II OSK 891/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1794/15 w sprawie ze skargi A. U. i L. U. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1794/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. U. i L. U. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 687 ze zm., dalej: specustawa drogowa) zezwolił Prezydentowi Miasta Rzeszowa na realizację inwestycji drogowej pn. Rozbudowa publicznej drogi krajowej Nr [...] ul. [...] relacji granica państwa ([...]) – granica państwa, w km od 601+458 do 601+665 z niezbędną infrastrukturą techniczną. Odwołanie od ww. decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2014 r. wnieśli A. U. oraz L. U. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej, dokonał trzech zmian w tej decyzji, a w pkt V w pozostałej części utrzymał ją w mocy (decyzja błędnie ma nadane punkty I, II, IV i V – pominięciem punktu III). W uzasadnieniu decyzji Minister podkreślił, że organy obydwu instancji są właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, lecz jednocześnie nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań, a jedynie do weryfikacji zaproponowanych przez inwestora rozwiązań pod względem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Minister podkreślił też, że pismem z dnia 8 października 2014 r. wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień poruszonych w odwołaniu skarżących w zakresie dotyczącym możliwości zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej zgodnie z ich żądaniami. Pismem z dnia 20 października 2014 r. inwestor ustosunkował się do uwag skarżących. Organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego ustalono, iż przed Wojewodą Podkarpackim toczy się postępowanie w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w R. obr. [...]. Mając na uwadze, iż ewentualne ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie mogłoby mieć wpływ na wynik prowadzonego przed Ministrem postępowania w sprawie decyzji Wojewody Podkarpackiego, Minister pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. zwrócił się do Wojewody Podkarpackiego o informację, czy postępowanie to zostało zakończone. Wojewoda Podkarpacki w piśmie z dnia 20 stycznia 2015 r. poinformował, że decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znal: [...], stwierdził nabycie z mocy prawa przez Skarb Państwa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w Rzeszowie obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0043 ha, powstałej z podziału działki nr [...] (obj. [...]), zajętej pod drogę publiczną ul. [...] w R. Od decyzji tej zostało złożone odwołanie. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] Minister uchylił w całości decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, co oznacza, że postępowanie w przedmiocie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w R. obr. [...] nie zostało zakończone decyzją ostateczną, a zatem nie uległ zmianie stan prawny tej działki. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja Wojewody Podkarpackiego prowadzi do wywłaszczenia skarżących z części nieruchomości, uniemożliwiając w ten sposób prowadzenie działalności gospodarczej, organ odwoławczy wskazał, iż w ramach postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ orzekający nie może uzależniać wydania decyzji od świadczeń lub warunków nieprzewidzianych przepisami obowiązującego prawa (art. 11e specustawy drogowej). Inwestor wskazał jednoznacznie, że przewidziana do zajęcia pod projektowany pas drogowy działka nr [...], mająca powstać z podziału działki nr[...], jest w całości niezbędna do wykonania rozbudowy ul. [...]. Na działce tej powstają chodnik oraz niezbędne sieci drogowej infrastruktury technicznej i nie istnieje możliwość zmiany lokalizacji inwestycji drogowej zgodnie z żądaniami odwołujących się. Inwestor podkreślił również, że nie ma żadnej innej działki, którą można by zająć pod budowę chodnika i infrastruktury drogowej, możliwe byłoby jedynie zaniechanie inwestycji, co wiązałoby się z utrzymaniem sytuacji, w której brak chodnika stwarza ogromne niebezpieczeństwo dla pieszych. Inwestor zapewnił jednocześnie, że lokalizacja chodnika uszczupla teren działki nr [...] w możliwie najmniejszym stopniu. Zdaniem inwestora A. U. i L. U. – współwłaściciele działki nr [...] objętej przedmiotową inwestycją i oznaczonej po podziale jako działka [...] będą mogli korzystać w dotychczasowy sposób z części działki nr [...] przeznaczonej pod pas drogowy, tj. z tej części działki nr [...], która będzie terenem utwardzonym leżącym pomiędzy chodnikiem a działką nr [...] pozostającą we władaniu dotychczasowych współwłaścicieli. Natomiast w przypadku gdy korzystanie z działki nr [...] będzie całkowicie niemożliwe zastosowanie znajdzie art. 13 ust 3 ww. ustawy dotyczący wystąpienia do zarządcy drogi o nabycie pozostałej części nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu niesłusznego nadania decyzji Wojewody Podkarpackiego rygoru natychmiastowej wykonalności, organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony musi być interesem społecznym i gospodarczym. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, uzasadnienie przedstawione przez inwestora przemawiało za nadaniem decyzji Wojewody Podkarpackiego takiego rygoru. Jak bowiem wskazał inwestor w swoim wniosku, uzasadniając konieczność jego nadania, sporna rozbudowa stanowić będzie niezbędne usprawnienie połączenia komunikacyjnego centrum miasta R., poprzez ulicę [...], z rozwijającymi się osiedlami mieszkaniowymi zlokalizowanymi w rejonie ul. [...] i [...] Jej realizacja poprawi znacznie warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz płynność połączenia komunikacyjnego, co leży w szeroko pojętym interesie społecznym. Jednocześnie organ wskazał, że odrębnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji Wojewody Podkarpackiego. Odnośnie do wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego, organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody Podkarpackiego, bowiem okoliczność prowadzenia przez Wojewodę Podkarpackiego postępowania w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w R. obr. [...] nie stanowi zagadnienia wstępnego w przedmiotowym postępowaniu. Podkreślił, że pismami z dnia 8 października 2014 r. oraz 7 stycznia 2015 r. wzywał Wojewodę Podkarpackiego do udzielenia informacji, czy zostało zakończone postępowanie w przedmiocie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r prawa własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w R. obr. [...]. Takie wezwania, wbrew opinii odwołujących się, były konieczne, gdyż wydanie na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stosownej decyzji przez Wojewodę Podkarpackiego stwierdzającej nabycie z mocy prawa tej nieruchomości, która uzyskałaby przymiot ostateczności, wymuszałoby na organie odwoławczym dokonanie odpowiednich zapisów w treści decyzji kończącej niniejsze postępowanie. Brak uwzględnienia przez organ odwoławczy stanu prawnego wygenerowanego taką decyzją prowadziłby do wydania decyzji dotkniętej wadą prawną. Twierdzenia dotyczące podejmowania sprzecznych działań przez Ministra w tym zakresie zostały uznane za bezpodstawne. A. U. oraz L. U. zaskarżyli powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1794/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że inwestor spełnił wymagania specustawy drogowej: uzyskał opinię Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] (art. 11b ust. 1); dołączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu (art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej); dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 11d ust. 1 pkt 5); dołączył opinię Zastępcy Podkarpackiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] (art. 11d ust. 1 pkt 8). Sąd podkreślił, że inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, a także gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych, nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, na terenach górniczych, na lub terenach linii kolejowych, jak również nie obejmuje wykonania urządzeń wodnych oraz nie dotyczy wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego, dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, właściwego organu nadzoru górniczego, właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej, dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej oraz ministra właściwego do spraw zdrowia. Ze względu na całkowitą długość nawierzchni twardej poniżej 1 km inwestycja, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego. Jednocześnie brak opinii właściwego miejscowo zarządu powiatu wynika z faktu, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie miasta Rzeszowa, które zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 595 ze zm.) posiada status miasta na prawach powiatu, a funkcje zarządu powiatu wykonuje prezydent (art. 92 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). W niniejszej zaś sprawie wniosek inwestora został przez Prezydenta Miasta Rzeszowa zaopiniowany. Niewydanie opinii przez Zarząd Województwa Podkarpackiego w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez inwestora o jej wyrażenie, zgodnie z przepisem art. 11b ust. 2 specustawy drogowej, należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku. Inwestor przedłożył także opinie Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Prezydenta Miasta Rzeszowa nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Sąd podkreślił, że organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Dlatego też za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana po prawidłowym zgromadzeniu i dokonaniu oceny materiału dowodowego, zaś uzasadnienie jest skonstruowane w sposób odpowiadający dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy drogowej, ustawy – Prawo budowlane oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg użytku publicznego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. Sąd podkreślił, że art. 21 ust. 2 Konstytucji RP określa warunki, na jakich prawa własności można pozbawić, stanowiąc, iż wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy dokonywane jest na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może pozbawiać prawa własności właścicieli nieruchomości, na których ma zostać wybudowana droga. Wydawana jest bowiem po to, aby zrealizować cel publiczny, a wywłaszczonej stronie, w odrębnym postępowaniu, zostaje przyznane odszkodowanie, o czym stanowi art. 18 specustawy drogowej. Konieczność pozyskiwania gruntów pod budowę dróg publicznych mieści się w klauzuli interesu publicznego, wyznaczonej przez art. 31 ust. 3 Konstytucji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 17 specustawy drogowej Sąd wskazał, że art. 17 ust. 1 stanowi podstawę do nadania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli za takim rozwiązaniem przemawia interes społeczny lub gospodarczy. Ocena, czy taki interes ma miejsce, została pozostawiona organowi wydającemu decyzję, przy czym ustawa nie wprowadza żadnych szczególnych kryteriów oceny takiego interesu. Powoływanie się na poprawę jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi oraz jakości życia mieszkańców niewątpliwie stanowi wskazanie interesu zarówno gospodarczego, jak i społecznego. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2016 r. wniósł L. U. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: • art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy wywołanej wniesioną skargą, brak pochylenia się nad zarzutem wniesionej skargi, który dotyczył rozpatrzenia zagadnienia wstępnego i zaniechanie przez to uchylenia zaskarżonej decyzji mimo jej oczywistej niezgodności z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; • art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do kwestii związanej z rozpatrzeniem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w tym przypadku zakończenia postępowania w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (stanowiąca część działki [...]) położoną w R. na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.); • art. 151 p.p.s.a. przez błędną i niepełną ocenę materiału dowodnego zawartego w aktach sprawy i przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa; • art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 170 i art. 171 p.p.s.a. przez niezastosowanie się przez organ odwoławczy oraz organ I instancji do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn akt VII SA/Wa 434/06 oraz z dnia 23 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1239/07 w przedmiocie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie w związku z rozpatrzeniem zagadnienia wstępnego w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w Rzeszowie, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie w całości. A. U. w piśmie z dnia 24 maja 2016 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarł uwagi i wnioski do ww. pisma Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W dniu 20 czerwca 2016 r. wpłynęło do NSA pismo procesowe pełnomocnika L. U. informujące, iż Minister Infrastruktury i Budownictwa w dniu [...] maja 2016 r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości położonej w R., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0043 ha, która powstała z podziału działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...], zajętej pod drogę publiczną krajową – ul. [...], opisaną w metryce drogi Nr [...], stanowiącej załącznik do tejże decyzji. Do pisma załączono decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania (art. 3 § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 141 § 4, art. 151 i art. 153 p.p.s.a.), sprowadzają się do tego, że zdaniem autora skargi kasacyjnej w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania zaskarżonej decyzji, został naruszony art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżących, jak i pełnomocnika skarżącego kasacyjnie, zakończenie postępowania w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (stanowiącą cześć działki nr [...]), położoną w R., na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), stanowiło zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie, w związku z tym postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r., powinno było być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Jest to pogląd błędny, nie znajdujący żadnego racjonalnego uzasadnienia z punktu widzenia interesu prawnego skarżących poza tym, że zawieszenie postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (na podstawie specustawy drogowej) mogłoby opóźnić wykonanie tej decyzji, co mogłoby ewentualnie mieć wpływ na interes faktyczny skarżących. W żadnym z pism skarżących, ani ich pełnomocnika, nie wykazano dlaczego powinno być zawieszone postępowanie w tej sprawie i niezawieszenie tego postępowania, jaki może mieć negatywny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W piśmie procesowym skarżącego kasacyjnie z dnia 16 czerwca 2016 r. pełnomocnik jego, co prawda stwierdził, że decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 maja 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 lipca 2015 r. "będzie miała istotne znaczenie w wydaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie", jednak nie uzasadnił tego poglądu w omawianym piśmie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ostateczne zakończenie postępowania w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości, nie było zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym, nie było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Tym samym wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, powiązane z zarzutem naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie mają żadnego uzasadnienia, tym bardziej że nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 153 p.p.s.a. zaskarżonym wyrokiem, nie ma uzasadnienia, gdyż powołane tam wyroki z dnia 22 czerwca 2006 r. i 23 października 2007 r. zostały wydane w zupełnie innych sprawach i pogląd tam wyrażony w sprawie zawieszenia postępowania, nie może wiązać organów, ani Sądu w tej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.