II FSK 828/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 630/15 w sprawie ze skargi W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 6 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie kwotę 7 200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 630/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: "WSA") oddalił skargę W. [...] sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: "SKO") z dnia 6 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że Spółka złożyła w dniu 2 lutego 2015 r. do Urzędu Gminy G. deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2015. W deklaracji wykazała grunty i budynki o pow. 868,66 m² jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty o pow. 92.120,34 m² i budynki o pow. 5.569,46 m² jako pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego oraz budowle o wartości 1.226.240,29 zł. Zastosowanie do części gruntów i budynków stawki jak od budynków pozostałych, nastąpiło w związku z zawarciem w dniu 15 października 2014 r. umowy użyczenia pomiędzy Spółką a Fundacją [...] (dalej: "Fundacja"). Zdaniem Spółki, w związku z faktem zmiany użytkownika części jej gruntów, który ponadto zajął faktycznie przedmiotowy grunt i budynki na prowadzenie nieodpłatnej działalności statutowej, do jej nieruchomości zastosowanie winien mieć art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849, ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Decyzją z dnia 27 marca 2015 r. Wójt Gminy G. (dalej: "organ I instancji") określił Spółce wysokość podatku od nieruchomości na 2015 r. w kwocie 230.826 zł, przyjmując do opodatkowania całość gruntów i budynków Spółki według stawki jak od związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki co do zwolnienia z opodatkowania nieruchomości położonej w W. przy ul. N. Wskazał, że sporne obiekty nie były i nie są zajęte na działalność statutową organizacji pożytku publicznego i nie mogą podlegać zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją z dnia 6 sierpnia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Fundacja - dzierżawca przedmiotowej nieruchomości położonej w W., dopiero od dnia 19 marca 2015 r. ma przyznany status organizacji pożytku publicznego. Zatem przez pierwszy kwartał 2015 r. brak byłoby podstaw do uznania, że sporne nieruchomości zajęte były na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Niemniej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że wyżej wymieniona nieruchomość była faktycznie zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez dzierżawcę przedmiotowej nieruchomości – Fundację. W wyniku przeprowadzenia oględzin nieruchomości należących do Spółki nie stwierdzono żadnej aktywności wskazującej na faktyczne ich zajęcie na jakąkolwiek działalność – w budynkach Spółki o pow. 5.569,46 m² (powierzchnia pomniejszona o hangar i budynek konferencyjny). W budynku głównym prowadzony był remont, w sali bankietowej zostały zgromadzone przedmioty z remontowanych pomieszczeń. Remontowane było także piętro hotelu. Na ogrodzeniu jedynie wisiały fotografie ludzi a przy nich afisz informujący o adresie internetowym oraz nazwie Fundacji. Pozostała część ośrodka znajdowała się w takim samym stanie, jak w dniu 7 stycznia 2015 r. -przeprowadzania oględzin na potrzeby prowadzonego postępowania w sprawie wymiaru za 2014 r. SKO wskazało na pismo Fundacji z dnia 26 stycznia 2015r. i podało, że Fundacja jedynie podjęła (nieokreślone) działania mające na celu organizację imprez, które odbędą się w dniach 16 - 21 lutego 2015 r. oraz 22 marca 2015 r. Wyjaśnienia Fundacji organ ocenił jako niewystarczające do dokonania oceny, że w trakcie prowadzonego postępowania Spółka przedstawiła jakikolwiek dowód potwierdzający faktyczne zajęcie przez Fundację przedmiotowej nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Przeprowadzane przez Fundację imprezy nie pozwalają na uznanie faktycznego zajęcia spornych gruntów, budynków na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności organizacji pożytku publicznego. SKO na podstawie odpisów KRS zwróciło uwagę, że Prezes Fundacji jest jednym ze wspólników Spółki, co SKO powiązało podnosząc, że wizyty M. G. w ośrodku mogły mieć także związek z funkcjonowaniem Spółki. Czynnikiem decydującym o zajęciu nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego jest kryterium jej faktycznego wykorzystywania do prowadzonej działalności, co winno być wykazane w każdym przypadku konkretnych czynności z zakresu działalności statutowej Fundacji. Fundacja tego nie uczyniła, a ustaleń w tym zakresie nie zmieniły również zeznania przesłuchiwanych w toku prowadzonego postępowania świadków, którzy de facto zeznali, że wprawdzie widzieli wystawę w sali restauracyjnej (według zeznań jednego ze świadków: nie widziała osób oglądających tę wystawę, nie widziała ogłoszeń dotyczących możliwości zobaczenia tej wystawy (...) nie widziała miejscowych osób oglądających wystawę), jednakże poza tym w przedmiotowych budynkach nie działy się żadne inne czynności świadczące o faktycznym ich zajęciu na działalność Fundacji. W skardze złożonej do WSA Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz zwrot poniesionych kosztów sądowych. Zarzuciła SKO dokonanie błędnej wykładni art. 6 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 9 pkt 2 i art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. i nie zgodziła się z wysokością wyliczonego podatku. W odpowiedzi na skargę SKO, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że Fundacja nie jest właścicielem nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość nie jest przedmiotem dzierżawy, najmu. W aktach administracyjnych znajduje się umowa użyczenia, która została sporządzona w dniu 15 października 2014 r. pomiędzy Spółką a Fundacją, ale nie określa ona przedmiotu umowy. Wskazuje natomiast powierzchnię gruntów i budynków rzekomo przekazanych w użyczenie. Porównując poszczególne zapisy analizowanej umowy WSA zwrócił uwagę na ich wewnętrzną sprzeczność. W § 1 tej umowy jest mowa o przekazaniu części nieruchomości na cele statutowe. Natomiast w § 4 określono, że biorący w użyczenie zobowiązuje się używać przedmiot użyczenia zgodnie z przeznaczeniem. W aktach podatkowych znajduje się również statut Fundacji. Z jej treści wynika, że celem Fundacji jest wspieranie działalności twórczej i artystycznej. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że przedmiotowa nieruchomość jest klasycznym ośrodkiem wczasowym, z bazą noclegową i wypoczynkową. Z protokołu oględzin, który został dokonany w dniu 7 stycznia 2015 r. wynikało, że obiekt był nieczynny. Przedstawiony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że będąca przedmiotem umowy "użyczenia" część nieruchomości jest zajęta na cele statutowe Fundacji. Zajęcie musi być faktyczne a nie pozorne. Podmiot nie będzie korzystał ze zwolnienia w sytuacji, kiedy np. z zapisów umowy dzierżawy czy najmu wynika, iż organizacja pożytku publicznego prowadzi nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego, lecz w rzeczywistości takiej działalności nie prowadzi (nie ma faktycznego zajęcia). Z przedmiotowego zwolnienia nie będzie można także skorzystać, jeżeli dana nieruchomość będzie oprócz zajęcia na nieodpłatną działalność organizacji pożytku publicznego, zajęta również na działalność gospodarczą. W tej sytuacji podmiot nie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego, bowiem nieruchomość jest zajęta także na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko na nieodpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego. Bardzo ważnym elementem konstrukcji przedmiotowego zwolnienia jest jej nieodpłatny charakter. Biorąc pod uwagę powyższe zwolnienie od podatku od nieruchomości lub ich części zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ma charakter zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego. Jednym z kryteriów przyznania zwolnienia jest status organizacji pożytku publicznego. W przypadku utraty statusu organizacja pożytku publicznego traci prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Uwzględniając konstrukcję podatku od nieruchomości należy odnieść się do spornej w tej sprawie kwestii warunków zastosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem zwolnione od podatku są nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Wykracza poza ramy tej sprawy żądanie Spółki, że przysługuje jej zwolnienie przedmiotowe na podstawie § 1 ust. 1 lit. b) uchwały nr [...] Rady Gminy G. z dnia 26 października 2012 r. w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości, które zostało oparte o art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Według Spółki ta część nieruchomości, która jest przedmiotem umowy użyczenia jest zajęta na działalność kulturalną. Należy wskazać, że cała przedmiotowa nieruchomość jest w posiadaniu Spółki i jest związana z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Tej okoliczności nie zmienia przedmiotowa umowa użyczenia. W dalszym ciągu nieruchomość stanowi bazę noclegową, turystyczną i rekreacyjną. Nie może zmienić tej oceny możliwość zorganizowania na terenie ośrodka imprezy o charakterze kulturalnym. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Naruszenie prawa materialnego było wynikiem mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne oddalenie skargi; - art. 21 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), poprzez ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości niezgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, co stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy I i II instancji powołanego przepisu; II. naruszenie przepisów postępowania: - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie. Naruszenie przepisu polegało na tym, że WSA zaakceptował ustalony stan faktyczny w sprawie przez błędne uznanie, że całość gruntów i budynków, których właścicielem jest Spółka, jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, że podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jedynie ta część gruntów i budynków, która została zgłoszona w deklaracji na podatek od nieruchomości jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy Spółka wykazała, że nie korzysta z części nieruchomości i budynków oddanych do używania Fundacji na podstawie umowy użyczenia. Błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy było wynikiem naruszenia art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. Istotny wpływ naruszenia przez organy obu instancji wymienionych przepisów na wynik sprawy polegał na błędnym ustaleniu, że cała zabudowana nieruchomość stanowiąca własność Spółki była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Spółkę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany wskazanymi w niej podstawami kasacyjnymi. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez sąd drugiej instancji. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r., II FSK 2065/17, opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.go.pl). Innymi słowy, w postępowaniu kasacyjnym kluczowe znaczenie mają zarzuty sformułowane w ramach podstaw kasacyjnych - zasadność skargi kasacyjnej jest bowiem przełożeniem zasadności podniesionych w niej zarzutów, która ma być wykazana przez właściwe uzasadnienie (wyrok NSA z dnia 21 maja 2010 r., II FSK 153/09, opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Działając w tak zakreślonych granicach sprawy NSA uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Bezpodstawny był zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisu Spółka upatrywała w tym, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zaakceptował ustalony stan faktyczny w sprawie poprzez błędne uznanie, że całość gruntów i budynków, których właścicielem jest Spółka, jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, że podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jedynie ta część gruntów i budynków, która została zgłoszona w deklaracji na podatek od nieruchomości jako związane prowadzeniem działalności gospodarczej" (s. 2 skargi kasacyjnej). Spółka zmierzała więc do podważenia w ten sposób ustaleń faktycznych przyjętych przez WSA za podstawę rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sformułowany i uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. musiał być uznany za nieskuteczny, skoro w zaskarżonym wyroku wskazano, jaki stan faktyczny sprawy został przez WSA przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia i dlaczego. Tymczasem, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (opublikowana w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), przepis art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Stąd w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że ustalenia stanu faktycznego, czyli ocenę prawidłowości przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, nie można natomiast tego czynić powołując się jedynie na art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., II FSK 781/09, opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do podważenia przyjętego za podstawę wyrokowania przez WSA stanu faktycznego Spółka zmierzała także w pkt I.2 skargi kasacyjnej, formułując w nim prawidłowo zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Jednak i ten zarzut nie mógł być uznany za zasadny. Naruszenia powołanych przepisów Spółka upatrywała w tym, że błędnie – jej zdaniem – WSA uznał za udowodnione, że cała zabudowana nieruchomość stanowiąca własność Spółki była związana z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo uznał, że organy podatkowe wywiązały się z obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.), że materiał dowodowy zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 o.p.), a ocena czy istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały udowodnione, została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 o.p.). Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., zwalnia się od danego podatku nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Prowadzenie działalności pożytku publicznego reguluje ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. nr 234, poz. 1536, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie. Wykładnia powyższej regulacji art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, że aby można było mówić o zaistnieniu zwolnienia z podatku od nieruchomości, musi zostać wykazane faktyczne zajęcie nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. W rozpatrywanej sprawie, nie zostało wykazane faktyczne zajęcie nieruchomości lub ich części na prowadzenie przez Fundację nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Słusznie bowiem przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że Fundacja nie jest właścicielem nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość nie jest przedmiotem dzierżawy, najmu. W aktach administracyjnych znajduje się umowa użyczenia, która została sporządzona 15 października 2014 r. pomiędzy Spółką a Fundacją. Umowa ta nie określa przedmiotu umowy. Wskazuje zaś powierzchnię gruntów i budynków "jakoby" przekazanych w użyczenie. Zasadnie podkreśla WSA, że porównując poszczególne zapisy analizowanej umowy, należy zwrócić uwagę na ich wewnętrzną sprzeczność. W § 1 tej umowy jest mowa o przekazaniu części nieruchomości na cele statutowe. Natomiast w § 4 określono, że biorący w użyczenie zobowiązuje się używać przedmiot użyczenia zgodnie z przeznaczeniem. W aktach podatkowych znajduje się również statut Fundacji. Z jej treści wynika, że jej celem jest wspieranie działalności twórczej i artystycznej. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że przedmiotowa nieruchomość jest klasycznym ośrodkiem wczasowym, z bazą noclegową i wypoczynkową (akta adm. k. 25 - 43). Z protokołu oględzin, które zostały dokonane w dniu 7 stycznia 2015 r. wynikało, że obiekt był nieczynny (akta adm. k. 9 -10). Wyżej opisany stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że będąca przedmiotem umowy "użyczenia" część nieruchomości jest zajęta na cele statutowe Fundacji. Tym samym stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., nie może korzystać ze zwalniania się od danego podatku nieruchomości. Mając na uwadze powyższe wywody, za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 21 § 1 o.p., poprzez ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości niezgodnie z danymi zawartymi w deklaracji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).