I SA/Rz 1027/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek SO del. Piotr Popek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015r. sprawy ze skargi spółki "A" w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2015 r., Nr FP.3120.2.14.2014/2015 określającą "A" S.A. ( dalej: strona skarżącą ) podatek od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 19.525,00 zł, za 2010 r. w wysokości 19.525,00 zł, za 2011 r. w wysokości 19.525,00 zł, za 2013 r. w wysokości 22.550,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2015 r., poz. 613; dalej: Ordynacja podatkowa ) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 31 lipca 2013 r. do Urzędu Gminy wpłynęły korekty deklaracji podatku od nieruchomości DN-1 i podatku rolnego DR-1, dokonane przez stronę skarżącą. Korekta zeznania podatkowego podatku rolnego DR- 1 została wyłączona do odrębnego postępowania. Korekty obejmowały nieruchomości położone na terenie miejscowości Ch. ujawnione w ewidencji gruntów i budynków pod numerami: 521/5, 662/3, 664/1, 663/4. Powodem zmian treści deklaracji, było błędne, zdaniem strony skarżącej, zakwalifikowanie przedmiotowych gruntów, jako przeznaczonych dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy grunty te w rzeczywistości nie były i nie są wykorzystywane gospodarczo. Strona skarżąca od 2001 r. nie prowadzi na niech działalności, koncesja na wydobywanie kopalin na działkach wygasła z końcem 2000 r. Ponadto działki stanowią nieużytki, a strona skarżąca nie występuje o nową koncesję z uwagi na brak możliwości wywożenia z nich wydobytego żwiru. Pismem z dnia 4 grudnia 2014 r. strona skarżąca sprecyzowała, że w związku ze złożonymi korektami żąda stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2013 . W toku postępowania organ I instancji ustalił, że zgodnie z wypisem gruntów i budynków Starostwa Powiatowego działki o numerach: 662/3, 663/4, 664/1 oznaczone są jako nieużytki ( N), natomiast działka nr 521/5 sklasyfikowana jest, jako droga (dr.). Koncesja na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "Ch." wygasła z dniem 31 grudnia 2000 r. decyzja Wojewody z sierpnia 2001 r., nr [...]. W uzasadnieniu do tej decyzji wskazano na obowiązek wykonania rekultywacji terenu objętego koncesją, zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.: dalej: ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych). W toku przeprowadzonych oględzin ustalono, że powierzchnia działek porośnięta jest licznymi drzewami o wysokości około 5-9 m, działki są zadrzewione i zakrzaczone, na działkach znajduje się kilka wyrobisk pokopalnianych, które zalane są wodą i porośnięte roślinnością wodną. Do wyrobisk prowadzi droga częściowo utwardzona, pokryta betonowymi płytami. Dla spornych działek nie było prowadzone żadne postępowanie z zakresu rekultywacji i zagospodarowania gruntów. W świetle powyższych ustaleń organ instancji stwierdził, że dokonane przez stronę skarżącą korekty deklaracji były nieprawidłowe, a ujawniona w nich wartość zobowiązania podatkowego od podatku od nieruchomości jest niezgodna z istniejącym stanem rzeczy. Nieruchomości gruntowe będące przedmiotem dokonanej korekty cały czas pozostają w fizycznym posiadaniu strony skarżącej, która figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym jako aktywny przedsiębiorca, status nieruchomości gruntowych objętych niniejszym postępowaniem nie zmienił się i są one klasyfikowane jako grunty wykorzystywane dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzja Wojewody stwierdzająca wygaśnięcie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "Ch." w części zobowiązującej stronę skarżącą do rekultywacji wyrobisk poeksploatacyjnych nie została wykonana. Strona skarżąca nie złożyła organowi podatkowemu informacji o zmianie wykorzystania gruntu, do czego była zobowiązana na podstawie art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2010 r., II FSK 850/09 wskazano, że skoro nie wykonano obowiązku rekultywacji gruntów objętych złożoną korektą deklaracji podatkowej, a która to rekultywacja jest częścią prowadzonej działalności gospodarczej to uznać należy, że działalność gospodarcza nadal jest prowadzona i korekta nie może być uwzględniona. Działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin obejmuje również rekultywację gruntów po jej zakończeniu i odbywa się ona na koszt osoby, która spowodowała utratę lub ograniczenie wartości użytkowej gruntów ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 maja 2013 r., I SA/Sz 126/13). Organ zaznaczył przy tym, że grunty objęte korektą figurują obecnie w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki ( stan ten figuruje od 1987 r.- pismo Starostwa Powiatowego z dnia 28 stycznia 2015 r. – akta administracyjne). O tym, czy grunt związany jest z działalnością gospodarczą przesądza jego faktyczne wykorzystanie do takiej działalności, a skoro w jej zakresie mieści się również rekultywacja gruntów, to do czasu jej zakończenia, dane grunty winny być uznane za związane z dzielnością gospodarczą – ponownie powołał wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r. W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca wskazała, że działka nr 521/5 stanowi utwardzoną drogę i nigdy nie była przedmiotem działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kopalin. Natomiast działki nr ew. 662/3, 664, 663/4 nie są wykorzystywane dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej od roku 2001. Koncesja na wydobywanie kopalin wygasła z dniem 31 grudnia 2000 r., zatem eksploatacja gospodarcza nieruchomości została zaniechania 15 lat temu. Trudno w tych okolicznościach, zdaniem strony skarżącej, przyjąć, że grunt jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdzają przeprowadzone przez organ oględziny. Odnosząc się do przepisów prawa geologicznego i górniczego wskazała, że: "wygaśnięcie koncesji w zakresie wydobywania kopalin nie nakłada obowiązku rekultywacji w odniesieniu do przedmiotowych gruntów, w sprawie brak jest decyzji właściwego organu o rekultywacji gruntów, dlatego jeżeli przedmiotowe grunty nie są przeznaczone do rekultywacji, w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości’. Powyższych zarzutów nie podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wspomnianą na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej, że nie ma podstaw do naliczania podatku od ww. nieruchomości w wysokości przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, uznało go za bezzasadny. Powołując się na doktrynę, orzecznictwo wskazał, że grunty i budynki zakupione przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą i będące w posiadaniu takiego podmiotu podlegają opodatkowaniu zgodnie ze stawkami dla nich przewidzianymi ( dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą ), chociażby w danej chwili nie wykonywano na nich takiej działalności. Powoływanie się przez stronę skarżącą na fakt, że ze względów wyżej opisanych nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W skardze na powyższą decyzję podtrzymując dotychczasowe argumenty, strona skarżąca podniosła również to, że podstawą opodatkowania powinny być zapisy w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że przedmiotowe działki stanowią nieużytki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w zakreślonych granicach Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli jest decyzja określającą stronie skarżącej podatek od nieruchomości za lata 2009 – 2013. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2010 r., Nr 99, poz. 613 ze zm.; dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ), przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przepisu tego wynika zatem, że grunt znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy nie będzie uznany za związany z działalnością gospodarczą jedynie wówczas, gdy niemożliwe jest i ( jednocześnie ) nie będzie możliwe wykorzystywanie go do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez względy techniczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako przykłady względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie gruntów w prowadzonej działalności gospodarczej podaje się np. zniszczenia w wyniku powodzi, skażenie chemiczne lub biologiczne ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., II FSK 1116/10), sposób prowadzenia działalności negatywnie oddziałujący na środowisko naturalne czy pobliskie skupiska ludzkie, powodujący niemożność uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności bądź skutkujący zakazem jej prowadzenia, katastrofy ekologiczne ( wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II FSK 47/08, z dnia 14 lipca 2009 r/. II FSK 2002/09). Za takie nie uważa się wyczerpanie złoża. Niemożność wydobywania kopaliny, wynikająca z jej braku na skutek wyczerpania się złoża, nie sposób uznać za niemożność uwarunkowaną technicznie, skoro sama obecność określonej kopaliny w danym miejscu, podobnie jak jej brak na skutek wyeksploatowania złoża, jest zjawiskiem przyrodniczym, a nie technicznym ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012 r., II FSK 742/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 sierpnia 2009 r., I SA/Sz 401/09 ) W sprawie bezsporne jest, że strona skarżąca uzyskała koncesję na górnicze użytkowanie złoża kruszywa naturalnego pn. "CH. "położonego na terenie Gminy – decyzja z dnia 25 kwietnia 1994 r. Ustalono w niej termin ważności koncesji do dnia 31 grudnia 2000 r. W tym samym dniu zawarta została umowa koncesyjna pomiędzy stroną skarżącą, a Wojewodą, jako organem koncesyjnym. Na podstawie § 7 umowy strona skarżącą zobowiązała się do rekultywacji gruntu po zakończeniu eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "CH.". Bezsporne jest również, że obszar górniczy oraz teren górniczy dla złoża kruszywa pn. "CH. " określony decyzją Wojewody z dnia 22 grudnia 1995 r. obejmował sporne działki – wyrys na mapie zasadniczej dokonany przez uprawnionego geodetę. Nie ma również sporu co do tego, że Wojewoda decyzją z sierpnia 2001 r., nr [...] stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 grudnia 2000 r. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "Ch.". Nie budzi również wątpliwości, że w stosunku do spornych działek nie została zakończona rekultywacja – brak decyzji w tym zakresie. Nie podlega również kwestionowaniu fakt, że strona skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą wpisanym do rejestru przedsiębiorców, której przedmiot działalności obejmuje między innymi wydobywanie żwiru i piasku, gliny i koalinu, działalność usługową wspomagającą pozostałe górnictwo i wydobywanie. Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów jest użytkownikiem wieczystym spornych działek, które stanowią nieużytki z wyjątkiem działki 521/5, która figuruje jako droga. Z ustalonego stanu faktycznego wynika również, że strona skarżąca znajduje się w posiadaniu spornych działek. Przeprowadzone przez organ postępowanie, odpowiadało obowiązującym zasadom. Organy w sposób wszechstronny przeprowadziły postępowanie dowodowe z poszanowaniem prawa strony skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, mogą w związku z tym być podstawą analizy zastosowanych przepisów prawa materialnego. Również wyciągnięte przez organ wnioski są wynikiem prawidłowej wykładni przepisów, znajdującej oparcie w aktualnym, jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Na podstawie dokonanych ustaleń organ uznał, że działki te podlegają opodatkowaniu według stawki jak dla prowadzenia działalności gospodarczej. Znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i nie zachodzi niemożliwość wykorzystywania ich ze względów technicznych. Tymczasem strona skarżąca jako przyczynę niemożności prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym podstawę do odstąpienia od opodatkowania jak dla tego rodzaju działalności wskazuje wygaśnięcie koncesji. Powstaje zatem pytanie czy wygaśnięcie koncesji wyczerpuje pojęcie względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze ( Dz.U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.; dalej: Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r.) jak również na podstawie ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia z dnia 9 czerwca 2011 r. ( Dz.U. Nr 163, poz. 981; dalej: Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r.) wydobywanie kopalin wymaga koncesji ( art. odpowiednio: 15 ust. 1 pkt 2 i 21 ust. 1 pkt 2 ). Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wydobywania kopalin ze złoża, zobligowany jest do prowadzenia eksploatacji złoża kopaliny w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny, a także do przedsiębrania środków niezbędnych do ochrony zasobów złoża, jak również ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnego prowadzenia rekultywacji terenów poeksploatacyjnych oraz przywracania do właściwego stanu innych elementów przyrodniczych ( art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Dz.U. z 2006 r. Nr 126, poz. 902 ze zm.; dalej: Prawo ochrony środowiska ). Ta sama ustawa wskazuje również, że władający powierzchnią ziemi, na której występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, jest obowiązany do przeprowadzenia ich rekultywacji (art. 102 ust. 1), która polega na przywróceniu do stanu poprzedniego (art. 103 ust. 1). Koszty tej rekultywacji ponosi podmiot, który spowodował zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu (art. 102 ust. 6). Warunki tej rekultywacji podmiot zobowiązany do jej przeprowadzenia winien jest uzgodnić z organem ochrony środowiska, które to uzgodnienie następuje w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji (art. 106 ust. 1 i 2). Obowiązek rekultywacji gruntów i ochrony środowiska na terenach po działalności górniczej przez prowadzącego zakład górniczy wynikał także z art. 80 ust. 1 pkt 5 Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r., jak również z art. 129 ust. 1 pkt 5 Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r. Przepisy te nakazują w tym zakresie odpowiednie stosowanie przepisów o ochronie środowiska i ochronie gruntów rolnych i leśnych. Rekultywacja gruntów rolnych i leśnych oznacza nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg ( art. 4 pkt 18 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ). Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych rekultywacja odbywa się na koszt osoby, która spowodowała utratę lub ograniczenie wartości użytkowej gruntów. Planuje się ją, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej – art. 20 ust. 3 ustawy ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powinna ona być dokonywana w miarę, jako grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie 5 lat od zaprzestania tej działalności – art. 20 ust. 4 ustawy ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powołane przepisy pozwalają na dokonanie pewnego rodzaju rekonstrukcji zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z poszukiwaniem kopalin ze złóż. Wynika z nich w sposób jasny i oczywisty, że w działalność tą wpisany jest obowiązek rekultywacji gruntów objętych eksploatacją złóż. Obowiązek rekultywacji wynika zatem, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, z przepisów prawa, a nie "decyzji rekultywacyjnej". Nie jest również tak, że "decyzja rekultywacyjna" przesądza o gospodarczym charakterze prowadzonej działalności, co również podnosi strona skarżąca, lecz to działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin wymusza na danym podmiocie rekultywację związaną z ochroną interesu publicznego, leżącego u podstaw ustawowej regulacji ochrony gruntów rolnych i leśnych, jako dobra publicznego. Na podstawie powołanych przepisów w orzecznictwie wypracowano jednolite stanowisko, że działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin obejmuje również rekultywację terenu po wyczerpaniu złoża. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r., II FSK 75/06 i z dnia 14 lipca 2010 r., II FSK 2002/09, z dnia 9 września 2015 r., II FSK 3223/13) . Podkreśla się, że rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych jest procesem wieloetapowym, który przygotowuje się, planuje i wykonuje na każdym etapie prowadzonej działalności gospodarczej. Czynności rekultywacyjne stają się częścią składową działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, od chwili uzyskania koncesji, a skoro działalność z zakresu rekultywacji i zagospodarowania wyeksploatowanych gruntów jest konieczną częścią składową zarobkowej działalności wydobywczej, to nie sposób racjonalnie przyjmować, że grunty mające podlegać lub podlegające aktualnie czynnościom rekultywacyjnym nie są związane z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 sierpnia 2009 r., I SA/Sz 401/09 ). Do czasu wydania decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną grunt wykorzystywany jest przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012 r., II FSK 742/11). W świetle tych przepisów stwierdzić należy, że na stronie skarżącej spoczywał obowiązek dokonania rekultywacji gruntów, a jej niedokonanie i brak decyzji o jej zakończeniu, nakazuje przyjąć, że pomimo wygaśnięcia koncesji, grunty nadal wykorzystywane są do działalności gospodarczej. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego sporne grunty należy uznać za nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, co w świetle przepisów: art. 2 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 3 i 1 a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powoduje, że podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Bezzasadny jest więc zarzut, że grunty nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Powyższego nie zmienia powoływania się przez stronę skarżącą na zapisy ewidencji gruntów i budynków, w których działki figurują jako nieużytki, z czego strona skarżąca wywodzi zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. 2015 r., poz. 520 ) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Szczególny jednak charakter przewidzianej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przesłanki związania gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazuje, że okoliczność ta nie może być ustalana w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Ustalenia w tym zakresie organ podatkowy czyni w oparciu o ogólne zasady postępowania dowodowego, gdyż w tym zakresie, nie obowiązuje ustawowe założenie, że tę okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.