I FSK 1421/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia del. WSA Bożena Dziełak, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1774/15 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji (k. 28 i 41-45 akt) 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1774/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił skargę R. Sp. z o.o. w C. (dalej: spółka lub skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 24 czerwca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. 1.2. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca wydaną wobec skarżącej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, została nadana na adres spółki w dniu 30 stycznia 2015 r. Mimo dwukrotnej awizacji (w dniach 3 i 11 lutego 2015 r.) przesyłka nie została odebrana i wróciła do nadawcy. Spółka w piśmie z dnia 24 marca 2015 r. (nadanym w dniu 26 marca 2015 r.) wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, podnosząc, że decyzja nie została prawidłowo doręczona, a wiadomość o wydaniu decyzji spółka powzięła dopiero w dniu 19 marca 2015 r. W ocenie organu doręczenie nastąpiło w trybie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, ze zm., dalej: o.p.) z dniem 17 lutego 2015 r., stąd termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 3 marca 2015 r. Zdaniem organu odwołanie skarżącej wniesione zostało po upływie terminu określonego w art. 223 § 2 o.p. 1.3. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę spółki, uznając, że brak jest przesłanek do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. 1.4. Zaznaczając, że stan faktyczny sprawy jest częściowo sporny sąd wskazał, że za prawidłowe uznaje ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ. Sąd podkreślił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. W ocenie sądu organ nie naruszył tego przepisu. Za całkowicie chybiony sąd uznał zarzut naruszenia art. 150 § 1 i art. 162 o.p., wskazując, że postępowanie nie dotyczy kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Niezasadne zdaniem sądu są też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem w tym postępowaniu organ nie był upoważniony do badania przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd zaznaczył, że przyczyny uchybienia terminowi były badane w postępowaniu wszczętym wnioskiem spółki o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, przy czym postępowanie to zostało zakończone postanowieniem organu odwoławczego odmawiającym przywrócenia tego terminu, a skarga spółki na to postanowienie została przez sąd oddalona wyrokiem z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1775/15. Końcowo sąd stwierdził, że również pozostałe zarzuty spółki nie mogły zostać uwzględnione ze względu na przedmiot kontroli sądu. Według sądu stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. 2. Skarga kasacyjna (k. 62-71) 2.1. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła wyrok sądu pierwszej instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 2.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: I. rażącą wadliwość postępowania zawinioną przez sąd pierwszej instancji, skutkującą nieważnością postępowania, a wyrażającą się w wydaniu wyroku oddalającego skargę na postanowienie organu z dnia 29 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy postanowienie o wskazanej dacie i numerze dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postępowanie sądowe w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania prowadzone było pod sygn. akt III SA/Gl 1775/15, na podstawie skargi spółki na postanowienie organu z dnia 24 czerwca 2015 r., nr [...]; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 122, art. 162 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 o.p., przez oddalenie skargi na postanowienie organu z dnia 29 maja 2015 r., nr [...], mimo że organ wydał to postanowienie z naruszeniem wskazanych przepisów, a naruszenia te skutkowały stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania i odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, 2) art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i brak poprawnej oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ, w tym również pod względem zgodności z prawem wyjaśnień, zawartych w piśmie z dnia 18 maja 2015 r. Poczty Polskiej Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności, w szczególności przez: a) uznanie za właściwe zakwalifikowanie reklamacji skarżącej na brak doręczenia przesyłki oraz awiza listu poleconego jako skargi zamiast jako reklamacji, co stanowiło naruszenie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529, dalej: p.p.) w wyniku niezastosowania § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 2 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1468, dalej: rozporządzenie reklamacyjne), co w konsekwencji pozbawiło spółkę prawa do wniesienia odwołania od odmowy uznania reklamacji określonego w § 11 ust. 1 rozporządzenia reklamacyjnego i tym samym pozbawiło prawa określonego w art. 94 p.p. do dochodzenia roszczeń z tytułu niewykonania usługi pocztowej na drodze postępowania sądowego, co w konsekwencji uniemożliwiło wykazanie racji spółki co do niewykonania usługi pocztowej i tym samym uprawdopodobnienie braku winy spółki w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania, b) brak oceny podnoszonego przez skarżącą w skardze naruszenia przez operatora pocztowego i organ podatkowy § 9 i § 14 rozporządzenia reklamacyjnego w zw. z art. 162 § 1 o.p. w sytuacji, gdy operator pocztowy nie rozpoznał reklamacji, co skutkuje jej "milczącym" uznaniem i tym samym jest okolicznością uprawdopodabniającą, że uchybienie w złożeniu odwołania nastąpiło bez winy spółki; 3) brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstaw oddalenia skargi na postanowienie organu z dnia 29 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a poprzestanie na przedstawieniu stanu sprawy i wyjaśnieniu podstaw prawnych dotyczących postępowania w sprawie skargi spółki na postanowienie organu z dnia 24 czerwca 2015 r., nr [...], w którym organ stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 162 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p., przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy naruszenia tych przepisów miały istotny wpływ na wynik sprawy. 3. Odpowiedź na skargę kasacyjną (k. 89-90) 3.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o oddalenie tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Należy przede wszystkim przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Nadto, chcąc podnieść zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna (tj. prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Poczynienie powyższych uwag natury ogólnej było wskazane, gdyż podstawy kasacyjne rozpatrywanej skargi kasacyjnej skonstruowane zostały w sposób nader niestaranny, w znaczącej większości w oderwaniu od toku rozumowania sądu pierwszej instancji, jak również bez powołania odpowiednich przepisów (a czasem bez powołania żadnych przepisów), które miałyby zostać naruszone. Wskazane wadliwości w formułowaniu podstaw kasacyjnych nie mogły pozostać bez wpływu zarówno na zakres zagadnień objętych rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i ocenę zasadności skargi kasacyjnej. 5. Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów warto zaznaczyć, że zaskarżonym w niniejszej sprawie aktem było postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Sygnalizowane przez skarżącą w tym względzie wątpliwości nie mogą przynieść spodziewanych przez spółkę rezultatów z dwóch powodów. Po pierwsze, oczywista omyłka w zakresie daty i numeru postanowienia, którego dotyczyła sprawa, została sprostowana przez sąd pierwszej instancji (postanowienie z dnia 28 czerwca 2016 r.), a zażalenie spółki na postanowienie w tym zakresie zostało oddalone (postanowienie NSA z dnia 28 września 2016 r., I FZ 249/16), stąd wątpliwości takich obecnie z pewnością już nie ma. Po drugie, nawet gdyby do takiego sprostowania nie doszło, należałoby uznać, że zarzut spółki w tym względzie nie może być skuteczny. Mimo zarzucania bowiem takiej wadliwości i kwalifikowania jej jako "rażącej" i "skutkującej nieważnością" (zarzut I) spółka nie wskazała żadnego przepisu, który w ten sposób miałby zostać naruszony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zaistniała tu żadna z przesłanek nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem zastosowanie znajduje ogólna zasada związania granicami skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji niewskazanie żadnego naruszonego przepisu w ramach stawianego zarzutu kasacyjnego dyskwalifikuje taki zarzut, zasadność stanowiska strony co do uchybień sądu pierwszej instancji musi być bowiem badana w odniesieniu do konkretnych przepisów regulujących bądź procedurę bądź dane zagadnienie materialnoprawne, a braków podstawy kasacyjnej, jak już zaznaczono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może uzupełniać. Ta sama uwaga dotyczy drugiego z zarzutów związanych z "pomyleniem" przez sąd pierwszej instancji zaskarżonych postanowień organu odwoławczego (zarzut II.3). 6. Podkreślenie, że zaskarżone postanowienie dotyczy stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest istotne, gdyż przedmiot sprawy determinuje zagadnienia, które mogą być badane przez sąd administracyjny. Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie może zatem wypowiadać się co do kwestii wychodzących poza te granice. Uwaga ta jest szczególnie istotna w sytuacji, gdy strona skarży zarówno postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, jak i postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności, nie dostrzegając, że każda z tych spraw wymaga odrębnej argumentacji prawnej. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dla oceny terminowości złożenia odwołania istotne są przepisy dotyczące doręczenia decyzji przez organ pierwszej instancji, prawidłowość pouczenia o środkach zaskarżenia oraz zasady wnoszenia odwołań. Sąd zaznaczył też, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Sąd wskazał przy tym, że w tym postępowaniu organ nie był upoważniony do badania przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Dla podważenia zatem stanowiska organu (i sądu) o zaistnieniu podstaw do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania konieczne było w okolicznościach sprawy bądź wykazanie, że nie zostały spełnione przesłanki skutecznego doręczenia, bądź wykazanie, że błędnie wyliczony został termin do wniesienia odwołania, które w istocie zostało złożone w ustawowym terminie. Wymaga też zaznaczenia, że w przypadku tzw. fikcji prawnej doręczenia (związanej z nieodebraniem dwukrotnie awizowanej przesyłki) podważenie skuteczności doręczenia musi być powiązane z wykazaniem, że dysponując dokumentacją sporządzoną w toku doręczania przesyłki, zwłaszcza kopertą i zwrotnym potwierdzeniem odbioru (dalej również: zpo) opatrzonym odpowiednimi adnotacjami, pieczęciami i podpisami, organ nie mógł stwierdzić spełnienia przesłanek takiego doręczenia. Nie może być zatem uznane za doręczone w trybie z art. 150 o.p. pismo, w którym np. błędnie wpisano adres odbiorcy, albo gdy z treści zpo nie wynika przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia bezpośredniego/zastępczego, miejsce, w którym umieszczono dwukrotnie zawiadomienie o przesyłce, to, czy upłynął termin przechowywania przesyłki. Do kwestionowania skutków doręczenia przez awizo właściwa jest instytucja przywrócenia terminu, której celem jest nie tyle wykazanie, że doręczenie nie zostało dokonane, co uchylenie ujemnych skutków w zakresie terminów, jakie się wiążą dla strony z tym doręczeniem. Oznacza to, że w celu uchylenia się od negatywnych następstw przyjętej przez ustawodawcę fikcji prawnej strona musi uprawdopodobnić, że nie wiedziała o oczekującym na nią w placówce pocztowej piśmie. Wymaga zatem podkreślenia, że kwestionowanie - wbrew stosownym adnotacjom na zpo - pozostawienia awiza w miejscu umożliwiającym adresatowi uzyskanie wiadomości o przesyłce, która czeka na odbiór w ściśle określonym miejscu w oznaczonym precyzyjnie okresie, może być dokonywane przy uprawdopodobnianiu, że do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania doszło bez winy strony. Przesłanki te, jak wskazał sąd pierwszej instancji, badane są przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie (odmowy) przywrócenia terminu, które to postanowienie podlega odrębnej kontroli sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że podnoszenie okoliczności mających świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi w sprawie, której przedmiotem jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi, nie może przynieść pożądanych przez stronę rezultatów. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie właśnie w tym kierunku zmierzają zarzuty skarżącej. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu swego wyroku sąd pierwszej instancji badał zgodność zaskarżonego postanowienia z art. 228 § 1 pkt 2 o.p., jednak spółka nie zarzuciła naruszenia tego przepisu w rozpatrywanej skardze kasacyjnej, mimo podstawowego charakteru tej regulacji dla postanowienia organu odwoławczego. Spółka nie podniosła również zarzutu naruszenia któregokolwiek z przepisów regulujących zastosowany w sprawie tryb doręczenia, np. art. 151 w zw. z art. 150 o.p. Treść skargi kasacyjnej zdaje się wręcz wskazywać na niedostrzeganie przez jej autora odrębności postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (spółka podkreśla m.in. w jednym fragmencie skargi kasacyjnej, że "uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie było w żaden sposób przez nią zawinione", więc w istocie przyznaje, że do takiego uchybienia doszło). Traktowanie tych postanowień zamiennie i próba przypisania wszystkich naruszeń obu aktom nie zasługują na aprobatę. Skoro brak jest zarzutów dotyczących bezpośrednio procedury doręczania pism przez organ czy obliczania terminu do wniesienia odwołania, trudno stwierdzić, by spółka wykazała, że doszło do naruszenia przepisów procedury mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W braku stosownych zarzutów należy zatem uznać, że spółka nie zakwestionowała skutecznie stanu faktycznego przyjętego przez sąd w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym nadana w dniu 30 stycznia 2015 r. przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została wysłana na prawidłowy adres i w związku z niemożnością doręczenia dwukrotnie awizowana (w dniach 3 i 11 lutego 2015 r.). Pozostawiona do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym na okres 14 dni przesyłka z powodu jej niepodjęcia została zwrócona nadawcy w dniu 18 lutego 2015 r. Żadna z tych okoliczności nie jest przez spółkę w sposób adekwatny do przedmiotu sprawy podważana, przede wszystkim nie jest podważana treść zwrotnego potwierdzenia odbioru. 7. Ze względu na powyższe wszelkie zarzuty związane ze złożoną przez spółkę reklamacją i sposobem jej załatwienia przez operatora pocztowego (zarzut II.2) pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie, mają bowiem na celu uprawdopodobnienie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy (gdyż winę - według spółki - ponosi doręczyciel, który nie pozostawił prawidłowego awiza). Stąd nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 92 ust. 1 i 4 p.p. oraz § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 2, § 7, § 11 ust. 1, § 9 i § 14 rozporządzenia reklamacyjnego i art. 162 § 1 o.p. 8. Ostatnim ze stawianych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzutów jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 122, art. 162 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p., powołany przez spółkę w istocie dwukrotnie - raz w powiązaniu z zarzutem naruszenia przez sąd art. 151 p.p.s.a. (zarzut II.1), raz w powiązaniu z zarzutem naruszenia przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (zarzut II.4). Analiza skargi kasacyjnej wskazuje jednak na brak uzasadnienia zarzutu w sposób umożliwiający jego pełne zbadanie. Powołanie "hurtowe" szeregu przepisów nie zwalnia strony konstruującej w ten sposób podstawę kasacyjną od wykazania, że doszło do naruszenia każdego ze wskazanych przez nią przepisów. Tymczasem jedynym przepisem z wymienionych wyżej, którego naruszenie zostało przez spółkę szerzej opisane, jest art. 162 § 1 o.p., dotyczący przywrócenia terminu (a więc zagadnienia pozostającego poza granicami niniejszej sprawy). W przedstawionym w uzasadnieniu środka odwoławczego wywodzie spółka skoncentrowała się na podkreślaniu braku swej winy w uchybieniu terminowi, co - jak już zaznaczono - nie miało znaczenia dla badania zgodności z prawem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Również zarzut naruszenia innych wskazanych przez skarżącą przepisów o.p. został - choć tu już bardziej lakonicznie - powiązany z kwestiami dotyczącymi zaistnienia podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołana. Zarzut naruszenia art. 187 i art. 122 o.p. został mianowicie uzasadniony "nieprzyjęciem do akt sprawy faktu tzw. milczącego uznania reklamacji przez Pocztę Polską" i "niezebraniem dowodu od operatora pocztowego w kwestii milczącego uznania reklamacji". Także naruszenie art. 180 § 1 i art. 188 o.p. zdaje się być powiązane z kwestią reklamacji, skarżąca wskazuje bowiem na wnioskowane przez siebie przeprowadzenie dowodu na okoliczność milczącego uznania reklamacji przez Pocztę Polską. W związku z tym należy stwierdzić, że spółka, koncentrując się na kwestiach niemających istotnego wpływu na wynik sprawy, nie wykazała, by doszło do uchybienia przepisom procedury w sposób mogący mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. dla uznania przez sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy był uprawniony do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji trzeba uznać, że żaden z zarzutów powołanych przez skarżącą nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, spółka nie wykazała bowiem, by sąd pierwszej instancji, nie dostrzegając uchybień proceduralnych organu odwoławczego, dopuścił się naruszenia czy to art. 151, czy to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 9. Końcowo warto wskazać, że w wyroku wydanym w dniu 29 listopada 2018 r. w sprawie I FSK 1423/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił również skargę kasacyjną spółki od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1775/15, oddalającego skargę spółki na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. 10. Skoro podniesione przez skarżącą zarzuty kasacyjne okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667). ----------------------- 9