II OSK 711/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Marcin Kamiński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 481/15 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r., w sprawie o sygn. II SA/Lu 481/15, oddalił skargę P. W., wniesioną na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], o sprzeciwie w sprawie przystąpienia do budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2015 r. P. W. (skarżący) zgłosił organowi pierwszej instancji zamiar budowy opisanego wyżej budynku. Rozpatrując to zgłoszenie organ stwierdził, że jest ono niekompletne i postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia między innymi o ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaną dla planowanej inwestycji. W zakreślonym przez organ pierwszej instancji terminie inwestor nie usunął tego braku, wobec czego organ, działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia. Prezydent wskazał, że dołączona do zgłoszenia decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Inwestor dokonał bowiem w dniu [...] stycznia 2014 r. skutecznego zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy około 6 m2, posługując się wskazaną decyzją. Budynek ten, zdaniem organu, został zrealizowany na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...], co potwierdza przedłożona przez inwestora kopia mapy z zaznaczoną lokalizacją nowego budynku gospodarczego. Z powyższego wynika, że opisana decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła innego przedsięwzięcia, które zostało już zrealizowane, a zatem zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) decyzja ta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym.  Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w tej decyzji. Wojewoda wskazał, że wobec zmiany stanu faktycznego działki nr [...], inwestor powinien był dołączyć do zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. decyzję o warunkach zabudowy ustalającą warunki zabudowy na realizację budynku gospodarczego, uwzględniającą nowy stan zagospodarowania działki. Skargę do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję Wojewody złożył P. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej, a także art. 63 ust. 1 i 65 u.p.z.p. oraz art. 30 ust 2 u.p.b. Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organów decyzja o warunkach zabudowy, którą dołączył do zgłoszenia, pozostaje w obrocie prawnym, gdyż nie została dotychczas wygaszona na podstawie art. 65 u.p.z.p. Z tego powodu bezzasadnym było wniesienie sprzeciwu do dokonanego przez stronę zgłoszenia, zwłaszcza że w świetle art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy. Wskutek powyższych uchybień naruszona została również zasada powagi rzeczy osądzonej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 1 września 2015 r. skarżący złożył pismo procesowe, w którym wskazał, że dołączony wniosek z dnia 14 maja 2013 r. o ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji potwierdza, że opisana wyżej decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczyła inwestycji objętej zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Lu 481/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r.) w przypadku zgłoszenia – dotyczącego między innymi budowy lub wykonywania robót budowlanych – obowiązkiem zgłaszającego jest określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Sąd podkreślił, że w sytuacji, gdy właściwy organ w trybie art. 30 ust. 2 u.p.b. nałoży na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od upływu końcowego wyznaczonego postanowieniem terminu. Zdaniem Sądu I instancji, z przedstawionych wyżej przepisów wynika wprost, że postępowanie wszczęte zgłoszeniem kończy się bądź zgodą organu polegającą na niewniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź wniesieniem sprzeciwu, w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika bowiem z akt postępowania administracyjnego, sprzeciw do zgłoszenia został wniesiony z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, który rozpoczął bieg w dniu 25 kwietnia 2015 r., kiedy to upłynął dwumiesięczny termin do wykonania postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. o uzupełnieniu zgłoszenia, doręczonego skarżącemu w dniu [...] lutego 2015 r. Decyzja o sprzeciwie została bowiem wydana i wysłana skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2015 r. (doręczono ją skarżącym w dniu 30 kwietnia 2015 r., k. 21 - 22 akt administracyjnych). WSA wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. organ zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia między innymi o ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaną dla planowanej inwestycji. W zakreślonym przez organ pierwszej instancji terminie inwestor nie usunął tego braku. Sąd podkreślił, że w sytuacji, gdy zgłoszenie nie może być zaakceptowane przez organ ze względu na nieuzupełnione w terminie – mimo wezwania – braki formalne, organ jest zobowiązany do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.b. W ocenie WSA, zasadnie zatem Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zdaniem WSA, nie można przy tym podzielić zarzutu skarżącego, że skoro decyzja o warunkach zabudowy, którą dołączył do zgłoszenia, pozostaje – jak twierdzi – w obrocie prawnym, gdyż nie została dotychczas wygaszona na podstawie art. 65 u.p.z.p., bezzasadnym było wniesienie sprzeciwu do dokonanego przez stronę zgłoszenia, zwłaszcza że w świetle art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy. Jakkolwiek bowiem skarżący dołączył do zgłoszenia fotokopie decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] sierpnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2013 r. (k. 1-3 akt administracyjnych pierwszej instancji), to nie budzi wątpliwości, że ustalone tymi decyzjami warunki zabudowy wydane zostały w innych okolicznościach faktycznych, co pomija skarżący, a co z urzędu wzięły pod uwagę organy obu instancji. Jest bezsporne w sprawie, że po ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni do 25 m kw. na działce nr [...], położonej w [...] przy ul. [...] (o czym rozstrzygnięto w wyżej wskazanych decyzjach), skarżący zrealizował zamierzenie budowlane i wzniósł na tej działce budynek gospodarczy na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 14 stycznia 2014 r. Wzniesienie tego budynku znajduje potwierdzenie w dowodach z dokumentów złożonych w postępowaniu administracyjnym przez samego skarżącego (np. mapy złożone przez inwestora, k. 4, 11, 17 akt administracyjnych pierwszej instancji), a okoliczność tą organy uznały za ustaloną bezspornie, czego skarżący nie zakwestionował. Jak zasadnie ustaliły organy obu instancji, ta właśnie okoliczność ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż zrealizowanie inwestycji spowodowało zmianę stanu zagospodarowania nieruchomości, na której kolejna inwestycja ma być realizowana, a to oznacza, że zmieniły się uwarunkowania, które bierze pod uwagę organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, badając przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie może więc być mowy o tożsamości zamierzonej inwestycji z tą, która mogła być zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] sierpnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy, niezależnie od tego, czy zrealizowany już budynek gospodarczy w pełni odpowiada tym warunkom zabudowy. W tych okolicznościach sprawy za nietrafne należy uznać powoływanie się na poglądy zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych, przytoczone w skardze. Końcowo Sąd I instancji stwierdził, że organ administracji ustalił należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, stosownie do art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu swej decyzji, którego treść spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ administracji innych przepisów postępowania, w tym zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez niedopełnienie przez WSA obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego w granicach skargi, poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, błędnie ocenionym przez organ, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.; 2. naruszenie art. 141 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, oraz braku podstawy prawnej rozstrzygnięć; 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a., a to w następstwie przeprowadzenia przez WSA kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego w sposób nieprawidłowy. Zdaniem skarżącego, WSA błędnie bowiem uznał, że organy administracji ustaliły należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.; 4. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w zakresie art. 65 u.p.z.p., art. 30 ust. 2 u.p.b. i art. 63 u.p.z.p. Odnośnie do zarzutu naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie przez WSA obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego w granicach skargi, poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, zdaniem skarżącego naruszenie to wynika z: a) pominięcia przez WSA artykułowanego zarzutu naruszenia przez Wojewodę Lubelskiego zasady powagi rzeczy osądzonej, stanowiącego zarzut dla decyzji Wojewody Lubelskiego polegający na nakładaniu wymogu ponownego wystąpienia o wydanie warunków zabudowy dla budynku gospodarczego przy czym takie warunki zabudowy zostały już raz wydane i są obowiązujące. Zdaniem skarżącego, powoduje to niedopuszczalność ponownego wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku gospodarczego z powodu naruszenia zasady powagi rzeczy już raz osądzonej. Występując bowiem ponownie z wnioskiem o określenie warunków zabudowy byłby on tożsamy z wnioskiem z jakim wystąpiono w przypadku wydanych warunków zabudowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. bowiem konstrukcja i lokalizacja budynku gospodarczego na działce we wniosku o wydanie warunków zabudowy nr [...] jest zbieżna ze zgłoszeniem robót budowlanych z dnia [...] stycznia 2015 r., co skutkowało by powieleniem tożsamego wniosku o wydanie warunków zabudowy i rodziło konieczność wydania warunków zabudowy . p takiej samej treści tj. naruszenie powagi rzeczy osądzonej.  b) pominięcia przez WSA rozpoznania zarzutu naruszenia przez Wojewodę Lubelskiego i Prezydenta Miasta Lublina art. 65 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie przez Prezydenta Miasta Lublina w decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, że "zgodnie z art. 65 u.p.z.p decyzja ta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym" (chodzi o decyzję o warunkach zabudowy WZ nr [...] z późn. zm.), a, następnie podtrzymanie tego rozstrzygnięcia przez Wojewodę Lubelskiego. Skarżący podniósł, że pominięcie przez WSA kontroli decyzji organu li II instancji w zakresie poprawności przyjęcia podstawy prawnej stwierdzenia nieważności załączonych warunków zabudowy miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ było podstawą uznania warunków zabudowy jako wykluczonych z obrotu prawnego, co stanowiło powód wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, oraz braku podstawy prawnej rozstrzygnięć, w szczególności kluczowego dla sprawy dotyczących wyjaśnienia dlaczego organy administracyjne w kolejnych instancjach podtrzymywały zarzut jakoby warunki zabudowy nr [...] z późn zm. na mocy art. 65. u.p.z.p nie funkcjonowały już w obrocie prawnym, skarżący podniósł, że WSA podtrzymując decyzję Wojewody Lubelskiego, który uprzednio podtrzymał decyzję Prezydenta Miasta Lublina podtrzymał również pierwotny zarzut wyłączenia z obrotu prawnego przedmiotowej decyzji o WZ nr [...] wynikający z art 65 u.p.z.p. to winien był wyjaśnić z czego wynika ten zarzut, skoro nie znajduje on potwierdzenia w treści art. 65 u.p.z.p. Skarżący wskazał, że WSA nie uzasadnił także oddalenia zarzutu naruszenia art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w kontekście przedłożonego w dniu 1 września 2015 r. pisma procesowego, z którego wynikało, że lokalizacja planowanego zamierzenia budowlanego zawartego w zgłoszeniu odpowiada wnioskowi o wydanie warunków zabudowy nr [...], co świadczy o tożsamości inwestycji z wniosku o warunki zabudowy i zgłoszeniu budowy budynku gospodarczego a zatem niemożności wydania zgodnie z orzecznictwem1 do art. 63 ust 1. u.p.z.p. kolejnych warunków zabudowy dla tego samego inwestora, tej samej działki i tej samej inwestycji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a., a to w następstwie: przeprowadzenia przez WSA kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego w sposób nieprawidłowy, skarżący podniósł, że WSA błędnie uznał, że organy administracji ustaliły należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne stosownie do art. 7, art. 77 § 1, 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego stan faktyczny nie został jednak należycie skontrolowany przez WSA - pomijane są bowiem dowody w postaci pisma skarżącego z dnia 2 marca 2015 r. wraz z załącznikami przekazanymi jako odpowiedź na postanowienie Prezydenta Miasta Lublina znak [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W szczególności przekazywany wówczas przy piśmie “załącznik 3c" - kopia mapy ewidencyjnej z której wynika, że na działce nie jest zrealizowany budynek gospodarczy bowiem nie występuje on na mapie ewidencyjnej. Równocześnie w piśmie z dnia 2 marca 2015 r. wyłożono, że obiekt na wybudowanie którego powołują się organy nie występuje na mapie ewidencyjnej. Nie bez przyczyny dołączono załącznik 3c do pisma z dnia 02.03.2015 r. - organ administracji tj. Prezydent Miasta Lublin - Wydział Geodezji jednoznacznie twierdził wówczas, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem a jedynie obiektem sytuacyjnym. Skarżący podniósł, że informacje te zostały przekazane w piśmie z dnia 2 marca 2015 r. jako odpowiedź na postanowienie, o którym mowa na wstępie. W ocenie strony skarżącej, z powyższych okoliczności pływnie wniosek, że obiekt widoczny na mapie sytuacyjnej, a nie widoczny na mapie ewidencyjnej w opinii Prezydenta Miast Lublina nie był budynkiem a jedynie obiektem sytuacyjnym nie spełniającym kryteriów obiektu budowlanego. Nie można zatem było powoływać się na fakt wybudowania budynku i zmiany stanu faktycznego na działce gdyż status budynku obiekt uzyskał znacznie później w czerwcu 2015 r. - po wpisaniu obiektu do ewidencji gruntów i budynków. Ta okoliczność została pominięta zarówno przez WSA jak i Wojewodę Lubelskiego. Skarżący podał, że okoliczność ta miała jednak istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zarówno WSA jak i Wojewoda Lubelski powołują się na zmianę stanu faktycznego polegającego na wybudowaniu budynku gospodarczego jako na podstawę w oparciu o którą wymagane jest przedłożenie innych warunków zabudowy niż złożone przy zgłoszeniu z dnia [...] stycznia 2015 r. i co finalnie na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.b. spowodowało wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia. Odnośnie do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 65 ustawy u.p.z.p., skarżący podniósł, że naruszenie to polega na podtrzymaniu decyzji Wojewody Lubelskiego, który podtrzymał z kolei decyzję Prezydenta Miasta Lublina opartą na twierdzeniu, że: "decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła innego przedsięwzięcia, które zostało już zrealizowane, a zatem zgodnie z art. 65 u.p.z.p decyzja ta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym". Jednak art. 65 u.p.z.p., literalnie wymienia okoliczności, w przypadku których możliwe jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, tj.: "1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji". Zdaniem skarżącego, w analizowanej sprawie żaden z tych przypadków nie zachodzi. Nadto zgodnie art. 65 ust. 3 tejże ustawy: "stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego" - co również nie miało miejsca w tej sprawie. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 2 u.p.b. skarżący podniósł, że naruszenie to nastąpiło poprzez błędne uznanie, przez WSA prawidłowości podtrzymania przez Wojewodę Lubelskiego decyzji Prezydenta Miasta Lublina, pomimo że do zgłoszenia dołączono warunki zabudowy nr [...] z późn. zmianami wydane dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce [...]. W ocenie skarżącego, porównując treść zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego z treścią załączonych warunków zabudowy, należy ocenić, że są one zbieżne i wypełniły dyspozycję zawartą w art. 30 ust. 2 u.p.b. Podnoszony przez organy fakt, że przedłożone warunki zabudowy posiadają mapę, która nie odpowiada obecnemu stanowi zagospodarowania nieruchomość, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem trwałość warunków zabudowy nie została uzależniona od zmiany stanu zabudowania nieruchomości. Nie jest możliwe przyjęcie że zmiana stanu zagospodarowania nieruchomości powoduje nieważność uprzednio wydanych dla działki warunków zabudowy. Zdaniem skarżącego, realizacja jednej z inwestycji nie wpływa zatem na wydane już warunki zabudowy innych inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy wytycza bowiem jedynie podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym już rozwiązaniom w sprawie wydawania pozwolenia na budowę (akceptacji zgłoszenia), rozstrzyganej na podstawie przepisów prawa budowlanego i przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych. W swojej treści decyzja o warunkach zabudowy zawiera więc jedynie pewne ogólne określenia, kształtujące oczekiwany ład przestrzenny a także ma charakter promesy uzyskania akceptacji co do realizacji robót budowlanych przy spełnieniu przez inwestora określonych w niej warunków. Zdaniem skarżącego, nie można zatem twierdzić, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotyczyła takich czy innych rozwiązań konstrukcyjnych albo tej czy innej lokalizacji skoro decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie wskazuje ani konkretnej lokalizacji, ani konkretnych rozwiązań konstrukcyjnych nie można bezpodstawnie domniemywać, że nie dotyczy ona zgłoszonej inwestycji. To poprzez porównanie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zgłoszenia można ocenić czy zgłoszenie spełnia wymagania określone w decyzji czy też nie a nie odwrotnie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Treść powyższej zasady ogranicza zakres rozpoznania Sądu kasacyjnego do weryfikacji zasadności zarzutów naruszenia prawa sformułowanych w skardze kasacyjnej w odniesieniu do tej części orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, która została objęta zakresem zaskarżenia. Jedynie w drodze wyjątku – w razie stwierdzenia podstaw nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony i zobowiązany do przekroczenia granic skargi kasacyjnej i wyjścia poza granice zaskarżenia oraz zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. W takiej sytuacji Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę wady nieważności postępowania i sankcjonuje je niezależnie od zakresu zaskarżenia kontrolowanego orzeczenia i podniesionych zarzutów (art. 183 § 1 i art. 186 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Zarzuty te obejmują nie tylko wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub formalno-procesowego, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, lecz także muszą zawierać określenie sposobu naruszenia prawa (np. błąd oceny obowiązywania prawa, błąd wykładni, błąd subsumpcji) oraz wskazanie prawidłowego – zdaniem kasatora – sposobu wykładni lub zastosowania unormowań, które miały zostać naruszone przez sąd a quo. W odniesieniu do zarzutów formalno-procesowych nie jest ponadto wystarczające samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, lecz konieczne jest również wykazanie, że powyższe naruszenia miały albo co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na skarżącym kasacyjnie ciąży zatem obowiązek wykazania istnienia bezpośredniego i co najmniej potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem prawa procesowego a treścią zaskarżonego orzeczenia. Jeżeli nie zostanie wykazane, że podnoszone naruszenia przepisów procesowych mogły bezpośrednio i istotnie wpłynąć na wynik sprawy (w sensie kształtowania lub współkształtowania treści orzeczenia sądu pierwszej instancji), zarzuty procesowe nie mogą zostać uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny – zgodnie z zasadą związania granicami skargi kasacyjnej – nie jest natomiast uprawniony do uzupełniania, dookreślania lub korygowania wadliwie skonstruowanych, sformułowanych lub niepełnych zarzutów kasacyjnych. W niniejszej sprawie – wobec niestwierdzenia istnienia przyczyn nieważności postępowania sądowoadministracyjnego – Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył zakres kontroli zaskarżonego wyroku do weryfikacji zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie sformułował w skardze kasacyjnej zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Wobec powyższego, należało w pierwszej kolejności rozpatrzyć zarzuty procesowe, albowiem dopiero po stwierdzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd pierwszej instancji został prawidłowo ustalony, albo że nie został przez kasatora skutecznie podważony za pomocą podniesionych zarzutów kasacyjnych, można przejść do oceny zarzutów materialnych, w granicach których kontrolowany jest proces wykładni i zastosowania prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji. Po pierwsze, należy stwierdzić bezzasadność zarzutu naruszenia "art. 141 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a." poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze oraz niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Niezależnie od oczywiście wadliwego wskazania przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej dokonał identyfikacji prawidłowego oznaczenia przepisu, przyjmując, że kasator w istocie zarzuca naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powyższy przepis może być samodzielną podstawą kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych lub jeżeli sąd nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można natomiast skutecznie kwestionować ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku – jakkolwiek w warstwie treściowej zbyt syntetyczne – zawiera wszystkie konieczne elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności stanowisko Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, ocenę zarzutów podniesionych w skardze oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia sądowego i jej wyjaśnienie. Poziom szczegółowości oraz spójności rozważań Sądu pierwszej instancji pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia. Skarżący kasacyjnie nie może natomiast utożsamiać błędnej oceny stanu faktycznego sprawy lub wadliwości wykładni lub zastosowania prawa materialnego z brakami uzasadnienia wyroku. Również zastrzeżenia kasatora co do sposobu odniesienia się do zarzutów skargi nie mogą być uzasadniane za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli bowiem Sąd pierwszej instancji dokonał w uzasadnieniu zbiorczej lub ogólnej oceny określonych zarzutów albo bezzasadność pewnych zarzutów wynika z całości przedstawionych w uzasadnieniu rozważań lub z łącznej oceny argumentów skargi, albo postawione zarzuty nie wykazują dostatecznego związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., I OSK 850/09; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., I OSK 1824/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., II OSK 1766/10), to nie można w tej sytuacji skutecznie zarzucać naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – wbrew twierdzeniom kasatora – odniesiono się ogólnie do problematyki, którą skarżący identyfikował z naruszeniem przepisów art. 63 oraz art. 65 u.p.z.p. Po drugie, nie jest uzasadniony – powiązany z podstawą z art. 141 § 4 p.p.s.a. – zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania zarzutów skargi w granicach sprawy oraz poprzez "nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, błędnie ocenionym przez organ, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.". Tak sformułowany zarzut rozumiany w ten sposób, że Sąd pierwszej instancji, nie rozpoznając wszystkich zarzutów skargi, bezpodstawnie ograniczył zakres rozpoznania sprawy, której dotyczy skarga, pomimo obowiązku orzekania w granicach tej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie może zostać uwzględniony z przyczyn zasadniczo już wskazanych. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdza zarzutu, że Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę orzekania w granicach sprawy poprzez zawężenie zakresu kontroli jedynie do określonego fragmentu sprawy, której dotyczy skarga. W szczególności chybione jest twierdzenie, że Sąd ten nie poddał ocenie zarzut "naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej", ignorując tożsamość inwestycji objętej decyzją organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy (zrealizowaną na podstawie zgłoszenia z dnia 14 stycznia 2014 r.) oraz inwestycji określonej w zgłoszeniu z dnia [...] stycznia 2015 r. Sąd pierwszej instancji pośrednio i ogólnie wypowiedział się w uzasadnieniu (s. 3-4) w przedmiocie zagadnienia powyższej tożsamości inwestycji zrealizowanej oraz planowanej (objętej zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2015 r.). Odrębnym zagadnieniem jest siła przekonywania, szczegółowość, zupełność i merytoryczna poprawność rozważań kontrolowanego Sądu. Braki w tym zakresie nie mogą być jednak zwalczane za pomocą zarzutów naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 141 § 1 p.p.s.a. Po trzecie, nie zasługuje na uwzględnienie procesowy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę, że skarżone organy prawidłowo ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, co doprowadziło do wadliwego oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Eksponowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut pominięcia przez Sąd pierwszej instancji w ramach oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy dowodu w postaci pisma z dnia 2 marca 2015 r. złożonego przez skarżącego wraz z załącznikiem przedstawiającym mapę ewidencyjną obejmującą m.in. działkę nr [...], sporządzoną według stanu istniejącego w marcu 2015 r., jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. W ocenie skarżącego z powyższej mapy wynikało, że budynek gospodarczy zrealizowany na podstawie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] listopada 2013 r. nie był uznawany przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków (Prezydenta Miasta Lublina) za budynek, co skutkowało brakiem jego ujawnienia w ewidencji aż do czerwca 2015 r., a w konsekwencji nie było uprawnione powoływanie się przez organy orzekające w sprawie oraz Sąd pierwszej instancji na fakt zrealizowania powyższego budynku na podstawie powyższej decyzji. Takie podejście miało skutkować nieprawidłową oceną, że pomiędzy budynkami gospodarczymi objętymi decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. oraz zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nie zachodzi tożsamość, a zatem do powyższego zgłoszenia należało dołączyć odrębną decyzję ustalającą warunki zabudowy. Sposób rozumowania kasatora oraz treść wniosków mających uzasadniać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. są oczywiście wadliwe. Skarżący kasacyjnie pomija bowiem zasadniczy fakt, że ostateczna decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. ustaliła warunki zabudowy dla budynku gospodarczego o powierzchni do 25 m kw. i o określonym usytuowaniu na działce nr [...], podczas gdy zgłoszenie z dnia [...] stycznia 2015 r. obejmowało budynek gospodarczy o charakterze pomocniczym, o powierzchni 6 m kw., o odmiennych parametrach architektonicznych i o odmiennym usytuowaniu na powyższej działce. Nie można więc twierdzić, że zgłoszenie z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczyło budynku objętego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. W tym kontekście nie jest również istotny fakt, że budynek gospodarczy zrealizowany na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. został ujawniony w ewidencji budynków dopiero w czerwcu 2015 r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. o wniesieniu sprzeciwu w odniesieniu do zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. Nie jest bowiem sporne, że budynek gospodarczy zrealizowany na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. istniał już w momencie złożenia zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. Strona skarżąca kasacyjnie nie może natomiast podważać prawidłowości wykładni i stosowania prawa materialnego w zakresie przepisu art. 30 u.p.b. za pośrednictwem zarzutu wadliwej oceny legalności ustalenia stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że również one – w postaci zaprezentowanej w skardze kasacyjnej i jej uzasadnieniu – nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępnie trzeba stwierdzić, że strona skarżąca kasacyjnie nie określiła w treści skargi kasacyjnej formy zarzucanego naruszenia prawa materialnego w zakresie przepisów art. 63 i art. 65 u.p.z.p. oraz art. 30 ust. 2 u.p.b., przytaczając jedynie fragment brzmienia art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. Tak postawiony zarzut jest pozbawiony niezbędnej konkretyzacji w tym zakresie. Nie został również prawidłowo skonkretyzowany przedmiot naruszenia. W skardze kasacyjnej wskazano, że doszło do naruszenia przepisów art. 63 i art. 65 u.p.z.p., podczas gdy powyższe przepisy są podzielone na mniejsze jednostki redakcyjne (ustępy). Mając jednak na względzie, że na podstawie całości uzasadnienia skargi kasacyjnej można w znacznym stopniu zidentyfikować zarzucaną formę naruszenia prawa materialnego (błąd wykładni i błąd subsumpcji) oraz zakres przedmiotu naruszenia (art. 63 ust. 1 oraz art. 65 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p.), Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny wszystkich postawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 65 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny prawnej organów, z której wynika, że decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy jako odnosząca się do przedsięwzięcia, które zostało już zrealizowane, wygasła ("nie funkcjonuje już w obrocie prawnym"), należy stwierdzić, że powyższa ocena organów nie miała wpływu na końcową ocenę prawną Sądu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd ten – nie przesądzając, czy i w jakim zakresie decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. "pozostaje w obrocie prawnym" – uznał jedynie, że wezwanie skarżącego postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. do uzupełnienia zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku gospodarczego o powierzchni 6 m kw. nie miało żadnego związku z decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., która odnosiła się do zupełnie innego, zrealizowanego już przedsięwzięcia. Dla porządku należy jedynie przypomnieć, że wygaśnięcia mocy obowiązującej decyzji z mocy ustawy nie można utożsamiać ze stwierdzeniem jej wygaśnięcia na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 162 § 1 k.p.a. W tym sensie przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie innej decyzji w związku z zaistnieniem podstaw określonych w art. 162 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych (np. w art. 65 ust. 1 u.p.z.p.) nie można twierdzić, że ta ostatnia decyzja "wygasła" lub przestała obowiązywać ("funkcjonować w obrocie prawnym"), gdyż wygaśnięcie jej mocy obowiązującej następuje właśnie na podstawie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie. Oczywiste jest także, że w przedmiotowej sprawie szczególne (pozakodeksowe) podstawy stwierdzenia wygaśnięcia, o których mowa w art. 65 ust. 1 u.p.z.p., nie mogły mieć i nie miały zastosowania. Wadliwie został natomiast postawiony zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że pomiędzy przedsięwzięciami objętymi decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. oraz zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nie zachodzi tożsamość, oraz niedostrzeżenie, że żądanie przedłożenia kolejnej ostatecznej decyzji dla tej samej inwestycji było niedopuszczalne. Zarzut ten – formalnie kwestionujący legalność subsumpcji – zmierza w istocie do podważenia prawidłowości stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. Jeśli jednak ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd i niepodważonego skutecznie przez kasatora wynika, że powyższe przedsięwzięcia nie były tożsame, to zarzut błędnego zastosowania art. 63 ust. 1 u.p.z.p. na tle powyższego stanu faktycznego nie może odnieść zamierzonego skutku. Legalność zastosowania prawa materialnego może zostać bowiem oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie w świetle stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji i niezakwestionowanego skutecznie przez skarżącego kasacyjnie. Kasator nie może natomiast formułować zarzutu naruszenia prawa materialnego na podstawie stanu faktycznego, który uznaje za prawidłowy i miarodajny dla oceny prawnej (por. np. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., I OSK 250/15; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., I OSK 721/15; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Nie mógł zostać również uwzględniony wadliwie sformułowany zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 u.p.b. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji błędne uznanie, że nałożony postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji został spełniony, albowiem w momencie dokonywania zgłoszenia obowiązywała ostateczna decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. ustalająca warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. Za pośrednictwem powyższego zarzutu błędnej subsumpcji stanu faktycznego sprawy w świetle art. 30 ust. 2 u.p.b. skarżący ponownie zmierzał do podważenia prawidłowości stanu faktycznego ustalonego przez Sąd pierwszej instancji. Jak już wskazano, Sąd ten prawidłowo przyjął, że pomiędzy budynkami gospodarczymi objętymi decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. oraz zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nie zachodzi tożsamość. Ponieważ związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem nie pozwala na uzupełnienie zakresu i treści zarzutów kasacyjnych, dlatego poza zakresem rozważań i ocen kasacyjnych musiało znaleźć się zagadnienie istnienia materialnych podstaw do żądania przez kontrolowane organy przedłożenia ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego budynku gospodarczego objętego zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Brak powiązania zarzutu naruszenia art. 30 ust. 2 u.p.b. z przepisami art. 30 ust. 6 u.p.b. oraz art. 59 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia) uniemożliwił dokonanie weryfikacji orzeczenia Sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że niezależnie od bezzasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej oraz konieczności utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku oddalającego skargę, dążenie skarżącego do wzruszenia decyzji o wniesieniu sprzeciwu i tak nie mogłoby doprowadzić do uzyskania przez niego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2015 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 30 ust. 5 zd. 2 u.p.b. – w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia – do wykonywania robót budowlanych można było przystąpić nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Skoro zaś określony w zgłoszeniu z dnia [...] stycznia 2015 r. termin rozpoczęcia robót budowlanych został wyznaczony na dzień 8 kwietnia 2015 r., to należy uznać, że uprawnienie do ich wykonywania wygasło z mocy ustawy z dniem 8 kwietnia 2017 r. Mając na względzie powyższe argumenty, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.