III SA/Wa 3740/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2014 r,. określającą wobec V. S.A. z siedzibą w K. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 2 801 zł oraz stwierdzającej powstanie różnicy podatku VAT w kwocie 1 863 zł. Z motywów zaskarżonej decyzji wynikało, że wobec wykrycia nieprawidłowości w toku przeprowadzonej u Skarżącej kontroli w zakresie deklarowanej wartości celnej towarów importowanych z krajów trzecich w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie celne w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu należności wynikających z długu celnego w kwocie 473 zł. Skutkiem tego było wszczęcie z urzędu postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu oraz wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., określającej wysokość tego zobowiązania w kwocie 2 801 zł oraz stwierdzającej powstanie różnicy podatku VAT w kwocie 1 863 zł. Dyrektor Izby Celnej w W. za chybione uznał podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące błędnego ustalenia wartości celnej zaimportowanego towaru. Wyjaśnił, że Organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie nie mogły dokonywać odrębnych ustaleń faktycznych w sprawie wartości celnej importowanego towaru, skoro ustalenia te poczynione zostały uprzednio w odrębnym postępowaniu celnym, które to postępowanie zakończone zostało wydaniem ostatecznej decyzji. Stwierdził, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja celna, posiadająca kluczowe znaczenie dla wymiaru podatku od towarów i usług (zgodnie z art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej zwanej też "ustawą"), to decyzją tą związane są Organy podatkowe orzekające w sprawie wymiaru wymienionego podatku z tytułu importu przedmiotowego towaru. Zarówno wartość celna, jak i kwota długu celnego, nie mogą być skutecznie kwestionowane w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru zobowiązań podatkowych związanych z tym samym zdarzeniem (importem towaru). Wykluczona jest zatem w postępowaniu podatkowym, jeżeli jest ono odrębne od postępowania celnego, ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła. We wniesionej skardze na podatkową decyzję Dyrektora Skarżąca zarzuciła mu naruszenie: 1) art. 29 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a) w zw. z art. 32 ust. 1 lit. e) Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej jako "WKC") w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że zostały zrealizowane przesłanki wynikające z wymienionych wyżej przepisów, zobowiązujące Spółkę do ustalenia wartości celnej towaru oraz zapłaty należności celnych, na skutek czego Organ błędnie ustalił podstawę opodatkowania w imporcie towarów, a konsekwencji błędnie określił kwotę podatku od towarów i usług dotyczącą zgłoszenia celnego, stwierdzając powstanie różnicy podatku VAT; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień (dalej jako "Rozporządzenie"), poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie, w wyniku czego Organ błędnie ustalił podstawę opodatkowania w imporcie towarów, pomimo, że towar przewożony na zlecenie Spółki spełniał przesłanki wskazane w ww. przepisie, a zatem w oparciu o art. 23 Rozporządzenia podlegał zwolnieniu od cła; 3) przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 pkt Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa Celnego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika, która z uwagi na wskazane powyżej naruszenia przepisów prawa materialnego powinna podlegać uchyleniu. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że organ celny przyjął błędną, rozszerzającą wykładnię przepisów art. 29 ust. 1 WKC w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a) WKC w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a) WKC, bezpodstawnie przyjmując, że zostały zrealizowane przesłanki wynikające z wymienionych wyżej przepisów, zobowiązujące do doliczenia przez Spółkę, dla celów ustalenia wartości celnej, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar, wskazanej przez organ kwoty określonej jako wartość towarów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w brzmieniu od dnia 15 sierpnia 2015 r., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Jej dokładna analiza pozwala na uwagę, że w istocie nie zawiera ona żadnych zarzutów wobec zaskarżonej decyzji podatkowej, a koncentruje się wokół ewentualnych naruszeń, jakich dopuściły się organy celne w postępowaniu celnym. Przypomnieć należy, że postępowanie celne, zmierzające do ustalenia wartości celnej importowanego towaru i kwoty należnego cła, pełni zasadniczą rolę dla wymiaru podatku od towarów i usług ze względu na art. 29 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu z roku 2012). Otóż przepis ten stanowił, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Spółce umknęła zasadnicza okoliczność sprawy, że – jak trafnie wskazał Organ – decyzje celne stanowią dla postępowania podatkowego konieczny i wiążący prejudykat. Tymczasem wartość celna zaimportowanych przez Spółkę towarów została określona w odrębnym postępowaniu celnym. Zostało ono zakończone ostateczną decyzją Dyrektora z dnia [...] września 2014 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji. Zasadnicza okoliczność faktyczna niniejszej sprawy podatkowej, czyli wartość celna towaru, została zatem określona w innym postępowaniu administracyjnym, którego wynik musiał być respektowany w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od towarów i usług. Istnienie w obrocie prawnym tej decyzji celnej z [...] września 2014 r. determinowało wysokość podatku od towarów i usług, i dopiero ewentualne wyeliminowanie z obrotu decyzji celnej otworzyłoby na nowo kwestię wysokości tego podatku. Nie można zatem zgodzić się z zarzutami naruszenia przez Organy podatkowe wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego. Jak wyżej Sąd wyjaśnił, w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru wartość celna towaru, jako podstawa opodatkowania, jest przyjmowana w wysokości określonej w odrębnym postępowaniu administracyjnym – postępowaniu celnym. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wprost i jednoznacznie wynika, że "...wartość celna, cło nie mogą być skutecznie podważane w postępowaniu podatkowym czy też sądowoadministracyjnym dotyczącym ostatecznej decyzji podatkowej, w szczególności gdy strona skarżąca nie podważyła skutecznie tych ustaleń...", a także, że postępowanie celne oraz podatkowe "... mają swój samodzielny byt w ujęciu formalnoprawnym i materialnoprawnym co powoduje, że skutecznym zarzutem rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie mógł się stać zarzut skierowany w swej istocie do rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu celnym..." (cytaty z powołanego przez Dyrektora wyroku NSA o sygn. I GSK 391/09). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Decyzja zaskarżona oraz utrzymana nią w mocy są zgodne z prawem.