I SA/Ol 661/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015r. sprawy ze skargi Gminy Dobre Miasto na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 12 sierpnia 2015r., nr PN-4131.233.2015 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przeprowadzenia na terenie gminy konsultacji społecznych w sprawie Budżetu Obywatelskiego oddala skargę W dniu 30 czerwca 2015 r. Rada Miejska w Dobrym Mieście podjęła uchwałę nr XI/67/2015 w sprawie przeprowadzenia na terenie Gminy Dobre Miasto konsultacji społecznych w sprawie Budżetu Obywatelskiego. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 5a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.s.g.". Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 12 sierpnia 2015 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski stwierdził nieważność części zapisów uchwały, tj. : - § 1 ust. 5 w zakresie słów: "stali, pełnoletni"; - § 2 ust. 5 uchwały; - § 2 ust. 1 załącznika Nr 1 do uchwały w zakresie słów: "pełnoletni, pełnoletnich"; - § 3 ust. 4 pkt 4 załącznika Nr 1 do uchwały w zakresie słów: "stały, pełnoletni"; - § 4 ust. 4 i 10 załącznika Nr 1 do uchwały; - pkt 1 załącznika Nr 2, 3 i 4 do uchwały w zakresie słów "PESEL". W uzasadnieniu organ nadzoru podniósł, że w § 1 ust. 5 uchwały postanowiono, iż do zgłaszania propozycji projektów oraz do udziału w głosowaniu w sprawie wyboru projektu do realizacji w ramach Budżetu Obywatelskiego są uprawnieni stali, pełnoletni mieszkańcy Gminy Dobre Miasto. Według § 2 ust. 1 załącznika Nr 1 do tej uchwały, propozycję projektu (jednego) do zrealizowania w ramach Budżetu Obywatelskiego może zgłosić każdy pełnoletni mieszkaniec Gminy Dobre Miasto, pod warunkiem uzyskania poparcia projektu przez co najmniej 50 pełnoletnich mieszkańców gminy. W § 3 ust. 4 pkt 4 załącznika Nr 1 do uchwały postanowiono, że weryfikacja formalno – prawna projektu dotyczy w szczególności sprawdzenia, czy zgłoszenia dokonała osoba uprawniona tj. stały pełnoletni mieszkaniec Gminy Dobre Miasto. Ponadto stosownie do § 2 ust. 5 uchwały, upoważniono Burmistrza do określenia, w drodze zarządzenia, miejsca wyłożenia kart i złożenia kart wypełnionych oraz określenia terminów głosowania. Z kolei, zgodnie z § 4 ust. 4 załącznika Nr 1 do uchwały, Burmistrz Dobrego Miasta, w drodze zarządzenia określi miejsca wyłożenia kart i złożenia kart wypełnionych oraz terminy głosowania. Natomiast w myśl § 4 ust. 10 załącznika Nr 1 do uchwały, Komisja ds. Budżetu Obywatelskiego sporządza protokół z wyników konsultacji, którego wzór określa Burmistrz w drodze zarządzenia. W świetle przesłanych do kontroli Sądu akt sprawy, w załączniku Nr 2 do uchwały określono wzór formularza zgłoszeniowego propozycji projektów do zrealizowania na terenie Gminy Dobre Miasto w ramach Budżetu Obywatelskiego na 2016 rok. Załącznik Nr 3 do uchwały zawiera Listę popierających projekt, natomiast załącznik Nr 4 - kartę do głosowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego organ zwrócił uwagę, że określenie w badanej uchwale "stałego, pełnoletniego mieszkańca" stanowi o przekroczeniu przez organ stanowiący zakresu delegacji ustawowej wynikającej z art. 5a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz o naruszeniu art. 94 Konstytucji, zgodnie z którym organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach uprawnień zawartych w ustawie. Krąg osób uprawnionych do udziału w konsultacjach społecznych został określony bowiem przez samego ustawodawcę w art. 5a ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, jako mieszkańcy gminy. Norma ta nie zawiera żadnych ograniczeń, ani też nie odsyła w tym zakresie do innych aktów prawa. W ocenie organu nadzoru, również zapisy § 2 ust. 5 uchwały oraz § 4 ust. 4 i ust. 10 załącznika Nr 1 do uchwały są sprzeczne z prawem. W zakresie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 5a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nie mieści się bowiem zobowiązanie organu wykonawczego gminy do wydania zarządzenia o treści narzuconej przez organ stanowiący gminy. Postanowienia uchwały w tym zakresie nie tylko wyszły poza kompetencje rady gminy przyznane w art. 5a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, ale również bezpodstawnie wkroczyły w sferę przyznaną organowi wykonawczemu w art. 30 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. W kwestii zaś wzorów formularza zgłoszeniowego propozycji projektów do zrealizowania na terenie Gminy Dobre Miasto w ramach Budżetu Obywatelskiego na 2016 r., listy osób popierających projekt oraz kart do głosowania, organ nadzoru stwierdził, że bezpodstawnie określono we wszystkich tych wzorach obowiązek wskazania numeru PESEL, choć numer ten nie obejmuje danych dotyczących miejsca zamieszkania, mających znaczenie przy ustaleniu, czy osoba figurująca na liście jest mieszkańcem gminy. Zdaniem organu, wprowadzenie wymogu podania tego numeru stanowi przekroczenie zakresu upoważnienia określonego w art. 5a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Taki pogląd zawarto również w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 maja 2013r. o sygn. akt: III SA/Wr 140/13. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, Gmina Dobre Miasto wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając rażące naruszenie art. 5a ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez ich nienależyte zastosowanie, a także art. 85 tej ustawy, w związku z art. 87 ust. 2, art. 94 i art. 171 Konstytucji RP i art. 91 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazując w uzasadnieniu skargi, że stosownie do art. 171 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 85 ustawy o samorządzie gminnym, nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, strona nie zgodziła się z zawartą w rozstrzygnięciu nadzorczym oceną, że organ stanowiący gminy nie ma prawa skierować konsultacji społecznych w konkretnie wskazanej sprawie do określonej kategorii podmiotów. Jak podała, potwierdzeniem jej stanowiska jest fakt, że w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko – Mazurskiego opublikowanych jest wiele uchwał obowiązujących w innych gminach z terytorium województwa, które to uchwały oparte zostały na tej samej podstawie prawnej i w których treści występują różnie dookreślone kategorie podmiotów uprawnionych do zgłaszania wniosków i do udziału w konsultacjach ("[...]"). Zdaniem skarżącej, skoro organ nadzoru uznał wymienione powyżej uchwały za spełniające kryterium zgodności z prawem, to taka sama lub zbliżona treść zawarta w badanej przez niego aktualnie uchwale nie mogła zostać uznana za przekroczenie zakresu delegacji ustawowej wynikającej z art. 5a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz za naruszenie art. 94 Konstytucji RP. Zdaniem strony, powyższe zarzuty dotyczą pozostałych wykazanych przez organ nadzoru naruszeń prawa. Powierzenie Burmistrzowi wykonania uchwały obejmuje prawo organu wykonawczego do samodzielnego określenia sposobu jej wykonania uchwały w ramach treści uchwały. Dodatkowo strona wskazała, że za zgodne z prawem organ nadzoru uznał tożsame zapisy ww. uchwał: "[...]". W kwestii stanowiska organu, że osoby popierające wniosek, osoby zgłaszające propozycje projektów i osoby głosujące mogą być identyfikowane wyłącznie za pomocą miejsca zamieszkania, której to informacji nie zawiera numer PESEL, skarżąca Gmina podniosła, że numer ten związany jest ze wskazaniem w uchwale, iż zarówno zgłoszenia projektu, poparcia projektu, jak i głosowania nad projektem dokonała osoba pełnoletnia, gdyż uchwała jest skierowana do pełnoletnich mieszkańców Gminy. Numer PESEL pojawia się we wszystkich przytoczonych wyżej uchwałach rad gminy, przy czym w uchwałach rad miejskich w B., P. i M. znajduje się nawet dalej idący zapis, że głos uznaje się za nieważny, gdy głosujący nie podał lub nieczytelnie wpisał na karcie swój numer PESEL. W ocenie strony skarżącej, skoro zapisy powołanych wyżej innych uchwał nie zostały uznane przez organ nadzoru za jakiekolwiek, a tym bardziej za istotne naruszenia prawa, wskazuje to na nieprawidłowe zastosowanie art. 5a ustawy o samorządzie gminnym w niniejszej sprawie. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r. w sprawie o sygn. II SA/Wr 1459/97, strona stwierdziła, że niezależnie od rażącego naruszenia przez organ kryterium legalności nadzoru nad działalnością gminną, skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze stanowi również ingerencję w konstytucyjną zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko – Mazurski wniósł o jej oddalenie. Wskazał dodatkowo, że ewentualne rozbieżności występujące w ocenie podobnych co do treści aktów normatywnych, uchwalanych przez organy stanowiące gmin, nie mogą być podstawą kwestionowania stwierdzonych w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym naruszeń prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem badania zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Artykuł 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. W myśl art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. kontroli sądów administracyjnych podlegają również akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, do których zalicza się uchwały organu gminy, podejmowane na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. W świetle powyższych kryteriów oceny rozstrzygnięcie nadzorcze może być uznane za zgodne z prawem, jeżeli nie koliduje z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ani z przepisami innej ustawy. Zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwały lub zarządzenia organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Termin "sprzeczne z prawem" jest pojęciem nieostrym. Dokonując wykładni tego pojęcia, użytego w art. 90 ust. 1 u.s.g. jako przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia, należy mieć na uwadze również unormowania zawarte w art. 91 ust. 4 u.s.g., zgodnie z którym w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że nie każda sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem są podstawą do stwierdzenia nieważności aktu prawnego przez organ nadzoru. Do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego wymagane jest istotne naruszenie prawa (oczywiste i bezpośrednie). Nie mamy do czynienia z istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g, jeżeli rozstrzygnięcie zawarte w uchwale lub zarządzeniu nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę, mieści się w granicach swobodnego uznania (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 sierpnia 2014r, o sygn. II SA/Go 532/14, publ. Lex nr 151991). Za istotne naruszenie prawa w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się uchybienie prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 625/11). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2). Stosownie do treści art. 5a ust. 1 u.s.g., w wypadkach przewidzianych ustawą oraz w innych sprawach ważnych dla gminy mogą być przeprowadzane na jej terytorium konsultacje z mieszkańcami gminy. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami gminy określa uchwała rady gminy. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że w uchwale podjętej na podstawie art. 5a u.s.g. rada gminy "powinna m.in. określić, kto inicjuje konsultację, sposób i formę konsultacji, czas i miejsce ich przeprowadzenia, reguły ustalania wyników oraz sposób przekazania tych wyników do wiadomości społeczności lokalnej" (p. wyrok WSA w Opolu z dnia 13 czerwca 2006 r., II SA/Op 213/06, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1291/13, opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia powołane poniżej, o ile nie wskazano innego miejsca publikacji). W delegacji ustawowej art. 5a ust. 2 u.s.g nie mieści się natomiast ustalanie kategorii podmiotów uprawnionych do udziału w konsultacjach. Krąg osób uprawnionych do udziału w konsultacjach społecznych został bowiem określony przez samego ustawodawcę. W przepisach art. 5a ust. 1 i ust. 2 u.s.g. ustawodawca postanowił, że uprawnionymi do konsultacji są mieszkańcy gminy. Norma ta nie zawiera żadnych ograniczeń, ani nie odsyła do innych aktów prawa. W art. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zdefiniowano pojęcie gminy, przyjmując, że mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową (ust. 1) a przez gminę należy rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium (ust. 2). Wspólnotę tworzą osoby trwale z nią związane, a więc stale zamieszkujące w danej gminie. Jak zatem trafnie wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1291/13, wykładnia celowościowa ww. przepisów wskazuje na potrzebę utożsamienia pojęcia "mieszkaniec gminy" z pojęciem osoby stale zamieszkującej na obszarze tej gminy. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że niewątpliwie pojęcie "mieszkańca gminy" w rozumieniu u.s.g.. jako osoby zamieszkującej w miejscowości położonej na jej obszarze z zamiarem stałego pobytu, nie jest równoznaczne z pojęciem "stałego pełnoletniego mieszkańca Gminy". Zastosowanie w badanej przez organ nadzoru uchwale takiego określenia mieszkańców w sposób niezgodny z art. 5a ust. 1 i ust. 2 u.s.g. ogranicza krąg osób uprawnionych do udziału w konsultacjach społecznych i stanowi o przekroczeniu przez organ stanowiący Gminy zakresu delegacji ustawowej i tym samym o naruszeniu art. 94 Konstytucji RP. Zgodnie bowiem z tym przepisem, organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd podziela również stanowisko Wojewody Warmińsko – Mazurskiego w kwestii rozgraniczenia kompetencji organu stanowiącego i organu wykonawczego gminy na gruncie art. 5a ust. 2 u.s.g. Ustawowy podział kompetencji między tymi organami określają m.in. art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 1 pkt 2 u.s.g.. Stosownie do art. 15 ust. 1 u.s.g. rada jest organem stanowiącym i kontrolnym w gminie. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 u.s.g., do uchwałodawczej właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Organem wykonawczym jest natomiast wójt (burmistrz, prezydent miasta), o czym stanowi art. 26 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 1 pkt 2 u.s.g., który wykonuje uchwały rady gminy i zadanie gminy określone przepisami (art. 30 ust. 1 u.s.g.). Do jego zadań należy w szczególności określanie sposobu wykonywania uchwał (art. 30 ust. 2 pkt 2 u.s.g.). Przyjmuje się, że do zadań wójta należy zdecydowanie przez kogo, w jakich terminach i za pomocą jakich środków, w jakim trybie mają być zrealizowane zadania wynikające z uchwały (p. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 1011/09). Określenie sposobu wykonania uchwały obejmuje m.in. wskazanie środków finansowych i rzeczowych koniecznych do wykonania uchwały, ustalenie harmonogramu jej realizacji oraz wyznaczenie osób odpowiedzialnych za wykonanie uchwały lub jej poszczególnych elementów (p. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 140/13). Wprawdzie w art. 18 ust. 1 u.s.g. zawarto domniemanie właściwości rady "we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy", lecz należy to rozumieć w ten sposób, że rada gminy może podejmować działania związane ze stanowieniem lub kontrolą; nie może natomiast podejmować czynności, które należą do sfery wykonawczej, gdyż byłoby to naruszenie konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze (p. wyrok NSA z dnia 25 października 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1628/99, Lex nr 40852). Skoro zatem wykonywanie uchwał należy wyłącznie do wójta, to określenie przez radę gminy sposobu wykonania przez wójta uchwały w przedmiocie przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami gminy, słusznie ocenione zostało przez organ nadzoru jako istotne naruszenie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5a ust. 1 u.s.g.. Należy również zdaniem Sądu, zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody Warmińsko–Mazurskiego w kwestii określenia wymogu wskazania numeru PESEL w załącznikach do badanej uchwały, zawierających wzory formularza zgłoszeniowego propozycji projektów do zrealizowania na terenie Gminy Dobre Miasto w ramach Budżetu Obywatelskiego na 2016 r., listy osób popierających projekt oraz kart do głosowania. Numer ten, jak trafnie zwrócił uwagę organ nadzoru, nie obejmuje danych dotyczących miejsca zamieszkania, a tylko ta okoliczność ma znaczenie przy ustalaniu, czy osoba figurująca na liście jest mieszkańcem gminy. Stosownie do art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), numer PESEL, czyli Numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, służy jednoznacznej identyfikacji osoby fizycznej, przy czym w jedenastocyfrowym symbolu numerycznym sześć pierwszych cyfr oznacza datę urodzenia (rok, miesiąc, dzień), kolejne cztery – liczbę porządkową i płeć osoby, ostatnia zaś jest cyfrą kontrolną służącą do komputerowej kontroli poprawności nadanego numeru ewidencyjnego. Numer ten nie obejmuje danych dotyczących miejsca zamieszkania. Wskazać ponadto należy, na co trafnie zwrócono uwagę w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 maja 2013 r., o sygn. akt III SA/Wr 140/13, że informacje objęte numerem PESEL należą do kategorii danych osobowych, co oznacza, że podlegają one ochronie przewidzianej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, która w art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 stanowi, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa lub do wykonania określonych zadań realizowanych dla dobra publicznego. Z art. 5a ust. 1 i ust. 2 u.s.g. nie wynika natomiast, by do podjęcia uchwały dotyczącej zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami gminy było niezbędne podanie numeru PESEL oraz przetwarzanie tych danych. Stąd też stanowisko organu nadzoru, że wprowadzenie wymogu podania tego numeru przez Radę Miejską w Dobrym Mieście, stanowiło przekroczenie zakresu upoważnienia określonego w art. 5a ust. 2 u.s.g., nie budzi zdaniem Sądu zastrzeżeń. Jako pozostającą bez wpływu na ocenę prawną zakwestionowanych zapisów uchwały i jej załączników, należy ocenić argumentację skargi odwołującą się do istnienia w porządku prawnym szeregu aktów prawa miejscowego normujących te kwestie podobnie jak w badanej uchwale, a wobec których organ nadzoru nie stwierdził jednak ich nieważności. Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest wyłącznie zaskarżona uchwała. Sąd nie ma natomiast kompetencji do badania zgodności z prawem działalności organu nadzoru sprawowanej w odniesieniu do aktów prawa miejscowego, które nie zostały zaskarżone do Sądu w przewidzianym trybie. To zaś, że wskazane przez Gminę akty normatywne zawierają podobne w treści uregulowania, nie stanowi podstawy do uznania, iż organ nie może realizować swych kompetencji nadzorczych w odniesieniu do badanej w niniejszej sprawie uchwały organu stanowiącego gminy, w sytuacji stwierdzenia przesłanki określonej w art. 91 u.s.g.. Uznając zatem, że działanie organu nadzoru mieściło się w granicach zakreślonych w art. 85 i art. 91 u.s.g., Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.