I OSK 630/16

Dnia 29 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 października 2015 r. o sygn. akt II SAB/Bd 72/15 odrzucającego skargę M.K. na bezczynność Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. M.K. pismem z dnia 6 lipca 2015 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ze skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Skarżący podał, że pismem z dnia 27 maja 2015 r. wezwał Radę Wydziału [...] do zakończenia wznowionego postępowania w terminie do 30 czerwca 2015 r. Odpowiadając na skargę Rada Wydziału [...] wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podał, że w sytuacji, gdy organ (Rada Wydziału) prowadzi postępowanie w sposób przewlekły stronie postępowania przysługuje możliwość wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym lub na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 1 k.p.a.). Organ podkreślił, że zażalenie służy do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Rada zaznaczyła także, że w niniejszej sprawie istnieje organ wyższego stopnia, jakim jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazując, że o pozycji Centralnej Komisji jako organu wyższego stopnia świadczy m.in. przepis art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach i tytule naukowym, zgodnie z którym osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść do uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada wyjaśniła także, że postępowanie wznowieniowe jako nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego w zakresie struktury organów nie różni się od postępowania w trybie zwykłym. Powoduje to sytuację, w której Centralna Komisja jest organem wyższego stopnia w sprawach bezczynności związanych z postępowaniem nadzwyczajnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 16 października 2015 r. o sygn. akt II SAB/Bd 72/15 odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 ze zm.) przewód doktorski przeprowadza i stopień doktora nadaje w szkole wyższej rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy w postępowaniu w sprawie nadania stopnia w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. WSA w Bydgoszczy przyjął przy tym, że unormowanie art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach i tytule należy interpretować zgodnie z przepisami art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, określającymi prawo obywatela do sądu. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie reguluje trybu, w jakim osoba zainteresowana może zwalczać bezczynność rady jednostki organizacyjnej (rady wydziału) w przedmiocie czynności przewodu doktorskiego. Sąd ten uznał w związku z tym, że w przypadku gdy rada wydziału nie podejmuje uchwały w sprawie wznowionego postępowania dotyczącego nadania stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych, mimo wniosku osoby ubiegającej się o nadanie stopnia, zainteresowanemu przysługuje skarga na bezczynność tej jednostki. Skargę wnosi się po wyczerpaniu trybu z art. 37 k.p.a., tj. po złożeniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Centralna Komisja jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od odmownych uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2 ustawy i tym samym organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 k.p.a. Przenosząc te ustalenia na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że tryb zażaleniowy nie został w niej wyczerpany, gdyż skarżący nie złożył zażalenia do Centralnej Komisji na przewlekle prowadzenie wznowionego postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego i dlatego skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Skargę kasacyjną od całości powyższego postanowienia sformułował M.K., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak też o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie postawił orzeczeniu zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 i art. 53 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852) poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarga wniesiona została bez wyczerpania środków zaskarżenia, tj. zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi, podczas gdy środek ten nie przysługiwał zdaniem skarżącego kasacyjnie, gdyż wymieniony organ nie jest organem wyższego stopnia nad Radą Wydziału [...], a Rada wezwana została do usunięcia naruszenia prawa i przerwania bezczynności pismem z dnia 27 maja 2015 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że jakkolwiek Centralnej Komisji przysługują z mocy art. 21 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym określone kompetencje organu odwoławczego, to jednak pojęcie organ odwoławczy nie jest tożsame z pojęciem organ wyższego stopnia. Zaznaczono, że kompetencje Centralnej Komisji względem rady wydziału są ograniczone, nawet w porównaniu z kompetencjami określonymi w art. 138 k.p.a. Skarżący kasacyjnie zaznaczył również, że Centralna Komisja nie jest organem wyższego stopnia nad radą wydziału z powodu obowiązywania zasady autonomii szkół wyższych wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. Zdaniem M.K. wynika zatem z tego, że nie ma organu wyższego stopnia nad radą wydziału, a co za tym idzie – wyczerpanie środków zaskarżenia w sprawie polegało na wezwaniu jej do usunięcia naruszenia prawa (załatwienia sprawy), co uczynił pismem w dniu 27 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek zasadnicze zapatrywanie skarżącego kasacyjnie jest wadliwe. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii tego, czy Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów jest organem wyższego stopnia nad radą wydziału, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 k.p.a. Dotychczas w tej kwestii brak jest wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2008 r., I OSK 1877/07). Zagadnieniem tym zajął się szerzej do chwili obecnej jedynie WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r. (III SA/Gd 301/08), w którym wskazał, że "Senat szkoły wyższej nie jest organem wyższego stopnia dla rady jednostki organizacyjnej (rady wydziału) szkoły wyższej w rozumieniu art. 17 pkt 3 k.p.a. w sprawach o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego. Takim organem jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów." Ma to wynikać z "odpowiedniości" stosowania art. 17 pkt 3 k.p.a. W literaturze wskazano jednak, że jednym z elementów szczególnego charakteru Centralnej Komisji jest brak przypisania jej określonej w przepisach k.p.a. roli organu wyższego stopnia w odpowiednich postępowaniach i ograniczenie jej kompetencji w każdym zakresie, także w kwestii rozpatrywania odwołań od uchwał rad uprawnionych jednostek, do spraw enumeratywnie wskazanych w ustawie o stopniach naukowych, przy wyłączeniu w tym zakresie możliwości stosowania przepisów k.p.a. dotyczących kompetencji organów wyższego stopnia (zob. H. Izdebski, J. Zieliński, Art. 5, w: Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz, Warszawa 2015, pkt 2). Biorąc pod uwagę te stanowiska, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym opowiada się za poglądem, że w sprawie bezczynności rady wydziału w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego właściwa do rozpatrzenia zażalenia jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. Podziela zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji. Jak stanowi art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 17 pkt 3 k.p.a., organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 tego przepisu – odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852, dalej: "ustawa o stopniach i tytule") w postępowaniu w sprawie nadania stopnia w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 21 ust. 1 i 2 tej ustawy, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w jej art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Po rozpatrzeniu zaś odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Jak stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach i tytule, Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. Ustęp 1a tego przepisu wprost wskazuje, że zadaniem Centralnej Komisji jest zapewnienie harmonijnego rozwoju kadry naukowej zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego. Mając na uwadze powyższą ustrojową rolę Centralnej Komisji oraz jej funkcję w zakresie postępowań administracyjnych toczących się na gruncie ustawy o stopniach i tytule, należy stwierdzić, że w tym zakresie Centralna Komisja powinna być traktowana jako organ wyższego stopnia nad radą wydziału prowadzącą postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jak bowiem wskazano, de lege lata Centralna Komisja jest organem nie tylko kompetentnym do rozpatrywania odwołań od rozstrzygnięć wydawanych przez rady wydziałów w postępowaniach awansowych, ale ponadto ma ustrojowo określone zadanie zapewnienia harmonijnego rozwoju kadry naukowej zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego, co nie będzie możliwe, jeżeli Centralnej Komisji nie będą przysługiwały kompetencje do zwalczania bezczynności organów hamujących ten rozwój. Na gruncie sprawy administracyjnej M.K. nie można też nie dostrzec, że toczy się ona wskutek postanowienia właśnie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr [...]. Jakkolwiek rzeczywiście kompetencje Centralnej Komisji w prowadzonych przez nią postępowaniach w roli organu odwoławczego są ograniczone względem regulacji k.p.a., to nietrafny pozostaje pogląd skarżącego kasacyjnie, iż Centralna Komisja nie może być traktowana jako organ wyższego stopnia, gdyż nie miałaby środków prawnych zwalczania bezczynności na skutek wniesionego do niej zażalenia (środków dyscyplinujących). Skarżący kasacyjnie nie dostrzega bowiem art. 37 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten daje zatem materialnoprawną podstawę Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, aby wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządzić wyjaśnienie przyczyn oraz zarządzić podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Co istotne, Centralna Komisja rozpatrując zażalenie na bezczynność lub przewlekłość rady wydziału ma obowiązek stwierdzić, czy niezałatwienie sprawy w terminie przez radę miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zwrócić należy też uwagę na art. 38 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. albo nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym w myśl art. 37 § 2 k.p.a., podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa. Zakwalifikowanie w tym kontekście bezczynności lub przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa może prowadzić do odpowiedzialności dyscyplinarnej czy majątkowej na podstawie przepisów szczególnych. Zespół przywołanych przepisów ma charakter właśnie środków dyscyplinujących, które może zastosować Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w celu zwalczania stwierdzonej bezczynności czy przewlekłości w postępowaniu dotyczącym materii stopni czy tytułów naukowych. Przytoczone wyżej regulacje znajdą zastosowanie w związku z cytowanym wcześniej art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach i tytule, gdyż mieszczą się w ramach zakresu odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega bowiem na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te (i tylko te) spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane (zob. J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, "Państwo i Prawo" 1964, nr 3, s. 372–373; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1833/10). Na tym tle Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stosowanie przez Centralną Komisję art. 37 § 2 k.p.a. w związku z art. 37 § 1 k.p.a. w celu zwalczania bezczynności lub przewlekłości rad prowadzących postępowania dotyczące materii stopni i tytułów naukowych – nie jest ani bezprzedmiotowe ani sprzeczne z przepisami ustawy o stopniach i tytule. Przeciwnie, sprzyja sprawności postępowań awansowych, czy – jak w sprawie rozpoznawanej – postępowań dotyczących wznowienia postępowania awansowego, co wpisuje się w zadanie Centralnej Komisji określone w art. 33 ust. 1a ustawy o stopniach i tytule. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że jednostka musi mieć skuteczne środki zwalczania bezczynności czy przewlekłości w jej sprawie administracyjnej. Jednocześnie w ten sposób Centralna Komisja realizuje swoje uprawnienia nadzorcze w przedmiotowych postępowaniach, co potwierdza możliwość traktowania jej w tym ograniczonym zakresie jako organ wyższego stopnia stosownie do art. 17 pkt 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że założenie to nie narusza przytoczonej przez skarżącego autonomii szkolnictwa wyższego (art. 70 ust. 5 Konstytucji RP), gdyż granice jej wyznacza ustawa (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r., I OSK 959/14). Opisane zaś wyżej regulacje mają właśnie charakter ustawowy, a zatem wyznaczają w przedmiotowym zakresie granice autonomii szkolnictwa, nie naruszając jej istoty. Mając na uwadze powyższe, skarżący – przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – obowiązany był w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. wyczerpać środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Tym samym M.K. powinien był, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność rady wydziału w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania mu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych, złożyć w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na tę bezczynność do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Trafne okazały się zatem uwagi Sądu pierwszej instancji, zaś nie zawierały usprawiedliwionych podstaw w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej. Mimo to postanowienie wymagało uchylenia, gdyż Sąd nieprawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uznając skargę za niedopuszczalną. Nie budzi bowiem wątpliwości, że pismem z dnia 27 maja 2015 r. M.K. wezwał Radę Wydziału [...] do zakończenia w terminie do 30 czerwca 2015 r. postępowania wznowionego postanowieniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr [...]. Jak wyżej przedstawiono, było ono skierowane do organu niewłaściwego. Organem właściwym w sprawie bezczynności Rady jest bowiem Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. Niewątpliwie jednak wezwanie to zostało wniesione w ramach postępowania administracyjnego, w którym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy k.p.a. Zwrócić zatem należy uwagę, że na gruncie tego Kodeksu – w myśl jego art. 63 § 1 – przez podania rozumie się żądania, wyjaśnienia, odwołania, a także właśnie zażalenia. Art. 65 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Z kolei § 2 tego przepisu wyraźnie wskazuje, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Mając na uwadze powyższe regulacje, Rada Wydziału [...] po otrzymaniu pisma M.K. powinna była uznać się za organ niewłaściwy do jego rozpatrzenia (na co wskazuje wszak w odpowiedzi na skargę) i przekazać niezwłocznie pismo będące zażaleniem organowi właściwemu – tj. Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów – zawiadamiając jednocześnie o tym M.K. Nie sposób zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego obciążać M.K. skutkami tego zaniedbania Rady Wydziału, zwłaszcza z uwagi na przytoczone przez Sąd pierwszej instancji wymogi prawa do sądu wywodzonego z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Przy tym na mocy art. 65 § 2 k.p.a. wniesienie przez M.K. zażalenia do Rady Wydziału wywołuje skutki w zakresie terminu jak wniesienie zażalenia do organu właściwego. A zatem skarga została poprzedzona wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, wobec czego uznać należy, że nie jest niedopuszczalna z podanych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak przyjął to Sąd pierwszej instancji. Kontekst faktyczny wskazuje przy tym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wadliwe skierowanie przez M.K. środka z art. 37 § 1 k.p.a. nie było z jego strony celowym zabiegiem, lecz wynikało z błędnej oceny stanu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zwrot kosztów postępowania, należy wskazać, że nie może być on na tym etapie uwzględniony, albowiem w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określono podstawy prawnej do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 4/07, publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23), a takim jest postanowienie o odrzuceniu skargi. Koszty postępowania kasacyjnego, jako koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), mogą być natomiast uwzględnione przez sąd pierwszej instancji w razie uwzględnienia skargi.