II OZ 1219/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 670/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...]. Postanowieniem z dnia 8 października 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 670/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu wniosku A. B. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd podał, że pismem z dnia 14 lipca 2015r. A. B. reprezentowany przez pełnomocnika B. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podał, że orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę, co oznacza, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie nie zostały przedstawione żadne argumenty, przemawiające za wystąpieniem następstw wykonania decyzji niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego, zaniechano także jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Skarżący nie wyjaśnił, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane wykonaniem zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. B. reprezentowany przez B. B., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania. W uzasadnieniu zażalenia A. B. podniósł, że wykonanie odłączenia pieca C.O. na paliwo stałe naraża skarżącego i jego rodzinę na straty finansowe, a ponadto jest sezon grzewczy i jest to jedyne źródło energii cieplnej. W mieszkaniu obrócz A. B., który ma oczeczony stopień niesprawności oraz zdiagnozowaną chorobę nowotworową (w miesiącu sierpniu 2015r.) przebywa jeszcze córka z siedmiomięsięcznym dzieckiem oraz żona, a zatem odłączenie pieca C.O pozbawi żalącego się i jego rodzinę normalnego funkcjonowania. Skarżący podniósł, że w jego domu takie ogrzewanie funkcjonuje nieprzerwalnie od roku 1960 i nigdy nie stwarzało żadnego zagrożenia (piec C.O. spełnia wszystkie wymogi bezpieczeństawa, jest to piec zakupiony u producenta pieców). A. B. podniósl, że dochody jakie osiąga on i jego żona są minimalne, a to powoduje, że nie jest w stanie finansowym korzystać z innego źródła ciepła (gaz, energia elektryczna) gdyż większość dochodów jest przeznaczana na leczenie i lekarstwa dla skarżącego oraz na życie i opłaty jego rodziny. Piec C.O na paliwo stałe jest jedynym źródłem energii cieplnej na jaki A. B. jest stać pod względem finansowym. Odłączenie pieca C.O pozbawi A. B. i jego rodzinę ciepła w sezonie grzewczym, co spowoduje wyziębienie mieszkania i może mieć nieodwracalne skutki zdrowotne dla skarżącego i jego rodziny. A. B. podniósł, że on i jego żona są osobami w wieku 59 i 60 lat, schorowanymi i niezamożnymi. Do zażalenie A. B. dołączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (k. 42). W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania P. K. wniósł o oddalenie zażalenia jako bezzasadnego. Podniósł, że na terenie posesji w Zwoleniu, Plac K. od wielu lat doprowadzona jest instalacja gazowa. Piec c.o. został odłączony w sierpniu 2015r., a w dniu 30 października 2015r. A. B. ponownie w tym samym pomieszczeniu zainstalował piec. P. K. wskazał, że z tą sprawą związane jest także postępowanie karne przeciwko A. B., który został oskarżony przez Prokuraturę Rejonową w Zwoleniu o przestępstwo z art. 160 k.k. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis, przewidując możliwość wstrzymania wykonania decyzji na wniosek strony, uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego od wystąpienia sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w tym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006r., I FZ 525/06). A zatem na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powyższym przepisie. W niniejszej sprawie skarżący wykazał, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. W zażaleniu skarżący zawarł argumentację, która wskazuje na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać należy, że prace z zakresu budownictwa z zasady mogą łączyć się z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z określonym nakazem (por. postanowienia NSA: z 12 marca 2014 r., II OZ 232/13; z 17 września 2013 r., II OZ 746/13; z 8 lutego 2013 r., II OZ 70/13). Niewątpliwie wykonanie decyzji nakładającej obowiązek odłączenia kotła C.O. może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej, że rozpoczął się sezon grzewczy, a zatem odłączenie kotła C.O. spowodowałoby konieczność szukania innych rozwiązań dla zapewnienia ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 193 i art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.