I SA/Po 600/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji określającej podatek od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2004 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], określającą R. S. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za luty i marzec 2004 r. oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że R. S. w okresie od lutego do grudnia 2004 r. nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez A, z uwagi na fakt, że faktury te nieodzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W rezultacie stwierdzonych nieprawidłowości organ, w oparciu o przepisy (odpowiednio w okresie od lutego do kwietnia 2004 r. i od maja do grudnia 2004 r.) art. 19 ust. 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej w skrócie: ustawa o PTU) i § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (dalej w skrócie: rozporządzenie) zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A. Na powyższą decyzję podatnik złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, która wyrokiem z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Po 1210/08, została oddalona. Od wskazanego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 290/09, oddalił. Wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. (data wpływu [...] września 2012 r.) R. S., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wskazaną decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]. Jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej w skrócie: "Ordynacja podatkowa"). W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: "TSUE") z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11. Zdaniem skarżącego, we wskazanym orzeczeniu TSUE przesądził, że to organ podatkowy, by skutecznie zakwestionować prawo podatnika do odliczenia podatku VAT, musi udowodnić, że podatnik miał wiedzę (a co najmniej powinien ją mieć), że transakcja mająca stanowić podstawę do odliczenia podatku naliczonego wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska wnioskodawca wskazał także na wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1200/11. W ocenie skarżącego, w toku postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organy podatkowe nie wykazały, że podatnik działał w złej wierze. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], a następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, albowiem powołany przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania wyrok TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 nie ma wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]. Podkreślono bowiem, że w toku postępowania zakończonego wydaniem w/w ostatecznej decyzji organy podatkowe badały okoliczności towarzyszące transakcjom nabycia paliwa przez R. S. udokumentowanych fakturami wystawionymi na jego rzecz przez A. Wskazano także, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2008 r. wypowiedział się w kwestii świadomości podatnika przy zawieraniu spornych transakcji. W ocenie organu I instancji, w w/w decyzji ostatecznej wykazano, że skarżący powinien był podejrzewać, że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Zaznaczono, że podatnik wiedział lub co najmniej mógł wiedzieć, że transakcje, które były przedmiotem zakwestionowanych faktur, wiązały się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Stwierdzono również, że skarżący nie zachował jakiejkolwiek przezorności i staranności w zakresie współpracy ze swoim kontrahentem. Ponadto podniesiono, że kwestia świadomości podatnika w przypadku jego uczestnictwa w transakcjach będących elementem oszustwa podatkowego podlegała również ocenie dokonanej przez WSA w Poznaniu i NSA, co znalazło swój wyraz w prawomocnych wyrokach (odpowiednio) z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt. I SA/Po 1210/08, i z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 290/09. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zwrócił także uwagę, że wyrok TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. zapadł na tle stanu prawnego opartego na Dyrektywie 2006/112/WE i może mieć zastosowanie do stanów faktycznych powstałych po dniu przystąpienia Polski do Wspólnoty Europejskiej, czyli po dniu 1 maja 2004 r. Mając natomiast na względzie, że przedmiotowa sprawa dotyczy rozliczeń podatku VAT za poszczególne miesiące 2004 r., w tym okresu od 1 lutego do 30 kwietnia 2004 r. kiedy przepisy europejskie nie były jeszcze częścią prawa polskiego, to wyrażony w powołanym wyroku pogląd nie może mieć zastosowania do rozstrzygnięcia w zakresie tych miesięcy rozliczeniowych. Kwestionując powyższą decyzję w odwołaniu podatnik wniósł o jej uchylenie oraz wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z jego wnioskiem. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że organ błędnie wywiódł, że przeciwko uchyleniu decyzji wymiarowej przemawia, wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej, zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zasady tej nie można, jego zdaniem, traktować priorytetowo w sytuacji gdy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Podatnik zarzucił także, że organ bezpodstawnie uznał, że powołanego we wniosku o wznowienie postępowania wyroku TSUE nie można zastosować do okresów sprzed wejścia Polski do Unii Europejskiej. W ocenie odwołującego się, w sprawie zaistniała przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Wyraził przekonanie, że w świetle orzeczenia TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, nieświadomość podatnika VAT, co do nielegalności działalności prowadzonej przez jego kontrahenta (dostawcy), uniemożliwia organom podatkowym kwestionowanie prawa do odliczenia VAT z faktur dokumentujących zakup towarów od nierzetelnego kontrahenta. Podatnik za bezzasadne uznał argumenty organu I instancji, jakoby działanie dostawcy przez przedstawiciela handlowego, telefoniczne zamówienia paliwa, niższa cena towaru oraz płatności gotówkowe przesądzały automatycznie o wiedzy oraz świadomym uczestnictwie w nielegalnym obrocie paliwem. Skarżący ponownie podniósł, że posiadał faktury dokumentujące zakup paliwa. Ponadto zarzucił, że organy nie wykazały w toku postępowania, że podatnik działał w złej wierze. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję w I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w badanej sprawie nie było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2008 r. w trybie wznowionym. Wskazał, że przeprowadzona w toku postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej analiza okoliczności w jakich odbywały się transakcje zakupu paliwa przez podatnika wykazała, że powinien on podejrzewać, że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Organ II instancji stwierdził także, że okoliczności związane ze spornymi transakcjami świadczą o braku jakiejkolwiek przezorności i staranności podatnika w działaniach. Podkreślono, że w sprawie nie mamy do czynienia z jednostkowym, przypadkowym zakupem, lecz systematycznym nabywaniem znacznych ilości paliwa w dłuższym okresie czasu. Taka współpraca, co do zasady powinna być poprzedzona m.in.: zawarciem umowy pisemnej (chociażby dla celów dowodowych), sprawdzeniem wiarygodności właściciela firmy, jej ewentualnego przedstawiciela, kierowców dostarczających zamówione paliwo, omówieniem warunków dostawy i zapłaty, sprawdzeniem jakości dostarczanego towaru, a w szczególności ustaleniem, czy kontrahent posiada stosowną koncesję na sprzedaż paliwa. Zaakcentowano, że w badanej sprawie żadnych takich czynności podatnik nie podjął. Zwrócono przy tym uwagę, że sam fakt dostarczenia paliwa i wystawienia faktury na tę dostawę nie jest dowodem na to, że nabywca podejmuje współpracę z rzetelnym i działającym zgodnie z prawem kontrahentem, szczególnie w sytuacji, gdy brak jest umowy dotyczącej warunków dostaw paliwa, firma dostawcza, ani jej właściciel, nie jest znana odbiorcy, transakcji zakupu dokonuje się z osobą inną niż wymieniona na fakturze, nie legitymującą się przy tym stosownym upoważnieniem do działania w imieniu wystawcy faktury, towar dostarczają nieznani kierowcy, którym za dokonaną dostawę płaci się znaczne kwoty pieniędzy w gotówce. Organ podniósł ponadto, że podatnik dobierając sobie samodzielnie partnerów handlowych ponosi także ewentualne ryzyko z tym związane. Racjonalnie zachowujący się przedsiębiorca winien bowiem podjąć wszelkiego rodzaju działania w celu upewnienia się, że transakcja w której uczestniczy nie jest elementem oszustwa podatkowego, w przypadku gdy - tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - z ogółu okoliczności towarzyszących zakwestionowanym transakcjom wynika, że mógł on podejrzewać, iż uczestniczy w przestępstwie. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zaznaczył, że z zebranego materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość wynika, że M. Z. działający pod firmą "A" - wystawca zakwestionowanych faktur, nie prowadził w rzeczywistości w 2004 r. handlu olejem napędowym. Nie posiadał on bowiem zaplecza technicznego, nie zatrudniał pracowników. Zajmował się wyłącznie wystawianiem faktur na zlecenie, za co otrzymywał wynagrodzenie. Ustalenia te dowodzą, że transakcje dokumentowane zakwestionowanymi fakturami, w których jako wystawca widnieje A nie miały miejsca w rzeczywistości. Podatnik dysponował i odliczał podatek naliczony z faktur, które określały dane niezgodne ze stanem faktycznym. Czynności sprzedaży nie zostały bowiem dokonane pomiędzy stronami transakcji określonymi w przedmiotowych fakturach, ponieważ sprzedającym paliwo nie było A. W ocenie organu odwoławczego podatnik, mając na względzie ogół okoliczności transakcji, wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja, w której uczestniczy wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Wskazano bowiem, że przesłuchany w toku postępowania kontrolnego, w charakterze strony R. S. zeznał, że w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jedyną osobą, która zajmowała się zakupami paliwa był jego brat K. S.. Przesłuchany w charakterze świadka K. S. zeznał natomiast, że w związku z zakupem paliwa od firmy "A" nie została zawarta żadna pisemna umowa. Kontakt handlowy z tą firmą został nawiązany poprzez przedstawiciela handlowego, który przyjechał z ofertą. K. S. nie zna jednak jego nazwiska. Nie zna również (nigdy go nie widział) właściciela firmy "A" – M. Z., nigdy nie był w jego firmie. Zamówienia na dostawy oleju napędowego odbywały się tylko drogą telefoniczną, ale świadek nie pamięta numeru telefonu przedstawiciela firmy "A". Był osobiście obecny przy dostawach oleju napędowego, płacił za dostawy gotówką, którą wręczał kierowcom przy dostawie, nie zna jednak nazwisk kierowców dostarczających paliwo i nie sprawdzał, czy osoby te zostały upoważnione do odbioru zapłaty. Powołane wyżej okoliczności, zdaniem organu II instancji, świadczą o tym, że podatnik mógł mieć świadomość, że bierze udział w nielegalnej transakcji. Podniesiono także, że podatnik nie zachował podstawowej, minimalnej choćby ostrożności w swoim działaniu. Zaakcentowano, że dobrą wiarę nabywcy wyłącza nie tylko świadomość, że dostawca nie jest upoważniony do rozporządzenia rzeczą, ale także sytuacja, w której brak świadomości jest efektem niedbalstwa, względnie niezachowania przez niego przyjętej w danych warunkach staranności. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że ogół ustaleń poczynionych w sprawie wskazuje na to, że dla powzięcia uzasadnionych wątpliwości, co do legalności zakwestionowanych transakcji, nie była potrzebna specjalistyczna wiedza, ani podjęcie wyjątkowych działań służących weryfikacji kontrahentów, ale kierowanie się przez podatnika rozsądkiem, regułami doświadczenia życiowego i podstawowymi zasadami bezpieczeństwa obowiązującymi przy zawieraniu transakcji gospodarczych. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zaznaczył również, że wobec braku związania prawem Unii Europejskiej w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych powstałych przed akcesją Polski do Unii Europejskiej wskazany przez podatnika wyrok TSUE nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie do miesięcy od lutego do kwietnia 2004 r. Natomiast w kontekście powołanego orzeczenia TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. za pozostałe miesiące 2004 r., tj. od maja do grudnia nie zostałaby wydana dla R. S. decyzja inaczej rozstrzygająca kwestię odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jego rzecz przez M. Z., aniżeli decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. S., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zarzucając jej, że została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący powielił argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Stwierdził, że w świetle orzeczenia TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, nieświadomość podatnika VAT, co do nielegalności działalności prowadzonej przez jego kontrahenta (dostawcy), uniemożliwia organom podatkowym kwestionowanie prawa do odliczenia VAT z faktur dokumentujących zakup towarów od nierzetelnego kontrahenta. Skarżący za bezzasadne uznał argumenty organu, jakoby działanie dostawcy przez przedstawiciela handlowego, telefoniczne zamówienia paliwa, konkurencyjna cena towaru oraz płatności gotówkowe przesądzały automatycznie o wiedzy oraz świadomym uczestnictwie w nielegalnym obrocie paliwem. Skarżący ponownie podniósł, że posiadał faktury dokumentujące zakup paliwa. Ponadto zarzucił, że organy nie wykazały w toku postępowania, że działał w złej wierze. Sformułował również zarzut, że organy bezpodstawnie uznały, że w/w wyroku TSUE nie można zastosować do okresów sprzed wejścia Polski do Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w [...], powołując motywy zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z przepisu art. 243 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia którejś z przesłanek wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. Innymi słowy, art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 tej ustawy (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., I FSK 1723/08, LexPolonica nr 2306295). Podkreślenia wymaga fakt, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, stąd postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i – na co należy zwrócić szczególnie uwagę – przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący, jako przesłankę wznowienia postępowania, wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: "TSUE") z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11. Zdaniem skarżącego, we wskazanym orzeczeniu TSUE przesądził, że to organ podatkowy, by skutecznie zakwestionować prawo podatnika do odliczenia podatku VAT, musi udowodnić, że podatnik miał wiedzę (a co najmniej powinien ją mieć), że transakcja mająca stanowić podstawę do odliczenia podatku naliczonego wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska wnioskodawca wskazał także na wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1200/11. W ocenie skarżącego, w toku postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organy podatkowe nie wykazały, że podatnik działał w złej wierze. Biorąc pod uwagę powołany powyżej wniosek trafnie wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy, że podstawa wniosku o wznowienie postępowania oraz zawarta w nim argumentacja nie uzasadniają zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2004 r. Podkreślenia wymaga, że na powyższą decyzję podatnik złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, która wyrokiem z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Po 1210/08, została oddalona. Od wskazanego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 290/09, oddalił. W związku z powyższym w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania poddane analizie mogą wyłącznie okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania. Badaniu nie może być poddany cały ustalony stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Odnosząc się do podstawy prawnej i argumentacji wniosku o wznowienie postępowania należy stwierdzić, że zasadnie wskazał organ podatkowy, że okoliczności związane ze spornymi transakcjami świadczą o braku jakiejkolwiek przezorności i staranności podatnika w działaniach. Organ podatkowy trafnie podkreślił, że w sprawie nie mamy do czynienia z jednostkowym, przypadkowym zakupem, lecz systematycznym nabywaniem znacznych ilości paliwa w dłuższym okresie czasu. Taka współpraca, co do zasady powinna być poprzedzona m.in.: zawarciem umowy pisemnej (chociażby dla celów dowodowych), sprawdzeniem wiarygodności właściciela firmy, jej ewentualnego przedstawiciela, kierowców dostarczających zamówione paliwo, omówieniem warunków dostawy i zapłaty, sprawdzeniem jakości dostarczanego towaru, a w szczególności ustaleniem, czy kontrahent posiada stosowną koncesję na sprzedaż paliwa. Zaakcentowano, że w badanej sprawie żadnych takich czynności podatnik nie podjął. Wniosek taki, jak zasadnie stwierdził organ podatkowy, płynie z materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustalenia stanu faktycznego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy podkreślił, że skarżący, przesłuchany w toku postępowania kontrolnego, w charakterze strony, zeznał, że w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jedyną osobą, która zajmowała się zakupami paliwa był jego brat K. S. Przesłuchany w charakterze świadka K. S. zeznał natomiast, że w związku z zakupem paliwa od firmy "A" nie została zawarta żadna pisemna umowa. Kontakt handlowy z tą firmą został nawiązany poprzez przedstawiciela handlowego, który przyjechał z ofertą. K. S. nie znał jednak jego nazwiska. Nie znał również (nigdy go nie widział) właściciela firmy "A" – M. Z., nigdy nie był w jego firmie. Zamówienia na dostawy oleju napędowego odbywały się tylko drogą telefoniczną, ale świadek nie pamięta numeru telefonu przedstawiciela firmy "A". Był osobiście obecny przy dostawach oleju napędowego, płacił za dostawy gotówką, którą wręczał kierowcom przy dostawie, nie zna jednak nazwisk kierowców dostarczających paliwo i nie sprawdzał, czy osoby te zostały upoważnione do odbioru zapłaty. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia trafnie wywiódł organ podatkowy, że powołane wyżej okoliczności świadczą o tym, że podatnik mógł mieć świadomość, że bierze udział w nielegalnej transakcji. W konsekwencji w pełni uzasadniona jest konkluzja wynikająca z zaskarżonej decyzji, że w kontekście orzeczenia TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. za pozostałe miesiące od maja do grudnia 2004 r. nie zostałaby wydana dla R. S. decyzja inaczej rozstrzygająca kwestię odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jego rzecz przez M. Z., aniżeli decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]. Ponadto, prawidłowo zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej w [...], że wobec braku związania prawem Unii Europejskiej w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych powstałych przed akcesją Polski do Unii Europejskiej wskazany przez podatnika wyrok TSUE nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie do miesięcy od lutego do kwietnia 2004 r. Konkludując należy stwierdzić, że w świetle powyższych rozważań oraz wobec braku uchybienia przez zaskarżoną decyzję normom prawa procesowego i materialnego także w zakresie nie objętym skargą – w ocenie Sądu – nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku