I SA/Wa 1825/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Gabriela Nowak (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi S. T. i S. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w Z. z dnia [...] maja 1976 r. nr [...] o przejęciu za rentę na własność Państwa gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha bez budynków, położonego we wsi F., gmina Z., powiat [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Gminy w Z. decyzją z dnia [...] maja 1976 r. przejął na własność Państwa za rentę przedmiotowe gospodarstwo rolne, stanowiące własność J. T. Wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2003 r. następca prawny byłego właściciela – S. T., wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji i wskazał, że gospodarstwo to nie zostało przejęte za rentę, bowiem ojciec wnioskodawcy od 1967 r. pobierał rentę inwalidzką. Przejęcie nieruchomości nastąpiło natomiast z uwagi na zadłużenie, które wynosiło [...]% w stosunku do wartości gruntów i drzewostanu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1976 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie przez organem I instancji, uznając, że Wojewoda [...] nie był właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, natomiast organem właściwym jest samorządowe kolegium odwoławcze. Postanowieniem z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt I OW 72/07 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął spór kompetencyjny pomiędzy Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. oraz Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wskazując jako organ właściwy do rozpoznania wniosku S. T. - Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wobec powyższego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1976 r. Decyzja ta utrzymana została następnie w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]. Na skutek skargi S. T., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 681/08 uchylił decyzje z dnia [...] lutego 2008 r. i [...] stycznia 2008 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że prowadzenie postępowania administracyjnego musi poprzedzić właściwe wskazanie wszystkich jego stron. Poza następcami prawnymi byłego właściciela przejętego gospodarstwa muszą to być także podmioty, którym obecnie służy prawo własności lub użytkowania wieczystego gruntów wchodzących wówczas w skład tego gospodarstwa. O prowadzeniu niniejszego postępowania nie powiadomiono natomiast osób obecnie władających gruntami. Ponownie rozpoznając sprawę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1976 r. i wskazał, że kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 9 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 21, poz. 118 ze zm.), powoływana dalej jako "ustawa". Zdaniem organu nadzoru w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie warunki przewidziane w powyższym przepisie. Ustalono bowiem, że pod względem wieku, jak i powierzchni posiadanego gospodarstwa były właściciel spełniał warunki określone w art. 9 ust. 2 ustawy, gdyż na dzień wydania decyzji , tj. [...] maja 1976 r. miał ukończone 75 lat. Niezależnie od tego orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] maja 1967 r. zaliczony został on do drugiej grupy inwalidzkiej, zaś jego stan zdrowia określono jako "inwalidztwo trwałe. Prawo własności J. T. do przedmiotowej nieruchomości wynikało natomiast z aktu własności ziemi z dnia [...] listopada 1974 r. Jeśli chodzi o drugą z przesłanek wynikających z przepisu art. 9 ust. 2 ustawy, tj. wykazywanie przez gospodarstwo "niskiego poziomu produkcji rolnej", organ wskazał, że wyrażenie to nie zostało zdefiniowane w ustawie, jednak posiłkowo organy stosowały w tej kwestii rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz.U. Nr 11, poz. 58). Rozporządzenie to definiowało bowiem w § 1 ust. 1 określenie gospodarstwa rolnego wykazującego niski poziom produkcji. Organ nadzoru wskazał, że omawiane gospodarstwo należało właśnie do takiej kategorii gospodarstw, bowiem jak wynika z protokołu z jego lustracji z dnia [...] kwietnia 1976 r., w gospodarstwie nie stosowano nawożenia mineralnego, zaś wchodzące w jego skład grunty leżały odłogiem. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, brak jest podstaw do uznania, że ustalenia zawarte w ww. protokole były nierzetelne, tym bardziej że znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W aktach znajduje się bowiem notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 1976 r. sporządzona przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy w Z., z której wynika, że omawiane gospodarstwo nie było użytkowane – leżało odłogiem. Posiadało ono niską obsadę inwentarza żywego, bowiem znajdowały się w nim tylko [...] krowy. Z dokumentu tego wynika, że bezpośrednią przyczyną złego stanu gospodarstwa był podeszły wiek właściciela oraz brak rąk do pracy. Wobec tego, zdaniem organu, w sprawie spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 9 ust. 2 ustawy. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, organ wskazał, że okoliczność pobierania przez J. T. renty inwalidzkiej od 1967 r. nie miała wpływu na możliwość przejęcia jego gospodarstwa z urzędu w zamian za rentę. Zgodnie bowiem z treścią art. 36 ustawy w razie zbiegu prawa do świadczeń rentowych określonych tą ustawą ze świadczeniami o charakterze rentowym, przysługującymi na podstawie innych przepisów, rolnikowi wypłacano w całości wybrane przez niego świadczenie powiększone o połowę drugiego. Wobec tego brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Gminy w Z. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Po rozpoznaniu wniosku S. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Organ podzielił pogląd organu I instancji, że z akt sprawy wynika, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki przejęcia przedmiotowej nieruchomości na własność Państwa. Za bezzasadny organ uznał zarzut wnioskodawcy, że J. T. nigdy nie pobierał renty za przejęte gospodarstwa. Organ nadzoru wskazał, że skoro ww. miał jednocześnie ustalone prawo do renty inwalidzkiej, to zastosowanie mógł znaleźć art. 36 ust. 1 ustawy, traktujący o przypadku zbiegu praw do świadczeń rentowych. W zgromadzonych aktach znajduje się natomiast kopia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w B. z dnia [...] maja 1977 r. wydana w przedmiocie podwyższenia J. T. przyznanej w 1967 r. renty inwalidzkiej i ustalenia jej nowej wysokości na poziomie [...] zł (podczas gdy decyzja ZUS z dnia [...] maja 1967 r. przewidywała rentę w wysokości [...] zł). Oznacza to, że w sprawie ziściła się okoliczność, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy, a zatem zarzut wnioskodawcy w tym przedmiocie nie mógł zostać uwzględniony. Przechodząc do zarzutu dotyczącego błędnego zakwalifikowania przedmiotowego gospodarstwa do kategorii wykazującego niski poziom produkcji oraz niedoręczenia właścicielowi nieruchomości protokołu lustracyjnego z dnia [...] kwietnia 1976 r., organ wskazał, że przepisy nie przewidywały w ogóle wymogu jego doręczenia. Jeśli natomiast chodzi o kwestię ustaleń poczynionych w tym protokole, organ podał, że zaznaczono w nim, że gospodarstwo J. T. w całości leżało odłogiem, co oznacza spełnienie przesłanki określonej w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r. Jak wskazał sam S. T. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie wszystkie grunty orne były w 1976 r. wykorzystywane rolniczo. Zdaniem organu, poczynione ustalenia prowadzą do wniosku, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. i stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1976 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli S. S. i S. T. wnosząc o jej uchylenie, jako niezgodnej z prawem, tj. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." przez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności: 1) art. 9 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. poprzez dowolne przyjęcie, iż ustalenie spełnienia przesłanek do przejęcia gospodarstwa na własność Państwa za rentę przez Naczelnika Gminy w Z., znajdowało oparcie w pozyskanym materiale dowodowym sprawy i prawidłowo zastosowano podstawę prawną do dowodów w sprawie; 2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dowolne uznanie za prawidłowe rozstrzygnięcie Naczelnika Gminy w Z., mimo, że zawiera ono wewnętrznie sprzeczne ustalenia, które nie znajdują oparcia w stanie faktycznym sprawy. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wskazano, że J. T. nigdy nie pobierał renty za przejęcie przez Państwo przedmiotowego gospodarstwa. Zdaniem skarżących brak jest również podstaw do stosowania na potrzeby niniejszego postępowania rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r. wydanego na podstawie innej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie toczące się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Zadaniem organu prowadzącego takie postępowanie jest zbadanie, czy kontrolowana decyzja obciążona jest wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Należy mieć jednak przy tym na uwadze, że decyzje, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Potwierdzeniem dla takiego sformułowania jest treść przepisu art. 16 k.p.a. ustanawiającego zasadę trwałości decyzji. W przedmiotowej sprawie kwestionowana w trybie nadzorczym decyzja Naczelnika Gminy w Z. z dnia [...] maja 1976 r. wydana została na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne. Zgodnie z tym unormowaniem gospodarstwo rolne mogło być przejęte na własność Państwa za rentę z urzędu, jeżeli wykazywało niski poziom produkcji rolnej, a rolnik osiągnął wiek 60 lat mężczyzna, a 55 lat kobieta lub zaliczony został do jednej z grup inwalidów. Warunkiem przejęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej w powyższym trybie, było zatem spełnienie dwóch przesłanek, tj. osiągnięcie odpowiedniego wieku przez rolnika i niski poziom produkcji rolnej w gospodarstwie. Okolicznością niesporną i znajdująca oparcie w aktach niniejszej sprawy jest to, że w dacie wydania przez Naczelnika Gminy w Z. kwestionowanej w trybie nadzorczym decyzji, właściciel gospodarstwa rolnego przekroczył wiek, o którym mowa w ww. przepisie, bowiem miał ukończone [...] lat. Istotą sporu jest natomiast, czy gospodarstwo rolne, o przejęciu którego orzeczono kontrolowaną decyzją, wykazywało niski poziom produkcji rolnej. Jak trafnie podniósł organ nadzoru, ustawa o przekazywaniu gruntów rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne nie określała wyrażenia "wykazuje niski poziom produkcji rolnej". Nie definiują tego wyrażenia także wydane do niej akty wykonawcze. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz. U. Nr 21, poz. 125) obliguje jedynie do określenia w decyzji przez naczelnika gminy poziomu produkcji danego gospodarstwa (§ 4 ust. 1 pkt 2) ustalonego po zasięgnięciu opinii właściwej komisji gminnej rady narodowej (§ 4 ust. 3). W obowiązującym w roku 1976 stanie prawnym określenie "wykazujące niski poziom produkcji rolnej" było natomiast sprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczenia gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbań i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów. W myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia za gospodarstwo rolne wykazujące niski poziom produkcji rolnej uznawało się takie gospodarstwa, w których w okresie trzech lat: 1) nie wszystkie grunty orne były rolniczo wykorzystywane lub, 2) plony czterech zbóż i ziemniaków były niższe co najmniej o 1/3 od przeciętnych plonów osiąganych w danej wsi na podobnych glebach, a przy tym 3) obsada bydła, trzody chlewnej i owiec wynosi łącznie na 1 ha użytków rolnych nie mniejszy niż 0,4 sztuki przeliczeniowej, przyjmując: a) 1 sztukę bydła za jedną sztukę przeliczeniową, b) 1 sztukę trzody chlewnej za 0,2 sztuki przeliczeniowej, c) 1 sztukę owiec za 0,1 sztuki przeliczeniowej. Rozporządzenie to przewidywało jednocześnie lustrację gospodarstwa rolnego dokonywaną przez zespół w składzie 3 specjalistów (§ 2 ust. 2) i sporządzenie z niej protokołu, w którym na podstawie kryteriów określonych w rozporządzeniu, zespół wyrażał opinię, czy gospodarstwo kwalifikuje się do zaliczenia go do kategorii wykazującej niski poziom produkcji wskutek zaniedbania (§ 2 ust. 5 rozporządzenia). Zważyć jednak należy, na co zwrócili uwagę również skarżący, że rozporządzenie to stanowiło akt wykonawczy do ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 3, poz. 14), a więc było wydane w celu realizacji przepisów tej ustawy, a nie ustawy z dnia 29 maja 1974 r. Z tego względu zastosowanie jego przepisów do spraw rozstrzyganych na podstawie tego ostatniego aktu normatywnego miało miejsce jedynie posiłkowo. To zaś powoduje, że odstępstwa od unormowań ww. rozporządzenia w procedurze ustalania niskiego poziomu produkcji rolnej gospodarstwa przy rozstrzyganiu spraw o jego przejęciu w zamian za rentę, a odnoszące się do wymogów formalnych, jakie spełniać winien np. protokół lustracyjny sporządzony przez powołany w tym celu zespół, nie mogą być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji podejmowanej w trybie ustawy z dnia 29 maja 1974 r. O rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji można bowiem mówić jedynie wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: zaistniała oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni innej niż językowa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji. Taka natomiast sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. W toku postępowania poprzedzającego wydanie przez Naczelnika Gminy w Z. decyzji o przejęciu gospodarstwa J. T. s. J. w zamian za rentę, dokonano lustracji tego gospodarstwa pod kątem zasadności zakwalifikowania go do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania. Odbyła się ona w dniu [...] kwietnia 1976 r. i przeprowadził ją powołany w tym celu zespól trzech specjalistów, tj. kierownik służby rolnej oraz dwóch instruktorów rolnych. Stwierdzono wówczas, że grunty w całości leżą odłogiem, a uzyskiwany w przedmiotowym gospodarstwie poziom produkcji rolnej był niższy od średniego poziomu produkcji w gminie, na obszarze której jest ono położone. W odniesieniu bowiem do struktury zasiewów wskazano, że plony 4 zbóż kształtują się w gminie na poziomie [...], a ziemniaków [...], podczas gdy w przedmiotowym gospodarstwie brak jest takich zasiewów. Z kolei obsada inwentarza żywego w gospodarstwie wynosiła wówczas w przypadku bydła [...] sztuki przeliczeniowe na 1 ha użytków rolnych, podczas gdy w gminie współczynnik ten wynosił w przypadku bydła [...], koni – [...], trzody chlewnej – [...], a owiec – [...]. Stwierdzono także, że J. T. nie stosuje nawozów mineralnych (protokół z dnia [...] kwietnia 1976 r.). Powyższe ustalenia potwierdza, znajdująca się w aktach administracyjnych, notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 1976 r. sporządzona przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy w Z., z której wynika, że omawiane gospodarstwo nie było użytkowane i leżało odłogiem. Posiadało ono niską obsadę inwentarza żywego, bowiem znajdowały się w nim tylko [...] krowy. Jak wskazał sam J. T., bezpośrednią przyczyną złego stanu gospodarstwa był jego podeszły wiek oraz brak rąk do pracy. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że przedmiotowa notatka nie może zostać uznana za dowód w sprawie, wskazać należy, że notatka ta jedynie potwierdza późniejsze ustalenia zawarte w protokole z lustracji z dnia [...] kwietnia 1976 r. Powyższe informacje niewątpliwie uprawniały organ do zakwalifikowania gospodarstwa J. T. do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji, o których stanowi § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 marca 1968 r. Skoro zatem właściciel gospodarstwa rolnego w dniu wydania decyzji o przejęciu tego gospodarstwa miał ponad [...] lat, a samo gospodarstwo - w świetle ustaleń dokonanych w toku jego lustracji - wykazywało produkcję niższą niż średnia w gminie, zaś obsada bydła wynosiła w nim mniej niż [...] sztuki przeliczeniowej na jeden hektar, to bez wątpienia taki stan rzeczy uprawniał naczelnik gminy do stwierdzenia, że gospodarstwo to wykazuje niski poziom produkcji rolnej. Konsekwencją powyższego było z kolei wydanie decyzji o treści przewidzianej w dyspozycji normy zawartej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r., a więc decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego na własność Państwa w zamian za rentę. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie określonym w art. 156 § 1 k.p.a. wydanej w tym przedmiocie decyzji z dnia [...] maja 1976 r., co oznacza, że zarówno zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2013 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja tego z dnia [...] lipca 2011 r. nie naruszają prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędnego wyliczenia inwentarza żywego znajdującego się w przedmiotowym gospodarstwie, wskazać należy, że załączone do skargi kwity dostaw inwentarza z 1977 i 1985 r., jak również dowód leczenia trzody chlewnej z 1978 r., nie mogą podważyć ustaleń poczynionych przez organ w postępowaniu prowadzonym w 1976 r. Zdarzenia te miały bowiem miejsce już po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 1976 r. Wskazać przy tym należy, że właściciel nieruchomości, któremu doręczono decyzję o przejęciu jego gospodarstwa na własność Państwa, nie wniósł od niej odwołania, a zatem zaakceptował stan faktyczny, stanowiący podstawę tej decyzji. Podniesiona natomiast w skardze okoliczność niepobierania przez J. T. renty z tytułu przejęcia przedmiotowego gospodarstwa na rzecz Państwa, jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, nie może mieć wpływu na ocenę legalności decyzji Naczelnika Gminy w Z. z dnia [...] maja 1976 r., wydanej na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy. Renta ta była bowiem dopiero konsekwencją wydania takiej decyzji i ustalana była w drodze odrębnego aktu administracyjnego. Konkludując stwierdzić należy, że w toku prowadzonego postępowania nadzorczego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo dokonał weryfikacji legalności decyzji z dnia [...] maja 1976 r. i uznał, że nie naruszała ona prawa w sposób rażący, wobec czego odmówił stwierdzenia jej nieważności. Motywy podjętego w tym względzie rozstrzygnięcia wyjaśnił w sposób przekonujący i zgodny z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Poczynione natomiast w toku rozpoznawania sprawy okoliczności stanu faktycznego znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.