I SA/Gd 1002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego Skarbowego w Wejherowie prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego R. S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27 listopada 2014 r., obejmującego zaległości podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w wysokości 17.533,00 zł. Podstawę prawną wystawienia tytułu wykonawczego stanowiła decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 listopada 2014 r. Na powyższą decyzję zobowiązany pismem z dnia 6 grudnia 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którą sąd wyrokiem sygn. akt I SA/Gd 28/15 z dnia 4 marca 2015 r. oddalił. W dniu 2 grudnia 2014 r. organ egzekucyjny w oparciu o w/w tytuł wykonawczy działając na podstawie art. 72 § 1 u.p.e.a., dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą, tj. w Urzędzie Miasta (zawiadomienie nr [...]). Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 4 grudnia 2014 r., a jego odpis wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27 listopada 2014 r. doręczono R. S. w dniu 10 grudnia 2014 r. (w trybie art. 43 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego). Korespondencję odebrał dorosły domownik, tj. córka zobowiązanego. Dłużnik zajętej wierzytelności - pracodawca uznał zajętą wierzytelność i pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. poinformował organ egzekucyjny, że zaległość będzie przelewana, aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Powyższe zawiadomienie z dnia 2 grudnia 2014 r. zostało w dniu 17 grudnia 2014 r. zmienione a następnie w dniu 5 stycznia 2015 r. uchylone z powodu uregulowania zaległości przez zobowiązanego. W dniu 10 grudnia 2014 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo zobowiązanych z dnia 5 grudnia 2014 r., którym J. S. i R. S. wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego. Następnie w dniu 12 stycznia 2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo zobowiązanego z dnia 12 stycznia 2015 r., które zostało sprecyzowane pismem z dnia 9 lutego 2015 r. Zobowiązany powołując się na dyspozycję art. 64c § 3 u.p.e.a. wniósł o zwrot wyegzekwowanych od niego kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu strona wskazała, że wbrew dyspozycji art. 239f Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 27 listopada 2014 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], przed upływem terminu do wniesienia przez stronę skargi do WSA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 listopada 2014 r. Zdaniem strony egzekucja administracyjna nie powinna być wszczęta do czasu przekazania przez stronę do organu pierwszej instancji informacji o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a także po umożliwieniu stronie złożenia wniosku o przyjęcie zabezpieczenia wykonania zobowiązania. Końcowo R. S. podniósł, że w wyniku dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych zostało naruszone jego dobre imię, w tym w szczególności w środowisku zawodowym i społecznym. Postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r., wydanym na podstawie art. 64c § 3 i § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odmowie zwrotu kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny stwierdził, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułu wykonawczego pobrał opłatę manipulacyjną w kwocie 287,72 zł, opłatę za czynność egzekucyjną w wysokości 1.150,89 zł, wydatki egzekucyjne w łącznej kwocie 19,80 zł. Zatem łączne koszty egzekucyjne wynoszą wg organu egzekucyjnego 1.458,41 zł. Uzasadniając odmowę zwrotu kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny wskazał, że strona w dniu 12 listopada 2014 r. odebrała decyzję z dnia 4 listopada 2014 r., zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne i w dniu 2 grudnia 2014 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę. Fakt zaskarżenia przez stronę ostatecznej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy wykonanie tej decyzji nie zostało wstrzymane, - nie mieścił się w rozumieniu niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a., w związku z tym koszty egzekucyjne w niniejszej sprawie zostały naliczone i pobrane należnie. Końcowo organ egzekucyjny wskazał, że działał w ramach ustawowych obowiązków i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej zażalenie na w/w postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu powyższego pisma strona po części powtórzyła zarzuty zgłoszone w piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. i z dnia 9 lutego 2015 r., związane z nieprawidłowym prowadzeniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 27 listopada 2014 r. W ocenie zobowiązanego wierzyciel ma prawo wystawić tytuł wykonawczy tylko w przypadku uchylania się zobowiązanego od wykonania ciążących na nim obowiązków. Zdaniem R. S. - Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dowiódł istnienia przesłanek, które uprawdopodobniałyby brak woli dobrowolnego wykonania zobowiązania wynikającego z wystawionej decyzji. Ponadto zobowiązany wskazał, że od dnia doręczenia stronie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej biegł wobec strony termin do wykonania przez nią obowiązku z niej wynikającego na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego jako wierzyciel miał obowiązek wysłać do strony pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do zapłaty w wyznaczonym terminie z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Takie upomnienie nie zostało do strony przesłane, co w ocenie skarżącego stanowi naruszenie normy prawnej zawartej w przywołanym przepisie a w konsekwencji oznacza niezgodne z prawem działanie wierzyciela, polegające na przedwczesnym wystawieniu tytułu wykonawczego. Strona podniosła także, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 12 grudnia 2014 r., zatem organ egzekucyjny miał obowiązek nie wszczynać postępowania egzekucyjnego przed tą datą, tak aby strona mogła poinformować organ pierwszej instancji o wniesieniu skargi do sądu, a następnie nabyć uprawnienia do złożenia wniosku o przyjęcie zabezpieczenia wykonania zobowiązania. Końcowo R. S. w dalszym ciągu podtrzymuje zarzut, że prowadzenie egzekucji w przedmiotowej sprawie naraziło go na utratę dobrego imienia, gdyż zawiadomienia skierowane do adresatów nie zawierały informacji, że wymieniona w zawiadomieniach kwota jest objęta sporem o zasadność jej uiszczenia, i że spór ten będzie rozstrzygany przez sądy administracyjne. W związku z powyższym zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 marca 2015 r. w całości. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 64c § 3 i § 7 w trybie art. 17 § 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm.), postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r., po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 listopada 2014 r., w całości oraz orzekł o obciążeniu zobowiązanego kwotą kosztów egzekucyjnych w wysokości 1.450,81 zł, orzekł o zwrocie na rzecz zobowiązanego kwoty 7,60 zł, oraz odmówił zwrotu pozostałej kwoty kosztów egzekucyjnych. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo określił koszty egzekucyjne, nieprawidłowo zaś określił wydatki egzekucyjne. Zważywszy, że kwota należności głównej obejmująca zaległości podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu wynosi 17.533,00 zł, kwota odsetek wynosi na dzień 2 grudnia 2014 r. (tj. dzień dokonania przez organ egzekucyjny trzech zajęć) wynosi 11.239,00 zł (przerwa w naliczaniu odsetek nastąpiła w okresie od dnia 23 października 2014 r. do dnia 12 listopada 2014 r.), to łączna kwota "bazowa", od której naliczono opłaty egzekucyjne wynosi 28.772,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego naliczył: - opłatę manipulacyjną w kwocie 287,72 zł, stanowiącą 1% kwoty 28.772,00 zł, na którą złożyły się należność główna w wysokości 17.533,00 zł oraz odsetki naliczone na dzień dokonania zajęcia, tj. na dzień 2 grudnia 2014 r., w wysokości 11.239,00 zł, - opłatę za zajęcie wynagrodzenia za pracę w kwocie 1.150,89 zł (4% kwoty 28.772,00 zł , na którą złożyły się należność główna w w/w kwocie oraz odsetki w w/w kwocie), - wydatki egzekucyjne w postaci kosztów korespondencji w łącznej kwocie 19,80 zł. Zatem, łączna kwota kosztów egzekucyjnych - wg organu egzekucyjnego wynosi 1.458,41 zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego błędnie naliczył wydatki egzekucyjne w kwocie 19,80 zł, bowiem łączne koszty korespondencji skierowanej do dłużnika zajętej wierzytelności (pracodawcy) oraz do zobowiązanego wynoszą 12,20 zł. Z dokonanych ustaleń wynika, że w związku z nadpłatą dokonaną przez zobowiązanego, nadwyżkę w kwocie 7,60 zł zaliczono na poczet wydatków egzekucyjnych, co nie znajduje aprobaty tut. Organu nadzoru. Wskazano również, że po uwzględnieniu wpłaty zobowiązanego z dnia 10 grudnia 2014 r., organ egzekucyjny prawidłowo ograniczył kwotę należności głównej z 17.533,00 zł do 6.860,30 zł oraz kwotę odsetek z 11.239,00 zł do 4.420,20 zł, nieprawidłowo naliczył zaś koszty egzekucyjne, które - wg tut. organu - wynoszą 1.450,81 zł, nie zaś 1.458,41 zł. Zatem, po prawidłowym określeniu kosztów egzekucyjnych przez organ drugiej instancji R. S. powinien uregulować kwotę 12.731,31 zł (suma kwot: 6.860,30 zł, 4.420,20 zł i 1.450,81 zł), tj. o 7,60 zł mniej niż kwota określona przez organ egzekucyjny (12.738,91 zł). Co do pozostałych zarzutów zażalenia wskazał, że są niezasadne. E. S. reprezentowany przez doradcę podatkowego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2015 r. naruszenie: 1. przepisów postępowania: - art. 15 § 1 u.p.e.a., gdzie wierzyciel Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wykonał wobec strony czynności normą tego przepisu nakazanych, - art. 6 § 1 u.p.e.a. - wierzyciel nie zbadał przesłanek wskazujących na dobrowolne wykonanie przez Stronę obowiązku nałożonego decyzją ostateczną, 2. przepisów prawa materialnego: - art. 239e Ordynacji podatkowej - poprzez błędną wykładnię. Strona skarżąca - na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 13 § 1-2, art. 52 § 1-2, art. 54 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 153 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - wniosła o: - uchylenie skarżonego postanowienia we wskazanej części i uznanie, że organ podatkowy nie przestrzegając obowiązujących w okolicznościach sprawy przepisów bezpodstawnie obciążył skarżącą kosztami wszczętego bez zachowania odpowiednich norm prawnych postępowania, - nakazanie organom podatkowym zwrotu wyegzekwowanych kosztów postępowania egzekucyjnego, - zasądzenie zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona przedstawiła stan faktyczny a końcowo w części zatytułowanej wnioski wskazała, że taki sposób prowadzenia zaskarżonego postępowania został wykonany z naruszeniem: - art. 124 Ordynacji podatkowej (zasada przekonywania), bowiem argumentacja organu odwoławczego niczego nie wyjaśnia, nie dotyczy bowiem zarzutu stawianego przez stronę. To wyklucza przekonanie strony do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, - art. 121 Ordynacji podatkowej (zasada zaufania), bo trudno zaakceptować założenie, że organ podatkowy nie dostrzegł istoty zgłaszanego przez stronę stanu faktycznego, gdzie strona stoi na stanowisku, że fakt zlecenia przez wierzyciela wszczęcia czynności egzekucyjnych winien być bezpośrednio uzależniony od jej postępowania w ramach czynności poprzedzających wykonanie czynności egzekucyjnych, - art. 120 Ordynacji podatkowej ( obowiązek działania na podstawie przepisów prawa), bo wierzyciel w niniejszej sprawie działał na podstawie pomijania przepisów obowiązującego prawa, - art. 120 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 Konstytucji, bowiem - zdaniem strony skarżącej - opisane działanie organów podatkowych jest działaniem - contra legem. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z przepisami prawa, a żądania zawarte w skardze są w pełni zasadne, co czyni, że skarga w całości zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Prowadzenie egzekucji wiąże się z ponoszeniem kosztów egzekucyjnych w postaci opłat określonych w art. 64 § 1 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wydatków, o których stanowi art. 64b tej ustawy. Koszty te, co do zasady ponosi zobowiązany (art. 64c § 1 zd. drugie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zasadą wyrażoną w art. 64 c § 1 u.p.e.a. jest więc, że koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Zasada ta jednak doznaje ograniczeń, które wynikają wprost z przepisów cytowanej ustawy. Na gruncie niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma treść art. 64c § 3 u.p.e.a., stanowiącego, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a. Z powyższego przepisu wynika, że koszty egzekucyjne obciążają bądź wierzyciela, bądź organ egzekucyjny, w zależności od tego, który z tych podmiotów spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji. Sąd podziela zaprezentowanie w orzecznictwie stanowisko, że przez określenie "okaże się", użyte przez ustawodawcę w art. 64c § 3 u.p.e.a. należy rozumieć takie przypadki, w których niezgodność z prawem stwierdzona zostanie orzeczeniem właściwego organu. Będzie to stosowna decyzja organu administracji publicznej bądź wyrok sądowy, które w swej treści przesądzają, że tytuł wykonawczy nie powinien był być wydany lub został niewłaściwie wprowadzony do obrotu prawnego (por. wyrok z 24 sierpnia 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1750/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 349/10 publ.: www.nsa.gov.pl). W ramach postępowania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny nie bada więc prawidłowości wszczęcia i prowadzenia egzekucji. W tym zakresie rola organu egzekucyjnego ogranicza się do sprawdzenia, czy wydane zostało orzeczenie (decyzja organu administracji publicznej bądź wyrok sądowy), z których wynika, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, co z kolei wyłącza odpowiedzialność zobowiązanego za koszty egzekucyjne. Podkreślenia przy tym wymaga, jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2025/12, że warunkiem nieobciążania zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi jest, by wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem (art. 64c § 3 u.p.e.a.). Jednakże zastosowana w tym przepisie formuła "jeżeli okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem" wskazuje na to, że do stwierdzenia powyżej okoliczności powinno dojść w innym postępowaniu, niż to, którego przedmiotem jest sprawa kosztów egzekucyjnych. W tym ostatnim postępowaniu organ egzekucyjny jedynie bada, czy zapadło rozstrzygnięcie stwierdzające wszczęcie i prowadzenie egzekucji niezgodne z prawem. Nie można bowiem zaakceptować stanowiska, że organ egzekucyjny w ramach postępowania w przedmiocie kosztów egzekucyjnych ma obowiązek poczynić ustalenia w zakresie prawidłowości postępowania egzekucyjnego, począwszy od jego wszczęcia, aż do jego zakończenia. Rolą organu wydającego postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych jest sprawdzenie, czy w toku postępowania egzekucyjnego zostało wydane postanowienie, które powoduje wyłączenie odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucyjne, czyli postanowienie, z którego wynika, że wszczęcie lub prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem; wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny nie bada więc, czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne z prawem. W niniejszej sprawie, aby wystąpić z żądaniem zwrotu wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych, powinna strona skarżąca zatem w pierwszej kolejności wykazać się orzeczeniem, z którego będzie wynikało, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte sprzecznie z prawem. Orzeczeniem takim może z całą pewnością być postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stwierdzające niezgodność z prawem wszczęcia postępowania. Z okoliczności wynikających ze sprawy wynika, że strona skarżąca nie podjęła próby skorzystania z zaskarżenia egzekucji na podstawie art. 33 u.p.e.a.. Oznacza to więc, że w żadnym innym postępowaniu nie zostało wydane rozstrzygnięcie stwierdzające wszczęcie i prowadzenie egzekucji niezgodnie z prawem. W tej sytuacji uznać należy, że wszystkie argumenty strony skarżącej zmierzające do wykazania w sprawie o zwrot kosztów egzekucyjnych braku legalności postępowania egzekucyjnego, są nieuzasadnione. Skoro zatem, przez cały okres trwania egzekucji, decyzja stanowiąca podstawę egzekwowanego obowiązku podlegała wykonaniu, sam fakt wniesienia skargi do WSA, o której wspomina strona nie oznacza wadliwości wszczętego i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie zwalnia tym samym z obowiązku poniesienia powstałych w toku postępowania egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. Powyższe nie oznacza, iż po zakończeniu postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe dokonywanie oceny jego zgodności z prawem. Oznacza to jedynie, że nie może to odbywać się w trybie postępowania prowadzonego na podstawie art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona mylnie interpretuje zapis art. 239f Ordynacji podatkowej, który przyznaje jej uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. Zobowiązana co prawda pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego. Jednakże samo wystąpienie przez stronę z takim wnioskiem nie powoduje jednak automatycznie wstrzymania wykonania decyzji. Reasumując Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą w zakresie naruszenia przepisów art. 15 § 1 i art. 6 § 1 u.p.e.a. nie mają na tym etapie postępowania zastosowania. Podobnie należy ocenić pozostałe zarzuty, w tym dotyczące art. 239 e O.p.. Analiza kolejnych zarzutów tj. naruszenia art. 120, 121 oraz 124 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że powyższe zarzuty również nie podlegają badaniu w niniejszym postępowaniu, bowiem odnoszą się do postępowania podatkowego, nie egzekucyjnego. W odniesieniu do ostatniego zarzutu, tj. naruszenia przepisu art. 7 Konstytucji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się naruszeń zasad Konstytucji, bowiem zarówno organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy działały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wobec braku w skardze argumentów do wysokości kosztów egzekucyjnych, Sąd ocenił ich rozliczenie kierując się przepisem art. 134 p.p.s.a. i wskazał na ich poprawność i zgodność z przepisami prawa. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że żaden z argumentów skargi nie doprowadził do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z tego powodu orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.