II SA/Bd 514/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. Ł., K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2014, nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku J. Z., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającą na nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zaplecze edukacyjno-sportowe Zespołu Szkół nr [...] w B. dla ww. placówki i Uczniowskiego Klubu Sportowego "[...]" na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]/2 w obrębie [...] przy ul. [...] w B. Wnioskiem z 27 sierpnia 2014 r. J. i K. L. (skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji oraz wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji została już ustalona wcześniejszą decyzją organu I instancji z dnia [...] czerwca 2013 r., której nieważność, ze względu na rażące naruszenie prawa, stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze; aktualnie wydana decyzja ma ten sam zakres przedmiotowy, z jedyną różnicą w postaci wskazania przyszłego użytkownika: Zespołu Szkół nr [...] i Uczniowski Klub Sportowy. Stwierdzili, że inwestycja prowadzona dla klubu sportowego nie może być inwestycją celu publicznego, bowiem należy je traktować jak przedsiębiorstwo oraz że celem publicznym nie jest także inwestycja na potrzeby edukacyjno-sportowe szkoły, gdyż inwestycja powiązana z inwestycją realizującą cel publiczny mogłaby być uznana za cel publiczny jedynie w przypadku faktycznej niemożności przeprowadzenia bez niej inwestycji głównej. Podnieśli ponadto, że Zespół Szkół nr [...], jak i Uczniowski Klub Sportowy dysponują przedmiotową nieruchomością tymczasowo i nie wiadomo kto będzie nią dysponował w przyszłości i nie musi być to żadna organizacja zajmująca się szkolnictwem ani sportem; że jako właściciele sąsiedniej działki zostali zobligowani – w akcie notarialnym – do ochrony nabrzeża i naturalnie rozwiniętej roślinności i takie samo obostrzenie powinno dotyczyć przedmiotowej nieruchomości; oraz że realizacja inwestycji negatywnie wpłynie na walory przyrodnicze przedmiotowej działki naruszając ustalenia uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r. i opracowania, na które powołano się w ww. akcie notarialnym. W dniu 7 października 2014 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo uzupełniające zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności, w którym skarżący podkreślili błędne powołanie się wnioskodawcy na dopuszczenie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego "rozwoju funkcji usług podstawowych towarzyszących terenom mieszkaniowym z zakresu handlu detalicznego, gastronomii, drobnych usług rzemieślniczych, rekreacji i sportu, administracji, szkolnictwa, zdrowia", jako że właściwy zapis dotyczy w ocenie skarżących innych terenów. Podnieśli ponadto, że warunki określone przez Urząd Miasta B. dopuściły ogrzewanie nieruchomości skarżących gazem ziemnym, energią elektryczną lub energią z odnawialnych źródeł, podczas gdy dla planowanej inwestycji, w sposób niezrozumiały, dopuszczono ogrzewanie tańszym i jednocześnie szkodliwym dla środowiska węglem kamiennym lub jego pochodnymi. Zawiadomieniem z dnia 20 października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało skarżących o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i przedłożenia dowodów i dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W piśmie z 15 listopada 2014 r., ustosunkowując się do argumentów Prezydenta Miasta B. zawartych w piśmie z 15 października 2014 r., skarżący wskazali, że fakt wcześniejszego wydania decyzji przy tylko kosmetycznych zmianach w nowym wniosku wskazuje na chęć obejścia rygorów ustawy o gospodarce nieruchomościami i zrealizowania za publiczne pieniądze inwestycji niebędącej w istocie inwestycją celu publicznego. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], znak [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył powołany wyżej stan faktyczny oraz wykluczył zaistnienie w rozpatrywanej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie SKO organ I instancji wyjaśnił wszystkie niezbędne kwestie umożliwiające zakwalifikowanie planowanego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego i prawidłowo uznał to zamierzenie za inwestycję celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na zarzuty skarżących organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami status podmiotu realizującego inwestycję celu publicznego nie wpływa na jej kwalifikację oraz że nie mają znaczenia dla sprawy kwestie własnościowe nieruchomości, na której realizowana ma być inwestycja. Organ podniósł, że akceptacja stanowiska skarżących dotycząca niemożności zakwalifikowania rozbudowy istniejących obiektów szkół publicznych jako inwestycji celu publicznego uniemożliwiałaby, a co najmniej utrudniałaby rozbudowę istniejących obiektów, co z kolei z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Wyjaśnił, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, zatem nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnych; że dla organu nie są wiążące ustalenia zawarte w decyzjach o warunkach zabudowy dla terenów sąsiednich; oraz że inna jest sytuacja prawna w przypadku wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a inna w przypadku decyzji o warunkach zabudowy. W odniesieniu do zarzutów wskazujących na negatywny wpływ inwestycji na krajobraz, SKO wskazało, że zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody zakazy obowiązujące na terenie obszaru chronionego krajobrazu nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość wniosku inwestorów i decyzji pierwszoinstancyjnej; podkreślił też, że zarzut naruszenia interesów osób trzecich jest przedwczesny i na gruncie obowiązujących przepisów prawa nie może stanowić podstawy do odmowy wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Wnioskiem z 19 grudnia 2014 r. skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając rozstrzygnięciu organu z [...] listopada 2014 r. naruszenie art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na niesłusznym zakwalifikowaniu przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że decyzja organu I instancji ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu wniosku skarżący ponowili argumentację zawartą w poprzednich podaniach, a także podnieśli, że pojęcie inwestycji celu publicznego opiera się na kryterium przedmiotowym, jednakże w niektórych przypadkach ustawodawca uznał za cele publiczne tylko te działania, które są podejmowanie przez podmioty publicznoprawne lub działające w imieniu takich podmiotów organy. Uczniowski klub sportowy nie jest natomiast takim podmiotem publicznoprawnym. Zauważyli, że obiektami sportowymi mogą być wszelkie obiekty służące do uprawiania sportu zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie, jednak w żadnej ustawie nie wyjaśniono bliżej, które z obiektów należy uznać za publiczne. W ocenie skarżących należy przyjąć, że obiekt sportowy to miejsce, w którym sport ma być uprawiany, a nadto winien to być obiekt publiczny. Podnieśli, że włączenie do udziału w przedmiotowej inwestycji szkoły publicznej ma na celu obejście prawa z uwagi na mniejsze rygory, w tym obejście zakazów obowiązujących na terenie obszaru chronionego krajobrazu. Powołując stanowisko doktryny wskazali, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ powtórzył argumentację przedstawioną wcześniej, wskazując ponadto, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący sami podkreślili brak jakichkolwiek regulacji prawnych wskazujących, które z obiektów sportowych należy uznać za publiczne, zatem próba wykazania, że planowana inwestycja nie realizuje celu publicznego byłaby oparta na przypuszczeniach lub też zawiłych dociekaniach, co jest niedopuszczalne w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Organ ponownie potwierdził prawidłowość decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego, podkreślając, iż zawiera ona wszystkie elementy i uwarunkowania wynikające z przepisów dotyczące planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. J. L. i K. L., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając jej naruszenie art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na niesłusznym zakwalifikowaniu przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że decyzja organu I instancji ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powtarzając argumentację zawartą we wniosku do SKO o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nadto podnieśli, że organ dopuścił się nadinterpretacji pojęcia obiektu sportowego kwalifikując przedmiotową inwestycję jako inwestycję celu publicznego oraz że przepis art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiąc o budowie obiektu sportowego, nie przewiduje budowy i utrzymywania pomieszczeń dla potrzeb klubów sportowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy, Sąd stwierdził, że nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa materialnego, ani procesowego, w związku z czym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2014, nr [...], znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającą na nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zaplecze edukacyjno-sportowe Zespołu Szkół nr [...] w B. dla ww. placówki i Uczniowskiego Klubu Sportowego "[...]" na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]/2 w obrębie [...] przy ul. [...] w B. W ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, zatem rozstrzygnięcie ustalające jej lokalizację wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa i zasługuje na wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej "k.p.a."). W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli podlega zatem ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wydana w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi dopuszczony przez ustawodawcę wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). Możliwość wzruszenia decyzji administracyjnej poprzez stwierdzenie jej nieważności, wymaga natomiast stwierdzenia zaistnienia szczególnych kwalifikowanych wad kwestionowanego aktu administracyjnego - postępowanie nieważnościowe nie może zastąpić postępowania zwykłego zmierzającego do rozpoznania danej sprawy administracyjnej co do jej istoty. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rozgraniczenie sankcji nieważności od sankcji wzruszalności wyprowadza się z teorii wadliwości decyzji administracyjnej opartej o gradację wad. Stosowanie sankcji nieważności ogranicza się do wad kardynalnych, wad o takim stopniu gatunkowym naruszenia przepisów prawa, które podważają prawidłowość stosunku prawnego pod względem podmiotowym lub przedmiotowym. Rażące naruszenie prawa to zastosowanie normy prawa materialnego do stanu faktycznego niezapisanego w normie prawa materialnego, jak i odmowa zastosowania normy prawa materialnego do stanu faktycznego zapisanego w normie prawa materialnego, który wystąpił w sprawie rozstrzygniętej decyzją będącą przedmiotem weryfikacji w nadzwyczajnym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (vide np. wyrok NSA z 3 września 2014 r., II OSK 510/13, LEX nr 1572748). Rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego, oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znaczenie większej wagi aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy spełnione zostały trzy przesłanki: naruszenie prawa ma charakter oczywisty, charakter przepisu, który został naruszony, pozwala na uznanie oczywistości naruszenia, przemawiają za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. W wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 883/06 (dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) zauważa się, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę jego naruszenia i nie można utożsamiać tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podstawą złożonego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] lutego 2014 r. był zarzut, że została ona wydana z rażącym naruszenia prawa, a mianowicie art. 6 pkt. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej "u.g.n."), polegającym na błędnej jego wykładni i niewłaściwym zastosowaniu. Art. 6 u.g.n. zawiera katalog celów publicznych, jakim służyć mają inwestycje, o których mowa w art. 2 ust. 5 u.g.n. oraz rozdziale 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 – dalej "u.p.z.p."). Właściwa niniejszej sprawie inwestycja została zakwalifikowana przez organy obu instancji jako inwestycja celu publicznego na podstawie art. 6 pkt 6 u.g.n., zgodnie z którym celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Pojęcie inwestycji celu publicznego definiuje art. 2 pkt 5 u.g.n. Stanowi on, iż ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651). Przytoczona wyżej definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 – 58 u.p.z.p. W doktrynie podkreśla się, iż inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny (Z. Niewiadomski [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, [red.] Z. Niewiadomski, C.H. Beck, Warszawa 2006 r.). Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo, jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa lub jego część. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowania będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Ponieważ ustawodawca przewidział dwa rodzaje aktów administracyjnych związanych z lokalizacją zamierzenia inwestycyjnego i określeniem warunków dla tego przedsięwzięcia, tj. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosowanych alternatywnie w zależności od sytuacji prawnej zamierzenia inwestycyjnego, z uwagi na węższe zdefiniowanie pojęcia inwestycja celu publicznego, ale także skutki jakie wskazane wyżej alternatywne akty administracyjne wywołują bądź mogą wywoływać (możliwość wywłaszczenia w oparciu o decyzję o lokalizację celu publicznego), regułą powinno być wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać. Przeciwnie, dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących tej decyzji (lokalizacyjnej), należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki, tj., że jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanek skutkować musi przyjęciem, iż nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd w składzie orzekającym popiera stanowisko zaprezentowane przez organy, iż inwestycja polegająca na nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zaplecze edukacyjno-sportowe Zespołu Szkół nr [...] w B. dla tej placówki i Uczniowskiego Klubu Sportowego "[...]" kwalifikuje się jako inwestycja celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 6 u.g.n. Bezspornym jest, iż obiekt służący realizacji inicjatyw z zakresu wychowania fizycznego, edukacji i rekreacji uczniów szkoły publicznej i uczniowskiego klubu sportowego, a także mieszkańców osiedla, będzie miał znaczenie lokalne, zaspokajać będzie on bowiem potrzeby lokalnej społeczności. Zauważyć w tym miejscu przyjdzie, iż inwestycja lokalna, to nie tylko inwestycja służąca całej gminie, może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Podkreślić także należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty z zakresu edukacji publicznej należy do zadań własnych gminy. Budowa obiektu edukacyjno-sportowego służącego szkole publicznej ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne, bowiem inwestycja ta mieści się zarówno w katalogu celów publicznych wymienionych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, jak i w katalogu zadań własnych gminy. W ocenie Sądu inwestycja ta będzie również realizować wymieniony w art. 6 ust. 6 u.g.n., a mianowicie stanowić będzie obiekt poszerzający funkcje działającej na terenie osiedla szkoły publicznej, umożliwiający jej uzupełnienie oferty edukacyjnej w zakresie wychowania fizycznego (sporty wodne). Zgodnie przywołanym przepisem celem publicznym jest budowa i utrzymywanie pomieszczeń szkół publicznych. Skoro więc wniosek dotyczył obiektu mającego służyć Zespołowi Szkół nr [...] w B., bezspornie realizującemu przecież zadania publiczne, to nie powinno budzić wątpliwości, iż adaptacja zaniedbanego obiektu na budynek stanowiący zaplecze edukacyjno-sportowe będzie w istocie służyła celowi publicznemu wskazanemu w u.g.n. - budowa przedmiotowej inwestycji umożliwi realizację ustawowych zadań właściwych placówkom oświatowym. W odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić przyjdzie, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżący wywodzą, iż przedmiotowa inwestycja polega na budowie obiektu sportowego służącego klubowi sportowemu, co w ich ocenie stanowi zamierzenie niemieszczące się w katalogu art. 6 pkt 6 u.g.n. ze względu na brak możliwości wywiedzenia z tego przepisu uznania za inwestycję celu publicznego inwestycji polegającej na budowie i utrzymywaniu pomieszczeń dla potrzeb klubów sportowych. W ocenie Sądu jednak skarżący zdają się nie zauważać, że realizacja przedmiotowej inwestycji, zgodnie z treścią wniosku inwestora i sentencją decyzji Prezydenta Miasta B., polega przede wszystkim na poszerzeniu potencjału oświatowego szkoły publicznej o możliwość uprawiania sportów wodnych, dla których niezbędną jest istnienie odpowiedniej infrastruktury. Budowa przedmiotowego obiektu, z racji na lokalizację terenu inwestycji i przewidywanej funkcji, w sposób nie budzący wątpliwości służyć będzie celom wychowania fizycznego i rekreacji wodnej w ramach prowadzonej przez Zespół Szkół nr [...] w B. działalności. Bez znaczenia jest jednocześnie dla sprawy okoliczność, iż przedmiotowy obiekt może pełnić nie tylko funkcje związane z działalnością szkoły, ale również lokalnej społeczności, czy to zrzeszonej w Klubie Sportowym, czy w inny sposób. Dzielenie funkcji inwestycji celu publicznego pomiędzy różne podmioty, których działalność wspólnie jednak realizuje cel publiczny, dla którego powstała inwestycja, tym bardziej uzasadnia jej realizację z racji na poszerzenie kręgu beneficjentów takiej inwestycji. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., orzekając w obu instancjach, powzięło rozstrzygnięcia odpowiadające przepisom prawa materialnego i proceduralnego. Ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B., o której stwierdzenie nieważności wnioskowali skarżący, nie naruszała bowiem prawa, a tym bardziej nie naruszała prawa w sposób rażący, co wykluczyło możliwość zastosowania w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja własna organu nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.