I SA/Gl 1325/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , Burmistrz Gminy i Miasta C., działając m.in. na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm., dalej "u.p.e.a."), uznał za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez A S.A. w K. (dalej "spółka", "skarżąca") do tytułów wykonawczych nr: [...] , przekazane za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S.. Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie. Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 34 § 1a i art. 34 § 2 u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia spółki na powyższe postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i uznało za niedopuszczalny zarzut wykonania dochodzonego obowiązku zgłoszony przez spółkę w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. w oparciu o wystawione przez Burmistrza Miasta C. ww. tytuły wykonawcze. Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. W dniu 9 października 2015 r. (data nadania) spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 34 § 1a u.p.e.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie postanowienia w całości, "względnie o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem prawnym, czy przepis art. 3 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie w jakim wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 w związku z art. 34 § 1 u.p.e.a. jest zgodny z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r." Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił przebieg postępowania oraz argumentację zmierzającą do wykazania, że zaskarżone postępowanie jest wadliwe i powinno zostać wycofane z obiegu prawnego. Nadto pełnomocnik skarżącej zaakcentował, że w świetle zmienionego od 15 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób nieuzasadniony zamknięto zobowiązanemu drogę sądową do poddana ocenie stanowiska wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 w związku z art. 34 § 1 u.p.e.a. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że istota problemu sprowadza się w niniejszej sprawie do kwestii dopuszczalności skargi, a ściślej, czy zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów administracji, które podlegają zaskarżeniu. Jedną bowiem z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest, co należy podkreślić, zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "ppsa"). Z punktu widzenia omawianej sprawy istotny jest pkt 3 tego artykułu, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis w powyższym brzmieniu został wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej "ustawa zmieniająca"). W art. 2 tej ustawy zawarto uregulowanie, z którego wynika, że art. 3 § 2 pkt 3 ppsa do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy zmieniającej, ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ustawa ta została ogłoszona w dniu 14 maja 2015 r. i weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Z przytoczonych przepisów wynika, że do postępowań wszczętych od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje przepis art. 3 § 2 pkt 3 ppsa w nowym brzmieniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie zaś z nowym brzmieniem art. 3 § 2 pkt 3 ppsa wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wobec tego zaskarżone postanowienie nie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego. Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika skarżącej spółki o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym, jest więc powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności lub legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę w danej sprawie. W rozpoznawanej sprawie Sąd takich wątpliwości nie powziął. Na marginesie Sąd wskazuje, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt zamieszczenia przez Kolegium błędnego pouczenia o przysługującym stronie prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia nie tworzy uprawnienia do jego zaskarżenia i tym samym nie powoduje, że strona może skorzystać ze środka zaskarżenia nieprzewidzianego przepisami prawa (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1655/13). O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 518/09, Lex nr 503980). Mając na uwadze powyższe skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.