IV SAB/Wa 147/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Komisariatu Policji [...] w sprawie zakłócania ciszy nocnej postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 18 lutego 2015 r. A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Komisariatu Policji [...] w sprawie zakłócania ciszy nocnej. Skarżąca zarzuciła, że Komendant Komisariatu Policji [...], pomimo jej wielokrotnych zgłoszeń, nie podejmuje działań i nie kara mandatami nieznanych osób, które zakłócają jej spokój w domu, także w czasie ciszy nocnej. Stwierdziła, że jest dręczona przez nieznanych sprawców i jest ofiarą tortur zorganizowanej grupy sadystycznych psychopatów, która posługuje się nowoczesną technologią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zakres skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zatem zaskarżenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. W niniejszej sprawie A. W. zarzuca Komendantowi Komisariatu Policji [...] przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zakłócania ciszy nocnej. W sprawie nie mamy więc do czynienia z istnieniem ustawowego obowiązku organu administracji do dokonania określonej czynności. Zaskarżone w rozpoznawanej sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania nie mieści się w kategorii aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej ustawy, których zaniechanie podlega skardze na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, a zatem nie może być przedmiotem kontroli tegoż sądu. Z tego powodu powyższa skarga nie przysługuje na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, bowiem zakres skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy, w świetle których zaskarżenie przewlekłego prowadzenia postępowania jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, LEX nr 552736). Wyjaśnić również należy, że zakłócanie krzykiem spokoju i spoczynku nocnego jest czynem opisanym w art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń. Postępowanie w sprawach o wykroczenia toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Zgodnie z art. 9 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, w sprawach o wykroczenia w pierwszej instancji orzeka sąd rejonowy, z zastrzeżeniem spraw określonych w art. 10. Należy nadmienić, że wskazana ustawa przewiduje także środki chroniące osoby składające zawiadomienia o popełnieniu wykroczeń przed bezprawnym zaniechaniem właściwych organów (zob. art. 56a). Znęcanie się jest z kolei czynem penalizowanym przez art. 207 § 1 Kodeksu karnego. Postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów toczy się według przepisów Kodeksu postępowania karnego. Stosownie do treści art. 24 § 1 kpk zasadniczo w sprawach karnych właściwy w pierwszej instancji jest sąd rejonowy. Sprawa ze skargi A. W., która zarzuca Komendantowi Komisariatu Policji niepodjęcie czynności w sprawie zakłócania ciszy nocnej (w tym nieukaranie mandatami) wobec osób mających zakłócać spokój skarżącej i mających dopuszczać się względem niej tortur i dręczenia, nie należy zatem do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.