I FSK 40/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia WSA (del.) Dagmara Dominik - Ogińska, Protokolant Krzysztof Osial, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I SA/Po 949/15 w sprawie ze skargi M. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz M.D. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I SA/Po 949/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 lutego 2015 r. wydaną na wniosek M.D. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Uzasadniając wyrok, WSA wskazał, że skarżący podał we wniosku, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i renowacji mebli, zamierza poszerzyć zakres oferowanych usług o kompleksowe usługi polegające na wykonaniu w budynkach i lokalach mieszkalnych trwałej zabudowy meblowej kuchni, łazienek i wnęk w innych pomieszczeniach, przy czym zabudowa ta produkowana będzie na konkretny wymiar zgodnie z życzeniem klienta i możliwościami technicznymi istniejącymi w danym pomieszczeniu. W związku z powyższym zadano pytanie: "Czy usługa kompleksowa obejmująca zaprojektowanie, produkcję, przygotowanie i montaż w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym trwałej zabudowy meblowej kuchni, łazienek i wnęk, której demontaż mógłby spowodować uszkodzenie samej zabudowy bądź naruszenie lub uszkodzenie poszczególnych elementów budynku, stanowi usługę modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, do której na podstawie art. 41 ust. 2 ww. ustawy stosuje się obniżoną stawkę podatku od towarów i usług, wynoszącą w obecnym stanie prawnym 8%? Zdaniem skarżącego, zgodnie art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), dalej ustawa o VAT, oraz uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. I FPS 2/13 przy opisanych usługach stosuje się preferencyjną stawkę VAT 8%. Przy świadczeniach tego rodzaju występuje usługa modernizacji, do której stosuje się niższą 8% stawkę VAT. Minister Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia 6 lutego 2015 r. uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Uzasadniając powyższe organ stwierdził, że świadczonych przez skarżącego czynności polegających na montażu zabudowy meblowej nie można traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. W skardze na interpretację wniesioną do WSA w Poznaniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 41 ust. 12 w zw z art. 41 ust. 2, 12a,12b,12c ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. WSA w Poznaniu uznał, że skarga jest zasadna. W ocenie Sądu pierwszej instancji opisane we wniosku czynności polegające na czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej 1 następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych mieszczą się w stanie faktycznym i dyspozycji podjętej przez NSA uchwały i tym samym podlegają opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%. W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów: prawa materialnego art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako: "P.p.s.a."), tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art.41 ust. 2 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez sąd, że czynności wykonywane przez skarżącego w postaci projektowania i montażu trwałych zabudów meblowych w obiektach budowlanych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i ustalenie, że wykonywane przez skarżącego usługi podlegają opodatkowaniu 8% stawką podatku od towarów i usług, podczas gdy, zdaniem organu podatkowego, wykonywane przez skarżącego usługi nie podlegają opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od towarów i usług; na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a. postawiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj: - art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 iii. a P.p.s.a. poprzez błędne założenie, iż interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa materialnego, co doprowadziło w konsekwencji do uchylenia interpretacji indywidualnej organu podatkowego; - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera jasnych i precyzyjnych wyjaśnień, co do elementów spornych, w szczególności pojęcia "modernizacji", a ogranicza się w dużej mierze do przytoczenia poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt I FPS 2/13 i nie jako automatycznie zakłada jego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, co doprowadziło do nieprawidłowej wykładni prawa materialnego, a w konsekwencji do uchylenia interpretacji indywidualnej organu podatkowego. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo WSA w Poznaniu ocenił, że w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym zastosowanie znajduje uchwała NSA podjęta w dniu 24 czerwca 2013 r. w składzie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13, w której wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT. W świetle powołanej uchwały NSA, Sąd pierwszej instancji ocenił więc możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku, w tym możliwości sklasyfikowania wyżej wymienionych czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o N/AT, która została uzależniona od tego, czy w wyniku świadczonych przez stronę usług, nastąpiło konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu). Za uprawnione przy tym należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ze stawki tej nie może korzystać montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), gdyż taka czynność nie przynosi skutku w postaci ulepszenia lub unowocześnienia samego obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) i jako taka, nie jest objęta hipotezą art. 41 ust. 12 ustawy. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zatem ocenił, że odmienna niż NSA, wykładnia przepisów dotyczących opodatkowania tego rodzaju czynności przedstawiona przez kasatora, powinna skutkować uchyleniem wydanej w tej sprawie interpretacji indywidualnej. Kasator bowiem analizując stan prawny obowiązujący od 1 stycznia 2011 r. uznał, że czynności polegające na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej nie stanowią usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23% stosownie do art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 tej ustawy, wskazując w uzasadnieniu swojego stanowiska w zakresie odmowy uznania montażu trwałej zabudowy meblowej za czynność mieszczącą się w pojęciu modernizacji na brak związku tej zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku. Ocena ta zatem jako zupełnie sprzeczna z przedstawionym w uchwale stanowiskiem NSA, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. W świetle dokonanej w uchwale interpretacji przez NSA, wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Dlatego też, nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Należało zatem uwzględniając, że decydujące znaczenie dla oceny kwestii spornej ma związek trwałej zabudowy meblowej (jaką skarżący, w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego zamierza wykonywać ) z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego jego części) lub lokalu mieszkalnego, podzielić stanowisko Sądu zajęte w zaskarżonym wyroku, że czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT. Niewątpliwie bowiem, jak zasadnie ocenił Sąd pierwszej instancji, organ interpretujący naruszył przepisy prawa materialnego powołane w zaskarżonej interpretacji. Stanowisko zawarte w powyższej uchwale w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zauważając przy tym, że uchwały konkretne posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 P.p.s.a., co powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Uznając z powyższych względów, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- Sygn. akt l FSK 40/16 Sygn. akt FSK 40/16 Sygn. akt l FSK 40/16