V SA/Wa 3085/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Ośrodka [...] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi z [...] lipca 2015r. wniesionej przez Ośrodek [...] Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w L. (dalej: strona lub skarżący) była decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 205r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezesa Zarządu PFRON) z [...] czerwca 2012r., nr [...] odmawiająca stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za kwiecień 2012r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Skarżący przekazał do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za kwiecień 2012 r. Dokumenty te złożone zostały za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2009 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.) tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowany miesiąc. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając odwołanie strona podniosła, iż jest jednostką sektora finansów publicznych, a jej przychody są środkami publicznymi zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.), gdyż pochodzą z prowadzonej przez stronę działalności, to jednak są to przychody uzyskiwane na podstawie stosunku cywilnoprawnego. Zapłata jest dokonywana na podstawie faktury VAT. Przychody te nie stanowią żadnej formy pomocy ze środków publicznych. Podkreśliła, że sytuacja samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej i niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej jest tożsama, a niepubliczne zakłady korzystają z dofinansowania z tytułu zatrudniania osób niepełnosprawnych. Wskazała, że definicja środków publicznych sformułowana w ustawie o finansach publicznych i na jej potrzeby nie powinna być stosowana na gruncie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011r., Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji), która należy do innej, niepokrewnej dziedziny prawa. Podniosła, iż przez dofinansowanie do wynagrodzenia w części finansowanej ze środków publicznych należy rozumieć dodatkową pomoc na zatrudnienie osób niepełnosprawnych, pochodzącą ze środków publicznych, do której podmiot ubiegający się o dofinansowanie jest uprawniony na podstawie regulującego tę kwestię odrębnego stosunku publicznoprawnego. Postanowieniem z [...] sierpnia 2012r. Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej także: organ odwoławczy lub II instancji) uwzględnił wniosek skarżącego i zawiesił postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że przed WSA w Warszawie toczy się postępowanie ze skargi strony w analogicznej do przedmiotowej sprawy. Postanowieniem z [...] lipca 2014r. organ odwoławczy podjął zawieszone postępowanie i decyzją z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy ww. decyzje Prezesa Zarządu PFRON. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a -26c ustawy o rehabilitacji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Zdaniem organu zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie będzie miało stwierdzenie, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w jednostkach sektora finansów publicznych, w szczególności w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej, są finansowane ze środków publicznych. Minister Pracy i Polityki Społecznej zauważył, że ustawa o rehabilitacji posługuje się pojęciem "środki publiczne", nie definiując jednak tego terminu. W związku z powyższym wskazał, że pojęcie to należy definiować zgodnie z art. 5 u.f.p. Organ odwoławczy wyjaśnił, że środkami publicznymi zgodnie z przywołanym artykułem są: dochody publiczne; środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA); środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2; przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzące: ze sprzedaży papierów wartościowych, z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego, ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych, z otrzymanych pożyczek i kredytów, z innych operacji finansowych; przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Minister wskazał, że zgodnie z ust. 2 ww. artykułu dochodami publicznymi są: daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw; inne dochody budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych należne na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych; wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych; dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w szczególności: wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze, odsetki od środków na rachunkach bankowych, odsetki od udzielonych pożyczek i od posiadanych papierów wartościowych, dywidendy z tytułu posiadanych praw majątkowych; spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz jednostek sektora finansów publicznych; odszkodowania należne jednostkom sektora finansów publicznych; kwoty uzyskane przez jednostki sektora finansów publicznych z tytułu udzielonych poręczeń i gwarancji; dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu ust. 1 pkt 4 lit. a i b. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że strona, zgodnie z art. 9 pkt 10 u.f.p., jest jednostką sektora finansów publicznych, a z postanowień ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) wynika, że środki finansowe z Narodowego Funduszu Zdrowia przekazywane samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej (SP ZOZ) w ramach odpłatności za świadczone przez SP ZOZ usługi są środkami publicznymi (art. 114 ust. 1) i nie tracą one swojego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Z tego charakteru wynika szereg regulacji i obowiązków wiążących się z ich wydatkowaniem i wykorzystaniem, w tym wynikające z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) ciążące na świadczeniodawcach obowiązki sprawozdawcze. Organ podkreślił również, że działalność SP ZOZ jako jednostek sektora finansów publicznych, finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Powołał także szereg wyroków NSA, które w ocenie organu potwierdzają jego stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2015 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji poprzez niewłaściwe zastosowanie, 2) art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.). W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumenty podnoszone w odwołaniu. Ponadto podniósł, że organ II instancji w sposób nieuzasadniony zastosował przepisy ustawy o finansach publicznych na gruncie ustawy o rehabilitacji. Powołując się na przepis art. 1 u.f.p. wskazał, że ma ona zastosowanie do funkcjonowania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej tylko w zakresie wymienionym w punktach 3, 4, 10 i 12 tego artykułu oraz, że stosownie do art.10 ust. 2 u.f.p. do samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotne przepisy ustawy o finansach publicznych stosuje się odpowiednio. Wskazał, że brak jest podstaw prawnych do wywodzenia z faktu, że samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej jest jednostką sektora finansów publicznych skutków w zakresie prawa do dofinansowania wynagrodzenia osób niepełnosprawnych na gruncie ustawy o rehabilitacji. Zarzucił, że Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych stosował wykładnię przepisu art.26 b ust. 7 pozwalającą na wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych pracowników samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej nieprzerwanie do 2010 r., a następnie przy niezmienionym stanie prawnym odmówił skarżącemu wypłaty przedmiotowego dofinansowania. Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. wskazał, że w identycznym stanie faktycznym i prawnym zostały wydane 4 wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2014r., II GSK 1962, 1964, 1965, 1969/12 uwzględniające argumentację strony. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy stosują środki określone w ustawie. Regulacje te określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozważając argumenty przedstawione w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie są one trafne, a w konsekwencji skarga nie jest zasadna, co skutkowało jej oddaleniem. Art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawiera jednoznaczny zapis, iż miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Strona skarżąca nie kwestionuje, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jest jednostką sektora finansów publicznych, a jej przychody są środkami publicznymi w rozumieniu tej ustawy. Strona kwestionuje natomiast fakt, że wynagrodzenia wypłacane przez nią pracownikom niepełnosprawnym są finansowane ze środków publicznych. W związku z tym należy wyjaśnić, że stosownie do art. 9 pkt 10 u.f.p. jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej skarżący jest jednostką sektora finansów publicznych. Natomiast stosownie do art. 5 ust.1 pkt 1 i 5 u.f.p. środkami publicznymi są (między innymi) dochody publiczne, a także przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Do dochodów publicznych zaliczone zostały na podstawie art. 5 ust.2 pkt 3 u.f.p. wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych. Z przywołanych przepisów wynika wprost, że wpływy, które skarżący osiąga z tytułu świadczonych przez siebie usług – w tym świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie umów cywilnych zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia oraz z innych źródeł są środkami publicznymi. Na gruncie przywołanych przepisów ustawy o finansach publicznych, nie może budzić wątpliwości fakt, iż wszystkie środki finansowe, którymi dysponuje strona skarżąca są środkami publicznymi. W konsekwencji środki, które strona przeznacza na wynagrodzenia pracowników są środkami publicznymi. Art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) wyraźnie określa, że środki finansowe Narodowego Funduszu Zdrowia są środkami publicznymi, co oznacza, że nie tracą one swego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Działalność SP ZOZ jako jednostki sektora publicznego finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Ponadto należy wskazać, że zawarta w ustawie o finansach publicznych definicja środków publicznych jest definicją legalną obowiązującą we wszystkich dziedzinach prawa, chyba że przepis innej ustawy ustanowi inną definicję na użytek takiej ustawy, co w ustawie o rehabilitacji nie ma miejsca. Dlatego oceniając, czy w świetle przepisu art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, środki na wynagrodzenia wypłacane pracownikom niepełnosprawnym przez Ośrodek [...] SP ZOZ w L. są środkami publicznymi należy stosować definicję środków publicznych zawartą w ustawie o finansach publicznych. Rację ma skarżący wskazując, że niektóre przepisy ustawy o finansach publicznych stosuje się do samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej nie wprost ale odpowiednio. Nie ma jednak żadnych podstaw prawnych do niestosowania do tych podmiotów wprost definicji środków publicznych sformułowanej w ustawie o finansach publicznych. Z brzmienia przepisu art. 26 b ust.7 ustawy o rehabilitacji skarżący wywodzi, że jako finansowanie części wynagrodzenia ze środków publicznych należy rozumieć tylko dodatkową pomoc na zatrudnienie osób niepełnosprawnych, do której podmiot ubiegający się o dofinansowanie jest uprawniony na podstawie regulującego tę kwestię odrębnego stosunku publicznoprawnego. Sąd stwierdza, że interpretacja taka jest błędna i nie da się wywieść z treści przepisu art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji. Przepis ten wprost stanowi, że dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych, nie uzależniając wyłączenia prawa do dofinansowania od tego w jakiej formie środki publiczne zostały uzyskane (np. jako przychód z prowadzonej działalności dokumentowany fakturą VAT czy jako dotacja). Jeżeli wynagrodzenie pracownika jest w całości finansowane ze środków publicznych, to dofinansowanie nie przysługuje do 100% wynagrodzenia, czyli nie przysługuje wcale. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że stanowiący podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych został przez organ prawidłowo zinterpretowany i zastosowany. Na marginesie należy zauważyć, że dopiero zmiana ustawy o rehabilitacji ustawą z 28 czerwca 2012r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2012r., poz. 986) poprzez dodanie art. 26b ust. 8 wprowadziła możliwość dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych SP ZOZ. Art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji stanowi, iż przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku, gdy pracodawca sfinansował wynagrodzenie pracownika: 1) ze środków publicznych z prowadzonej działalności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, 2) z dochodów publicznych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3 - ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.). Art. 26b ust. 8 ustawy wszedł w życie w dniu 1 października 2012r. Dlatego też nie mógł mieć zastosowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowany miesiąc. Co więcej z uzasadnienia projektu ustawy z 28 czerwca 2012r. jasno wynika, że zmiana przepisów miała na celu cyt. "umożliwienie dofinansowania ze środków Funduszu wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w sektorze finansów publicznych, których wynagrodzenia finansowane są ze środków publicznych pochodzących ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych (...). Zmiana umożliwi podmiotom o szczególnym charakterze (np. samorządowym zakładom aktywności zawodowej, publicznym zakładom opieki zdrowotnej) stabilne korzystanie z dofinansowania, jeżeli wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zostało sfinansowane ze środków określonych w tym przepisie". Zatem trzeba podkreślić, że powyższa zmiana nie miała charakteru precyzującego istniejącą podstawę prawną, gdyż do dnia wejścia art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji nie było takiej podstawy prawnej do wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Dopiero powyższa zmiana to umożliwiła. Poza wpływem na rozstrzygnięcie sądu w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt zmiany stanowiska organu dotyczącego interpretacji art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji. Sąd podkreśla, iż organ orzekający w sprawie zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu w momencie, gdy uzyskał świadomość błędu oraz do stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzje na podstawie art. 26b ust.7 ustawy o rehabilitacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) oraz prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Skarżący jako przejaw naruszenia powyższych zasad wskazywał, że w analogicznych sprawach do przedmiotowej Naczelny Sąd Administracyjny wskazanymi w skardze 4 wyrokami uwzględnił skargi kasacyjne strony. Odnosząc się do powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istniała w tej kwestii rozbieżność. Część składów orzekających Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego przykładem są orzeczenia podane przez stronę (II GSK 1962, 1964, 1965, 1969/12) wskazywała, że na gruncie przepisów ustawy o rehabilitacji SP ZOZ mogły otrzymać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Inna część wskazywała, że na gruncie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji brak było podstaw prawnych (do 30 września 2012 r.) do wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych pracodawcom finansującym wynagrodzenie ze środków publicznych. Obecnie wydaje się, że powyższa kwestia nie budzi już wątpliwości, gdyż po dacie 3 marca 2014r. sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie stwierdził aby zapadł jakikolwiek wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczący Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej, który kwestionowałby dokonaną przez sąd orzekający wykładnię przepisów prawa. W związku z powyższym sąd uwzględniając dominujący w tym zakresie pogląd prawny (patrz wyroki: NSA z 29 lipca 2015r., II GSK 1488/14, z 15 lipca 2015r., II GSK 1363/14, z 7 lipca 2015r., II GSK 496/14, z 16 grudnia 2014r., II GSK 1988, 1989/13, 65, 774/14 z 27 listopada 2014r., II GSK 1755, 1819, 1368, 1369/13, z 22 lipca 2014r., II GSK 1155, 616, 1447, 922, 1035, 1093, 1094/13, 20 maja 2014r. II GSK 290/13 z 16 kwietnia 2014r., II GSK 28, 67, 132, 331, 332, 448, 498, 481, 679, 295, 836, 747/13) uznał, że wypłacane przez PFRON miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej, które są jednostkami sektora finansów publicznych finansującymi swoją działalność, w tym wynagrodzenia pracowników ze środków publicznych. Zatem wszelkie środki, jakie znajdują się w dyspozycji SP ZOZ-ów są środkami publicznymi, to zaś z mocy art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, wyklucza możliwość przyznania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych przez stronę. Tym samym sąd nie stwierdził naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych wyżej przepisów k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.