I SA/Ol 233/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi Spółki A. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej – działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżona interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Spółka A. skierowała do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego w imieniu Ministra Finansów, wniosek z dnia 01.08.2013r. o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej dla montażu trwałych zabudów przestrzennych. Przedstawiając stan faktyczny Spółka podała, że jest producentem oraz dystrybutorem mebli, w tym mebli kuchennych. Salony firmowe oferują klientom m.in. kompleksową usługę w postaci indywidualnego zaprojektowania, zwymiarowania, wykonania i montażu na stałe zestawu kuchennego. Usługa taka polega na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z wybranych przez klienta i dopasowanych do pomieszczenia mebli w postaci blatów, szafek oraz montażu i podłączenia sprzętu AGD itp. (zabudowa kuchenna). Całość usługi jest wykonywana przez pracowników Spółki, klient natomiast płaci za wykonanie tej kompleksowej usługi jednorazową cenę. Ponadto zabudowa meblowa jest wykonywana w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, tj. w lokalach mieszkalnych, których metraż nie przekracza 150 m2 oraz budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m2. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy oferowana przez Spółkę, opisana wyżej, kompleksowa usługa, polegająca na indywidualnym zaprojektowaniu, zwymiarowaniu, wykonaniu i montażu na stałe zestawu mebli kuchennych wraz z montażem i podłączeniem dedykowanego do konkretnego zamówienia sprzętu AGD w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, powinna zostać zakwalifikowana jako modernizacja obiektu budowlanego lub jego części zaliczonej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowych - stosownie do treści art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, i w konsekwencji podlegać obniżonej 7% (obecnie 8%) stawce podatku? Zdaniem pytającej oferowana przez nią kompleksowa usługa (indywidualne zaprojektowanie, wykonanie i montaż zestawów kuchennych - zabudowy meblowej) w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest modernizacją, w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług. Zestaw kuchenny jest bowiem wytwarzany każdorazowo pod indywidualne zamówienie klienta, co oznacza, że jego wymiary oraz wyposażenie ustalane są z uwzględnieniem konkretnego wnętrza. Wykonany zestaw kuchenny jest ponadto następnie montowany przez pracowników Spółki w kuchni klienta w sposób trwały, tj. po skończonym montażu zestaw stanowi trwałą zabudowę kuchenną. W ocenie Spółki taka zabudowa stanowi modernizację. Wskazuje na to trwały charakter takiej zabudowy - nie są to meble, które można następnie przemieszczać, lecz stanowią całość razem z pomieszczeniem, jego trwałą zabudowę. Wykonanie i zamontowanie takiej zabudowy w obiekcie budowlanym lub jego części zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi zatem modernizację takiego obiektu lub też jego części. Wnioskodawczyni podała, że pogląd ten podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 24 czerwca 2013r. sygn. akt I FPS 2/13, odnoszącej się do bardzo zbliżonego stanu faktycznego. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" nr "[...]" uznał wyrażone we wniosku stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Jako podstawę prawną wydawanego aktu podał art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2012r. poz. 749 ze zm.), dalej O.p., oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. nr 112, poz. 770 ze zm.). W uzasadnieniu przytoczył treść art. 2 pkt 6 i 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, 12b i 12c, art. 146a i załącznik nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz.U. z 2011r. nr 177 poz. 1054 ze zm. - dalej ustawy VAT). Przedstawił również treść § 7 ust. 1 pkt 2 i 3, § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 247 ze zm.), art. 3 pkt 6, 7a i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Organ podał, że warunkiem zastosowania 8% stawki, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy VAT, jest spełnienie dwóch przesłanek: – zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części, oraz – budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku. Stwierdził, że świadczonych przez wnioskującą czynności w zakresie montażu zabudowy meblowej nie można uznać za budowę, remont, modernizację, czy przebudowę, a także konserwację, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę meblową, montowaną w sposób opisany we wniosku, należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia np. do ścian, podłoża bądź sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu). Organ podał, że do opisanym w stanie faktycznym do czynności, polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej w budynkach mieszkalnych, zastosowanie ma stawka 23%, gdyż czynności te nie stanowią czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, jak również robót, o których mowa w § 7 ww. rozporządzenia. Podsumował, że usługa montażu zabudowy meblowej z komponentów montowanych w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, nie podlega opodatkowaniu obniżoną 8% stawką podatku, lecz opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy VAT. Tym samym Wnioskodawca nie ma prawa stosować do usług opisanych we wniosku 8% stawki VAT. Odnosząc się do powołanej we wniosku uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013r. organ podatkowy stwierdził, że w niniejszej sprawie uchwała ta nie znajdzie zastosowania, gdyż strona nie świadczy usług modernizacji, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, a jedynie usługi wyposażenia budynku (lokali) w zabudowę meblową. Podał, że obniżoną stawkę można stosować tylko wtedy, gdy zabudowa meblowa zostałaby trwale związana z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, gdyż dopiero wtedy posiada cechy modernizacji lokalu czy domu. Nawet jeśli elementy zabudowy są trwale przymocowane do ścian, czy podłogi, nie przesądza to o trwałym związaniu z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku. Organ uznał, że możliwy jest demontaż zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji lokalu lub budynku. Pismem z dnia 15.11.2013r. Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi z dnia 30.12.2013r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie indywidualnej interpretacji i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa skarżącej według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego: - art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy VAT, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, że oferowania przez skarżącą kompleksowa usługa (zwymiarowanie, wykonanie i montaż na stałe zestawu mebli kuchennych wraz z montażem i podłączeniem dedykowanego do konkretnego zamówienia sprzętu AGD) w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, nie może być zakwalifikowana jako modernizacja obiektu budowlanego lub jego części zaliczana do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i podlegać obniżonej 7% (obecnie 8%) stawce podatku VAT; 2. przepisów postępowania: - art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez lakoniczne uzasadnienie prawne zajętego przez organ stanowiska, polegające jedynie na wskazaniu brzmienia poszczególnych przepisów prawa, a także poprzez bezprawną "zmianę" stanu faktycznego podanego przez skarżącą tak, aby w konsekwencji stwierdzić, że strona nie świadczy usług modernizacji, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, a jedynie usługi wyposażenia lokali w zabudowę meblową, jak również bezpodstawne stwierdzenia, bez należytego uzasadnienia prawnego, że oferowana przez skarżącą usługa nie ma charakteru stałej i trwałej zabudowy, bez jednoznacznego wskazania przez organ jakie powody przesądzają o trwałym związaniu z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku; - art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do organów podatkowych z uwagi na pominięcie w dokonanej analizie przepisów prawa kluczowych aspektów dla oceny stanowiska strony oraz wydanie interpretacji prawa podatkowego naruszającej przepisy prawa, a także działając bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W treści skargi podano, że o stałości zabudowy świadczy fakt, że zestaw kuchenny wytwarzany jest każdorazowo pod indywidualne zamówienie klienta, a jego wymiary oraz wyposażenie ustalane są z uwzględnieniem konkretnego wnętrza i po skończonym montażu zestaw ten stanowi trwałą zabudowę kuchenną. Trwały charakter wykonanej zabudowy świadczy o tym, że zabudowa stanowi modernizację - nie są to meble, które można przemieszczać, gdyż stanowią razem z pomieszczeniem pewną całość. Skarżąca zarzuciła, że organ posługując się różnymi określeniami "robót, dotyczących zabudowy" dąży do zdeprecjonowania ich trwałego charakteru. Organ celowo używa zamiennych nazw dla wykonywanych usług zabudowy, aby nie określić ich pojęciem modernizacji, dającym prawo do preferencyjnej stawki VAT w przypadku budownictwa społecznego. Skarżąca uważa, że argumentacja organu jest pobieżna i nielogiczna, gdyż usługi zabudowy rzeczywiście dotyczą substancji budynku, a w ich wyniku elementy zabudowy meblowej stają się stałymi elementami budynków/lokali, bowiem właśnie w tym celu są łączone ze ścianami / sufitem / podłogą typowymi materiałami budowlanymi takimi jak wkręty, kołki, gwoździe. Powoduje to ingerencję w substancję budynku. Organ nie odniósł się do stanu faktycznego wskazanego we wniosku, ale dokonał ustalenia dowolnego stanu faktycznego. Skarżąca podniosła, że organ nie może sam tworzyć stanu faktycznego sprawy w oderwaniu od stanowiska podatnika, ale w celu wydania interpretacji indywidualnej może wezwać do uzupełnienia tego stanu. Organ w zaskarżonej interpretacji pominął również treść ww. uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013r.. Argumentację organu strona uznaje za wewnętrznie sprzeczną i nielogiczną, co ma świadczyć o wadliwości wydanej interpretacji. Organ sam potwierdza stałość usług zabudowy, a jednocześnie taką trwałość odrzuca. Za istotę trwałej zabudowy meblowej skarżąca uznaje fakt trwałego przytwierdzenia tej zabudowy np. do ścian, podłoża bądź sufitu i podkreśla, że nie ma innej metody i sposobu wykonania stałej zabudowy meblowej niż poprzez przymocowanie jej właśnie w trwały sposób do ścian, podłoża bądź sufitu. Strona argumentuje również, że wykonywane usługi zabudowy podnoszą standard budynku / mieszkania, co jest zgodne z przedstawionym w uchwale stanowiskiem NSA i świadczy o modernizacji takich obiektów, a zatem w przypadku wykonania takich prac w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym zaliczają się do czynności modernizacyjnych w rozumieniu art. 42 ust. 12 ustawy VAT, a to daje to prawo do 8% stawki VAT. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [jednolity tekst Dz. U. z 2012 r., poz.270], powoływanej dalej jako p.p.s.a.). W dniu 1 sierpnia 2013 r. Spółka na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 zm.) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej , działającego z upoważnienia Ministra Finansów, o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. W związku z powziętymi wątpliwościami dotyczącymi stawki podatku od towarów i usług na dostawę sprzętu AGD pod zabudowę wraz z usługą montażu stałej zabudowy kuchennej w obiektach budownictwa mieszkaniowego, Spółka przedstawiła stan faktyczny. Z tego stanu faktycznego wynikało, że Spółka świadczy kompleksowe usługi w postaci indywidualnego zaprojektowania, zwymiarowania, wykonania i montażu na stałe zestawu kuchennego. Usługa taka polega na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z wybranych przez klienta i dopasowanych do pomieszczenia mebli w postaci blatów, szafek oraz montażu i podłączenia sprzętu AGD itp. (zabudowa kuchenna). Dla oceny zasadności skargi decydujące znaczenie miała treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 24 czerwca 2013 r., podjętej w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów, w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest stawka podatku od towarów i usług dla świadczonych przez czynności obejmujących montaż trwałej zabudowy meblowej wraz z urządzeniami AGD. Określona w powyższy sposób istota sporu w sprawie wiązała się z zarzutami naruszenia prawa materialnego. Organ interpretujący zajął stanowisko, że opisane przez wnioskodawczynię czynności opodatkowane są stawką podstawową podatku, tj. w wysokości 23%, eksponując przede wszystkim wprowadzone z dniem 1 stycznia 2011 r. zmiany regulacji prawnych, a ponadto uznając m.in., że montaż trwałych zabudów meblowych nie mieści się w wymienionym w art. 41 ust. 2 ustawy pojęciu modernizacji. Przypomnieć w związku z tym należy, że w ww. uchwale NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Odwołując się do uzasadnienia tej uchwały, wskazać należy, że NSA uznał, iż od 1 stycznia 2011 r. jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, do czynności polegających na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, wykonywanej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług. NSA zauważył, że w ustawie nie zostały zdefiniowane rodzaje usług wymienionych w ww. przepisie, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku. W związku z tym, czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim zaś znaczeniu, modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Odwołując się do orzecznictwa TSUE, NSA wskazał również, że świadczenia kompleksowe (złożone) obejmują szereg działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość. O tym, czy będą one stanowić dostawę towarów, czy świadczenie usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący. W dalszej kolejności NSA wskazał na przedstawione w postanowieniu składu zwykłego czynności składające się na świadczenie kompleksowe, polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, które polega na montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały. NSA w ww. uchwale stwierdził, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, lub jego części, trwałą zabudowę meblową, to mają one charakter usługi. W ocenie NSA, "elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego); zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe, nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu, do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową" (podkreśl. Sądu). Tylko bowiem w ww. zakresie można – zdaniem NSA – mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług. NSA podkreślił wyraźnie, że "montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie korzysta z obniżonej stawki, przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu". Ponadto, dla spełnienia hipotezy normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, konieczne jest również, by modernizacja dotyczyła obiektów budowlanych lub ich części, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wówczas, do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w 41 ust. 2 ustawy. Sąd stwierdza, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów zabudowy w sposób wykazujący istotny, trwały związek z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, to mają one charakter usługi. W świetle bowiem cyt. wyżej uchwały NSA, ocena możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku, a zatem możliwości sklasyfikowania wyżej wymienionych czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy, została uzależniona od tego, czy w wyniku świadczonych przez stronę usług, nastąpiło konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu). Ze stawki tej nie może natomiast korzystać montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu). Taka czynność nie przynosi bowiem skutku w postaci ulepszenia lub unowocześnienia samego obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) i, jako taka, nie jest objęta hipotezą art. 41 ust. 12 ustawy. Rozpoznając niniejszą sprawę, organ interpretujący przyjął odmienną niż NSA wykładnię przepisów dotyczących opodatkowania tego rodzaju czynności. Analizując stan prawny obowiązujący od 1 stycznia 2011 r., uznał, że czynności polegające na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej nie stanowią usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23% stosownie do art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 tej ustawy. Uzasadniając swe stanowisko Organ przyjął, że w sprawie chodzi o usługi wyposażenia budynku (lokali) w zabudowę meblową. W związku z tym należy stwierdzić, że Organ nie uwzględnił podanego przez Spółkę stanu faktycznego. Spółka świadczy kompleksowe usługi w postaci indywidualnego zaprojektowania, zwymiarowania, wykonania i montażu na stałe zestawu kuchennego. Usługa taka polega na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z wybranych przez klienta i dopasowanych do pomieszczenia mebli w postaci blatów, szafek oraz montażu i podłączenia sprzętu. Ocena prawna, jako zupełnie sprzeczna z przedstawionym wyżej stanowiskiem NSA, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. W świetle interpretacji wyprowadzonej przez NSA, wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Dlatego też, nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Uwzględniając, że decydujące znaczenie dla oceny kwestii spornej ma związek trwałej zabudowy meblowej (jaką strona skarżąca, w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego, wykonuje) z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części) lub lokalu mieszkalnego, Sąd podzielił jej stanowisko, że czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Sąd za niezasadne uznał stanowisko strony, że opodatkowaniu obniżoną stawką podatku z art. 41 ust. 12 ustawy podlegają również dokonywane jednocześnie z montażem trwałej zabudowy meblowej, dostawa i montaż sprzętu AGD, jako świadczenia nierozerwalnie związane z montażem zabudowy meblowej. I choć problem ten nie był objęty zagadnieniem prawnym przedstawionym do rozpoznania powiększonemu składowi NSA, w związku z czym na próżno doszukiwać się w powoływanej uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r. jakichkolwiek ocen odnoszących się wprost do tej kwestii, to niewątpliwie zasadnicze znaczenie w tym kontekście, ma sformułowane w tej uchwale, ogólne stanowisko NSA o związku elementów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), od którego w istocie uzależniona została możliwość zakwalifikowania czynności wykonywanych przez podatnika, jako korzystających z obniżonej stawki podatku zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy. W tym zaś aspekcie sprzęt AGD, nawet przeznaczony do zabudowy, po jego zamontowaniu w przygotowanych w tym celu specjalnie otworach i podłączeniu do instancji elektrycznej i wodno – kanalizacyjnej, nie stanowi trwałego elementu konstrukcyjnego obiektu budowlanego. Brak trwałości powiązania z obiektem budowlanym, jest tym czynnikiem, który sprawia, że dostawa i montaż sprzętu AGD nie mogą być traktowane jako element modernizacji. Niewykluczone jest bowiem jego usunięcie czy wymiana uszkodzonego lub przestarzałego sprzętu, które może nastąpić w każdej chwili, a ponadto bez wpływu na konstrukcję obiektu budowlanego i powiązanej z nią zabudowy meblowej. Powiązanie sprzętu AGD z zabudową meblową, a w konsekwencji również z obiektem budowlanym, nie jest trwałe, w związku z czym nie sposób uznać, by montaż wymienionego sprzętu mieścił się w pojęciu modernizacji, definiowanej w potocznym znaczeniu jako unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Zauważyć przy tym należy, że powyższe stanowisko, w zakresie prawidłowości wykluczenia dostawy i montażu sprzętu AGD z możliwości objęcia obniżoną stawką podatku, wynikającą z art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych wydanym już po podjęciu przez NSA ww. uchwały z dnia 24 czerwca 2013 r. (p. wyroki: NSA z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1358/12, WSA w Warszawie z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1771/13, opubl.: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ interpretujący naruszył art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego wadliwą wykładnię. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., Sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty w kwocie 457 zł składają się: wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).