IV SA/Wa 1994/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Główny Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania J. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej kpa), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2014r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. Przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: J. C. prowadzący Fermę Drobiu pod adresem: [...] (zwany dalej skarżącym) wykonując ww. decyzję z dnia [...] lipca 2011r., dokonał zniszczenia ściółki i odchodów pozostałych po uboju stad kur hodowlanych, u których wykryto w badaniach urzędowych pałeczki Salmonella Enteritidis. Pismem z dnia 10 października 2011r. skarżący wystąpił o zwrot poniesionych kosztów za zniszczenie ww. ściółki i dochodów. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. znak: [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] (dalej PLW) umorzył postępowanie uzasadniając, że całość pomocy finansowej została zrealizowana decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., uznając tym samym wniosek skarżącego za bezprzedmiotowy. Powyższe stanowisko zostało podzielone przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, który decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Bd 446/12 oddalił skargę na ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku skargi kasacyjnej strony, wyrokiem z dnia sygn. akt II OSK 2695/12 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oraz obie zaskarżone decyzje, uznając, że zwrot faktycznie poniesionych kosztów za zniszczoną ściółkę i odchody objęty jest postępowaniem administracyjnym i organ administracji powinien wydać w sprawie decyzję odnośnie meritum sprawy. Prowadząc postępowanie po wyroku NSA, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] przyznał skarżącemu odszkodowanie o łącznej wysokości 9.106,52 zł za wykonanie nakazu zniszczenia ściółki i odchodów, o których mowa w decyzji PLW z dnia [...] lipca 2011r. Następnie skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w [...] pozew w postępowaniu upominawczym, wnosząc o orzeczenie nakazem zapłaty, że pozwany Skarb Państwa - Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] obowiązany jest zapłacić kwotę 38 046,73 zł wraz z ustawowymi odsetkami, za utylizację ściółki i odchodów w stadach kur. W dniu 1 października 2014 r. Sąd Rejonowy w [...] wydał w stosunku do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Powiatowy Lekarz Weterynarii pismem z dnia 22 października 2014r. złożył sprzeciw od ww. nakazu zapłaty. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po otrzymaniu pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 4 listopada 2014r., wszczął z urzędu w dniu [...] listopada 2014r. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2014r. o przyznaniu skarżącemu odszkodowanie o łącznej wysokości 9.106,52 zł za wykonanie nakazu zniszczenia ściółki i odchodów. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził nieważność decyzji PLW z dnia [...] czerwca 2014r. jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazał przepis art. 156 ust. 1 pkt 2 kpa tj. rażące naruszenie prawa. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł skarżący J. C. W uzasadnieniu odwołania wskazał m.in., że uchybienie jakie zostało wskazane przez organ I instancji, nie uzasadniało stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie miało charakteru rażącego. Ponadto zarzucił organowi I instancji, iż – wbrew stanowisku NSA – uznał on, że zwrot za zniszczoną ściółkę i odchody mu nie przysługuje. W ocenie skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014r. przesądził o obowiązku zwrotu kosztów z tytułu wykonywania nakazów w postaci zniszczenia ściółki i odchodów. PLW pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. poinformował organ nadzoru o zawieszeniu przez Sąd Rejonowy w [...] postępowania z powództwa J. C. w sprawie o zwrot przez Skarb Państwa kosztów utylizacji ściółki i odchodów w stadach kur, ze względu na toczące się postępowanie administracyjne przez organami Inspekcji Weterynaryjnej. Główny Lekarz Weterynarii (dalej organ odwoławczy, GLW) decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2014r. W uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. był art. 49 ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008r., Nr 213, poz. 1342 ze zm. – dalej uoozz), oraz ust. 1.8 części A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2011r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach hodowlanych gatunku kura (Gallus gallus)" na 2011r. (Dz. U. z 2011r., Nr 98, poz. 567 ze zm. – dalej rozporządzenie). W dalszej części uzasadnienia organ GLW wyjaśnił, że ww. przepisy nie uwzględniają pomocy finansowej za zniszczoną ściółkę i odchody. Nadto organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że odchody i ściółka to "produkty pochodzenia zwierzęcego o charakterze ubocznym". Wskazał, że ani w polskim ani w unijnym porządku prawnym nie istnieje takie pojęcie jak "produkt pochodzenia zwierzęcego o charakterze ubocznym". Ściółka i odchody stosownie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi to nic innego jak obornik, materiał kategorii 2, czyli uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego, a zniszczenie takich produktów nie zostało objęte odszkodowaniem, o którym mowa w art. 49 ust. 11 w związku z art. 49 ust. 5 uoozz. Ww. przepisy uoozz nie wymieniają kosztów zniszczenia ściółki i odchodów, których poniesienie podlegałoby zwrotowi z budżetu państwa. Brak takich przepisów powoduje zatem, że podmiotowi, który poniósł koszty związane ze zniszczeniem ściółki i odchodów wskutek nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, nie przysługuje zwrot ze środków budżetu państwa faktycznie poniesionych kosztów. GLW zauważył, iż stosownie do ust. 8 części B załącznika do rozporządzenia nie uwzględnia w lp. 4 kosztów oczyszczania i odkażania obiektów w odnośniku uzasadniając to faktem, że takie oczyszczanie i odkażanie obiektów (tj. kurników) jest rutynową czynnością wykonywaną przed zasiedleniem obiektu, stąd jego koszty i tak muszą być ponoszone przez hodowcę niezależnie od tego czy podmiot wykonał to z nakazu organu, czy dobrowolnie. Biorąc powyższe pod uwagę GLW zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2011r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem obowiązujące przepisy nie przewidują wypłaty odszkodowania za zniszczenia ściółki i odchodów po zakażonym drobiu. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o związaniu organu orzeczeniem wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie zarzut skargi kasacyjnej obejmował "naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 49 ust. 11 uoozz w związku z art. 1 pkt 1 kpa, uznającą, że zwrot wydatków w oparciu o ten przepis nie podlega ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej, a winien być ustalony w drodze postępowania cywilnoprawnego, a w konsekwencji przepisów postępowania tj. art. 145 § pkt 1 lit. c ppsa przez oddalenie skargi mimo stwierdzenia naruszenia przez organ I i II instancji art. 105 i art. 61a § 1 kpa". Wskazał, że nie podważał faktu, iż Powiatowy Lekarza Weterynarii w [...], rozstrzygał o zwrocie poniesionych kosztów w nieprawidłowej formie – czego dotyczył zarzut. A wykazał jedynie, że rażące naruszenie prawa wynikało z faktu przyznania odszkodowania, co jest niezgodne z uoozz oraz rozporządzeniem wydanym na jej podstawie. NSA rozstrzygał w zakresie oceny czy organy Inspekcji Weterynaryjnej powinny rozpatrywać wniosek o zwrot kosztów związanych ze zniszczeniem ściółki i odchodów w ramach postępowania administracyjnego, czy w ramach postępowania cywilnego. Natomiast stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku NSA, że "koszty zniszczenia lub zagospodarowania ściółki, odchodów i innych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, w sposób który wyklucza zanieczyszczenie pałączkami Salmonella (pkt 1.6.3 pkt 5), objęte są środkami państwa" jednakże jest to ocena wychodząca poza granice skargi kasacyjnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 16 kpa oraz naruszenie prawa materialnego, art. 49 uoozz oraz pkt 1.6.3 i 1.8 załącznika do rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., że w przedmiotowym postępowaniu nie można mówić o rażącym naruszenia prawa jakie miało mieć miejsce przy wydaniu decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii, a skoro taki stan nie wystąpił organ nie mógł stwierdzić nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r. I OSK 1683/11 stosownie do którego "o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa...". W przedmiotowym postępowaniu nie zaistniała – w ocenie skarżącego – żadna z przesłanek, o którym mowa w powyższym orzeczeniu. Nie mamy tu do czynienia z oczywistością naruszenia prawa, nie sposób bowiem dopatrzeć rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną. Wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2014r. przyznającą zwrot wydatków PLW przywołał w podstawie prawnej zarówno ustawę o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych jak i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2011r. z których to przepisów – w ocenie skarżącego – wynika, że podmiotowi, który poniósł koszty związane z zabiciem lub ubojem kur, transportem kur lub ich zwłok albo unieszkodliwieniem zwłok kur, pasz i jaj wylęgowych, wykonując nakazy, o których mowa w ust. 1.6.3. pkt 1-5, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot faktycznie poniesionych wydatków. A zatem nie można wskazywać na oczywistą sprzeczność prawa pomiędzy podstawą prawną a rozstrzygnięciem PLW. Ponadto GLW utrzymując w mocy decyzję Wojewódzkiego [...] Lekarza Weterynarii dokonał nowej, innej niż Powiatowy Lekarz Weterynarii wykładni przepisu 1.8 i art. 49 uoozz wskazując, że z norm tych nie wynika obowiązek zwrotu hodowcy kosztów poniesionych w związku z utylizacją ściółki. Tymczasem co innego wynika z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 2007r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach hodowlanych gatunku kura (Gallus gallus) na 2010r." (Dz. U. z 11 maja 2010r.). A zatem dopiero w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2011r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach hodowlanych gatunku kura (Gallus gallus)" na 2011r. ustawodawca wyraźnie określił zarówno w pkt 1.8 oraz 1.6.3 załącznika, że podmiotowi, który poniósł koszty związane z zabiciem lub ubojem kur, transportem kur lub ich zwłok albo unieszkodliwieniem zwłok kur, pasz i jaj wylęgowych, wykonując nakazy, o których mowa w ust. 1.6.3 pkt 1-5, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot faktycznie poniesionych wydatków, oraz że jedynie koszty wykonywania czynności, o których mowa w pkt 6 lit. b i pkt 7 są ponoszone przez hodowcę. Oznacza to – zdaniem skarżącego – że hodowcy przysługuje zwrot wydatków poniesionych w związku z realizacją nakazu określonego w pkt 1.6.3 pkt 5. W odpowiedzi na skargę Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. -dalej ppsa), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w graniach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie przed organami obu instancji prowadzone było w trybie nadzoru, dotyczyło bowiem stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2014r. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 157 § 2 kpa jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. W ramach tego trybu podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji stanowią przesłanki ściśle określone w art. 156 § 1 kpa i dopiero ujawnienie w kontrolowanej decyzji jednej z nich może skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zadaniem organu nadzoru było zatem ustalenie, czy kontrolowana przez niego decyzja została wydana przy spełnieniu wszystkich wymagań określonych w obowiązujących w dacie jej wydania przepisach prawnych, a także czy spełnienie tych wymagań zostało należycie wyjaśnione i udokumentowane. Z akt administracyjnych sprawy, przedstawionych Sądowi, wynika, że organ nadzoru przeprowadził ocenę decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2014r. stosownie do powyższych reguł i wprowadził właściwe wnioski. Podzielić należy stanowisko organów nadzoru, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w decyzji zasadnie zastosował art. 49 ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz ust. 1.8 części A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2011r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach hodowlanych gatunku kura (Gallus gallus)" na 2011r. Stosownie do ww. przepisu rozporządzenia, podmiotowi, który poniósł koszty związane z zabiciem lub ubojem kur, transportem kur lub ich zwłok albo unieszkodliwieniem zwłok, kur, pasz i jaj wylęgowych, wykonując nakazy, o których mowa w ust. 1.6.3. pkt 1-5, przysługuje ze środków budżetowych państwa zwrot faktycznie poniesionych wydatków. Jednym z takich nakazów jest zniszczenie lub zagospodarowanie ściółki, odchodów i innych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, w sposób który wyklucza zanieczyszczenie pałeczkami Salmonella, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002. Jednak – jak słusznie zauważyły organy nadzoru – ww. ustęp 1.8 nie wymienia wprost kosztów za zniszczoną ściółkę i odchody. Wskazuje jedynie, że rozpatrywana pomoc finansowa przyznawana jest zgodnie z art. 49 uoozz, który to artykuł również nie uwzględnia pomocy finansowej za zniszczoną ściółkę i odchody. Jak już wcześniej wskazano, stosownie do art. 49 ust. 11 uoozz podmiotowi, który poniósł koszty związane z zabiciem lun ubojem zwierząt, transportowaniem zwierząt lub zwłok zwierzęcych albo unieszkodliwieniem zwłok zwierzęcych, wykonując nakazy, o których mowa w ust. 1 i 5 tego przepisu, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot faktycznie poniesionych wydatków. Ust. 1 wspomnianego przepisu odnosi się do zabicia lub poddania ubojowi z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej określonych gatunków zwierząt, natomiast ust. 5 przyznaje odszkodowanie za zniszczone z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaja wylęgowe, pasze oraz sprzęt, które nie mogą być poddane odkażaniu. A zatem Sąd w pełni podziela pogląd organu, iż przepisy uoozz nie wymieniają kosztów zniszczenia ściółki i odchodów, których poniesienie podlegałby zwrotowi z budżetu państwa. Wykonanie zatem powyższego nakazu Inspekcji Weterynaryjnej nie spowoduje, że podmiotowi, który poniósł koszty związane ze zniszczeniem ściółki i odchodów przysługiwać będzie zwrot ze środków budżetu państwa faktycznie poniesionych kosztów. Skoro zatem żaden z przepisów prawa na podstawie których Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wydał swoją decyzję nie stanowi ani o zwrocie faktycznie poniesionych kosztów, ani o odszkodowaniu za zniszczoną ściółkę i odchody, to zgodzić się należy z organami nadzorczymi, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu należy także podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2695/12 wskazał, że kwestia zwrotu faktycznie poniesionych kosztów za zniszczoną ściółkę i odchody winna być objęta postępowaniem administracyjnym i organ administracji powinien wydać w sprawie stosowną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził jednak jakiej treści decyzja winna zostać wydana. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, że organy nadzoru dokonały dokładnego wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy i należycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji przyznającej odszkodowanie za zniszczoną ściółkę i odchody. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.