IV SA/Wr 554/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego A. G. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. G. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) zwrócił się do Wójta Gminy Ż. z wnioskiem z dnia 24 września 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kwalifikacji z zakresu zarządzania oświatą Dyrektora Szkoły Podstawowej w R., D. S. – A. w postaci kopii dyplomu lub świadectwa, z następującymi danymi: "a) nazwa uczelni i rok ukończenia studiów podyplomowych/kursu kwalifikacyjnego z zakresu organizacji i zarządzania oświatą, b) numeru albumu/świadectwa, c) imię i nazwisko osoby wydającej dokument". Wójt Gminy Ż. pismem z dnia 8 października 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wójta Gminy Ż. w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 298/14 zobowiązał Wójta Gminy Ż. do rozpoznania wniosku z dnia 24 września 2014 r. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że "prawo do uzyskania wiedzy o sprawach publicznych w postaci dostępu do informacji nie obejmuje nośników tej informacji, tj. form, w jakich ta informacja występuje, np. dokumentów. W orzecznictwie wskazuje się, że dokumenty są zasadniczymi nośnikami informacji, a wobec tego prawo wglądu do dokumentu oznacza prawo do dysponowania czy zapoznania się z jego treścią, a nie prawo do dysponowania samym dokumentem (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2004r., OSK 205/04). W wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11 NSA wskazał, że należy rozgraniczyć pojęcie informacji publicznej i jej nośnika. Informacją jest zawsze wiedza o faktach, natomiast może ona być zawarta w różnego rodzaju nośnikach. Organ jest bowiem zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, ale niekoniecznie na nośniku, na którym jest ona zawarta". W ocenie Sądu żądana kserokopia dyplomu jako jedynie nośnik informacji nie może być uznana za informację publiczną. W tym zakresie WSA przywołał wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1622/10, w którym stwierdzono , że w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie wydania kserokopii dokumentu, do realizacji tego prawa nie wystarczy ani poinformowanie wnioskodawcy o treści dokumentu, ani zezwolenie na zapoznanie się z jego treścią w określonym miejscu i czasie, gdyż dopiero wydanie żądanych kserokopii jest realizacją tego rodzaju wniosku. Podzielając ten pogląd WSA stwierdził, że kserokopia dyplomu, zawierającego również pewne dane niepodlegające udostępnieniu w trybie ustawy, nie mogła zostać skarżącemu wydana na podstawie złożonego wniosku. Informację publiczną stanowić jednak mogą niektóre dane znajdujące się na dyplomie, m.in. wykształcenie osoby pełniącej funkcję publiczną. Za informację publiczną należy uznać dane o wykształceniu osoby pełniącej funkcję publiczną . Dyrektor szkoły jest bowiem osobą pełniącą funkcję publiczną i jego wykształcenie stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konkluzji WSA stwierdził, że wniosek skarżącego powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego , albowiem dokonał jego błędnej kwalifikacji uznając, że żądanie skarżącego polegające na udostępnieniu kserokopii dyplomu dyrektora szkoły nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu powoływanej wyżej ustawy. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sytuacji organ powinien był natomiast ustalić, czy strona domaga się dokumentów (kopii), czy też wynikających z nich danych. W przypadku zaś wątpliwości, organ winien był skorzystać z trybu przewidzianego wart. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i powiadomić wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Wójt Gminy Ż. decyzją z dnia [...] maja 2015 r., [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 16 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, ze zm.). umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ jako bezsporne uznał, że obowiązany jest do udzielenia informacji publicznej, a wnioskowana informacja jest informacją publiczną w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej . Jednak prawo do uzyskania wiedzy o sprawach publicznych w postaci dostępu do informacji publicznej nie obejmuje nośników tych informacji, tj. dokumentów stanowiących prywatną własność. Prawo wglądu do dokumentu oznacza prawo do dysponowania lub zapoznania się z jego treścią, a nie prawo do dysponowania samym dokumentem, co zostało stwierdzone przez NSA w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest kserokopia dyplomu. Według organu żądana kserokopia jako nośnik informacji publicznej nie może być uznana za informację publiczną. W tym zakresie organ powołał się na wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1622/10 , w którym wskazano, że w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie wydania kserokopii dokumentu, do realizacji tego prawa nie wystarczy poinformowanie wnioskodawcy o treści dokumentu, ani zezwolenie na zapoznanie się z jego treścią, gdyż dopiero wydanie żądanej kserokopii jest realizacją tego rodzaju wniosku. W ocenie organu kserokopia dyplomu zawierającego również inne dane niepodlegające udostępnieniu w trybie ustawy, nie mogła zostać wydana na podstawie złożonego wniosku. Sytuację taką normuje art. 14 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiąc, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonym we wniosku, podmiot obowiązany do jej udzielenia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udzielenie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Dalej organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 4 maja 2015 r. powiadomił stronę o przyczynie braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz wskazał, w jakiej formie informacja ta może być udostępniona niezwłocznie. Wnioskodawca pismem z dnia 9 maja 2015 r. potwierdził, że żąda przedmiotowej informacji publicznej w formie kserokopii dyplomu pozostającego w posiadaniu organu. Skoro wnioskodawca nie złożył wniosku w sposób wskazany w powiadomieniu organu z 4 maja 2015 r., tzn. nie zmienił żądania w sposób pozwalający na udzielenie mu żądanej informacji, niniejsze postępowanie należy - zdaniem organu I instancji - umorzyć, wobec braku możliwości udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. podnosząc, że sprawa nie jest bezprzedmiotowa, a organ nie może żądać od obywatela "odstąpienia od żądania kserokopii dokumentu". Zdaniem odwołującego się, dyplom ukończenia studiów podyplomowych jest dokumentem urzędowym , a nie dokumentem prywatnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w tej sprawie. W motywach decyzji ostatecznej Kolegium wskazało, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej. Za najistotniejsze w rozpatrywanej sprawie Kolegium uznało ustalenie, czy dyplom ukończenia studiów, którego kserokopii żądała strona, jest informacją publiczną. W świetle treści wniosku z dnia 24 września 2014 r., pisma wnioskodawcy z dnia 9 maja 2015 r. oraz uzasadnienia odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2015 r. nie budziło bowiem wątpliwości Kolegium, że wnioskodawca domaga się udostępnienia kopii dyplomu Dyrektora Szkoły Podstawowej w R., D. S. – A., zawierającego określone dane. Kolegium wskazało, że należy odróżnić informację publiczną od jej nośnika, jakim jest dokument prywatny i nie jest informacją publiczną nośnik informacji w formie papierowego dokumentu prywatnego. Pogląd, że dokument prywatny (dyplom) nie stanowi informacji publicznej wyrażony został, m.in., w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 459/07. Kolegium powołało się także na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, w której wskazano: "Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Należy przy tym mieć na uwadze, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek taki nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. (...). Wnioskodawca żądając dostępu do akt sprawy, które jako całość tworzą zbiór materiałów, domaga się w istocie nie udostępnienia informacji publicznej, lecz dostępu do tego zbioru." Kolegium cytując za wyrokiem NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11 wskazało, że "należy rozgraniczać pojęcie informacji publicznej i jej nośnika. Informacją jest zawsze wiedza o faktach, natomiast może ona być zawarta w różnego rodzaju nośnikach. Organ jest bowiem zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, ale niekoniecznie na nośniku, na którym jest ona zawarta". Odnosząc tę argumentację prawną do realiów rozpatrywanej sprawy Kolegium stwierdziło, że skoro wnioskodawca domagał się udostępnienia wyłącznie kopii dyplomu Dyrektora Szkoły Podstawowej w R., D. S. – A., a nie zawartych w nim danych, stanowiących informację publiczną (np. dotyczących wykształcenia Dyrektora), określony w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb nie znajdował zastosowania przy rozpoznaniu wniosku z dnia 24 września 2014 r. . Według organu II instancji , aby powyższy przepis znajdował w ogóle zastosowanie, wnioskodawca musi przede wszystkim żądać udostępnienia określonych danych stanowiących bezsprzecznie informację publiczną. Wnioskodawca nie domagał się jednak udzielenia mu informacji publicznych zawartych w przedmiotowym dyplomie, lecz żądał udostępnienia samego dyplomu. Organ administracji publicznej, rozpoznając wniosek strony, związany był jego treścią. Wnioskodawca, jak wynika ze sformułowań wniosku, potwierdzonych w piśmie z dnia 9 maja 2015 r. oraz uzasadnieniu odwołania, żądał kserokopii dyplomu dyrektora Szkoły Podstawowej w R., D. S.-A. (dokumentu źródłowego), który będąc nośnikiem informacji, nie stanowi jednak informacji publicznej. W takiej zaś sytuacji organ pierwszej instancji nie miał podstawy do wydania decyzji w sprawie, lecz powinien poinformować stronę pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że prawo do informacji publicznej obejmuje prawo dostępu do informacji publicznej, nie zaś prawo domagania się udostępnienia samego egzemplarza dokumentu prywatnego, w którym informacja publiczna może być zawarta, a skoro tak - nie można domagać się kserokopii takiego dokumentu. W tym kontekście Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 92/12, w którym wskazano ,że "nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Nie jest przy tym istotne, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny, bądź też, jakiej czynności organu oczekuje podmiot, składając dokument prywatny. Dokumenty prywatne, jako takie, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.(...). Dokument prywatny, w tym również korespondencja kierowana do organu wszczynająca postępowanie w sprawie przed organem administracji publicznej, współtworzy wraz z innymi dokumentami całość akt prowadzonej przed nim sprawy, jednakże fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu bądź poinformowania organu o danej sytuacji, która może dotyczyć jego działalności, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego. Dokument skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został doń zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu". Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie , "a nawet stwierdzenie ich nieważności". Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów : art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieuzasadnione ich zastosowanie przez organ I instancji , a także błędną wykładnię i niewłaściwą argumentację co do niezastosowania art. 14 ust. 2 przez organ II instancji, art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy przez wydanie decyzji umarzającej postępowanie o udostępnienie informacji publicznej mimo obiektywnego braku przesłanki niemożności technicznych w udostępnieniu żądanych informacji, art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie w jakim organy wykazały się niesubordynacją w stosunku do wiążącej je oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28.01.2014 sygn. akt IV SAB/Wr 298/14, art. 60 ust. 2 zdanie 1 Konstytucji RP przez pozbawienie dostępu do dokumentu, którego organ używał w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły publicznej szkoły. W ocenie skarżącego organ pierwszej instancji nadużył trybu postępowania określonego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie został spełniony kardynalny warunek zastosowania tego trybu , jakim jest przeszkoda w postaci nieposiadania środków technicznych , będących w dyspozycji organu, które uniemożliwiają udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Takim środkiem technicznym oczywiście dostępnym organowi jest kserokopiarka. Zdaniem skarżącego całkowicie błędne jest także stanowisko organu drugiej instancji, według którego kopia dyplomu lub świadectwa dotyczącego kwalifikacji dyrektora szkoły publicznej nie jest informacją publiczną. Skarżący podniósł ,że dokumentu tego używał Wójt Gminy Ż. przy powierzaniu stanowiska dyrektora publicznej szkoły i tego rodzaju dokument używany przez organ w procedurze konkursowej na stanowisko dyrektora szkoły w trybie obsady publicznego stanowiska jest informacją publiczną . Natomiast niezastosowanie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. nie może być przez organ II instancji objaśniane tym, że przedmiot żądania wniosku nie stanowi informacji publicznej. Kwestia tego, czy żądany przedmiot jest informacją publiczną została rozstrzygnięta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28.01.2014 sygn. akt IV SAB/Wr 298/14 , w którym wyraźne stwierdzono, że w konkretnej sprawie wniosek skarżącego powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (s. 5 uzasadnienia wyroku) . Tymczasem organ II instancji wyłączył stosowanie tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającą je argumentacją. Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że nie rozumie zawartego w skardze żądania dotyczącego wyeliminowania decyzji Wójta Gminy Ż., albowiem będącą przedmiotem skargi decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Kolegium uchyliło decyzję pierwszo-instancyjną w całości. Z kolei odnosząc się zarzutu naruszenia art. 60 ust. 2 zd. 1 Konstytucji stosowanego bezpośrednio (art. 8 Konstytucji), Kolegium zwróciło uwagę na to , że art. 8 ust. 2 Konstytucji, w myśl którego przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej. Odesłanie do innych przepisów wskazuje, że pełna realizacja postanowienia Konstytucji możliwa jest dopiero na podstawie ustawy (P. Winczorek, Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Warszawa 2000 r., s. 20), którą w niniejszej sprawie jest ustawa o dostępie do informacji publicznej. Natomiast orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że "zbyt dowolne korzystanie z ogólnych zasad konstytucyjnych, z pominięciem analizy przepisów ustawowych mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, może prowadzić do zarzutu naruszenia kompetencji ustawodawcy". Zasady te nie mogą być bowiem traktowane jako "argument uniwersalny", służący uzasadnieniu stanowisk opartych na poczuciu sprawiedliwości i zasadzie słuszności, bez niezbędnej analizy mających zastosowanie w danej sprawie przepisów prawnych (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2001 r., IV SA 1108/99, OSP 12/2004, poz. 153). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia oceny zasadności wywiedzionej skargi zauważyć należy ,że sprawa będąca przedmiotem osądu ma po raz drugi epilog przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu , który rozpatrzywszy skargę strony na bezczynność Wójta Gminy Ż. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej , wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 298/14, zobowiązał Wójta Gminy Ż. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 24 września 2014 r. na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ocena powyższa , jak i wskazania co do dalszego postępowania organu zostały sformułowane w uzasadnieniu wspomnianego wyżej wyroku , które w tym zakresie ma moc wiążąca , co wynika z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p. p. s. a. Konsekwencją prawną związania oceną prawną - zarówno tego sądu , jak i organu - wyrażoną w prawomocnym wyroku jest to, że stanowisko sądu I instancji , który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu , powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu . Uwzględnienie zatem przez tutejszy Sąd skargi na bezczynność w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji przesądza o tym ,że spełnione zostały zarówno podmiotowe , jak i przedmiotowe przesłanki zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej . W badanej sprawie wnioskodawca domagając się udostępnienia informacji publicznej , w piśmie z dnia 9 maja 2015r. ( k.10) skonkretyzował zakres i formę jej udostępnienia , a mianowicie domagał się kopii dyplomu lub świadectwa potwierdzającego kwalifikacje z zakresu zarządzania oświatą Dyrektora Szkoły Podstawowej w R., D. S.-A. , zawierającego określone dane , a to: 1/ nazwę uczelni i rok ukończenia studiów podyplomowych/kursu kwalifikacyjnego z zakresu organizacji i zarządzania oświatą, 2/ numer albumu/świadectwa, 3/ imię i nazwisko osoby wydającej dokument. Nie ulega wątpliwości, że w procedurze konkursowej na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki , jednym wymagań wobec kandydatów aspirujących na takie stanowisko jest legitymowanie się dokumentami wskazującymi na posiadanie wymaganego wykształcenia , w tym dyplomu ukończenia studiów wyższych lub ukończenia studiów podyplomowych z zakresu zarządzania oświatą , co wynika z §1 ust.2 pkt 4 lit. e rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej ( Dz.U. Nr 60 , poz.373 z późn.zm) . A zatem organ prowadzący publiczną szkołę przy realizacji swoich zadań w postępowaniu konkursowym musiał niewątpliwie posługiwać się dokumentami , o których mowa wyżej. Osią sporu między stronami jest ocena charakteru prawnego dokumentu , którego kserokopii domaga się wnioskodawca . Przy dokonywaniu takiej oceny należy w pierwszej kolejności odwołać się do przepisów ustawy z dnia z dnia 27 lipca 2007r. – Prawo szkolnictwie wyższym ( Dz.U. Nr 164, poz.1365 z późn.zm) , której art.6 ust. 1 pkt 6 stanowi ,że uczelnia ma w szczególności prawo do wydawania dyplomów ukończenia studiów potwierdzających uzyskanie tytułu zawodowego , świadectw ukończenia studiów podyplomowych (...). Z kolei art. 167 ust.1 powołanej wyżej ustawy przewiduje, że absolwenci studiów otrzymują uczelniane dyplomy ukończenia studiów, potwierdzające uzyskanie odpowiedniego tytułu zawodowego i suplementy do dyplomów. Absolwenci studiów podyplomowych i kursów dokształcających otrzymują świadectwa ukończenia tych studiów lub kursów. Natomiast – jak wynika z ust.3 pkt 2 tegoż przepisu- minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia warunki wydawania i niezbędne elementy dyplomów, w tym dyplomów wspólnych i świadectw studiów podyplomowych, biorąc pod uwagę poziomy i formę kształcenia oraz rodzaje tytułów zawodowych. Ta delegacja ustawowa została zrealizowana przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w rozporządzeniu z dnia 1 września 2011r. w sprawie tytułów zawodowych nadawanych absolwentom studiów, warunków wydawania oraz niezbędnych elementów dyplomów ukończenia studiów i świadectw ukończenia studiów podyplomowych oraz wzoru suplementu do dyplomu ( Dz.U. z 2011r. Nr 196, poz.1167) , które określa m.in. warunki wydawania i niezbędne elementy świadectwa ukończenia studiów podyplomowych, potwierdzającego kwalifikacje podyplomowe, wydawanego po uzyskaniu określonych efektów kształcenia na studiach podyplomowych ( § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia ). Warunki wydania świadectwa ukończenia studiów podyplomowych szczegółowo określa § 6 tegoż rozporządzenia ,zaś jego § 8 wskazuje jakie niezbędne elementy zawiera świadectwo ukończenia studiów podyplomowych. Są nimi takie dane jak: 1) godło uczelni umieszczone w widocznym miejscu oraz informacja o treści: "Wydane w Rzeczypospolitej Polskiej"; 2) nazwę: "świadectwo ukończenia studiów podyplomowych"; 3) nazwę uczelni lub jednostki organizacyjnej prowadzącej studia podyplomowe; 4) nazwę podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni; 5) informacje dotyczące posiadacza świadectwa: a) imię lub imiona i nazwisko, b) datę i miejsce urodzenia; 6) informacje dotyczące studiów podyplomowych, w tym: zakres, liczbę semestrów, wynik studiów podyplomowych; 7) pieczątki imienne i podpisy kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej oraz rektora lub kierownika jednostki organizacyjnej prowadzącej studia podyplomowe; 8) pieczęć urzędową uczelni; 9) miejscowość i datę wydania świadectwa; 10) wykaz przedmiotów wraz z liczbą godzin zajęć teoretycznych, zajęć praktycznych oraz liczbą punktów ECTS. Na podstawie powyższej regulacji przyjąć należy ,że dyplom lub świadectwo ukończenia studiów podyplomowych jest niewątpliwie dokumentem potwierdzającym posiadanie stosownych kwalifikacji w określonym zakresie. Wprawdzie w wyniku nowelizacji z dniem 1 października 2011r. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (zob. ustawa z dnia 18 marca 2011r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym , ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz zmianie niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 84, poz. 455 ) dokonano między innymi zmian w zakresie uregulowania dotyczącego dyplomu ukończenia studiów wyższych poprzez odstąpienie od określenia tego dyplomu mianem " państwowy" i zastąpiono go określeniem " uczelniany" , to jednak dokument ten nadal pozostaje dokumentem państwowym , urzędowo potwierdzającym posiadanie wyższego wykształcenia oraz stosownych kwalifikacji zawodowych (zob. J. Mrożek , Charakter prawny dyplomu ukończenia studiów wyższych w świetle nowelizacji art.167 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym , Acta Universitatis Wratislaviensis No 3656 Prawo CCCXVIII, Wrocław 2015, s. 167). Podobny charakter – w ocenie Sądu - należy przypisać dyplomowi lub świadectwu ukończenia studiów podyplomowych. Według organu II instancji kserokopia dyplomu , której żądał skarżący nie stanowi informacji publicznej , albowiem nie jest nią "nośnik informacji w formie papierowego dokumentu prywatnego" ( s.4 uzasadnienia decyzji). Przepisy procedury administracyjnej nie zawierają w swej treści odwołania do pojęcia dokumentu prywatnego . Wobec tego warto przywołać treść art.245 k.p.c. , wedle którego dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba , która go podpisała , złożyła oświadczenie zawarte w tym dokumencie. Na tle tego przepisu wszystkie dokumenty prywatne utożsamia się z dokumentami , które nie zostały sporządzone przez władze publiczne ( podmioty publiczne) . Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 października 2000r. sygn. I CKN 804/98 (LEX nr 50890) , zgodnie z którym dokumentem prywatnym jest każde pismo będące dokumentem , o ile nie jest ono dokumentem urzędowym ( art.245 k.p.c.) . Nie wiąże się z nim domniemanie prawne ,że jego treść przedstawia rzeczywisty stan rzeczy. Podobna definicja dokumentu prywatnego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej sprowadzałaby się do stwierdzenia, że jest to dokument, który pochodzi od osób prywatnych ( zob. M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s.137). Zauważyć jednak należy, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie posługuje się pojęciem dokumentu prywatnego , jakkolwiek w orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie budzi wątpliwości, że dokumenty prywatne jako takie , nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy (zob. wyrok NSA z 11 maja 2006r. sygn. II OSK 812/05 LEX nr 236465) . Jednym z nielicznych pojęć zdefiniowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej jest dookreślenie terminu " dokument urzędowy" w przepisie art.6 ust.2 tej ustawy , zgodnie z którym dokumentem tym jest treść oświadczenia woli i wiedzy , utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji , skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy . W ślad za M. Jabłońskim powtórzyć należy, że " wprowadzenie tej definicji było zabiegiem celowym nakierowanym na objęcie zakresem pojęcia " dokument urzędowy" jak najszerszej kategorii danych (...) przy jednoczesnym oddzieleniu jej od innych dokumentów , które mogą funkcjonować w przestrzeni prawnej lub jeszcze szerzej działalności organów ( podmiotów) zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej (...). (zob. M. Jabłoński , Udostępnianie informacji publicznej w formie wglądu do dokumentu , Wrocław 2013, s. 151) . Według założenia ustawodawcy wszystkie elementy , o których mowa w art.6 ust.2 u.d.i.p. , muszą wystąpić łącznie , co w konsekwencji pozwalałoby na zakwalifikowanie danego dokumentu do kategorii dokumentu urzędowego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej . A zatem na gruncie tej ustawy mamy do czynienia z autonomicznym pojęciem dokumentu urzędowego , które pozwala na identyfikację danego dokumentu dla potrzeby realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej. Warto też zauważyć, że zawarte w art.6 ust.2 u.d.i.p. odesłanie do pojęcia funkcjonariusza w rozumieniu kodeksu karnego jako twórcy dokumentu urzędowego jest równoznaczne z przyjęciem założenia, że wszystkie dokumenty podpisane przez osoby wskazane w art. 115 § 13 k.k. , stanowią dokumenty urzędowe podlegające udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej . Przy czym nie ulega wątpliwości, że oświadczenie woli i wiedzy funkcjonariusza publicznego musi nastąpić na powszechnie stosowany nośniku informacji. Dokonując zatem identyfikacji dokumentu, jakim jest dyplom (świadectwo) ukończenia studiów podyplomowych , którego kserokopii domaga się skarżący , w aspekcie jego wymogów formalnych, wymienionych w § 8 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w rozporządzeniu z dnia 1 września 2011 r. w sprawie tytułów zawodowych nadawanych absolwentom studiów, warunków wydawania oraz niezbędnych elementów dyplomów ukończenia studiów i świadectw ukończenia studiów podyplomowych , stwierdzić należy ,że obowiązkowe , niezbędne elementy jego treści pozwalają na zakwalifikowanie tego dokumentu do kategorii dokumentu urzędowego w rozumieniu art.6 ust.2 u.d.i.p. , albowiem spełnia on, co do zasady , wszystkie zdefiniowane w tym przepisie ustawowe przesłanki. Przypisanie dyplomowi ( świadectwu ) ukończenia studiów podyplomowych waloru dokumentu urzędowego ma wpływ na katalog uprawnień, jakie przysługują podmiotowi informacyjnie zainteresowanemu. Przepis art.3 ust.1 pkt 2 u.d.i.p. przewiduje ,że prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do wglądu do dokumentu urzędowego . Prawo wglądu do dokumentu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ma dość szerokie znaczenie i nie ogranicza się do możliwości samego zapoznania się z treścią dokumentu. Trzeba tutaj przywołać art.12 ust.2 u.d.i.p. , w którym ustawodawca zobowiązuje podmiot udostępniający informację publiczną do zapewnienia możliwości : 1/ kopiowania informacji albo sporządzania jej wydruku lub 2/ przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni , powszechnie stosowany nośnik. Wprowadzone w tym przepisie obowiązki podmiotu zobowiązanego z jednej strony definiują określone czynności techniczne, a z drugiej strony stanowią dla podmiotu informacyjnie zainteresowanego gwarancję realizacji prawa do zapoznania się z informacją publiczną w inny sposób niż wgląd ma miejscu w siedzibie zobowiązanego. W związku z tym podmiot uprawniony w ramach wglądu do dokumentów urzędowych, o którym mowa w art. 3 ust.1 pkt u.d.i.p. ma prawo do: 1/ przeglądania dokumentu urzędowego, 2/ sporządzania z niego notatek, 3/ żądania sporządzenia kopii takiego dokumentu za pośrednictwem dostępnych środków technicznych, 4/ żądania sporządzenia jego wydruku, jeżeli istnieje w wersji elektronicznej, 5/ przeniesienia takiego dokumentu na inny niż istniejący w chwili wystąpienia z żądaniem nośnik informacji (tzw. przekształcenie informacji), 6/ żądania przesłania dokumentu niezależnie od jego formy na wskazany adres ( zob. M. Jabłoński , Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym , Wrocław 2009, s. 133 ). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany nie jest uprawniony do odmowy wykonania tych obowiązków, a jedynie może skorzystać z trybu przewidzianego w art.14 ust.2 u.d.i.p. , na podstawie którego wskaże wnioskodawcy za pomocą pisma informacyjnego inne niż opisane we wniosku sposób lub formę udostępnienia informacji publicznej. Tryb o którym mowa wyżej może być stosowany jako podstawa do innego udostępnienia informacji wyłącznie z przyczyn technicznych . W związku z tym obliguje to podmiot zobowiązany do powiadomienia wnioskodawcy o tym ,że nie dysponuje odpowiednimi środkami technicznymi, z jednoczesnym wskazaniem sposobu i formy , w jakiej informacja może być udostępniona. Ma zatem rację skarżący , kiedy zarzuca naruszenie zastosowania trybu , o którym mowa w art.14 u.d.i.p. , bez równoczesnego wykazania przez organ braku dysponowania przez niego odpowiednimi środkami technicznymi , umożliwiającym załatwienie wniosku w formie satysfakcjonującej wnioskodawcę. Podkreślić w tym miejscu należy , że to podmiot zainteresowany informacyjnie powinien wskazać formę udostępnienia informacji publicznej . Przez formę udzielenia informacji publicznej należy rozumieć postać , w jakiej wnioskodawca oczekuje jej pozyskania , a więc może to być kopia ( kserokopia) dokumentu lub zapis na elektronicznym nośniku informacji. Przy czym identyfikacja informacji publicznej musi odbywać się w oderwaniu od charakteru nośnika tej informacji. W sytuacji , gdy wnioskodawca nie precyzuje , w jakiej formie domaga się udostępnienia informacji publicznej , to dysponent tej informacji powinien wskazać formę jej udostępnienia. Nie jest więc możliwie narzucenie podmiotowi wnioskującemu o udzielenie informacji publicznej formy realizacji jego prawa do tej informacji . Oznacza to ,że podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku ,jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w formie i sposób żądany we wniosku. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej związany jest sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go modyfikować bez zgody wnioskodawcy . Każdy bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony w odpowiedni sposób , a mianowicie przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem albo odmowę jej udzielenia. Każdorazowo bowiem podmiot zobowiązany powinien redefiniować zakres wglądu do dokumentu urzędowego ze względu na konieczność uwzględnienia przesłanek wskazanych w art. 5 u.d.i.p. W analizowanej sprawie wnioskodawca , żądając informacji publicznej skonkretyzował zakres i formę jej udostępnienia , domagając się - w formie kserokopii - dokumentu , jakim jest dyplom lub świadectwo potwierdzające kwalifikacje z zakresu zarządzania oświatą Dyrektora Szkoły Podstawowej w R. ( pismo wnioskodawcy z 9 maja 2015r. k.10) . Z treści wniosku jednoznacznie wynika, że dotyczył on kserokopii żądanego dokumentu w formie częściowo zanonimizowanej , ograniczonej tylko do niektórych danych z niego wynikających . Z przyczyn , o których była mowa na wstępie powyższych rozważań, a w szczególności jeżeli dyplom (świadectwo ) ukończenia studiów podyplomowych zawiera między innymi takie niezbędne elementy , jak : pieczątki imienne i podpisy kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej oraz rektora lub kierownika jednostki organizacyjnej prowadzącej studia podyplomowe, jak również zawiera pieczęć urzędową uczelni, to dokument , którego kserokopii domaga się wnioskodawca nie ma waloru dokumentu prywatnego, lecz jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art.6 ust.2 u.d.i.p. Tym bardziej, że ma rację skarżący, kiedy wywodzi, że organ używał tego dokumentu przy załatwianiu sprawy publicznej, jaką jest powołanie na stanowisko dyrektora szkoły publicznej. Wnioskodawca ma wówczas dostęp ( przy zachowaniu ograniczeń zawartych w art.5 u.d.i.p.) nie tylko do treści , ale również postaci takiego dokumentu , co wynika z art. 6 ust.4 lit. a u.d.i.p. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 sierpnia 2014r. sygn. II SAB/Łd 88/14 LEX nr 1511188, wedle którego dokumenty związane z zajmowanym przez funkcjonariusza publicznego stanowiskiem lub pełnioną funkcją, a w szczególności dokumenty wskazujące na poziom jego kompetencji (kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i to nie tylko w zakresie samej treści owej informacji, ale także jej formy. Przez to - że świadectwo kompetencji funkcjonariusza, wskazujące na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej zostało przedłożone przez owego funkcjonariusza w organie tej władzy, w czasie kiedy jeszcze aplikował o określoną funkcję publiczną, bądź już w okresie pełnienia tej funkcji - utraciło ono walor dokumentu prywatnego i uległo przekształceniu w źródło informacji publicznej na temat kompetencji osoby, sprawującej funkcję publiczną, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 d u.d.i.p. Odnosząc powyższe do realiów badanej sprawy zauważyć należy, że przedmiotem żądania jest informacja prosta, która dotyczy kserokopii dyplomu (świadectwa) stwierdzającego przygotowanie zawodowe konkretnej osoby do wykonywania samodzielnych funkcji w oświacie. W świetle poczynionych powyżej rozważań błędne jest przekonanie organu, według którego wspomniany dyplom ukończenia studiów podyplomowych , potwierdzający kwalifikacje zawodowe osoby wykonującej zadania publiczne stanowi dokument prywatny , określa on bowiem jedynie dane nośnika takiej informacji w postaci konkretnego świadectwa kwalifikacji. Przypomnieć w tym miejscu wypada ,że prawo do informacji publicznej obejmuje zarówno prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i osób pełniących funkcje publiczne (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Konfrontując powyższe z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. należy - w ślad za ugruntowanym już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem - stwierdzić , że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, w tym do osób pełniących funkcje publiczne. Są to zarówno dokumenty wytworzone przez organy administracji, jak i te, których organ używa, nawet jeśli nie pochodzą one wprost od organów administracji. Tym bardziej ,że art.61 ust.2 Konstytucji RP znacznie szerzej niż ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje, że prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów , a więc nie ogranicza się wyłącznie do wglądu do dokumentów urzędowych znajdujących się w posiadaniu adresatów żądania . Z kolei odnosząc się powołanych przez organ w uzasadnieniu decyzji ostatecznej orzeczeń sądów administracyjnych ,stwierdzić należy , że wskazane orzeczenia wydane zostały w oparciu o stany faktyczne odmienne od istniejącego w przedmiotowej sprawie. W szczególności dotyczyły one dostępu do akt postępowania administracyjnego ( sygn. akt II GSK 459/07 , I OPS 7/13) ) , dostępu do kopii skarg na działalność organu ( sygn. akt I OSK 281/11) lub korespondencji kierowanej do organu , wszczynającej postępowanie administracyjne ( sygn. akt II SAB/Gd 92/12 ). Natomiast nie dotyczyły one osób już wykonujących zadania publiczne, wobec tego nie mogą one stanowić ilustracji tego, jak ocenić zasadność niniejszej skargi. Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy ,że skoro żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej , to korelatem uprawnienia domagania się takiej informacji jest obowiązek jej udostępnienia przez dysponenta takiej informacji lub wydania przez niego decyzji odmownej , wyłącznie w formie przewidzianej w art. 16 ust.1 u.d.i.p. Stwierdzenie powyższego oznacza , obie wydane w sprawie decyzje naruszają w stopniu istotnym przepisy art. 16 ust.1 i art. 14 ust.2 u.d.i.p. , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do wyeliminowania ich z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.