I SA/Wa 1415/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., odmawiającej potwierdzenia P. S. prawa do części rekompensaty, przypadającej A. S., ze spadku po Z. S. z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. K. i Z. S. w T. przy ul. [...], woj. [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie w sprawie. Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2004r., Prezydent Miasta L. przekazał Wojewodzie [...] wniosek K. K. z dnia [...] stycznia 1957r. dotyczący przyznania ekwiwalentu za nieruchomość pozostawioną w T. przy ul. [...], poza obecnymi granicami RP. Postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Prezydent W. przekazał Wojewodzie [...] wniosek Z. S., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. K. z dnia [...] grudnia 1978r. dotyczący przyznania ekwiwalentu za nieruchomość pozostawioną przez K. K. w T. przy ul. [...], poza obecnymi granicami RP. Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2008r. P. S. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione przez Pana K. K. w T. przy ul. [...] poza obecnymi granicami RP. Do wniosku załączył m.in. oświadczenia z podpisem notarialnie poświadczonym J. K. oraz S. K. z dnia [...] grudnia 1980r. o wskazaniu Z. S. jako uprawnionej do rekompensaty za mienie pozostawione w T. przy ul. [...], poza obecnymi granicami RP oraz oświadczenie A. K. S. z dnia 11 września 2008r.o wskazaniu P. S. jako osoby uprawnionej do rekompensaty z tytułu pozostawienia ww. majątku. Z uwierzytelnionej kopii odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] grudnia 1980 r. (sygn. akt [...]) wynika, iż spadek po K. K. zmarłym w dniu [...] marca 1977 roku na podstawie ustawy nabyła żona M. K. oraz dzieci: J. K., S. K. i Z. S., po [...] części każde z nich. Z powyższego postanowienia wynika również, że spadek po Pani M. K. zmarłej w dniu [...] września 1977 roku na podstawie ustawy nabyły dzieci: J. K., S. K. i Z. S., po 1/3 części każde z nich. Z odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...] stycznia 2009r. (sygn. akt [...]) wynika, że spadek po Z. S. zmarłej w dniu [...] czerwca 2008 roku na podstawie ustawy nabyły dzieci: A. S. i P. S. , po [...] części każde z nich. Pismem z dnia 12 marca 2009r. organ wojewódzki wezwał Stronę do usunięcia braków wniosku i złożenia dokumentów określonych w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Pismem z dnia 18 września 2009r. P. S, zwrócił się do organu wojewódzkiego z prośbą o zawieszenie postępowania z uwagi na potrzebę zgromadzenia dokumentacji. Postanowieniem z dnia [...] października 2009r., znak: [...] Wojewoda [...] zawiesił na wniosek Strony postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W powyższym postanowieniu Strona została poinformowana, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r., znak: [...] o zawieszeniu postępowania zostało doręczone Stronie dnia [...] listopada 2009 r. Na powyższe postanowienie Strona nie złożyła zażalenia. Strona postępowania w terminie trzech lat od daty zawieszenia postępowania, tj. do dnia 9 listopada 2012 r., jak wynika z akt przedmiotowej sprawy przesłanych przez organ wojewódzki, nie zwróciła się z wnioskiem o podjęcie postępowania. Następnie pismem z dnia 25 stycznia 2014 r., znak: [...], stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., Wojewoda [...] poinformował Stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami oraz, że dowody przedstawione w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty dają podstawę do wydania decyzji. Pismem z dnia 12 lutego 2013r. adw. J. S., pełnomocnik P. S., złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r., znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. Wojewoda [...] orzekł o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na wniosek Strony postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r., znak: [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. Wojewoda [...] orzekł o podjęciu postępowania zawieszonego na wniosek Strony postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r., znak: [...]. Pismem z dnia 29 maja 2013r. Wojewoda [...] wystąpił do Ministra Skarbu Państwa o wszczęcie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności ww. postanowień z dnia [...] kwietnia 2013r. wskazując, iż postanowienia te obarczone są wadą powodującą ich nieważność z mocy prawa. Pismem z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...] Minister Skarbu Państwa wskazał, iż ww. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013r. są postanowieniami, na które nie służy zażalenie, a tym samym brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia ich nieważności. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] dokonał pozytywnej oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. oraz wezwał Wnioskodawcę do wskazania wybranej formy realizacji prawa do k rekompensaty i przedłożenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym określona zostanie wartość nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP w T. przy ul. [...], woj. [...]. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. organ I instancji poinformował Stronę o uprawnieniach przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], , Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia P. S. prawa do części rekompensaty, przypadającej A. S., ze spadku po Z. S. z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. K. i Z. S. w T. przy ul. [...], woj. tarnopolskim, poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia [...] maja 2015 r P.S., reprezentowany przez adw. J. D., wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił, iż organ wojewódzki bezzasadnie uznał, iż A. S. nie mogła zadysponować skutecznie swoim udziałem w spadku i prawem do rekompensaty na rzecz P. S. Zaznaczył iż z faktu posiadania obecnie przez A. S. obywatelstwa szwedzkiego nie wynika, iż jako spadkobierczyni po Z. S. nie nabyła roszczeń do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP. Ponadto, zdaniem Strony, organ nie wykazał, że ww. osoba utraciła obywatelstwo polskie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy przed rozstrzygnięciem kwestii merytorycznych, zbadał najpierw poprawność zastosowania w niniejszej sprawie procedur, wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Minister podkreślił , że art. 98 § 1 k.p.a. stanowi, iż zawieszenie postępowania może nastąpić na wniosek strony. Dla zawieszenia postępowania konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: a) wniosek o zawieszenie postępowania złożyła strona, na której żądanie wszczęto postępowanie, b) żądaniu zawieszenia postępowania nie sprzeciwiają się inne strony, c) zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Z treści cytowanego tu przepisu wynika, że jeżeli zachodzą powyższe przesłanki organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie i nie jest uprawniony do oceny, czy żądanie zawieszenia postępowania jest zasadne. Przepis art. 98 § 2 przewiduje, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Minister wskazał , że pośredni charakter tego skutku związany jest z uzależnieniem jego wystąpienia od łącznego zaistnienia następujących warunków: 1) upłynął okres 3 lat od daty zawieszenia postępowania oraz 2) żadna ze stron nie zwróciła się w tym okresie o podjęcie fakultatywnie zawieszonego postępowania. Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych przesłanek organ wyjaśnił, iż ze względu na brak w k.p.a. reguły obliczania terminu oznaczonego w latach, przyjmuje się wspólną zasadę dla terminu określonego w miesiącach i latach, uznając, że kończy się on z upływem dnia w ostatnim miesiącu, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Data początkowa, od której zaczyna biec termin 3 lat musi być datą jednakową dla wszystkich Stron postępowania, dlatego moment początkowy biegu tego terminu wyznacza data wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie data doręczenia tego postanowienia stronie. Brak szczegółowej regulacji w tym zakresie, świadczy o tym, że założeniem ustawodawcy było, aby termin 3-letni miał swoje źródło w jednym zdarzeniu. Moment początkowy biegu terminu 3-letniego wyznacza data zawieszenia postępowania (ściślej data wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania na żądanie strony), wobec tego w przedmiotowej sprawie początkiem biegu omawianego terminu jest dzień 26 I października 2009r. Minister wskazał, że drugi z powyższych warunków, wynikający z ustawowego wyrażenia "żadna ze stron", obejmuje również jedyną stronę postępowania administracyjnego. Formuła ta nie ogranicza bowiem zastosowania przepisu tylko do tych postępowań, w których występuje wielość stron. Zwrócenie się, o którym tu mowa, wykluczające zastosowanie przepisu, stanowiącego podstawę wydania skarżonej decyzji, oznacza czynność strony polegającą na wniesieniu podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. Powinno więc ono zawierać żądanie podjęcia fakultatywnie zawieszonego postępowania. W razie wątpliwości co do woli strony, organ ma obowiązek wezwać stronę do sprecyzowania swojego żądania. Wywiódł , że z istoty zawieszenia postępowania na wniosek strony wynika, że również jego podjęcie pozostawione jest wyłącznie woli stron, ustawodawca wprowadza tu jedynie ograniczenie czasowe. Dla skuteczności zwrócenia się niezbędne jest bowiem dokonanie wskazanej czynności w terminie 3 lat. Termin ten ma charakter ustawowy i dotyczy czynności strony postępowania. Należy przy tym podkreślić, że Strona została prawidłowo pouczona zarówno o terminie na podjęcie postępowania, jak i o skutkach zaniechania tej czynności. Odnosząc powyższe rozważania do zgromadzonego materiału dowodowego Minister wskazał, że w niniejszej sprawie Strona nie zwróciła się o podjęcie zawieszonego na jej wniosek postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 k.p.a. Trzyletni termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania upłynął bowiem w dniu 26 października 2012r. Nie ma również znaczenia, z jakiej przyczyny Strona nie wystąpiła z wnioskiem o podjęcie zawieszonego na ich wniosek postępowania. Treść art. 98 § 2 k.p.a. w tym zakresie jest jasna i jego wykładnia nie budzi żadnych wątpliwości. Wskazano w nim - nadto w ujęciu negatywnym - dwie konieczne przesłanki podjęcia zawieszonego postępowania. Pierwszą przesłankę stanowi zwrócenie się przez którąkolwiek ze stron o podjęcie postępowania. Druga przesłanka związana jest z terminem takiego "zwrócenia się". Kodeks wymaga, aby nastąpiło to w okresie do 3 lat od daty zawieszenia postępowania, bowiem po upływie tego terminu żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (umarza się postępowanie). Organ ocenił , że z akt sprawy nie wynika, by Strona zwracała się do Wojewody [...] o podjęcie zawieszonego postępowania przed upływem trzyletniego terminu. W złożonym wniosku z dnia [...] lutego 2013r. do organu wojewódzkiego Strona nie wskazała również żadnych okoliczności, które potwierdzałyby, że z wnioskiem takim występowała wcześniej. Powodem wydania decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania nie jest więc ocena spełnienia wymogów formalnych wniosku, ani merytoryczna ocena przedstawionych dowodów. Decyzja tej treści wynika z przepisów prawa które stanowią, iż wskutek niezłożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania na wniosek Strony (po upływie trzyletniego terminu na złożenie wniosku o podjęcie postępowania), wniosek uważa się za wycofany. Zgodnie z przepisem art. 98 k.p.a. okres zawieszenia nie jest zależny od żadnych innych okoliczności, w związku z którymi Strona zwróciła się o zawieszenie postępowania, nie ma także możliwości przedłużenia tego okresu ponad ramy ustawowe. Zakończenie okresu zawieszenia na wniosek strony może więc nastąpić wyłącznie poprzez złożenie wniosku o podjęcie postępowania, w przeciwnym razie organ prowadzący postępowanie musi uznać wniosek za wycofany. Minister podkreślił, że czynność dokonana po upływie wskazanego terminu jest bezskuteczna, a termin taki nie może zostać przywrócony. Organ wskazał , że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP jest postępowaniem, które może toczyć się tylko na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa. W sytuacji zatem wycofania takiego wniosku z mocy prawa na skutek upływu terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a., postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, a tym samym powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zauważył także, że ze względu na wycofanie wniosku z mocy prawa na skutek upływu terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a., bez znaczenia dla sprawy są niewątpliwie wadliwe działania Wojewody [...], wskazujące na podjęcie i dalsze prowadzenie postępowania, pomimo iż postępowanie zostało na wniosek strony zawieszone, ponieważ zostały one przedsięwzięte po dniu [...] października 2012r. Działalność organu wojewódzkiego nie mogła zatem wprowadzić w błąd strony co do faktu, iż w okresie od 26 października 2009r. do 26 października 2012r. postępowanie było zawieszone, a niezłożenie wniosku o jego podjęcie w okresie 3 lat od zawieszenia oznacza uznanie żądania wszczęcia postępowania za wycofane- zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu o zawieszeniu postępowania z dnia [...] października 2009r. Minister uzasadnił swoje stanowisko wskazując , że organ I instancji powinien po upływie trzyletniego terminu uznać wniosek Strony za wycofany i wydać decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do tutejszego Sądu P. S. W uzasadnieniu wskazał , że organ II instancji w sposób błędny zastosował przepisy wskazane w petitum zaskarżonej decyzji, a w szczególności art.138 par l pkt 2 w zw. z art.98 par 2 oraz art 105 par 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. przez uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji i umorzenie postępowania wobec braku podstaw. Podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowej zasady zakazu orzekania na niekorzyść strony skarżącej wyrażonej w art. 139 k.p.c.. Wskazał także , że w związku z umorzeniem postępowania organ II instancji faktycznie nie rozpoznał odwołania i zarzutów w nim zawartych i pominął argumentację przywołaną przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu do podjęcia postępowania. Minister naruszył ponadto podstawową zasadę postępowania administracyjnego nie uwzględniając słusznego interesu strony jakim było Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna ponieważ zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa nie narusza prawa. Poza sporem jest , że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2009r., doręczonym w dniu [...] listopada 2009r. zawiesił na wniosek Strony postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W treści postanowienia zawarto pouczenie o treści art. 98 § 2 k.p.a. Strona nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania. Wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia , pełnomocnik Skarżącego złożył w dniu 12 lutego 2013r. Pomimo treści art. 98 § 2 k.p.a. Wojewoda [...] w dniu [...] kwietnia 2013r. podjął zawieszone postępowanie , a następnie prowadził je i wydał w sprawie decyzję. Zdaniem Sądu, Minister Skarbu Państwa w następstwie rozpoznania sprawy wskutek złożenia odwołania , w sposób prawidłowy dokonał oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy , w następstwie czego uchylił decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe stosując przepis art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2104/10, LEX nr 1138074). Stosownie do art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). Zgodnie zatem z art. 98 § 2 k.p.a. brak wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie 3 lat od dnia jego zawieszenia obliguje organ do uznania za wycofane żądania wszczęcia postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Postępowanie nie może bowiem toczyć się w sytuacji, gdy w trakcie postępowania strona wycofa żądanie wszczęcia postępowania, które może toczyć się wyłącznie na jej wniosek. Skutek ten występuje również, gdy formalnie brak jest co prawda takiego wniosku strony, lecz przepis prawa – art. 98 § 2 k.p.a. nakazuje uznanie wniosku wszczynającego postępowanie za wycofany. Zatem gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści postępowanie staje się bezprzedmiotowe, co z kolei skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, LEX nr 78917). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że termin wymieniony w treści art. 98 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym, jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. Jako termin prawa materialnego nie podlega on także przywróceniu. Skoro bezsprzecznie Skarżący wskazanemu terminowi uchybił , po stronie Wojewody [...] brak było podstaw do prowadzenia postępowania i merytorycznego rozpoznania wycofanego faktycznie wniosku. Powyższe zaś determinuje pozytywną ocenę orzeczenia Ministra w niniejszej sprawie. Prawidłowość dokonanego przez ten organ umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1180/11, LEX nr 1082581, w którym Sąd ten podkreślił, że w przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 k.p.a.), należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie w formie decyzji. Zarzuty skargi , że postanowienia zawieszającego postępowanie w sprawie nie doręczono A. S., oraz że organ II nie rozpoznał argumentów odwołania , także należy uznać za chybione. Podkreślenia wymaga bowiem, że przed datą wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, w dniu [...] sierpnia 2008r., siostra Skarżącego dokonała na jego rzecz pisemnej cesji należących do niej praw. Merytoryczna ocena zarzutów odwołania była natomiast nieuzasadniona, wobec formalnego rozstrzygnięcia dokonanego przez Ministra, w postaci umorzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze, to jest oceniając, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji