II SAB/Łd 152/15

Dnia 19 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 roku sprawy ze skargi U. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wznowienia postępowania 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej U. Z. kwotę 196,95 (sto dziewięćdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS U. Z. zaskarżyła do sądu administracyjnego przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej, wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 5 czerwca 2012r., a dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...]r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi U. Z. przytoczyła stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 12 marca 2009r. złożyła w organie powiatowym wniosek dotyczący wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...]r., nr [...]. Wezwaniem z dnia 16 marca 2009r. organ zobowiązał skarżącą do złożenia wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wskazaną we wniosku podstawą prawną, a powołaną w nim okolicznością braku udziału w postępowaniu. Skarżąca uczyniła zadość wezwaniu pismem z dnia 24 marca 2009r. Jednakże organ powiatowy, nie wszczynając postanowieniem postępowania wznawiającego, wydał w dniu [...]r., decyzję nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania, która została uchylona decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...]r., nr [...]. Pismem z dnia 5 czerwca 2009r. organ zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie. Dalej skarżąca wskazała, że decyzją z dnia [...]r., nr [...], organ powiatowy po raz drugi orzekł o odmowie wznowienia postępowania, ale i ta decyzja została uchylona decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...]r., nr [...]. Koleją decyzją z dnia [...]r., nr [...], organ powiatowy umorzył postępowanie administracyjne, albowiem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r., nr [...], została wyeliminowana z obiegu prawnego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...]r., nr [...], który stwierdził jej nieważność. Następnie skarżąca wyjaśniła, że kiedy dowiedziała się, że decyzja organu centralnego, stwierdzająca nieważność decyzji nie utrzymała się, w dniu [...]r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB w B. z dnia [...]r., nr [...], którą umorzono postępowanie. Ponieważ decyzja organu powiatowego z dnia [...]r., nr [...], powróciła do obiegu prawnego, umorzone postępowanie podlegało wznowieniu w trybie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W ocenie skarżącej, od tego momentu rozpoczyna się okres, w którym organ prowadzi postępowanie przewlekle. Po przeszło dwóch miesiącach organ powiatowy w dniu [...]r., wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania, zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]r., nr [...]. Trzy dni później, w dniu [...]r. organ powiatowy wydał kolejne postanowienie nr [...], którym odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]r., nr [...]. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], organ wojewódzki uchylił postanowienie organu powiatowego nr [...] i umorzył postępowanie l instancji w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 10 marca 2009r. Dalej wskazano, że w dniu [...]r. organ powiatowy wydał w sprawie decyzję nr [...], stwierdzającą wydanie decyzji z dnia [...]r. z naruszeniem prawa. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, organ wojewódzki decyzją z dnia [...]r., nr [...], uchylił decyzję organu powiatowego z dnia [...]r. w całości i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., uchylił decyzję organu powiatowego z dnia [...]r., nr [...], a także wznowił postępowanie zakończone decyzją organu powiatowego z dnia [...]r., [...]. Kolejną decyzją z dnia [...]r., nr [...], organ powiatowy odmówił uchylenia ostatecznej decyzji PINB w B. z dnia [...]r., nr [...]. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], organ wojewódzki uchylił decyzję organu powiatowego w całości i orzekł reformatoryjnie w trybie art.151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Wyrokiem z dnia 19 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Łd 414/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o uchyleniu decyzji organu wojewódzkiego oraz poprzedzającą ją decyzję organu powiatowego. Następnie skarżąca wskazała, że po upływie prawie roku od wydania przez sąd ww. wyroku w dniu 22 maja 2014r. skarżąca wniosła w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie na bezczynność organu powiatowego. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], organ wojewódzki wyznaczył organowi powiatowemu dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia [...]r. i zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, a także stwierdził, że niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec niezałatwienia sprawy w terminie wyznaczonym przez organ wojewódzki, skarżąca wniosła skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 173/14, zobowiązał organ powiatowy do załatwienia sprawy w terminie miesiąca od uprawomocnienia wyroku i stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto wymierzył na wniosek skarżącego PINB w B. grzywnę w wysokości 2000zł. Skarżąca wyjaśniła, że wyrok sądu nie przyniósł jednak pożądanego zachowania organu, toteż dnia 23 marca 2015r. skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku, po czym, wobec milczącego zachowania organu, wniosła w dniu 13 skargę 2015r. skargę na niewykonanie wyroku z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Łd 393/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za uzasadnioną i ukarał organ kolejną grzywną. W dniu 30 maja 2015r. skarżąca złożyła do organu wyższego stopnia zażalenie na przewlekłość postępowania przez PINB w B., a po upływie dwóch miesięcy wniosła niniejszą skargę do sądu. Skarżąca odniosła się również do argumentacji pisma PINB w B. z dnia [...]r., skierowanej do organu wyższego stopnia, w odpowiedzi na ww. zażalenie i uznała, że nie stanowi ona jakiegokolwiek wytłumaczenia dla przewlekle prowadzonego postępowania. Jej zdaniem, analizując tę konkretną sprawę, można stwierdzić wprost, że podejmowane w niej czynności były sporadyczne, pozorne, bo przedsiębrane zawsze na skutek wnoszonych przez skarżącą środków zaskarżenia bezczynności. Okresy, w których w sprawie organ nie dokonywał żadnych czynności są wielomiesięczne, a nawet ponad roczne. Zasadnym jest, w ocenie skarżącej, poddanie rozwadze sądu okoliczności, że choć organ w sprawie wydawał decyzje, to żadna z nich w mocy nie została utrzymana. To potwierdza pozorność działania organu powiatowego, od zaskarżenia do kolejnego zaskarżenia bezczynności. Skarżąca stwierdziła, że w świetle powyższych faktów, nie ulega wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania decyzji administracyjnej, która by w rozumieniu art. 104 k.p.a., rozstrzygała sprawę co do jej istoty. Przewlekłość postępowania przez organ administracji publicznej w tej sprawie, polegająca na uchylaniu się organu od wydania decyzji administracyjnej, powoduje niezałatwienie sprawy z wszelkimi tego konsekwencjami negatywnymi dla strony, pozbawia również skarżącą możliwości złożenia środków odwoławczych, a w dalszej konsekwencji wniesienia skargi do sądu, co godzi już w konstytucyjne wolności i prawa człowieka i obywatela. Czynności pozorowane, utrzymujące postępowanie w toku i zastępujące merytoryczne rozstrzygnięcie, które organ od lat podejmuje, mają na celu omijanie (mimo czynności dyscyplinujących organu wyższego stopnia) wydania decyzji. Organ powiatowy ignoruje nie tylko prawa skarżącej. Ignoruje orzeczenia organu wojewódzkiego, wyznaczające kolejne terminy załatwienia sprawy, ale i nie reaguje na wyroki sądowe w przedmiocie bezczynności tego organu. Nie odnoszą też żadnego skutku wymierzane organowi w tylu sprawach grzywien. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania w zakreślonym przez sąd terminie aktu administracyjnego, a także o stwierdzenie przewlekłości postępowania, oraz że przewlekłość postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżąca wniosła, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. o wymierzenie organowi grzywny w wysokości uwzględniającej stopień przewlekłości, a w przypadku, gdyby rozpoznanie niniejszej sprawy miało miejsce po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 23 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o przyznanie w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości do uznania sądu. Skarżąca wniosła także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził, że skarga jest niezasadna i w związku z tym wniósł o jej odrzucenie. W ocenie organu, zaniedbanie w zakresie przekroczenia terminowości prowadzonego postępowania jest od niego niezależne. Brak odpowiedniej kadry pracowniczej, liczne rozbudowane postępowania administracyjne oraz konieczność podjęcia natychmiastowych działań w przypadku wystąpienia zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców powiatu bełchatowskiego powoduje niezależne od organu zaniedbania w terminowym załatwianiu spraw. Organ wskazał, że w obecnym systemie prawnym każdy obywatel ma prawo skorzystać z przysługujących mu uprawnień składania skarg i petycji, w związku z czym organ zmuszony jest rozpatrzyć każdy wniosek, który powoduje, przy nieodpowiedniej kadrze pracowniczej, nawarstwianie się spraw. Szeroki zakres ustawowych kompetencji organu nadzoru budowlanego przy niewielkiej liczbie pracowników powoduje, iż organ staje przed wyborem mniejszego zła, wybierając kontrole gdzie ewidentnie występuje bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia ludzi, narażając się tym samym na bezczynność w innych ważnych sprawach m.in. w terminowym przekazaniu skarg. W chwili obecnej organ posiada kadrę techniczną w postaci Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz jednego inspektora, trzech referentów, którzy na dzień dzisiejszy muszą obsłużyć i zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom ponad 113 tysięcznego powiatu o obszarze 971 km2, na terenie którego zlokalizowane są duże strefy przemysłowe m.in. A S.A. Brak zrozumienia problemu błędów ustrojowych przez organy zwierzchnie powoduje, iż organ szczebla powiatowego sam musi rozwiązywać problem braku środków finansowych na prawidłowe funkcjonowanie. Dodatkowe obciążenie inspektoratu grzywnami za bezczynność, czy też przewlekłość nie pomoże w ulepszeniu pracy jednostki, która poprawić się może jedynie w przypadku zwiększeniu kadry inspektoratu na co potrzebne są środki finansowe, których w budżetówce na chwilę obecną nie ma. Pismem z dnia 21 sierpnia 2015r. skarżąca wniosła o uzupełnienie skargi podnosząc, że jej zażalenie z dnia 22 maja 2014r., w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie, dotyczyło także przewlekłości postępowania. Natomiast w uzasadnieniu postanowienia organu wojewódzkiego z dnia [...]r., nr [...], organ wyższego stopnia stwierdził, że omawiana sprawa prowadzona jest przez organ l instancji w sposób przewlekły, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pozostawał w nieuzasadnionej bezczynności przez okres ponad 9 miesięcy, dlatego należało uznać, że niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pomimo więc nieudzielenia przez organ wojewódzki skarżącej odpowiedzi na jej kolejne zażalenie na przewlekłość postępowania z dnia 30 maja 2015r. skarżąca wypełniła wymóg zaskarżenia przewlekłości postępowania w tej sprawie dwukrotnie, zanim złożyła niniejszą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres przedmiotowy skarg na przewlekłość wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zaskarżenie przewlekłości organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach. W pierwszej kolejności wskazać wszakże należy, iż przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", choć niewątpliwie pojęcie to ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Organ administracji prowadzi postępowanie przewlekle, gdy nie dochowuje należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, jak również gdy przeprowadza czynności pozbawione dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Badanie, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywane musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Przyczyną stwierdzenia przewlekłości może być bowiem jedynie zwłoka nieuzasadniona, która nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Inaczej mówiąc, przewlekłe prowadzenie postępowania obejmuje sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2011, str. 69 – 70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (vide: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011, str. 238). Prowadzenie postępowania w sposób opieszały, niesprawny i nieskuteczny w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy naraża organ na zarzut przewlekłości. Skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (niewydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie (a tą będzie data orzekania przez sąd), można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością w jego prowadzeniu, wymaga zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy, wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (vide: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011, str. 238; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012r. w sprawie II OSK 1031/12; wyrok NSA z dnia 7 marca 2013r. w sprawie II OSK 34/13; wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013r. w sprawie II OSK 549/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podkreślić trzeba, że przepis art. 35 § 1 k.p.a., realizując zasadę szybkości postępowania stanowi, że organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym zaś przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją organu z dnia [...]r., wszczęte zostało wnioskiem skarżącej z dnia 5 czerwca 2012r. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły. Organ, mimo iż otrzymał wniosek o wszczęcie postępowania w tej samej dacie, dopiero w dniu 9 lipca 2012r. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowieniem z dnia [...]r. odmówił natomiast wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej przebudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. A 25 w B., zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r. Skuteczne zażalenie U. Z., skutkowało uchyleniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania przez organ wojewódzki, zaś akta sprawy powróciły do organu I instancji w dniu 18 września 2012r. Kolejną, podjętą przez organ czynnością było wydanie decyzji w dniu [...]r., zreformowanej następnie ostatecznym rozstrzygnięciem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Skutkiem powyższego było wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. z dnia [...]r. Akta sprawy wróciły do organu I instancji w dniu 18 grudnia 2012r. Decyzją z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w B. rozstrzygnął sprawę decyzją, zreformowaną następnie ostateczną decyzją organu odwoławczego. Decyzje te zostały uchylone prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 9 lipca 2013r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 414/13. Wyrok wspomniany uprawomocnił się dniu 12 września 2013r. a akta sprawy zwrócono do organu. Jak wynika z postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Ł. z dnia [...]r., organ I instancji dysponował aktami sprawy od dnia 30 września 2013r. Od tej daty nie podjął też żadnej czynności w sprawie, ograniczając się do sporządzania odpowiedzi na zażalenia stron postępowania lub też odpowiedzi na skargi, kierowane do tutejszego Sądu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 173/14, po rozpoznaniu skargi na bezczynność organu, wyznaczono Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. termin do załatwienia niniejszej sprawy, wynoszący miesiąc od dnia uprawomocnienia się wyroku. Wyrok uprawomocnił się w dniu 17 stycznia 2015r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lipca 2015r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 393/15 wymierzono natomiast organowi grzywnę za niewykonanie wyroku z dnia 2 grudnia 2014r. W dniu 20 lipca 2015r. do stron postępowania skierowane zostało zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie. Do daty rozprawy postępowanie nie zostało zakończone. Jak z powyższego wynika, przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. w niniejszej sprawie jest oczywista a po dniu [...]r. (przekazanie akt po prawomocnym uchyleniu wydanych w sprawie decyzji) rażąca. Od tej daty bowiem organ nie podjął żadnej czynności procesowej. Ocena zawiadomienia z dnia 20 lipca 2015r. wydaje się w tym kontekście zbędna, biorąc pod uwagę, że po dacie wyrokowania przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 414/13 nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w jakimkolwiek zakresie. Podsumowując stwierdzić należy, że zaniechanie przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego podejmowania czynności doprowadziło do nieuzasadnionej zwłoki w prowadzonym postępowaniu, które w rezultacie trwa od 5 czerwca 2012r. i wciąż pozostaje niezakończone. Niewątpliwe w postępowaniu tym organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w ustawowym terminie, wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a. Podnoszone w odpowiedzi na skargę okoliczności, związane z brakami kadrowymi, trudnościami organizacyjnymi oraz koniecznością zakończenia pilniejszych postępowań, prowadzonych przez organ, pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości działań podejmowanych w kontrolowanej sprawie. Jak bowiem wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, a co znalazło swój wyraz również w prawomocnych orzeczeniach, wydawanych w niniejszej sprawie, praca organu powinna zostać zorganizowana w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń praw strony. Wydaje się przy tym, że usprawiedliwianie praktyki konsekwentnego niepodejmowania w sprawie żadnych czynności, pomimo wydawanych w sprawie wyroków czy też postanowień organu wyższego stopnia, "błędami ustrojowymi państwa", stanowi kontestowanie zasad funkcjonowania państwa przez organ, który państwo to w stosunku do obywatela reprezentuje. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. stwierdzono, że prowadzone przez organ postępowanie ma charakter przewlekły i że przewlekłość ta ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi zaś na to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 173/14 wyznaczono już organowi termin do załatwienia sprawy, brak było podstaw do jego ponownego zakreślania a rozstrzygnięcie w tym zakresie stanowiłoby naruszenie zasady res iudicata. Po myśli art. 149 § 2 p.p.s.a wymierzono natomiast grzywnę w kwocie 2000 zł., biorąc pod uwagę dotychczasowe nierespektowanie przez organ prawomocnych orzeczeń sądowych, obligujących go do załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając ich zwrot na rzecz strony skarżącej w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (100,- zł.) oraz kosztom przejazdu do sądu pełnomocnika skarżącej (96,95,-zł.) A. P.