I SA/Sz 1086/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] decyzją z dnia 28 lipca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 29 września 2014 r. nr w przedmiocie zaksięgowania retrospektywnego [...] Polska Spółce z o.o. z siedzibą w [...] kwoty długu celnego w wysokości [....] zł, należnej z tytułu importu tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, pochodzącej z [...], objętej procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 21 października 2011 r. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i z akt sprawy celnej wynika, że w dniu 21 października 2011 r. Agencja Celna [...] Sp. z o.o., działająca z upoważnienia importera ([...] Polska Sp. z o.o.), zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie dokumentu SAD o wskazanym wyżej numerze, siatkę z włókna szklanego (kod Taric [....]), deklarując jako kraj pochodzenia [...]. Wobec tego, że do ww. zgłoszenia celnego strona przedłożyła świadectwo pochodzenia Form A potwierdzające [....] pochodzenie importowanego towaru, spełniające wymogi formalne określone w przepisach wykonawczych do WKC, na tej podstawie zastosowano w tym zgłoszeniu celnym preferencyjne stawki celne. Pismem z dnia 12 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w [...], otrzymany z Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów, raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych [...] nr [....] z dnia 12 kwietnia 2013 r., dotyczący uchylania się od płatności ceł antydumpingowych nałożonych na [...] tkaniny z włókien szklanych poprzez ich przywóz z [...]. Wraz z raportem przekazany został Raport końcowy [...] z dnia 2 maja 2013 r. oraz zalecenia [...] na temat działań, które należy podjąć w następstwie tego dochodzenia. W raporcie tym stwierdzono, że zwykłe i antydumpingowe cła na import tkanin siatkowych z włókien szklanych pochodzących z [...] omijane były poprzez nieprawidłowe deklarowanie produktu w Unii Europejskiej jako posiadający preferencyjne pochodzenie z [...]. W celu potwierdzenia malezyjskiego pochodzenia importerzy przedkładali nieprawidłowe, albo też podrobione certyfikaty pochodzenia Form A. Dochodzenie przeprowadzone przez Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych [...] wykazało, że mechanizm oszustwa polegał na tym, iż wysyłane z [...] tkaniny siatkowe z włókien szklanych transportowane były do Unii Europejskiej przez [...], gdzie następowało przepakowywanie towaru lub po prostu zamienianie kontenerów, a następnie wysyłanie ich do UE ze świadectwem pochodzenia potwierdzającym preferencyjne pochodzenie z [...]. W związku z ustaleniami zawartymi w ww. Raporcie [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie kontroli zgłoszeń celnych zawartych w ww. dokumencie SAD, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu siatkę z włókna szklanego pochodzącą z [...]. W trakcie postępowania celnego Spółka zwracała się do organu celnego z wnioskami o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów wszystkich załączników do raportu [...] (załączniki o nr 2-24), a także z wnioskami dowodowymi o przeprowadzenie przesłuchania wskazanych świadków, a także dowodami ze wskazanych dokumentów (pismo 4 sierpnia 2014 r) w celu wykazania preferencyjnego pochodzenia towarów. Organ celny nie uwzględnił powyższych wniosków Spółki, co skutkowało wydaniem postanowień z dnia 1 września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził niedopuszczalność zażaleń na ww. postanowienia organu I instancji. Postanowieniem z dnia 1 września 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Ww. postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 18 września 2014 r. Następnie decyzją z dnia 29 września 2014 r. organ celny zaksięgował Spółce retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [....] zł powiadamiając jednocześnie dłużnika o tym zaksięgowaniu. Decyzję doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 15 października 2014 r. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od ww. decyzji organu I Instancji, zaskarżając jednocześnie postanowienia z dnia 1 września 2014 r. w przedmiocie odmowy włączenia jako dowodu do akt niniejszej sprawy załączników nr 2-24 do raportu [...] oraz w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wybranych dowodów, zgłoszonych w piśmie procesowym z dnia 4 sierpnia 2014 r., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji oraz ww. postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o uwzględnienie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: 1. art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej zwanej: "O.p.", poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie w sprawie zebranego materiału dowodowego i wydanie decyzji przed doręczeniem stronie postanowienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu na zapoznanie się z tym materiałem, w sytuacji gdy prawo to stanowi jedno z podstawowych elementarnych uprawnień strony; 2. art. 179 § 3 O.p. w związku z art. 207 § w O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez uznanie, iż organ był uprawniony do wydania decyzji pomimo toczącego się postępowania zażaleniowego w przedmiocie odmowy wydania stronie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, w sytuacji gdy organ był zobowiązany do uprzedniego uzyskania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu zażaleniowym, które będzie miało wpływ na treść głównego rozstrzygnięcia, tj. na treść decyzji; 3. art. 187 § 1 O.p. poprzez uznanie, że załączniki nr 2 - 24 do raportu [...] nr [...] nie stanowią elementu materiału dowodowego w sprawie, w sytuacji gdy załączniki te stanowią integralną część raportu [...] i tym samym stanowią również materiał dowodowy w sprawie; 4. art. 178 § 3 O.p. poprzez uznanie, że skoro załącznik nr 1 do raportu [...] nr [....] został udostępniony w trakcie wizyty strony w siedzibie organu, nie istnieje potrzeba wydania stronie uwierzytelnionego odpisu, w sytuacji gdy prawo strony do udostępniania akt, w tym uzyskiwania uwierzytelnionych odpisów, może być przez stronę wykonywane wielokrotnie i bez ograniczeń; 5. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez pominięcie przez organ okoliczności, że: - raport [...] opiera się w przypadku strony na sprawozdaniu [...] z marca 2012r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla strony, odbywała się do lipca 2011 r., a więc zakończyła się 8 miesięcy przed kontrolą [...], a w myśl art. 214 WKC kwota należności celnych jest określania w chwili powstania długu celnego, a więc zgłoszenia celnego, - pracownicy [...] podczas przeprowadzanej misji w [...] w dniach 10-18 stycznia 2013 r. nie przeprowadzili wizyty w siedzibie [...], ani nie rozmawiali z jej pracownikami, a bezkrytycznie oparli się na sprawozdaniach [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy w innych spółkach, objętych dochodzeniem, przeprowadzili wizyty i rozmawiali z jej pracownikami, co miało wpływ na bezpośrednie uzyskanie informacji o miejscu produkcji siatek; 6. art. 181 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 172 § 2 pkt 2 O.p. w zw. z art. 175 O.p. poprzez oddalenie wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, wskazując, iż strona nie przedłożyła tych zeznań przy wniosku w sytuacji, gdy dowód z zeznań świadków charakteryzuje się ustnością, realizuje zasadę bezpośredniości postępowania, a zeznania świadków są odbierane osobiście przez organ i utrwalane w protokole, sporządzanym przez ten organ; 7. art. 122 O.p. w zw. z art. 194 § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 188 O.p. poprzez bezkrytyczne uznanie przez organ, że skoro raport [...] ma moc dokumentu urzędowego, jego treść jest w pełni wiarygodna, i tym samym oddalenie wniosków dowodowych strony, w sytuacji gdy przepisy O.p. przewidują możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, a związane z dokumentem urzędowym domniemania mają charakter wzruszalny; 8. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p poprzez uznanie przez organ, iż maszyny uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach, przedłożonych przez stronę, nie służą do tkania w sytuacji gdy organ nie dysponuje jakimikolwiek wiadomościami specjalnymi dotyczącymi maszyn do produkcji siatek, w szczególności rozróżniania maszyn tkackich od maszyn zajmujących się innym procesem technologii; 9. art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999r.o języku polskim (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.) poprzez dowolne przetłumaczenie przez organ zawnioskowanych przez stronę dokumentów w języku angielskim, w sytuacji gdy z treści zaskarżonej decyzji i postanowienia nie wynika, w jakim stopniu osoba tłumacząca je posługuje się językiem angielskim, a w takim przypadku tłumaczenie może być zależne od umiejętności posługiwania się przez taką osobę językiem angielskim, co będzie miało zasadniczy wpływ na finalny odbiór tych dokumentów przez organ i w konsekwencji na jego rozstrzygnięcie; 10. art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania, objętego decyzją oraz postanowieniami, w sposób arbitralny, zmierzający wyłącznie do zapobiegnięcia przedawnieniu zobowiązania celnego, czym organ nadużył obowiązujące go przepisy prawa, w sytuacji gdy obowiązkiem organu jest wydanie decyzji po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności gdy strona wykazuje aktywność dowodową, realizując zasadę czynnego udziału w postępowaniu celnym, niezależnie od zbliżającego się terminu przedawnienia. Dyrektor Izby Celnej w [...], w wyniku ponownego rozpoznania sprawy oraz po zapoznaniu się z zarzutami odwołania nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, na wstępie powołał się na art. 78 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej: WKC), wskazując na możliwość dokonywania kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym i podejmowania przez organy celne niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Ponadto przytaczając art. 201 i art. 20 WKC organ wskazał, że w przypadku powstania długu celnego, wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Następnie wskazano, że dla przedmiotowego towaru, pochodzącego z [...], zaklasyfikowanego do kodu TARIC [...], Taryfa Celna WE przewidywała, na dzień przyjęcia ww. zgłoszenia celnego, stawkę celną erga omnes w wysokości 7% i stawkę celną preferencyjną w wysokości 3,5% - którą objęte były towary pochodzące m.in. z [...]. Organ wyjaśnił także, że możliwość zastosowania takich preferencji taryfowych zależna jest od spełnienia następujących warunków: a) produkty zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej są dokładnie tymi samymi produktami co wywiezione z kraju korzystającego, uznanego za kraj ich pochodzenia, b) pochodzenie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia na formularzu A wystawionym przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego. Wskazano dalej, że ze względu na to, że przedstawione przez importera do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia Forma A nr [...] z 19 września 2011 r. spełniało wymogi formalne, a organ ceny nie miał podstaw do zanegowania, że importowane towary są tymi samymi, które zostały wysłane z [...] do UE, zastosowano preferencyjną stawkę celną w wysokości 3,5 %, tak jak zadeklarował importer. Następnie organ odwoławczy odwołał się do ww. Raportu Europejskiego Biura ds. Zwalczania Oszustw [...] (Raport końcowy nr [...] z dnia 2 maja 2013 r. oraz Raport z Misji nr [...] z dnia 12 kwietnia 2013 r.) i wyjaśnił przedmiot, uczestników, ustalenia oraz cel i znaczenie misji, poprzedzającej sporządzenie ww. dokumentów, wskazując na związane z tym obowiązki organów celnych państw członkowskich do odzyskania należności celnych związanych z opisanym procederem, ale także - z uwagi na to, że dotyczyły towarów kwalifikujących się do preferencyjnych stawek celnych - zbadania, czy do sprowadzonych ww. towarów z [...] można zastosować stawkę preferencyjną. Dalej organ wskazał na podstawy prawne i wynikające z nich zasady stosowania preferencji taryfowych dla towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania (art. 72 ust. 1 , art. 73 ust. 1, art. 75, art. 76 rozporządzenia Rady (WE) Nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. RWC oraz załącznik nr 13a do RWC). Następnie organ odwoławczy, powołując się na ustalenia zawarte w raporcie [...] (dotyczące wizyt w zakładzie produkcyjnym [...]) w zakresie czynności, którym poddawane były przedmiotowe tkaniny siatkowe w zakładzie produkcyjnym, stwierdził, że powlekanie niepowleczonych tkanin siatkowych nie stanowiło przetwarzania towarów wystarczającego do nadania preferencyjnego pochodzenia z [...]. Wskazano, że przesyłki tkanin siatkowych z [...], które zostały zgłoszone w ramach dochodzenia przez państwa członkowskie, a dla których nie potwierdzono [...]go pochodzenia zostały wymienione w załączniku 21. Dla firmy [...] stwierdzono 44 takie kontenery, w których znajdowały się również towary objęte zgłoszeniem z 21 października 2011 r. o nr jw., a które ze względu na niepotwierdzone pochodzenie z [...] winny podlegać cłom zwykłym. Dyrektor Izby Celnej w [...], stwierdził także, że na podstawie przeprowadzonego w [...] dochodzenia, którego wyniki zawarto w raporcie [...] [...], zostało dowiedzione, iż świadectwo pochodzenia Form A nr [....] z 19 września 2011 r. zostało wystawione w oparciu o nieprawdzie dane i tym samym zawiera nieprawidłowe informacje odnośnie preferencyjnego pochodzenia towaru i nie może stanowić podstawy do zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Organ odwoławczy wskazał także, że powyższe ustalenia i ocena organu I instancji zostały potwierdzone w dalszych i dodatkowych czynnościach Biura ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych [...] zakończonych raportem końcowym z 25 kwietnia 2014 r. [...] oraz z dnia 3 października 2014 r. Dalej w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowych ustaleń poczynionych przez Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych [...] i wadliwej oceny działania firmy [...] w zakresie prowadzenia produkcji tkanin siatkowych, wywiedzionych ze sposobu i terminów przeprowadzonym tam wizytacji, a także do przedłożonych przez stronę w toku postępowania celnego pism ww. firmy i innych materiałów dotyczących procesu produkcyjnego, uznając podniesione zarzuty za niezasadne, a dokonaną ocenę przedstawionych dowodów za prawidłową. Organ odwoławczy za bezpodstawny uznał także zarzut bezkrytycznego przyjęcia przez organ I instancji raportu [...], wskazując na jego znaczenie dowodowe w sprawie. Następnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w [...] odniósł się szczegółowo do zaskarżonych w odwołaniu postanowień organu I instancji z dnia 1 września 2014 r. wydanych w przedmiocie wniosków strony z dnia 4 sierpnia 2014 r., dotyczących wydania z akt załączników do raportu o nr 2 - 24 oraz odmowy przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Organ uznał, że w przypadku pierwszego z nich, jakkolwiek doszło do uchybień (co zostało potwierdzone w wyroku WSA w [...] z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1500/14), to uchybienia te nie miały wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, wydane w oparciu o kompletny materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Z kolei odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów była zasadna skoro okoliczność, na którą wskazuje strona, została udowodniona innymi dowodami. Dyrektor Izby Celnej w [...], odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 O.p. wskazał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania zostało wydane w dniu 1 września 2014 r. i doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 18 września 2014 r. natomiast decyzja rozstrzygająca sprawę została wydana w dniu 29 września 2014 r. a więc po upływie 11 dni od doręczenia ww. postanowienia. Tym samym zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Końcowo, Dyrektor Izby Celnej w [...], w kwestii zarzutu naruszenia art. 122 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim poprzez niedokonanie tłumaczenia przysięgłego dokumentów sporządzonych w języku angielskim, wskazał, że postanowieniem z dnia 1 października 2014 r. powołał z urzędu tłumacza przysięgłego języka angielskiego, w dniu 3 listopada 2014 r. wpłynęło do Izby Celnej urzędowe tłumaczenie dokumentów, a także podniósł, że przedstawiona w decyzji treść dokumentów była zgodna z ich tłumaczeniem. Organ odwoławczy za niezasadne uznał także zarzuty dotyczące jednostronnego i wybiórczego przeprowadzenia postępowania dowodowego, stwierdzając, że organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, organ rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy, zaś ocena nie miała charakteru dowolnej. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich uchylenie, a także, na podstawie art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej zwanej: "P.p.s.a.") o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi, tj. z karty zakresu obowiązków i uprawnień Kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców Urzędu Celnego w [...] [...] [...] z dnia 21 lutego 2014 r. oraz Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Celnego w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik spraw, tj.: 1) art. 247 § 1 pkt 1 i pkt 3 O.p. w zw. z art. 143 § 1 O.p. i art. 143 § 2 pkt 3 O.p. i art. 143 § 3 O.p. w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. -Prawo celne (Dz. U. z 2015 r., poz. 858 ze zm., zwanej dalej: PrCeln) poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie odwołania w sytuacji gdy decyzje organu I instancji zostały wydane przez osobę, która nie była upoważniona przez organ I instancji do wydawania decyzji w tym zakresie; tym samym decyzje I-instancyjne wydano z naruszeniem przepisów o właściwości i w konsekwencji decyzje II-instancyjne wydano z rażącym naruszeniem przepisów prawa; 2) art. 200 § 1 O.p. poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie w sprawie zebranego materiału dowodowego i wydanie decyzji organu I instancji przed upływem realnego terminu (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania korespondencji organu I instancji) na zapoznanie się z tym materiałem nie stanowi mającego istotny wpływ na wynik spraw naruszenia w sytuacji gdy w razie zastosowania ww. przepisu prawnego przez organ I instancji upłynęłyby terminy przedawnienia zobowiązań celnych; tym samym organ I instancji byłby zobowiązany do wydania decyzji o umorzeniu postępowań celnych; 3) art. 122 O.p. w zw. z art. 194 § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez arbitralne uznanie przez organ odwoławczy, iż przedstawione przez skarżącej wnioski dowodowe nie mogły stanowić podstawy zanegowania treści zawartych w raporcie [...], w sytuacji gdy - w ramach zasady równej mocy środków dowodowych - dowody te stanowiły wystarczającą podstawę do wzruszenia wynikających z raportu [...], jako dokumentu urzędowego, domniemań prawnych; 4) art. 181 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez uznanie, iż wnioski dowodowe skarżącej o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność produkcji siatek w [...] w odpowiednich procesach technologicznych, które są wystarczające dla przyznania statusu preferencyjnego siatkom należy oddalić, gdyż okoliczności te zostały udowodnione innymi dowodami, w sytuacji gdy organ odwoławczy oraz organ I instancji uznały, że procesy te są niewystarczające, bazując jedynie na niewiarygodnym raporcie [...]; 5) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez pominięcie przez organ okoliczności, że: - raport [...] opiera się w przypadku skarżącej na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla skarżącej odbywała się w 2011 r., a więc zakończyła się na kilka miesięcy przed kontrolą [...], a w myśl art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L Nr 302, s. 1 ze zm., zwanego dalej: WKC) - kwota należności celnych jest określana w chwili powstania długu celnego, a więc zgłoszenia celnego; - pracownicy [...] podczas przeprowadzonej misji w [...] w dniach 10-18 stycznia 2013 r. nie przeprowadzili wizyty w siedzibie [...], ani nie rozmawiali z jej pracownikami, a bezkrytycznie oparli się na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy w innych spółkach, objętych dochodzeniem, przeprowadzili wizyty i rozmawiali z jej pracownikami, co miało wpływ na bezpośrednie uzyskanie informacji o miejscu produkcji siatek i systemie (procesach) produkcji; 6) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że posiadanie wiedzy specjalnej przez organ I instancji nie było niezbędne celem stwierdzenia, iż maszyny, uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach, przedłożonych przez skarżącą, nie służą do tkania, w sytuacji gdy wiadomości te były niezbędne do rzetelnego zweryfikowania rodzaju maszyn do produkcji siatek, w szczególności rozróżnienia maszyn tkackich od maszyn zajmujących się innym procesem technologii; 7) art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, iż uchybienie organu I instancji, polegające na niewezwaniu skarżącej do uzupełnienia wniosków dowodowych poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, nie miało wpływu na wynik spraw, w sytuacji gdy uchybienie to miało istotny wpływ na wynik spraw, gdyż: - organ I instancji w sposób dowolny przetłumaczył dokumenty, a z treści decyzji nie wynikało, w jakim stopniu osoba tłumacząca je posługuje się językiem angielskim, a w takim przypadku tłumaczenie mogło być zależne od umiejętności posługiwania się przez taką osobę językiem angielskim, co mogło mieć zasadniczy wpływ na finalny odbiór tych dokumentów przez organ I instancji i w konsekwencji na jego rozstrzygnięcie; - wezwanie skarżącej do uzupełnienia opisywanego braku formalnego wniosku dowodowego (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania), zlecenie przygotowania tłumaczeń przysięgłych przez skarżącą, a następnie ich wysłanie wraz z pismem przewodnim do organu I instancji spowodowałoby, iż organ I instancji wydałby decyzje po upływie terminów przedawnienia, a w takiej sytuacji organ I instancji byłby zobowiązany wydać decyzje o umorzeniu postępowań celnych. W uzasadnieniu skargi, odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania dowodowego, skarżąca podniosła analogiczną argumentację jak w odwołaniu, polemizując z ustaleniami faktycznymi i ich oceną dokonaną przez organ celny, zmierzającą do wykazania, że importowany towar posiadał preferencyjne pochodzenie kwalifikujące do zastosowania obniżonej stawki celnej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p. skarżąca, wskazując na terminy dokonywania czynności procesowych przez organ I instancji, stwierdziła, że wydanie i doręczenie decyzji pomimo tego, iż nie upłynął siedmiodniowy termin na zapoznanie się z materiałem dowodowym, uniemożliwiło zgłoszenie dalszych wniosków dowodowych, których potrzeba mogłaby powstać po zapoznaniu się z aktami sprawami, tym samym mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto, zachowanie przez organ siedmiodniowego terminu spowodowałoby, że decyzje zostałyby wydane już po terminach przedawnienia, co skutkować by musiało wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania celnego. Zdaniem strony, praktyka organów, które nie zachowują terminu siedmiodniowego uniemożliwiając stronie wypowiedzenie się co do materiału dowodowego, dążąc do wydania decyzji przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania celnego, jest niedopuszczalna i narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów. W ocenie skarżącej, naruszenie obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 O.p. skutkuje nieuznaniem okoliczności faktycznych, wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego jako faktów udowodnionych, a w konsekwencji, mając na uwadze treść art. 123 O.p., powoduje powstanie przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Na poparcie argumentacji strona powołała poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Wnioski dowodowe skarżącej dotyczyły zarzutu rażącego naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w [...], polegającego, w ocenie strony, na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji naruszającej przepisy o właściwości, z uwagi na jej podpisanie przez [...] [...], w sytuacji, gdy istniały uzasadnione wątpliwości co do upoważnienia tej osoby do wydania decyzji w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego oraz powiadamiania dłużników o nim, wynikające z treści karty zakresu obowiązków i uprawnień Kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców Urzędu Celnego w [...] [...] [...] z dnia 21 lutego 2014 r., Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Celnego w [...] oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Dyrektor Izby Celnej w [...], w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, w dniu 9 grudnia 2015 r. Sąd postanowił na postawie art. 111 § 2 P.p.s.a. połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 1081/15, I SA/Sz 1082/15, I SA/Sz 1083/15, I SA/Sz 1084/15, I SA/Sz 1085/15, I SA/Sz 1086/15, I SA/Sz 1087/15, I SA/Sz 1088/15 do wspólnego rozpoznania oraz odrębnego rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 106 P.p.s.a. Sąd postanowił dopuścić dowód z załączników dołączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie oceny zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi Sąd doszedł do przekonania, że w toku postępowania administracyjnego organy nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i powodowałyby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów naruszenia przepisów postępowania, rozważania należy rozpocząć od najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 143 § 1 O.p. i art. 143 § 2 pkt 3 O.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez upoważnienia do jej wydania. Uzasadniając powyższy zarzut skarżąca podniosła, że podpisujący decyzję Kierownik Referatu Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców – [....] nie dysponował w oparciu o art. 143 § 1 O.p. i art. 143 § 2 pkt 3 niezbędnym upoważnieniem. Według skarżącej, analiza treści upoważnienia ww. funkcjonariusza dawała podstawy do podniesienia tezy o braku przesłanek prawnych, umożliwiających wydanie mu zaskarżonej decyzji organu I instancji. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że z treści karty zakresu i uprawnień [...] [...], podpisanej w dniu 21 lutego 2014 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wynikało, że [....] był uprawniony m.in. do podejmowania decyzji w ramach niniejszego zakresu obowiązków oraz do podpisywania (...) decyzji i postanowień z zakresu rzeczowego Referatu, z wyłączeniem szczególnych przypadków. Natomiast z treści Regulaminu nie sposób - zdaniem skarżącej - wyinterpretować, że J. N. został upoważniony przez organ I instancji do wydawania decyzji w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz powiadamiania dłużników o niej. Zdaniem Sądu, powyższe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Badając zasadność tak postawionego zarzutu należało odnieść się do przepisów regulujących kwestie związane z uprawnieniem do wydawania decyzji administracyjnych i ich podpisywania. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 O.p. decyzja powinna zawierać podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W myśl natomiast art. 143 § 1 i § 3 O.p. organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielane jest w formie pisemnej. Stosownie do § 2 tego przepisu, upoważnienie, o którym mowa w § 1 i 1a, może być udzielone również: 3) funkcjonariuszom celnym lub pracownikom urzędu celnego - przez naczelnika urzędu celnego; 4) funkcjonariuszom celnym lub pracownikom izby celnej - przez dyrektora izby celnej. Podkreślić przy tym należy, że udzielenie upoważnienia zgodnie z art. 143 § 1 O.p. jest czynnością wewnętrzną organu celnego, a zatem upoważnienie takie nie musi się znajdować się w aktach postępowania (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 205/10, wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 450/11). Z uwagi bowiem na utrwalony w doktrynie i orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym brak powołania w decyzji upoważnienia, o ile takie upoważnienie oczywiście zostało udzielone, nie stanowi wady powodującej jej uchylenie (P. Pietrasz, Komentarz do art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (w:) R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski S., Presnarowicz Ordynacja podatkowa, - Komentarz, wyd. 4 LEX 2011,; wyrok SN z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSNP 1997, Nr 9, poz. 144), przyjąć trzeba, że tym bardziej brak w aktach upoważnienia do wydania decyzji (z jednoczesnym powołaniem, że decyzja została wydana z upoważnienia) nie stanowi naruszenia przepisów postępowania powodujących konieczność wykluczenia tego aktu z obrotu prawnego. Podkreślić zatem trzeba, że brak pisemnego upoważnienia do wydania decyzji w aktach administracyjnych nie stanowi przesłanki do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z kolei w myśl art. 69 ust. 1 lit. a) ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2015 r., poz. 858 ze zm.) w postępowaniu celnym organem właściwym jest naczelnik urzędu celnego jako organ I instancji. Karta zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza celnego - [...] [...] została podpisana przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] - [...] [...]. W części V Karty obowiązków i uprawnień [...] [...] - kierownika Referatu wskazano, że został on upoważniony przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] do podpisywania decyzji i postanowień z zakresu rzeczowego Referatu z wyłączeniem: - decyzji/postanowień uchylających postępowania odwoławczego i nadzwyczajnego, - decyzji/postanowień umarzających postępowanie, -decyzji w sprawie ułatwień płatniczych, - decyzji/postanowień wydanych w wyniku uchyleń bądź stwierdzenia nieważności decyzji pierwotnych przez organ II instancji, - decyzji skutkujących zwrotem bądź umorzeniem należności w kwotach powyżej [...] zł. Zakres rzeczowy Referatu Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców został określony w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego w [...], w którym w § 26 Regulaminu w punkcie 13 wskazano, że do zadań Referatu należy prowadzenie postępowań po zwolnieniu towaru w ramach uprawnień organu I instancji w zakresie: nadawania towarom przeznaczenia celnego, operacji uprzywilejowanych, zwrotów i umorzeń należności celnych, unieważniania zgłoszeń celnych, opłat w sprawach celnych, elementów służących do naliczania należności celnych przywozowych i wywozowych oraz innych środków przewidzianych w wymianie towarowej. Z uwagi na to, że postępowania, których dotyczy skarga, prowadzone były po zwolnieniu towarów - na podstawie art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.), dalej zwanego "WKC" i dotyczyły ustalenia pochodzenia towaru, które zgodnie z postanowieniami Tytułu II WKC stanowi jeden z elementów służących do naliczania należności celnych przywozowych i należności celnych wywozowych oraz innych środków przewidzianych w wymianie towarowej, to uznać należy, że postępowania te mieszczą się w zakresie rzeczowym jednostki, której kierownikiem jest [...]. Oznacza to również, iż był on uprawniony do podpisywania decyzji w ramach tych postępowań, jak również wydawania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w [...] decyzji w zakresie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz powiadamiania dłużników o takim długu. Tym samym zarzut skarżącej w tym względzie nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc w dalszej kolejności do rozpoznania skargi podnieść należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organów celnych dotycząca określenia prawidłowej stawki celnej oraz retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego należnego z tytułu importu siatki z włókna szklanego, objętej zgłoszeniem celnym z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej w związku z ustaleniem, że krajem pochodzenia importowanego towaru nie jest [...]. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 WKC, zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Stosownie do ust. 2 tego przepisu po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie była siatka z włókna szklanego, zaklasyfikowana do kodu TARIC [...] objęta procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego, w którym jako kraj pochodzenia zadeklarowano [...]. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowych zgłoszeń celnych, tj. w dniu 21 października 2011 r., pochodzącego z [...], zaklasyfikowanego do kodu TARIC [....], stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %. Wobec przedmiotowego towaru zastosowano stawkę preferencyjną w wysokości 3,5 %, na podstawie przedłożonego przez importera świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie. Z uwagi na otrzymane w 2011 r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na [...] tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ([...]) przeprowadził wspólne dochodzenie w [...] z udziałem urzędników [....] i kompetentnych władz [...]. Z dochodzenia sporządzono raport końcowy nr [....] z dnia 2 maja 2013 r., który przedłożono organom celnym państw Unii Europejskiej, także Polski. Do Urzędu Celnego w [...] raport ten wpłynął w dniu 12 listopada 2013 r. Raport ten stanowił podstawę do wszczęcia w dniu 29 lipca 2014 r. postępowania w niniejszej sprawie. Na treści tego raportu oparły się organy celne ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach miały niepreferencyjne pochodzenie [...]. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone następnie w raporcie [...] nr [....] z dnia 25 kwietnia 2014 r. oraz w raporcie końcowym w tej samej sprawie z dnia 3 października 2014 r. Podnieść należy, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ([...]) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało Rozporządzenie Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Przepis art. 9 tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Obecnie Rozporządzenie Nr 1073/1999 zastąpione zostało Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ([...]) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport [...] stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty i zalecenia sporządzane w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji - art.11 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport [...] i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym mającym na celu przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Raporty te mają charakter dokumentu urzędowego - stanowią dowód - zrównany z protokołami kontroli. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że sporządzone przez inspektorów [...] wskazane powyżej raporty stanowiły dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie polskie władze krajowe - w pełni autonomicznym - postępowaniu celnym ukierunkowanym na przeprowadzenie sprawdzenia zgłoszenia celnego, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu siatkę z włókna szklanego. Dowód ten podlegał ocenie organów na zasadach ogólnych. Raport [...] opisuje w szczegółowy, jasny i przejrzysty sposób mechanizm przywozu z [...] i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu (FCZ) w Port [...], w celu wywiezienia go do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu [...]. W raporcie czytelnie opisano nie tylko obowiązujące w porcie procedury, ale powiązano konkretne partie materiałów wysłane w kontenerach o konkretnych numerach z ich przeładunkiem do innych kontenerów, których numery także wskazano. Dokonano przypisania konkretnych towarów numerom w rejestrze ZB1 i następnie w rejestrze ZB2. Deklaracje te - ZB1 i ZB2 - zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia czy przeznaczenia, nadawca, odbiorca, ilość kontenerów, statek, itp. Zarząd Portu [...] i Urząd Celny [...] udostępniły misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Wolnej Stefy Handlowej (FCZ) w Porcie [...], jak i Głównego Obszaru Celnego [...]. Zarząd Portu [...] potwierdził, że gdy dana przesyłka jest zarejestrowana w rejestrze ZB1, a następnie odpowiadającym mu rejestrze ZB2, oznacza to że nigdy nie została ona przeniesiona ze strefy FCZ do Głównego Obszaru Celnego [...]. Z uzyskanych informacji wynikało również, że w Porcie [...] zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej (nie może mieć miejsca jakakolwiek produkcja lub proces nadający towarom pochodzenie). Mając zatem na uwadze podniesione wyżej argumenty, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 122 O.p. w zw. z art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 188 i w zw. z art. 235 O.p. przez oddalenie wniosków dowodowych Spółki z uwagi na to, że skoro raport [...] ma moc dokumentu urzędowego, to jego treść jest niewzruszalna. Zauważyć należy, że zawarta w tym zakresie w zaskarżonej decyzji argumentacja przekonująco wykazała, iż zebrane przez [...] dowody omówione w obu raportach, posiadających moc dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., w sposób jednoznaczny potwierdziły, iż towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały wyprodukowane w [...] a co za tym idzie nie posiadały statusu preferencyjnego pochodzenia z [...]. Rację ma skarżąca, że przepisy O.p. przewidują możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, a związane z dokumentem urzędowym domniemania mają charakter wzruszalny, jednak zasadnie organ odwoławczy wskazując na przepis art. 188 § 1 O.p. stwierdził, że konieczność przeprowadzenia określonego dowodu, uzależniona jest od tego aby okoliczność jaka ma zostać udowodniona wnioskowanym środkiem dowodowym miała znaczenie dla sprawy, a ponadto nie może być to okoliczność udowodniona innym dowodem. Nieuwzględnienie przez organ celny wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodów z zeznań trzech osób z kierownictwa firmy [...] na okoliczność produkcji przez tę spółkę w 2011 r. siatek z włókna szklanego w [...], nie może więc być uznane za naruszenie ww. przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy fakt niewyprodukowania przedmiotowych towarów w [...] został w sposób jednoznaczny udowodniony dowodami zebranymi w postępowaniu prowadzonym przez [...], w szczególności dokumentami przedstawionymi przez zarząd wolnego obszaru celnego Port [...]. Uznać więc należy, że w takiej sytuacji zeznania pracowników firmy [...] nie mogły stanowić skutecznego przeciwdowodu wobec ustaleń zawartych w dokumencie urzędowym (raporcie [...]). Powyższe czyni zarzut naruszenia przepisów art. 181 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 235 O.p. niezasadnym. Co prawda rzeczywiście organ I instancji oddalając wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków użył niezbyt fortunnego określenia, że odmowa ta nastąpiła z uwagi na fakt nieprzedstawienia przez stronę tych zeznań na piśmie, jednak z istoty tego postanowienia jak również z uzasadnienia wynika, że odmowa nastąpiła z powodu wykazania okoliczności mającej być przedmiotem zeznań z świadków innymi dowodami. Przypomnieć należy, że okoliczność jaka ma zostać udowodniona wnioskowanym środkiem dowodowym musi mieć znaczenie dla sprawy i po drugie, nie może być to okoliczność udowodniona innym dowodem. Jeżeli więc jedna z powyższych przesłanek nie zostanie spełniona, organ podatkowy odmawia uwzględnienia żądania strony w tym zakresie. Ponadto wskazać należy, że wszyscy zawnioskowani świadkowie złożyli swoje wyjaśnienia w piśmie z dnia 23 marca 2012 r. kierowanym do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej, tym samym wniosek o ich przesłuchanie należy uznać za zmierzający do przedłużenia postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 oraz w zw. z art. 235 O.p. i do argumentów skarżącej mających go potwierdzać, stwierdzić należy, że – wbrew twierdzeniu skarżącej - raport [...] nie "opiera się w przypadku skarżącego na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla skarżącego odbywała się w 2011 r.", lecz na wielu zgromadzonych przez [...] dowodach, w szczególności na zestawieniach przesyłek przedłożonych przez Zarząd Port [...] i malezyjskie władze celne. Sprawozdanie [...] jest tylko dodatkowym dowodem, w sposób pośredni potwierdzającym ustalenia [...]. W sprawozdaniu [...] wskazano, że: "W oparciu o wizytę na miejscu, [wnioskujemy, iż] spółka ta w rzeczywistości zaangażowana jest w wiele etapów [produkcji] produktu końcowego (tkanin siatkowych)." – cytat z tłumaczenia tłumacza przysięgłego. W raporcie z misji [...] stwierdzono natomiast, iż "[...] poinformowało zespół realizujący misję, że odwiedziło siedziby [...] oraz [...] w lutym i marcu 2011 r. (patrz Załącznik 11 i Załącznik 12). W trakcie tych wizyt [...] sfotografowało zamontowane tam maszyny. Jednakże fotografie te ukazują jedynie maszyny do powlekania. Na zdjęciach nie widać żadnych urządzeń tkackich." W dalszej części tego raportu [...] stwierdzono, że: "[...] odwiedziło spółkę [[...]] w marcu 2012 r. Zdjęcia załączone do sprawozdania [...] z wizyty przedstawiają jedynie maszyny powlekające. W rezultacie tego, jeśli prowadzone było przez [...] jakiekolwiek przetwarzanie, to ograniczone było jedynie do powlekania niepowleczonych tkanin siatkowych z włókien szklanych. Proces taki nie byłby wystarczającym, aby nadawać preferencyjne pochodzenie z [...].". W raporcie [...] wskazano więc dwa różne lata wizyty [...] w spółce [...], przy czym z uwagi na ich treść przyjąć można, iż rok 2012 został wpisany omyłkowo, zwłaszcza, że wizyta ta była związana z udzielaniem spółce świadectw preferencyjnego pochodzenia towarów. Kwestia ta nie ma jednak istotnego znaczenia w rozpoznawanych sprawach, bowiem w sprawozdaniu [...] nie potwierdzono faktu produkcji tkanin siatkowych przez firmę [...] a jedynie "zaangażowanie w wiele etapów [produkcji] produktu końcowego (tkanin siatkowych)". Takie etapy jak np. powlekanie tkanin, ich suszenie, nawijanie, etykietowanie itp., nie mogłyby być uznane za produkcję tkanin i dlatego w raporcie [...] stwierdzono, że nie było wystarczających podstaw, aby nadawać preferencyjne pochodzenie tych towarów z [...]. Wprawdzie [...] wystawiało dla spółki [...] świadectwa preferencyjnego pochodzenia towaru, jednak zespół [...] prowadzący dochodzenie przy udziale przedstawicieli [...] i [...] władz celnych przekonująco stwierdził w raporcie, że spółka ta przedstawiała [...] nieprawdziwe informacje i dlatego świadectwa te nie dokumentują rzeczywistego stanu i nie stanowią podstawy dla preferencyjnych stawek celnych. Zatem nawet gdyby przyjąć, że ww. wizyta [...] odbyła się w marcu 2012 r. (a nie 2011), to fakt ten w żaden sposób nie podważyłby wiarygodności innych dowodów i ustaleń dokonanych na ich podstawie przez [...]. Na marginesie zauważyć należy, że sytuację w spółce [...] w marcu 2012 r. w sposób szczegółowy obrazuje pismo tej spółki z 23 marca 2012 r. do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej, której pracownicy właśnie w marcu 2012 r. przeprowadzali kontrolę w tej spółce. W związku z powyższym, nie można się też zgodzić ze skarżącą, że pracownicy [...] nie przeprowadzając wizyty w siedzibie [...] podczas misji w [...] w dniach 10-18 stycznia 2013 r., "bezkrytycznie oparli się na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy w innych spółkach, (...), przeprowadzili wizyty i rozmawiali z jej pracownikami, co miało wpływ na bezpośrednie uzyskanie informacji o miejscu produkcji siatek". Jak bowiem wynika z raportu, powyższe fakty nie miały wpływu na ustalenie, że tkaniny siatkowe nie zostały wyprodukowane w [...]. Również zarzut braku ustalenia, czy świadectwa pochodzenia zostały kiedykolwiek unieważnione w odpowiedniej procedurze administracyjnej prawa malezyjskiego, czy też nadal znajdują się w obrocie prawnym, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, wobec jednoznacznych ustaleń co do [...]go pochodzenia przedmiotowych towarów. Wobec takich ustaleń, tym bardziej nie miał także znaczenia kolejny zarzut skargi, że organ I instancji uznał, iż maszyny uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach przedłożonych przez skarżącą [a sporządzonych przez [...]], nie służą do tkania, gdy organ ten nie dysponuje jakimikolwiek wiadomościami specjalnymi, dotyczącymi maszyn do produkcji siatek. Dodatkowo jedynie należy powtórzyć, że tak właśnie ocenili maszyny wymienionej spółki przedstawiciele [...] na podstawie zdjęć sporządzonych przez [...] w czasie wizyty w siedzibie [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 191 w zw. z art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim przez uznanie przez organ odwoławczy, iż uchybienie organu I instancji polegające na niewezwaniu skarżącej do uzupełnienia wniosków dowodowych poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, nie miało wpływu na wynik sprawy – także należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Przede wszystkim należy stwierdzić, że omawiane dokumenty to: dwa oświadczenia spółki [...] z 15 kwietnia 2014 r. dla Urzędu Celnego w [...], mające potwierdzać produkcję tkanin siatkowych przez tę firmę, oraz obszerna odpowiedź spółki [...] z dnia 23 marca 2012 r. na pismo Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej, którym zarzucono tej spółce brak współpracy w trakcie kontroli prowadzonej w dniach od 2 do 6 marca 2012 r. przez pracowników Dyrekcji. Analiza tej odpowiedzi spółki [...] w istocie potwierdza zarzut ww. Dyrekcji o braku współpracy przy kontroli (nieobecność osób mogących złożyć istotne wyjaśnienia, nieprzedłożenie istotnej dokumentacji, uniemożliwienie oględzin zakładu, odmowa wizyty w poprzednim - do października 2011 r. – zakładzie itp.), a w szczególności nie stanowi dowodu przekonującego o produkcji w 2011 r. przez tą spółkę przedmiotowych tkanin siatkowych. Wprawdzie zgodzić się należy ze skarżącą, że organ celny powinien ją wezwać do złożenia tłumaczenia tych dokumentów, sporządzonego przez tłumacza przysięgłego (tak też uznał organ odwoławczy), jednak i to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Spółka w odwołaniu podnosiła ten zarzut, wobec czego organ odwoławczy zlecił przetłumaczenie tych dokumentów i tłumaczenia zostały dołączone do akt sprawy. Wydając decyzje ostateczne organ II instancji dysponował więc tymi tłumaczeniami i dokonał ich oceny stwierdzając, że zawarte w tych dokumentach informacje nie miały wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że organ I instancji w uzasadnieniach decyzji również dokonał oceny tych dokumentów. Sąd nie podzielił więc argumentu skarżącej, że powyższe uchybienie organu I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wezwanie strony do uzupełnienia opisywanego braku formalnego wniosku dowodowego (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania), zlecenie przygotowania tłumaczeń przysięgłych przez skarżącego, a następnie ich wysłanie wraz z pismem przewodnim do organu I instancji spowodowałoby, iż organ I instancji wydałby decyzję po upływie terminów przedawnienia, a w takiej sytuacji organ I instancji byłby zobowiązany wydać decyzję o umorzeniu postępowania celnego. Zdaniem Sądu, argumentacja taka, wskazująca na hipotetyczne zdarzenia (w tym na "ewentualne podwójne awizowanie"), nie może skutecznie podważać powyższego stwierdzenia, że dokonując oceny wpływu opisywanego uchybienia organu I instancji na prawa procesowe strony postępowania Sąd nie uznał, aby mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można również uznać aby organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób arbitralny, wybiórczy, zmierzający wyłącznie do zapobieżenia przedawnieniu zobowiązania celnego, czym nadużył obowiązujące go przepisy prawa – stwierdzić bowiem należy, że pomimo wskazanych powyżej uchybień proceduralnych organu I instancji, brak jest podstaw do podzielenia wyrażonej przez skarżącą oceny. Zdaniem Sądu, organ ten prowadząc postępowanie zgromadził w sposób wystarczający dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, udostępnił je stronie, sporządził żądane odpisy z akt, przed zakończeniem postępowania wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wydał postanowienia o odmowie przeprowadzenia wskazanych dowodów i o odmowie dołączenia do akt sprawy załączników, których nie uwzględnił przy rozpoznaniu sprawy. Dokonując samodzielnej oceny przedłożonych przez stronę dokumentów sporządzonych w języku angielskim, uznać należy, że nie naruszył w sposób istotny praw procesowych strony, skoro po ich przetłumaczeniu przez tłumacza przysięgłego w postępowaniu odwoławczym, strona nie wykazała w żaden sposób, że przez samodzielne, błędne przetłumaczenie tych dokumentów organ ten dokonał nieprawidłowej ich oceny. Ponownie też zauważyć należy, że organ odwoławczy dysponował ich tłumaczeniami przysięgłymi i dokonał zasadnej ich oceny. W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisu art. 200 O.p. w postaci uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ I instancji ponieważ postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania zostało wydane w dniu 1 września 2014 r. i doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 18 września 2014 r. natomiast decyzja rozstrzygająca sprawę została wydana w dniu 29 września 2014 r. a więc po upływie 11 dni od doręczenia ww. postanowienia. Tym samym zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Dokonana przez Sąd ocena legalności zaskarżonej decyzji pozwoliła zatem na stwierdzenie, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo w tym zakresie należy zauważyć, że w rozpoznawanych sprawach – przy jednoznacznym, niebudzącym wątpliwości ustaleniu przez [...], że towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały wyprodukowane w [...] – zarówno wnioski dowodowe skarżącej, które miałyby prowadzić do ustalenia, że towary były wyprodukowane w [...] przez spółkę [...], jak i przedłożone przez skarżącą dokumenty (pisma [...]) oraz sporządzone przez tę malezyjską spółkę (nie mogące być zweryfikowane) nagranie video i zdjęcia, nie mogły skutecznie podważyć ustaleń zawartych w stanowiącym dokument urzędowy raporcie [...]. Stwierdzić także należy, że w zaskarżonej decyzji, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, w tym przepisów WKC, zasadnie dokonano retrospektywnego zaksięgowania wskazanych kwot długu celnego, w tym kwot ostatecznego cła antydumpingowego. W skardze nie podniesiono też zarzutów naruszenia prawa materialnego. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić