowym prezentowany jest jednolity pogląd że wymóg ten ma charakter bezwzględny i ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Stwierdził, że w rezultacie powierzenia zakwestionowanym zarządzeniem w dniu 20 kwietnia 2015 r. obowiązków dyrektora M.B., w omawianej placówce zatrudnionych jest jednocześnie dwóch dyrektorów, skoro stosunek pracy z dotychczasowym dyrektorem B.C. ustaje dopiero z dniem 30 września 2015 r. Zastępstwo nieobecnego dyrektora Zespołu przewiduje § 15 statutu i § 4 pkt. 4 regulaminu organizacyjnego. Tak zatem powierzając M.B. pełnienie obowiązków dyrektora Zespół [....] wykroczył ponad przyznaną w art. 49 ust. 1,2 oraz 6 ustawy o działalności leczniczej kompetencję nawiązywania stosunku pracy z kierownikiem podmiotu leczniczego. Kompetencja do dokonania określonej czynności prawnej w prawie publicznym nie może być jedynie domniemywana, lecz powinna znajdować swe wyraźne umocowanie w przepisach ustrojowych. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż Prezydent wydał przedmiotowe zarządzenie w sytuacji braku dla niego podstawy prawnej w obowiązujących przepisach prawa. Tego typu wada jest na tyle istotna, że musiała skutkować stwierdzeniem nieważności zarządzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wskazania przez Wojewodę błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego wskazał, że podstawą prawną do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego stanowił art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uważna lektura zarządzenia objętego przedmiotowym nadzorem ujawnia, że podstawę prawną do wydania kwestionowanego zarządzenia stanowił § 13 ust. 2 Statutu Zespołu Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej " [....] " - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] stanowiący załącznik do Uchwały nr XXVI.201.2011 Rady Miasta [....] z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie zmian statutu Zespołu [....]- Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...]". Przywołana uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 42 ust. 4 i 206 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Tak zatem przekonanie Prezydenta, iż podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego powinien stanowić przepis art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym jest więc bezpodstawne. Wbrew stanowisku Prezydenta, iż "Zespół [....] jest jednostką organizacyjną powiatu" podmiot ten jest jednostką organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego o nazwie Miasto [....], co wynika powołanego art. 42 ust. 4 stanowiącego, że statut nadaje podmiot tworzący podmiot leczniczy. Jak wynika ze wskazanej uchwały podmiotem tworzącym była Rada Miasta [....]. Ponadto podniósł, że, jak wynika z Uchwały Nr XXIX/267/04 Rady Miasta [....] z dnia 31 sierpnia 2004 r. Statut Miasta [....] (Dz. Urz. Woj. z 2013 r. ....) "Miasto [....] jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu". Jak wynika zaś z art. 91 i 92 ustawy o samorządzie powiatowym prawa powiatu przysługują miastom (a więc gminom) a jedynie funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta. Nie zmienia to natomiast faktu, że miasto na prawach powiatu jest w dalszym ciągu gminą i mają do niego zastosowanie przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w tym także dotyczące nadzoru nad działalnością prawodawczą jego organów. Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut iluzorycznego zapewnienia Prezydentowi udziału w postępowaniu nadzorczym. Podał, że faktycznie o wszczęciu postępowania nadzorczego został zawiadomiony w dniu, w którym rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane. Jednak złożenie oświadczenia w sprawie zostało Prezydentowi umożliwione, co też uczynił w piśmie z dnia 8 maja 2015 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Prezydent Miasta [....] wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art. 79 ust. 5 w związku z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445 z późn. zm.) w związku z art. 7 i 10 § 1 k.p.a. poprzez iluzoryczne zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu nadzorczy, - art. 79 ust; 5 w związku z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445 z późn. zm.) w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego, opartej na ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, podczas gdy zarządzenie będące przedmiotem nadzoru zostało wydane w ramach kompetencji przysługujących Prezydentowi Miasta [....] jako organowi powiatu; - art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 618 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten winien znaleźć zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, podczas gdy dotyczy on obligatoryjnego obowiązku przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora w sytuacji istnienia wakatu na danym stanowisku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione a ponadto jej autor nie dochował staranności wskazując jako naruszone inne przepisy w podstawach skargi kasacyjnej a inne w uzasadnieniu. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art.79 ust. 5 w związku z art.92 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2015 r.,poz.1445) w zw. z art.107 § 1 k.p.a., poprzez wskazanie błędnej podstawy rozstrzygnięcia nadzorczego, opartej na ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym . Przepis art. 92 ust.1 pkt 2 wskazuje jedynie prezydenta jako organ miasta na prawach powiatu . W uzasadnieniu wskazano natomiast przepis art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym w sytuacji gdy przepis ten nie ma wydzielonych jednostek redakcyjnych i określa jakim miastom przysługują prawa miasta na prawach powiatu. Z uzasadnienia wynika, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi w istocie o to ( uzasadnienie nie jest sformułowane w sposób niejasny), że w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego powinny być powołane odpowiednie przepisy ustawy powiatowej, bo w rozpoznawanej sprawie chodzi o kompetencje Prezydenta przysługujące mu jako organowi powiatu. Kwestię tę rozstrzyga w sposób jednoznaczny przepis art.92 ust.3, stanowiący m.in., że zasady sprawowania nadzoru nad działalnością miasta na prawach powiatu określa ustawa o samorządzie gminnym. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym zakresie prawa nie naruszyła jego ustalenia y w tym zakresie są prawidłowe. Za zasadny należy natomiast uznać zarzut, również wadliwie sformułowany (bo powołujący się m.in. na przepis art. 79 ust.5 i art.92 ust.1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym, zamiast - w sytuacji gdy chodzi o miasto na prawach powiatu – na art. 91 ust.5 ustawy o samorządzie gminnym) związany z naruszeniem procedury nadzorczej poprzez niezastosowanie przepisu art. 7 i 10 kodeksu postępowania administracyjnego i uniemożliwienie Prezydentowi Miasta udziału w postępowaniu nadzorczym. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie zawsze uchybienie w tym zakresie będzie skutkowało istotnym naruszeniem prawa. Jednakże, w świetle wyjaśnień skarżącego kasacyjnie i z akt sprawy wynika, że zapewnienie takiego udziału pozwoliłoby na wyjaśnienie pojawiających się w sprawie wątpliwości prawnych i faktycznych a tym samym mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, wcześniejsze pismo Prezydenta wszystkich wątpliwości wyjaśnić nie mogło. Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.jedn.Dz.U. z 2015 r.,poz.618 ze zm.) przez błędne przyjęcie, że przepis ten powinien znaleźć zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, podczas gdy dotyczy on obligatoryjnego obowiązku przeprowadzenia konkursu na dyrektora w sytuacji wakatu na tym stanowisku. W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzało nieważność zarządzenia Prezydenta Miasta [....] w przedmiocie powierzenia obowiązków dyrektora Zespołu [....]– Samodzielnego Publicznego ZOZ [...]. Sytuacja prawna i faktyczna w rozpoznawanej sprawie była skomplikowana, osoba poprzednio sprawująca funkcje dyrektora – w związku z licznymi nieprawidłowościami została zwolniona z 6 miesięcznym okresem wypowiedzenia i zarazem zwolniona w tym czasie z obowiązku wykonywania pracy a osoby która , zgodnie ze statutem Zespołu, mogłaby ją zastąpić, nie było (w zespole nie było w ogóle w tym czasie zastępcy Dyrektora ds. medycznych, kierownik Działu Administracji i Eksploatacji przebywał na zwolnieniach lekarskich i na urlopie, nie było także osoby pełniącej funkcje asystenta Dyrektora – Głównego Specjalisty). Zarzut naruszenia postanowień Statutu w tych okolicznościach (gdy zastosowanie się do Statutu było niemożliwe) nie może być uznany za istotne naruszenie. Prezydent nie powołał nowego dyrektora bo w tej sprawie należało przeprowadzić konkurs i nie zatrudnił nowego dyrektora, tylko, opierając się na przepisach prawa pracy, w ówczesnej sytuacji faktycznej, na krótki okres przejściowy powierzył pełnienie obowiązków dyrektora innej osobie. Skarżący nie kwestionował tego, że zatrudnienie dyrektora wymaga otwartego naboru i konkursu, zgodnie z art. 49 ustawy o działalności leczniczej i nie powołał drugiego dyrektora , tylko tymczasowo powierzył jego obowiązki innej osobie. Nie są to tożsame sytuacje prawne. Sytuacja wymagała rozwiązania i wydanie zarządzenia (chociaż raczej od razu powinna to być umowa) służyło temu celowi. Charakter prawny czynności związanych z powoływaniem i odwoływaniem kierowników jednostek organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego , w tym charakter zarządzeń tego typu , jest dyskusyjny. Są to materie regulowane zarówno przepisami prawa publicznego jak i przepisami z zakresu prawa pracy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało uznać zasadność skargi kasacyjnej oraz zasadność wcześniejszej skargi i uchylić zarówno wyrok jak i rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] na podstawie art.188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)