I FSK 547/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1976/15 w sprawie ze skargi T. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami: 1.1. Skarga kasacyjna Ministra Finansów dotyczy wyroku z 8 grudnia 2015 r., w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: ustawa p.p.s.a) uchylił zaskarżoną przez T. S. (skarżący) interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd podał, że we wniosku o interpretację, uzupełnionym pismem z 25 maja 2015 r, skarżący podał, że jako osoba prywatna przekazał ze swojego majątku osobistego w drodze darowizny (czynności nieodpłatnej) na rzecz swojej małżonki, również jako osoby prywatnej do jej majątku osobistego, wartość niematerialną i prawną w postaci zgłoszonego do ochrony znaku towarowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który jest znakiem słowno - graficznym. Między małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa. Darowany znak towarowy należał do majątku odrębnego darczyńcy (darczyńca był jego 100% właścicielem). Wskazany znak towarowy mimo, że skarżący ma zarejestrowaną działalność gospodarczą (jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą) stanowił jego majątek prywatny - osobisty. Składnik ten nie był w przeszłości wykorzystywany przez darczyńcę na potrzeby jego działalności gospodarczej (nie był wprowadzony ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej, nie były w stosunku do niego dokonywane odpisy amortyzacyjne). Skarżący jest podatnikiem VAT, nie korzystał jednak nigdy z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z posiadaniem przedmiotowego znaku słowno- graficznego. 1.2. W uzupełnieniu skarżący podał, że nabył przedmiotowy znak towarowy jako osoba prywatna w 2013 roku do swojego majątku prywatnego w celu posiadania w swoim majątku prywatnym. Nabycie nie służyło celom działalności gospodarczej. W całym okresie posiadania przedmiotowy znak stanowił jego majątek osobisty i nie był w inny sposób wykorzystywany. Przekazanie znaku towarowego na rzecz małżonki, prowadzącej działalność gospodarczą, miało miejsce w grudniu 2014 r. i nastąpiło w formie darowizny z majątku prywatnego skarżącego do majątku prywatnego jego małżonki. W przyszłości małżonka skarżącego zamierza przedmiotowy znak towarowy wprowadzić ze swojego majątku prywatnego do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Cel przekazania - prywatny tj. rozporządzenie majątkiem prywatnym pomiędzy małżonkami. W całym okresie posiadania przedmiotowy znak stanowił majątek prywatny skarżącego. Rozporządzanie przedmiotowym znakiem towarowym jako majątkiem prywatnym nie było dokonane w ramach działalności gospodarczej - tym samym przekazanie nie mogło stanowić użycia przedmiotowego znaku do celów związanych z działalnością gospodarczą skarżącego. 1.3. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżący zadał pytanie: Czy przekazanie na rzecz małżonki w formie darowizny przez Wnioskodawcę z jego majątku osobistego/majątku prywatnego ww. znaku towarowego (prawa do zarejestrowanego znaku towarowego) jest czynnością opodatkowaną podatkiem do towarów i usług w myśl ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT)? 1.4. Zdaniem skarżącego przedmiotowa darowizna znaku towarowego nie podlega opodatkowaniu VAT jako dokonana poza działalnością gospodarczą. Podkreślił, że w tej czynności nie występował jako podatnik VAT. 1.5. W interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Wskazał, że przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Argumentował, że nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług, w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu VAT, lecz taka, której dokonuje podatnik. Wskazał, że definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika wszystkich podmiotów prowadzących określoną działalność, występujących w profesjonalnym obrocie gospodarczym. 1.6. Organ interpretacyjny stwierdził, iż działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód i jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności nie noszą znamion działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, to w świetle art. 15 ust. 2, podmiotu dokonującego tych czynności nie można uznać za podatnika VAT. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku zbycia majątku prywatnego. Majątek taki nabywany jest bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności gospodarczej, w tym handlowej, a zatem jego sprzedaż (również darowizna), nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. 1.7. W związku z przedstawionym opisem sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa stwierdził, że przekazanie w formie darowizny znaku towarowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (prawa do zarejestrowanego znaku towarowego) przez skarżącego na rzecz jego małżonki (która w przyszłości zamierza przedmiotowy znak towarowy wprowadzić ze swojego majątku prywatnego do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej), stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT, a skarżący występuje w tej czynności jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy o VAT. Przekazanie znaku towarowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w drodze darowizny nie pozwala na przyjęcie, że mamy tutaj do czynienia z majątkiem osobistym, który nie był nabyty w celu wykorzystania go do celów prowadzonej działalności gospodarczej, tym bardziej, że małżonka, na rzecz której skarżący przekazał znak towarowy, zamierza go wprowadzić do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. 1.8. Podkreślił, że z uwagi na fakt, iż znak towarowy będzie nieodpłatnie przekazany na rzecz małżonki Wnioskodawcy, która zamierza wprowadzić go do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a zatem na cele niezwiązane z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą czynność ta będzie stanowić odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. W związku z powyższym przedmiotowe nieodpłatne przekazanie (darowizna) będzie podlegało opodatkowaniu VAT 23% stawką, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji 2.1. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzucając naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 2 ustawy o VAT przez uznanie, iż opisana we wniosku czynność nieodpłatnego przeniesienia prawa do znaku towarowego na małżonkę skarżącego podlega opodatkowaniu VAT; 2) art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., dalej: O.p.) przez arbitralne ustalenie okoliczności stanu faktycznego sprawy, niepodanych w treści wniosku przez skarżącego. 3. Wyrok Sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazując na motywy swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że organ dokonujący interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym wniosku i nie może go ustalać ani zmieniać. A zatem gdy własna ocena prawna wnioskującego odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to i indywidualna interpretacja organu podatkowego zawierająca ocenę stanowiska wnioskodawcy musi być odniesiona do tego samego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Podjęte przez organ działania zmierzające do zweryfikowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, stanowią niedopuszczalną w postępowaniu o wydanie interpretacji, ingerencję. 3.2. W ocenie Sądu organ podatkowy, co wynika wprost z zaskarżonej interpretacji, dokonał własnych ustaleń faktycznych (kwestionując stan faktyczny przedstawiony we wniosku) i w tak ustalonym (zmienionym) stanie faktycznym ocenił stanowiska skarżącego, przez co naruszył art. 14b § 1 i § 2, 14c § 1 i § 2 O.p. Organ w ustalonym przez siebie stanie faktycznym wykluczył, z uwagi na charakter znaku towarowego i korzyści wynikających z faktu bycia jego właścicielem, możliwość wykorzystywania go na cele osobiste "Funkcje znaku towarowego, czyli oznaczanie pochodzenia, jakościowa oraz reklamowa powodują że niemożliwym jest skuteczne realizowanie praw z niego wynikających w sferze "życia prywatnego", w oderwaniu od działalności gospodarczej. 3.3. W ocenie Sądu, w świetle powołanych regulacji prawnych wynikających z art. 14b i art. 14c O.p., organ nie miał prawa do weryfikacji stanu faktycznego, a tym bardziej do badania oceny skutków podatkowych dokonywanych przez skarżącego czynności. W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie ustala stanu faktycznego. Natomiast w przypadku wszczęcia i prowadzenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego w sprawie, do której odnosić się będzie wydana interpretacja podatkowa, organ ten będzie miał nie tylko możliwość, ale i obowiązek, wynikający z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. A zatem to przedstawiony we wniosku o interpretację stan faktyczny wyznacza granice, w których "porusza" się organ. Skoro skarżący wskazał, że prawo do znaku towarowego stanowi jego majątek osobisty, to organ nie miał prawa tego elementu stanu faktycznego kwestionować. 4. Skarga kasacyjna organu 4.1. W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 4.2. Jako podstawy kasacyjne powołał naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 146 § 1 oraz art. 151 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1, § 2 i § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 i art. 14k § 1 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., przez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz przyjęcie, że w postępowaniu w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy naruszył przepisy postępowania przez to, że dokonał własnych ustaleń faktycznych (kwestionując stan faktyczny przedstawiony we wniosku) i w kontekście tak ustalonego (zmienionego) stanu faktycznego ocenił stanowisko skarżącego. 4.3. W ocenie organu podatkowego zaskarżona interpretacja spełnia zatem wszystkie wymogi określone w art. 14c § 1 i § 2 O.p., gdyż zawiera negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy, wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z wyczerpującym uzasadnieniem prawnym, zatem w sprawie powinien zapaść wyrok oddalający skargę na zasadzie art. 151 ustawy p.p.s.a. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a., które nie zachodziły w sprawie, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. tj naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej przywołał art. 146 § 1 i art. 151 ustawy p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14b § 1, § 2, § 3, art.14c § 1 i 2, art. 14k § 1 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. 5.2. Zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji, mający za podstawę art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a., nie rozstrzygał o wykładni i zastosowaniu prawa materialnego w zaskarżonej interpretacji, lecz podważył prawidłowość procedowania przez organ interpretacyjny w sprawie wobec naruszenie art. 14b § 1, art. 14c § 1 oraz art. 14k § 1 O.p. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Jednocześnie, na podstawie § 2, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych; zgodnie z § 3 składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z art. 14c O.p. wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; tylko w przypadku, gdy stanowisko wnioskującego jest prawidłowe w pełnym zakresie można odstąpić od uzasadnienia prawnego (§ 1); w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). 5.3. Wielokrotnie, co podniósł Sąd pierwszej instancji, w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażano pogląd, że przedstawiony przez wnioskującego o interpretację we wniosku stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, wyznacza możliwy zakres wypowiedzi organu. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w skardze kasacyjnej, które w istocie zmierzają do podważenia zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska Sądu pierwszej instancji, że przy wydawaniu interpretacji organ dopuścił się nieuprawnionej modyfikacji stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku z dnia 10 marca 2015 r., uzupełnionego pismem z 25 maja 2015 r., czym naruszył przepisy art. 14b § 1, 2 i 3 i art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14k § 1 O.p. nie zasługują na uwzględnienie. 5.4. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła rozstrzygnięcia o pytaniu, czy w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji, przekazanie przez skarżącego, z jego majątku osobistego, na rzecz małżonki w formie darowizny prawa do zarejestrowanego znaku towarowego, jest czynnością opodatkowaną VAT. Jakkolwiek we wniosku skarżący wskazywał, że prawo do przedmiotowego znaku towarowego należy do jego majątku osobistego i skarżący nie korzystał z niego w żadnym zakresie w działalności gospodarczej, to organ zawarł stwierdzenie, że przekazanie znaku towarowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w drodze darowizny "nie pozwala na przyjęcie, że mamy tutaj do czynienia z majątkiem osobistym, który nie był nabyty w celu wykorzystania go do celów prowadzonej działalności gospodarczej", zwłaszcza, że w dalszej kolejności małżonka, na rzecz której skarżący przekazał znak towarowy, zamierza go wprowadzić do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. 5.5. Powyższe twierdzenie stanowi istotną modyfikację stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Tymczasem postępowanie w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego wszczynane na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie oznacza, że granice takiej sprawy zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 O.p. obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (tak m.in. A. Kabat (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydanie 5, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 105). Oznacza to, że zarówno organ wydający interpretację oraz sąd administracyjny są związani podanym we wniosku stanem faktycznym. Nie mogą zatem przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1852/08, z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 495/08, wyrok z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1211/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczeniansa.gov.pl). 5.6. Z powołanych orzeczeń wynika jednolite stanowisko dotyczące interpretacji wskazanych przepisów postępowania w sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji, jako zakaz dla organów i sądów ingerencji w stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe zawarte we wniosku o interpretację. W wyroku z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2498/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że postępowanie "w sprawie uzyskania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego jest szczególnym rodzajem postępowania podatkowego. Interpretacje są formą wyrażenia stanowiska przez organ uprawniony do ich wydania, jak należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w okolicznościach faktycznych, w których znajduje się lub może się znaleźć osoba występująca o interpretację. Pewne szczególne cechy tego postępowania mają istotne znaczenie dla oceny legalności działań organów podatkowych w tym zakresie. W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji wyłącznie bowiem podatnik (albo płatnik lub inkasent) wyczerpująco przedstawia stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe i w stosunku do tak opisanego stanu faktycznego wyraża własne stanowisko. Natomiast organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. W myśl bowiem art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a organ stosownie do treści art. 14c § 1 O.p. w wydanej interpretacji indywidualnej dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Z treści wskazanych wyżej przepisów wynika, że interpretacja indywidualna powinna być wydana w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Jeżeli organ uzna, że zaprezentowany we wniosku stan faktyczny nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący zobowiązany jest stosownie do art. 14h w związku z art. 169 § 1 i w związku z art. 14b § 3 O.p. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia w tym zakresie wniosku (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, TNOiK, Toruń 2007 s. 76 i n.). Rolą organu jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Istotą interpretacji jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego bądź abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez wnioskującego. Ewentualne dywagacje, czy oceny prawne ze strony organu podatkowego wykraczające poza zakres stanu faktycznego czy też wyrażone przez wnioskodawcę stanowisko w sprawie, nie mają uzasadnienia. Pogląd taki wyrażony został w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1852/08, z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 495/08, z 12 grudnia 2013 r., II FSK 197/12 (...)". Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku, mając również na uwadze, że pozostaje ono w pełni reprezentatywne dla orzecznictwa sądów administracyjnych w tym przedmiocie. 5.7. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na stan sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trafne pozostaje stanowisko Sądu pierwszej instancji wskazujące na modyfikację elementów stanu faktycznego przez organ w spornej interpretacji. Organ w przyjętym przez siebie stanie faktycznym stwierdził, że charakter znaku towarowego i korzyści z niego płynące wykluczają realizowanie praw z niego wynikających w oderwaniu od działalności gospodarczej, realizowanych w sferze "życia prywatnego". W skardze kasacyjnej organ wskazał, że, w jego ocenie treść pytania sformułowanego we wniosku uzasadniała ingerencję w stwierdzenie o prywatnym charakterze majątku, w którym umieszczone było przedmiotowe prawo do znaku towarowego, gdyż " był zobowiązany do oceny stanowiska Skarżącego, które dotyczyło również kwestii uznania darowizny znaku towarowego za rozporządzanie majątkiem osobistym". W zakresie takiego twierdzenia organ odwołał się do orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących dostawy nieruchomości, gdzie deklarowanie prywatnego charakteru transakcji podlegało weryfikacji. 5.8. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa argumentacja nie jest w sprawie zasadna z uwagi na odmienny stan faktyczny wniosku, który nie dostarcza informacji, które uzasadniają weryfikację charakteru działalności, z uwagi na stosunkowo ograniczony zakres czynności, które opisane zostały we wniosku. Skarżący nie powoływał się bowiem na korzystanie z prawa do znaku towarowego w żadnym zakresie, lecz jedynie na posiadanie takiego prawa, które umieścił w majątku osobistym. Przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej zawarte w Dziale I "Znaki towarowe i prawa ochronne" nie zawierają regulacji, które ze względu na sam charakter przedmiotowego prawa wykluczałyby posiadanie (nie używanie) ich przez osoby, które z tego tytułu, przy dokonywaniu ich darowizny, w okolicznościach jak we wniosku, nie działałyby jako podatnik VAT. Obowiązek przedstawienia stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem obciąża wnioskodawcę, który w przypadku rozbieżności traci ochronę prawną przewidzianą w art. 14k O.p. Skoro skarżący wskazał, że prawo do znaku towarowego jest jego majątkiem osobistym, którym bezpłatnie rozporządził na rzecz żony do jej majątku odrębnego, to okoliczności te jako element stanu faktycznego należało przyjąć do interpretacji. Zasadne zatem pozostawało stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku przesłanek do ingerencji w stan faktyczny w tym zakresie. 5.9. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Z uwagi na brak przesłanek przewidzianych w art. 209 ustawy p.p.s.a. w wyroku nie zawarto postanowienia o kosztach postępowania kasacyjnego.