I SA/Ke 450/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.),, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2011r. sprawy ze skargi L.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę. 1.1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] r., nr [...] orzekającej o odpowiedzialności podatkowej L. B. jako osoby trzeciej za zaległości firmy "H." S.A. z w K. w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2004 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2004r. 1.2. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazała, że na wniosek skarżącego Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wznowił postępowanie dotyczące jego decyzji z dnia [...] r., nr [...] orzekającej o odpowiedzialności podatkowej L. B. jako osoby trzeciej za zaległości firmy "H." S.A. w K. był wniosek skarżącego w zakresie wznowienia postępowania i uchylenia w/w decyzji. 1.3. We wniosku skarżący wskazał, że w sprawie zakończonej powyższą decyzją wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi wydającemu decyzję. Skarżący za te okoliczności uznał, to że będąc prezesem zarządu spółki "H." S.A. złożył we właściwym terminie wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku spółki "H.", co stawi podstawę o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005, nr 8, poz. 60, ze zm. ) zwanej dalej o.p. Skarżący w treści wniosku wskazał na wyrok Sądu Okręgowego Warszawa Praga, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dn. 12 kwietnia 2010r., sygn. akt: VII U 338/06 w sprawie z powództwa L. B. przeciwko ZUS o/K., którym skarżący został zwolniony z odpowiedzialności za zaległości z tytułu składek. Skarżący wskazał, że sprawa objęta powołanym wyrokiem dotyczyła jego odpowiedzialności jako prezesa zarządu spółki "H." w K., a Sąd w uzasadnieniu wyroku uznał, że dokonał zgłoszenia wniosku o upadłości "H." S.A. we właściwym, zgodnym z prawem terminie. Nadto skarżący, w treści wniosku wniósł o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność ustalenia sytuacji finansowej spółki w okresie pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu oraz okoliczności składania wniosku o ogłoszenie upadłości. 1.4. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłową decyzje organu I instancji w której odmówił skarżącemu uchylenia decyzji ostatecznej z dn. [...] uznając, że w sprawie nie wystąpiła wskazana tj. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Ustalił, przy tym, że organy podatkowy wydając decyzję której dotyczy wznowione postępowanie był w posiadaniu informacji, że wnioskiem z dnia 05.11.2004r. Spółka "H." S.A. reprezentowana przez skarżącego wniosła o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku. Organ podał, że Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 01.02.2005r., sygn. V GU 100/04 na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 28.02.2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003r., nr 60, poz. 535 ze zm.) oddalił wniosek w sprawie ogłoszenia upadłości firmy "H." S.A. w K., względu na to, że majątek dłużnika był obciążony hipoteką lub zastawem, a pozostały majątek nie wystarczał na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Nadto organ ustalił, że aktach sprawy znajdują się dokumenty i adnotacja, z których wynika, że Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego przed wydaniem decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącego, zapoznał się w dniu 16.05.2006r. z dokumentacją Spółki "H." S.A. znajdującą się w Sądzie Rejonowym w K., obejmującą postępowanie układowe otwarte w dniu 23.04.2003r. 1.5. Organ wskazując, na zasadę trwałości decyzji podatkowych z art. 128 o.p. i na możliwości wznowienia postępowania tylko z powodu zaistnienia ściśle określonych w art. 240 § 1 o.p. kwalifikowanych wad postępowania, uznał że wznowienie postępowanie jest postępowaniem różniącym się zakresem od pierwotnie prowadzonego postępowania. Wskazała, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i ewentualne ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej. Natomiast w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja wydana została z określonym naruszeniem prawa. Organ uznał, że granice wznowionego postępowania są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 o.p., co nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym 1.6. Organ uznał, że argumenty podniesione przez skarżącego, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji orzekającej o jego odpowiedzialności podatkowej nie mogą być uznane za nowe okoliczności stanowiące podstawę wznowienia, gdyż były wykazane, w aktach sprawy oraz w decyzji orzekającej, a zatem były znane organowi, który ją wydał. Wskazał przy tym, że odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy lub przez sąd w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach, jest wprawdzie niepożądana z punktu widzenia zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 o.p., jednakże nie jest nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Dokonaną oceną organ jest związany i ani zmiana tej oceny, ani odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadniają wznowienia postępowania. Organ uznając, że postępowanie wznowieniowe nie może przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. 1.7. Z uwagi na tryb nadzwyczajny – organ uznał, że także nie można nakładać na organy podatkowe obowiązku przeprowadzania nowych dowodów, przesłuchania wskazywanych świadków, na poparcie postawionej przez stronę tezy zmierzającej do ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy.. W tym kontekście za bezpodstawne uznał zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, i art. 187 o.p. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Odnosząc się do zarzutu zarzut naruszenia przepisu art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, uznał że związanie prawomocnym wyrokiem dotyczy uwzględnienia faktu istnienia konkretnego orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Natomiast nie wynika z niego, że inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej nie mogą dokonać odmiennej oceny stanu faktycznego, dlatego uznał postawiony zarzut za nieuzasadniony. Organ uznając brak wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. nie stwierdził również żadnej z pozostałych podstaw do wznowienia postępowania, wymienionych w art. 240 § 1 o.p. 2.1. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art.210 §1 pkt 4 w zw. z art. 143 §1 i art. 120 o.p. wyrażające się w braku podania w postawie prawnej wydanej decyzji art. 143 §1 o.p. wskazującego, iż zaskarżoną decyzję wydała upoważniona osoba przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., co w konsekwencji sprawia, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa. Powołanie się na udzielone upoważnienie powinno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji; 2) art. 240 §1pkt.5 o.p. wyrażające się w przyjęciu, iż nie zostały wykazane żadne nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mające istotne znaczenie dla sprawy; 3) art.365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego poprzez przyjęcie, iż wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 kwietnia 2010 roku nie jest wiążący dla rozpoznania wznowionej sprawy i nie wpływa na zmianę stanowiska organu podatkowego co do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe H. S.A. z w K.; 4) art.180 §1 wzw. z art.187§1 w zw. z art. 188 o.p. wyrażające się w braku uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia wskazanych dowodów przez co organ uchybił obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a tym samym nie przyczynił się do wyjaśnienia sprawy ustalając jedynie prawdę formalną i okoliczności na niekorzyść podatnika; 5) art. 121 §1 wzw. z art. 122 w zw. z art. 191 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, celowe pomijanie wniosków dowodowych strony, brak dążenia do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, które doprowadziło do bezkrytycznego podzielenia stanowiska organu I instancji 6) art. 243 § 2 o.p. poprzez brak przeprowadzenia przez organ postępowania co do istoty sprawy oraz do przesłanek wznowienia postępowania i oparcie się jedynie na dotychczasowym stanowisku. 2.2. W uzasadnieniu skargi wskazał, że brak powołania w treści decyzji art. 143 o.p. w sytuacji gdy, była ona podpisana przez upoważnionego pracownika powoduje wydanie jej bez podstawy prawnej, tym samym narusza art.210 §1 pkt 4. Natomiast w zakresie zarzutu uznania przez organ braku nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, pełnomocnik skarżącego wskazał, że w dniu wydawania decyzji z dnia 17 maja 2006 roku organ podatkowy nie był w posiadaniu potwierdzonych informacji o fakcie złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości przez skarżącego. Strona uznała, że potwierdzenie informacji w zakresie prawidłowego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynika z przywoływanego przez siebie wyroku Sądu z dn. 12 kwietnia 2010 r. Strona podtrzymała także, swoje stanowisko w zakresie związania organów w wznowionym postępowaniu prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa Praga z dnia 12 kwietnia 2010r. i podtrzymała zarzut naruszenia art. 365 k.p.c. W zakresie zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, podważyła stanowisko organu o ograniczeniu zakresu ustaleń w wznowionym postępowaniu. Uznała, że z wnioskowanych dowodów z zeznań świadków, możliwe było dokonanie ustaleń dla wyjaśnienia nie tylko merytorycznych okoliczności związanych ze zgłoszeniem przez skarżącego we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, ale także okoliczności co do przesłanek wznowienia postępowania. Brak działania w tym zakresie uznał za rażące naruszenie art.243§2 o.p., wskazując, że nie jest wiadome, jakie działania podjął organ przeprowadzając postępowanie co do przesłanek wznowienia, gdyż wydaje się, że oparł się jedynie na dotychczasowej ocenie sprawy. Zarzucił przy tym, że organ działając w oparciu i w granicach prawa winien rozpoznać sprawę kompleksowo i w sposób nie budzący wątpliwości co do jego stronniczości oraz merytoryczności. Stawiając zarzut naruszenia art. 121 §1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 191 o.p., uznał za celowe pomijanie przez organ wniosków dowodowych strony, brak dążenia do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do bezkrytycznego podzielenia stanowiska organu I instancji odnośnie wnioskowanych przez stronę dowodów oraz nie uwzględniania orzeczenia Sądu Okręgowego. 2.3. Skarżący nawiązał także, do decyzji ostatecznej będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Wskazała, że ocena prawidłowości złożenia przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości była dokona przez organ samodzielnie, a w ocenie strony winna być dokona przez bezstronnego biegłego, który w tego typu skomplikowanych przypadkach w oparciu o dokumenty finansowe spółki, jest w stanie wskazać właściwy moment na złożenie wniosku o upadłość danego podmiotu Uznał przy tym, że nie bez znaczenia jest fakt, że gdyby organ wiedział o okolicznościach wskazanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego z dn. 12 kwietnia 2010 r. i przeprowadziłby wnioskowane dowody, wówczas z pewnością w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. 2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 3.1. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej [p.p.s.a.] - sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a). 3.2. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.3. W pierwszej kolejności należy, odnieść się do zarzutu skarżącego braku podania w podstawie prawnej wydanej decyzji art. 143 §1 o.p., co w jego odczuciu stanowiło konsekwencję, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa i tym samym naruszył art.210 §1 pkt 4 w zw. z art. 143 §1 i art. 120 o.p. Sąd uznał, postawiony zarzut za bezpodstawny. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 4 o.p. decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej. Natomiast z treści art. 143 § 1 o.p. wynika uprawnienie organu podatkowego do upoważnienia pracownika urzędu do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Stosownie zaś do § 6 ust. 2 zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. Min. Fin. Nr 7 poz. 55 ze zm.) dyrektor izby skarbowej może upoważnić osoby zatrudnione w izbie do podpisywania pism, podejmowania rozstrzygnięć i wyrażania opinii w imieniu izby skarbowej. Zaskarżona decyzja została opatrzona pieczęcią imienną upoważnionego pracownika z podaniem stanowiska - wicedyrektora Izby Skarbowej oraz z adnotacją " Z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. ", a także imieniem, nazwiskiem oraz jego podpisem. Udzielenie upoważnienia zgodnie z art. 143 § 1 o.p. jest czynnością wewnętrzną organu podatkowego, w związku z tym przepis ten nie musi być powoływany w podstawie prawnej decyzji, co więcej upoważnienie takie nie musi się znajdować się również w aktach postępowania, takie stanowisko zajął WSA w Bydgoszczy w wyroku z dn. 1 czerwca 2010 r., sygn. akt: I SA/Bd 205/10 (dostępne na www.nsa.orzeczenia.gov.pl), które tutejszy Sąd podziela. Z uwagi na utrwalony w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że brak powołania w decyzji upoważnienia, o ile takie upoważnienie oczywiście zostało udzielone, nie stanowi wady powodującej jej uchylenie (P. Pietrasz, Komentarz do art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa , [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski S., Presnarowicz Ordynacja podatkowa, - Komentarz, wyd. 4 LEX 2011,; (wyrok SN z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSNP 1997, nr 9, poz. 144) wskazuje, tym bardziej że podpisanie decyzji przez upoważnionego pracownika, tyle że bez podania podstawy prawnej w komparycji wydanej decyzji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania powodujących konieczność wykluczenia tego aktu z obrotu prawnego. 3.4. Odnosząc się zaś do kolejnych zarzutów, przypomnieć należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy decyzji ostatecznej wydanej po przeprowadzeniu wznowionego postępowania dotyczącego decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego z dn. [...] r. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki "H." S.A. w K.. Żądanie wznowienia postępowania skarżący oparł na przepisie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. twierdząc, że pojawiły się nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi. Jako te okoliczności wskazał prawidłowe złożenie przez skarżącego jako prezesa zarządu w/w spółki wniosku z dn. 5 listopada 2004 r. o ogłoszenie upadłości spółki obejmującej jej likwidację. Wniosek oparł o wyrok Sądu Okręgowego Warszawa Praga, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dn. 12 kwietnia 2010r., sygn. akt: VII U 338/06, z powództwa L. B. przeciwko ZUS o/K., którym skarżący został zwolniony z odpowiedzialności za zaległości z tytułu składek. W którym Sąd w uzasadnieniu wyroku uznał, że skarżący dokonał zgłoszenia wniosku o upadłości "H." S.A. we właściwym, zgodnym z prawem terminie. 3.5. Sąd dokując kontroli zaskarżonego aktu, wskazuje iż analiza prawidłowości przeprowadzonego postępowania, wznowionego na skutek wskazanego wniosku uwzględnia charakter wznowionego postępowania. Postępowanie to jest dopuszczalne tylko w sytuacji wystąpienia konkretnych przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. i niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. (wyrok NSA, I FSK 1848/08, LEX nr 558849). Skoro zatem wznowienie postępowania nastąpiło w związku z wskazaniem przez skarżącego okoliczności, uznanych przez niego za nowe w sprawie, przedmiotem postępowania było dokonanie ich analizy w kontekście art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Powyższy zapis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: muszą wyjść na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, o których w dniu wydania decyzji organ nie mógł wiedzieć. Wobec powyższego, należało uznać za prawidłowe stanowisko organu, że wskazana przesłanka w niniejszej sprawie nie zaistniała. Organ wskazał bowiem, że w decyzji, której uchylenia domaga się skarżący Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. stwierdził, że był w posiadaniu informacji, iż wnioskiem z dnia 05.11.2004r. Spółka "H." S.A. reprezentowana przez prezesa zarządu - skarżącego wniosła o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, który następnie został oddalony postanowieniem Sądy Rejonowego w K. z dnia 01.02.2005r., sygn. V GU 100/04. Powyższe ustalenia doprowadziły organ do prawidłowego wniosku, iż wskazana we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności nie zawiera przymiotu nowości ponieważ była przedmiotem rozpoznania w prowadzonym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 17 maja 2006r. W kontekście wznowienia postępowania podatkowego nie ma też znaczenia fakt, że po jego zakończeniu, w dniu 12 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy Warszawa Praga wydał wyrok zwalniający skarżącego z odpowiedzialności za zaległości spółki "H." S.A. w K. z tytułu składek na ubezpieczenie. Istotne jest to, że wyrok ów, zawiera jedynie ocenę dowodów, co do okoliczności prawidłowości złożenia przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, która odbiega od oceny wcześniej dokonanej przez organ w decyzji ostatecznej. Tego rodzaju okoliczność nie uzasadnia zaś wznowienia postępowania (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 47/05, nr w bazie Lex 187631). Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności tak. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 840/08, nr w bazie Lex 550426). Zastrzeżenia strony, co do przeprowadzonej w postępowaniu oceny dowodów, w tym subsumcji ustalonego stanu faktycznego w kontekście zastosowanych przepisów jest przedmiotem ewentualnego postępowania odwoławczego nie zaś wznowionego postępowania wobec decyzji ostatecznej. W kontekście powyższego stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego w zakresie związania treścią wyroku Sądu Okręgowego Warszawa Praga z dnia 12 kwietnia 2010r. oraz art. 240 §1pkt.5 o.p. w zakresie przyjęcia przez organ, że nie zostały wykazane żadne nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody; należy uznać za bezzasadne, gdyż zakres rozstrzygnięcia w nim zawarty nie miał zastosowania w sprawie z uwagi na przedmiot sprawy, a dokonana w nim ocena dowodów nie wpływa na dokonaną uprzednio ocenę zawartą w decyzji ostatecznej i nie stanowi przesłanki do jej uchylenia. Organ prawidłowo uznał, także iż wskazane we wniosku okoliczności nie są okolicznościami nowymi w sprawie. 3.6. W zakresie zarzutu nie przeprowadzenia przez organ wnioskowanych przez skarżącego dowodów z zeznań świadków – współpracujących z nim w spółce, które dotyczyły okoliczności postępowania upadłościowego i sytuacji spółki z tego okresu, wskazać należy że skoro dowody te dotyczyły okoliczności której organ nie przydał przymiotu nowości w sprawie, niecelowe było ich przeprowadzanie. Dlatego zasadnie organ wniosku w tym zakresie nie uwzględnił. Podkreślić w tym miejscu należy, że postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla bowiem wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala - wyłącznie - czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek, tak jak w przedmiotowej sprawie, wiąże się nieodzownie z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji.( Wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r., I GSK 620/09, nr w bazie Lex 744832 ). Organ uznał że wskazana przez skarżącego okoliczność nie stanowi przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż była znana na etapie wydawania decyzji ostatecznej, zatem mógł wydać decyzję o odmowie uchylenia tej decyzji bez przeprowadzania wnioskowanych dowodów. Nie zasługuje także, na uwzględnienie zarzut skarżącego postawiony na etapie skargi, iż wnioskowane dowody mogły być przeprowadzone na okoliczności nie tylko merytorycznych okoliczności związanych ze zgłoszeniem wniosku o upadłości, ale także okoliczności co do przesłanek wznowienia postępowania. Zarzut taki w kontekście wcześniejszych wniosków skarżącego należało uznać za wewnętrznie sprzeczny, gdyż skoro skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodów na konkretne okoliczności, to ocena tych dowodów przez organ – który nie posiada informacji co do zakresu wiedzy świadków, mogła dotyczyć tylko wnioskowanych okoliczności, a nie innych hipotetycznych okoliczności mogących być przesłankami wznowienia postępowania, dlatego w tym zakresie niemożna było postawić skutecznego zarzutu. Z uwagi na wyżej przeprowadzoną analizę wznowionego postępowania, Sąd nie dopatrzył się również aby prowadzone postępowanie było dotknięte naruszeniem art. 121 §1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 191 o.p., na co wskazywał skarżący w wywiedzionej skardze, upatrując naruszeń w celowym pomijaniu wniosków dowodowych strony oraz braku dążenia organów do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy. Jak wskazano, co podkreślał także organ prowadzone postępowanie na skutek wniosku o wznowienie postępowania ma inny przedmiot rozpoznania, aniżeli prowadzone postępowanie zwykłe. Dlatego założony przez skarżącego kierunek prowadzenia postępowania w celu podważenia oceny dokonanej przez organ przy wydaniu decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, rozmijał się z ustawowym celem postępowania mającego na celu ustalenia istnienia przesłanek wznowienia postępowania. Z uwagi na wskazywane cele tego postępowania nie mogły być uwzględniane wnioski dowodowe nieistotne dla zakresu prowadzonego postępowania. Takie postępowanie organu nie może być uznane za naruszenie zasady zaufania, czy nienależytego ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów, gdyż dla celów oceny czy w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania zabrany materiał dowodowy był wystarczający. 3.7. Za oczywiście bezzasadny Sąd uznał, zarzutu naruszenia art. 243 § 2 o.p. w zakresie nie przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z uwagi na charakter postępowania po jego wznowieniu nie zawsze dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy w znaczeniu materialnoprawnym we wszystkich jej aspektach merytorycznych. Po wznowieniu postępowania właściwy organ bada bowiem najpierw, czy w rzeczywistości zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 o.p. (samo bowiem wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym jeszcze nie przesądza). W razie braku stwierdzenia wystąpienia wyjątkowych okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 o.p., właściwy organ wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, czyli kończącej postępowanie zwykłe i żadne inne względy, z woli ustawodawcy nie mogą mieć tu znaczenia. W szczególności właściwy organ nie rozpoznaje już wtedy ponownie sprawy co do istoty w jej całokształcie. ( Wyrok NSA z dn. 11 października 2006 r., I GSK 3177/05, nr w bazie Lex 276695) Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż organ dokonał niezbędnych ustaleń w zakresie wystąpienia w sprawie przesłanek wznowienia postępowania i w oparciu o poczynione ustalenia dokonał subsumcji zaistniałego stanu faktycznego. W świetle art. 240 § 1 o.p., prawidłowo uznał, że w sprawie nie zaistniały określone w przywołanym przepisie przesłanki. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.