I SA/Łd 723/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi [...]. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po ponownym rozpatrzeniu odwołania A S.A. z siedzibą w W. (obecnie B S.A.), od decyzji Wójta gminy T. z dnia [...] r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 129.276,00 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano następujący stan faktyczny ustalony w postępowaniu przed organem podatkowym I instancji i organem odwoławczym. Podatek od nieruchomości określony za analizowany okres podatkowy na kwotę 129.276,00 zł obejmuje podatek od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 1.008,00 zł i od budowli w kwocie 128.268,00 zł. Spółka w 2007 r. złożyła deklarację w zakresie podatku od nieruchomości, z której wynikało, że na terenie Gminy T. posiada podlegające opodatkowaniu budynki o powierzchni 67,20 m2 oraz budowle o wartości 6.318.964 zł. Z kolei w deklaracji dotyczącej 2008 r. podatnik, przy tej samej powierzchni budynków, podał niższą wartość budowli – tj. 4.333.323 zł. Wyjaśniając powody zmiany wartości budowli wskazał, że w latach poprzednich błędnie deklarował do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Tymczasem treść § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864; dalej "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"), przesądzała, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi, a zatem ich wartość nie powinna być uwzględniana przy wymiarze podatku od nieruchomości. W toku postępowania organ pierwszej instancji wezwał podatnika do złożenia wykazu budowli usytuowanych na terenie gminy z podaniem ich wartości wg stanu na 1 stycznia 2007 r. i 1 stycznia 2008 r., przy uwzględnieniu rodzaju budowli, natomiast w odniesieniu do sieci telekomunikacyjnych – rodzaj i wartość składników tworzących sieć. Podatnik nie zastosował się do wezwań organu tj. nie dostarczył żadnego materiału dowodowego, podtrzymując swoje stanowisko odnośnie braku podstaw do opodatkowania linii kablowych. Powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej "u.o.p.l.") oraz art. 3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiocie opodatkowania linii kablowych umieszczonych w kanałach kablowych, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odwołaniu pełnomocnik spółki podniósł zarzuty naruszenia przepisów: 1) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), przez to, że organ podatkowy pierwszej instancji nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że: a) spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2008, choć powinna była je zadeklarować, b) należące do skarżącej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, – brak ustaleń opisanych w pkt a–b oznaczał, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania, c) wartość spornych linii kablowych, która – przy założeniu ich opodatkowania – powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej pierwotnie za poprzedni rok podatkowy; brak tego ustalenia oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania; 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 3) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określona w tym przepisie. W dalszej części odwołania przedstawiono szczegółowe uzasadnienie zarzutów z powołaniem się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, zaś wobec niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania podatnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z księgi podatkowej w postaci ewidencji środków trwałych. Rozpatrując sprawę po raz pierwszy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydając decyzję z dnia [...] r. W wyniku wniesionej przez stronę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję wyrokiem z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt I SA/ Łd 925/14. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie częściowo. W ocenie Sądu "organ błędnie przyjął, że w 2008 r. stan posiadania obiektów budowlanych Spółki nie uległ zmianie w stosunku do roku ubiegłego, na co zwracała uwagę skarżąca w odwołaniu. Organ z naruszeniem art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie ustalił jaka była wartość budowli lub ich części na dzień 1 stycznia 2008 r. Nie wzywając Spółki do wskazania tej wartości organ naruszył zasadę zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), co stanowi również wadę uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która nie spełnia wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej." Za słuszne uznał Sąd natomiast stanowisko organu, że "w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią, czy innym jej elementem. W tym kontekście nie ma znaczenia również dokonywanie ustaleń które składniki sieci są jej niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Ponieważ opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli, oznacza to, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlega również linia kablowa." W związku z powyższym Sąd zobowiązał organ, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalił jaka była wartość budowli lub ich części na dzień 1 stycznia 2008 r. Realizując wskazania Sądu zawarte w powyższym wyroku organ odwoławczy wezwał Spółkę pismem z dnia 25 listopada 2014 r. do złożenia dowodu z ewidencji środków trwałych za 2008 r. w formie pisemnego wykazu (wyciągu) wszystkich budowli Spółki (łącznie z liniami kablowymi znajdującymi się w kanalizacjach kablowych) położonych na terenie gminy T., z podaniem ich wartości na dzień 1 stycznia 2008 r. Kolegium zobowiązało także Spółkę do wskazania, czy w trakcie roku 2008 zaistniały zdarzenia wpływające na wartość początkową środków trwałych podaną w w/w oczekiwanym przez organ wyciągu (np. sprzedaż, likwidacja, ulepszenie środka trwałego), a jeśli tak , to od kiedy i jakie. W związku z przedłużającym się oczekiwaniem na odpowiedź strony organ wystosował ponowne wezwanie o treści jak wyżej, w dniu 5 stycznia 2015 r. Jednocześnie organ zaznaczył, że powyższe informacje mają być przesłane w formie dokumentu papierowego, podpisanego przez upoważnione osoby. Spółka nie odpowiedziała jakie to zdarzenia faktyczne, po złożeniu korekty deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości za 2007 r. (przesłanej organowi podatkowemu I instancji przy piśmie z dnia 9 listopada 2007 r.), miały wpływ na zmianę wartości budowli dla potrzeb opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości. Kolegium Odwoławcze przedstawiło rozbieżności w deklarowanych przez Spółkę wartościach budowli (pomiędzy rokiem 2007 a rokiem 2008), oczekując jednoznacznych wyjaśnień ze strony Spółki. Kolegium nie uznało za dowód w sprawie wykazu linii kablowych i ich wartości, załączonego do pisma z dnia 27 stycznia 2015 r., niepodpisanego przez osobę go sporządzającą. W ocenie organu odwoławczego wartość ta różniła się, od wyliczonej przez ten organ różnicy pomiędzy wartością zadeklarowaną w 2007 r. a wykazaną w deklaracji pierwotnej za 2008 r., aż o 1.250.112,48 zł (wyliczona przez organy różnica w wartościach za 2007 r. i za 2008 r. tj. 2.080.068 zł - 829.955,52 zł, jako wartość kabli). Dowodem w sprawie nie mogą być również zdaniem organu, nadesłane przy piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. informacje na nośniku płyty CD. Płyta ta zawiera bowiem zlepek informacji o różnych budowlach położonych na terenie miejscowości usytuowanych w województwie [...], np.: R., G., Z., R., P.., B., G., S. Organ podniósł, iż osoby prawne są zobowiązane składać corocznie organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje podatkowe na podatek od nieruchomości obejmujące m.in. budowle położone na terenie danej gminy. Wartość budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Zatem obowiązkiem podatnika jest wyodrębnienie i wskazanie wartości budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z terenu danej gminy. Spółka natomiast nie tylko uchylała się od przedłożenia ewidencji środków trwałych obejmującej budowle usytuowane na terenie gm. T. na etapie postępowania przed organem I instancji (wezwanie z dnia 31 grudnia 2008 r.), ale również na etapie postępowania odwoławczego nie przedłożyła stosownych wykazów wartości budowli wynikających z ewidencji środków trwałych. Przyjąć zatem należało, iż wyczerpane zostały środki dowodowe, które mogły zostać zastosowane w tej sprawie. Organ odwołał się tu do poglądów orzecznictwa, potwierdzających, że "co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne." Wskazał też za powołanym orzecznictwem na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego oraz na to, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. W tym zakresie obowiązki podatnika nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie zdaniem organu, przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Kolegium uznało zatem, iż wartość budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w 2008 r. należało ustalić w oparciu o korektę deklaracji za 2007 r. (wskazana tam wartość budowli wynosiła 6.318.964 zł), i powiększyć wskazaną wartość o kwotę 94.427,00 zł stanowiącą zwiększenie wartości początkowej ze skutkiem od 1.01.2008 r. Fakt zwiększenia wartości budowli od 1.01.2008 r. i kwotę tego zwiększenia ustalono zgodnie z informacją zawartą w piśmie Spółki z dnia 5.09.2008 r. W piśmie tym Spółka wskazała na zwiększenie wartości początkowej budowli w wysokości 94.427,00 zł w związku z "zakończeniem operacji księgowych w maju 2008 r. dotyczących rozliczeń inwestycyjnych z 2007 r., których wartość podwyższa podstawę opodatkowania z tytułu wartości budowli od 01.01.2008 r." Innych zmian w wartości budowli stanowiących podstawę opodatkowania w 2008 r. Spółka nie zgłosiła. Stąd też wartość początkowa należących do Spółki budowli usytuowanych na terenie gm. T. na dzień l stycznia 2008 r. wynosi wg Kolegium ogółem 6.413.391 zł (6.318.964 zł + 94.427,00 zł). Podatek od nieruchomości od tak ustalonej podstawy opodatkowania wynosi więc 128.268 zł (wg wyliczenia 6.413.391 x 2%). Kolegium podniosło, że ustalenie wartości budowli w oparciu o deklarację w sprawie podatku od nieruchomości z roku wcześniejszego jest akceptowane w orzecznictwie WSA w Łodzi (wyroki z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 247/13 i z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1041/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) oraz WSA w Warszawie w przywołanym wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3409/14. Kolegium wyjaśniło również, że w sprawie nie jest sporna wysokość podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kwota podatku wynosi 1.008 zł (wg wyliczenia 67,20 m2 pow. użytkowej budynku x 15 zł) i jest taka sama, jak zadeklarowana przez skarżącą Spółkę w deklaracji za 2008 r. złożonej w dniu 14.01.2008 r. i jej korekcie złożonej w dniu 18.09.2008 r. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.122, art.180 § 1, art.191 ustawy Ordynacja podatkowa oraz w związku z art.4 ust.1 pkt.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Spółki Kolegium Odwoławcze nie podjęło działań zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z 15.09.2014 r. sygn. akt I SA/Łd 925/14, wskazującymi na konieczność wezwania skarżącej Spółki do udzielenia wyjaśnień o wartości budowli. Wytyczne te w ocenie skarżącej nie zostały wyznaczone przez Sąd jedynie w celu formalnego dokonania przez organ takiej czynności (to jest wezwania Spółki do udzielenia wyjaśnień o wartości budowli – dopisek Sądu), ale miały służyć ustaleniu wartości budowli w toku postępowania dowodowego, którego przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym zaniechano. Zdaniem Spółki, argumentacja Kolegium odrzucająca jej wyjaśnienia złożone w toku postępowania odwoławczego nie opiera się na dowodach, a stanowi katalog wymówek, które mają stanowić usprawiedliwienie odstąpienia od wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty na jego poparcie wynikające z zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi Kolegium uznało za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. W wyroku z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt I SA/ Łd 925/14. Sąd dokonał jednoznacznej i uzasadnionej oceny prawnej, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość technicznoużytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. dalej "u.p.o.l."). Sporna w analizowanej sprawie pozostaje zatem wartość umieszczonych w kanalizacjach kablowych linii kablowych, które w deklaracji na 2008 r. zostały przez skarżącą pominięte, ponieważ nie zostały uznane za budowle. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi w podatku od nieruchomości dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Powołany przepis jednoznacznie stanowi, że przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przyjmuje się wartość budowli niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, czyli co do zasady wartość tych budowli nie zmienia się w kolejnych latach, chyba że strona wskaże na zaistnienie zdarzeń mających wpływ na zmianę wartości budowli, w tym przypadku linii kablowych znajdujących się w kanalizacjach kablowych położonych na terenie gminy T. Zważywszy na treść art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wartość sieci telekomunikacyjnej należy co do zasady ustalać na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U.2014.851 ze zm. dalej "CIT"), w szczególności art.16a i następnych, które regulują zasady amortyzacji środków trwałych. Dla budowli podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi zatem wartość początkowa środków trwałych stanowiących własność lub współwłasność podatnika. Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt I SA/ Łd 925/14, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego danej sprawy, który to obowiązek wynikał z treści art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Organy wezwały Spółkę do przedstawienia wyciągu z ewidencji środków trwałych za 2008 r. zawierającego wszystkie budowle Spółki, łącznie z liniami kablowymi znajdującymi się w kanalizacjach kablowych położonych na terenie gminy T., z podaniem ich wartości na dzień 1 stycznia 2008 r. Wezwano także spółkę do wskazania czy w trakcie roku 2008 zaistniały zmiany w stanie środków trwałych, wpływające na wartość budowli podaną w wyciągu, a jeśli tak, to od kiedy i jakie. Spółka przesłała pisemny wyciąg budowli w postaci linii kablowych w kanalizacji kablowej, wraz z nośnikiem danych w postaci płyty CD zawierającym wyciąg z ewidencji środków trwałych Spółki, ze wskazaniem ich wartości w wysokości znacznie niższej niż wyliczona przez organy na podstawie złożonej przez spółkę deklaracji za 2007 r. Na płycie CD zawarto informacje o różnych budowlach położonych w różnych miejscowościach usytuowanych w województwie łódzkim. Spółka nie wskazała jednak zdarzeń (np. sprzedaż części budowli), które miały wpływ na tak istotne zmniejszenie wartości linii kablowych w 2008 r. w stosunku do wartości wynikającej z deklaracji za 2007 r. poza powiększeniem wartości linii kablowych o kwotę 94.427,00 zł stanowiącą zwiększenie wartości początkowej ze skutkiem od 1.01.2008 r. Fakt tego zwiększenia wartości budowli wynika z pisma Spółki z dnia 5.09.2008 r., w którym zwiększenie wyjaśniono "zakończeniem operacji księgowych w maju 2008 r. dotyczących rozliczeń inwestycyjnych z 2007 r., których wartość podwyższa podstawę opodatkowania z tytułu wartości budowli od 01.01.2008 r." Wartość początkowa linii kablowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych wynikała z deklaracji za lata poprzednie, a organy tej wartości nie kwestionowały. Organy podatkowe prawidłowo w tej sytuacji przyjęły dane dotyczące wartości linii kablowej, wyliczone na podstawie deklaracji Spółki za rok 2007 zawierającej wartość linii kablowych, porównanej z deklaracją za rok 2008, w której wyłączono wartość kabli uznając, że nie są budowlą podlegającą opodatkowaniu. Deklaracje zasadnie uznano za dowód w sprawie w rozumieniu art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2015.613, dalej "O.p.") W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalony należy bowiem uznać pogląd, że "złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości za dany rok, podobnie jak deklaracja złożona za na ten podatek za okres wcześniejszy, jest formą oświadczenia wiedzy, podobnie jak informacje podatkowe, do złożenia których zobowiązują każdego podatnika przepisy regulujące podatek od nieruchomości. Dokumenty te służą przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania. W ten sposób podatnik przedstawia w deklaracji stan faktyczny objęty obowiązkiem podatkowym. (np.: wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 470/12; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 491/13 opublikowany w: CBOIS). Dokonując oceny zgromadzonych dowodów organ zasadnie przyjął w tej sytuacji dla określenia wysokości podatku od nieruchomości, wartość linii kablowych przy uwzględnieniu danych wynikających z deklaracji za 2007 r., i ich porównaniu z danymi wynikającymi z deklaracji za 2008 r. oraz uwzględnieniu faktu zwiększenia wartości początkowej linii kablowej ze skutkiem od 1.01.2008 r. Zasadnie także uznał, że poszukiwanie innych dowodów w celu potwierdzenia wartości linii kablowych było niecelowe. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy nie naruszyły art.122, art.187 § 1 i art.191 O.p. Nie naruszyły także art.4 ust.1 pkt.3 u.p.o.l. Skarga została więc oddalona zgodnie z art.151 p.p.s.a. ak