II SA/Wa 655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pieniężnego - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 ze zm.): (1) uchylił w całości decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] o odmowie prawa do świadczenia pieniężnego; (2) odmówił [...] R. K. prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: [...] R. K. pełnił służbę wojskową w okresie od dnia [...] sierpnia 1992 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. Wyżej wymieniony został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w związku z uprawomocnieniem się orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymującego w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Następnie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], wobec wniosku zainteresowanego z dnia [...] stycznia 2006 r., ustalił mu prawo do wojskowej renty inwalidzkiej. W dniu [...] maja 2009 r. R. K. złożył do Dyrektora WBE w [...] wniosek o wypłatę jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego przysługującego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dyrektor WBE w [...], decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 96 ust. 1, 2, 9 w zw. z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), odmówił R. K. prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] lipca 2009 r., R. K. wniósł odwołanie od ww. decyzji do Ministra Obrony Narodowej. Następnie, w dniu [...] czerwca 2009 r. zainteresowany złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek "o wyznaczenie prekluzji dowodowej oraz zawieszenie postępowania". Przedmiotowy wniosek został doprecyzowany w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. W związku z powyższym, Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora WBE w [...] z dnia [...] maja 2009 r., ze względu na toczące się postępowanie sądowe, którego celem było ustalenie, czy inwalidztwo orzeczone względem zainteresowanego pozostaje w związku ze służbą wojskową. Wobec wpływu do Ministerstwa Obrony Narodowej dokumentacji akt sprawy dotyczącej uprawnień inwalidzkich zainteresowanego, ustały przyczyny zawieszenia postępowania. W związku z powyższym, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Minister Obrony Narodowej podjął zawieszone postępowanie, a następnie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, iż rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym zostało podjęte w następstwie uwzględnienia podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 6 i art. 7 k.p.a.) oraz reguł postępowania dowodowego określonych w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nadto, ze względu na fakt, iż przepisy normujące kwestie przyznawania uprawnień i wypłaty przedmiotowego świadczenia pieniężnego na przestrzeni ostatnich lat ulegały modyfikacjom, organ stwierdził, iż przedmiotowy spór winien być rozstrzygany według przepisów art. 95 i art. 96 wojskowej ustawy pragmatycznej w stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r. Powyższe wynika z zestawienia daty złożenia wniosku o przyznanie ww. świadczenia oraz przepisu art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 ze zm.), w myśl którego sprawy wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Organ odwoławczy wskazał, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i jest wypłacane w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Podstawowym warunkiem nabycia prawa do tego świadczenia jest fakt pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej przez okres 15 lat, w tym przynajmniej 10 lat zawodowej służby wojskowej. Zainteresowany pełnił nieprzerwaną czynną służbę wojskową przez okres 13 lat, 3 miesięcy i 21 dni, zatem w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie spełniał ww. warunku. Jednocześnie zainteresowany nie spełnił żadnego z kryteriów do otrzymania ww. świadczenia, przy posiadaniu krótszego niż piętnastoletni okresu służby wojskowej, wyszczególnionych w art. 96 ust. 2 ww. ustawy, m.in. w przypadku orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Minister Obrony Narodowej podniósł, że w myśl art. 5 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją administracyjną. W myśl § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.), orzekając o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w razie stwierdzenia choroby, wojskowa komisja lekarska orzeka również o związku lub braku związku tej choroby z zawodową służbą wojskową, co mogłoby być podstawą przyznania zainteresowanemu prawa do przedmiotowego świadczenia. Organ odwoławczy wskazał, iż z posiadanej dokumentacji wynika, że orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., utrzymanym następnie w mocy orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r., odwołujący nie został uznany za inwalidę jakiejkolwiek grupy w związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] lipca 2005 r. TWKL w [...] (pkt 15) stwierdziła, iż "warunki służby wojskowej badanego nie spełniają kryteriów określonych w Zał. Nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2005 r. (Dz. U. Nr 62 poz. 567) i nie miały wpływu na powstanie, ujawnienie i rozwój schorzenia powodującego inwalidztwo". Z posiadanej dokumentacji wynika, iż przedmiotowe orzeczenie nadal znajduje się w obiegu prawnym. Nadto organ odwoławczy stwierdził, iż analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym orzeczeń sądów, które zapadały w związku z postępowaniami zainicjowanymi przez zainteresowanego, dotyczącymi przyznania prawa do III grupy wojskowej renty inwalidzkiej oraz odszkodowań z tytułu schorzeń pozostających w związku ze służbą wojskową, prowadzi do wniosku, że powyższe orzeczenia nie zostały wydane w związku z przepisami art. 5 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej. Prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] - Wydział [...] z dnia [...] października 2004 r. sygn. akt [...] dotyczył kwestii uprawnień rentowych określonych w decyzjach wojskowego organu emerytalnego w Warszawie, wydanych na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 666 ze zm.). Natomiast wyroki Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2008 r. sygn. akt [...] i z dnia [...] marca 2013 r. sygn. akt [...] dotyczyły decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] wydanych na podstawie ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 760 ze zm.). Minister Obrony Narodowej powołał również normę prawną wynikającą z przepisu art. 96 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej, która stanowi, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno ze świadczeń. Z normy tej wynika zakaz pobierania dwóch świadczeń pieniężnych (emerytalno-rentowego i świadczenia pieniężnego przysługującego na podstawie art. 95 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej) o podobnym charakterze za ten sam okres. Organ wskazał przy tym, że na wniosek zainteresowanego z dnia [...] stycznia 2006 r. wojskowy organ emerytalny na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2006 r. wypłaca zainteresowanemu wojskową rentę inwalidzką. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że odwołujący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] grudnia 2005 r., natomiast wniosek o wypłatę przedmiotowego świadczenia pieniężnego złożył w dniu [...] maja 2009 r. Należało zatem zbadać, czy nie doszło do przedawnienia przedmiotowego roszczenia. W myśl obowiązującego wówczas art. 75 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, w tym do należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Stosownie do art. 75 ust. 2 ustawy, bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, przerywa każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W myśl art. 96 ust. 6 ustawy obowiązującej w dniu złożenia wniosku świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, w przypadku gdy żołnierz wystąpił o wypłatę tego świadczenia za cały należny okres jednorazowo z góry, wypłaca się nie później niż w terminie 30 dni od dnia zwolnienia żołnierza ze służby. Zatem w przypadku zainteresowanego dniem wymagalności roszczenia z tytułu tego świadczenia była data [...] stycznia 2006 r. i od tej daty należałoby liczyć 3-letni termin przedawnienia. Zdaniem organu odwoławczego, skoro wniosek o wypłatę tej należności odwołujący wniósł w dniu [...] maja 2009 r. oczywistym jest, że roszczenie do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, uległo przedawnieniu z mocy art. 75 ust. 2 tej ustawy. Jednocześnie analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, iż żadne z czynności podjętych przez zainteresowanego pomiędzy datą zwolnienia i datą złożenia wniosku w dniu [...] maja 2009 r. nie miały charakteru czynności bezpośrednio związanych z dochodzeniem roszczenia. W świetle powyższych okoliczności, organ II instancji uznał, że zainteresowanemu nie przysługuje przedmiotowe świadczenie. Pismem z dnia 30 marca 2015 r. R. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i określenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, - orzeczenie, że skarżącemu należy się wypłata świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami ustawowymi od chwili wydania zaskarżonej decyzji do dnia zapłaty, - zawarcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej sprawy, wraz z prawem do odsetek ustawowych, oraz wytycznych, którymi powinien kierować się organ przy ponownym jej załatwieniu, - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i nast. k.p.a. poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] powołując się na uwzględnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, postawionych przez odwołującego, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a., gdy tymczasem organ odwoławczy, który uwzględnia zarzuty strony co do braku jej udziału w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organem I instancji, związany jest treścią art. 138 § 2 k.p.a. i powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] i wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o odmienne przepisy prawa, aniżeli te, które legły u podstaw odwołania, a tym samym wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ decyzja organu I instancji oparta i wydana została o przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750), a decyzja organu II instancji oparta została o przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414) oraz art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 79, poz. 669 ze zm.); - art. 139 k.p.a., poprzez dokonanie rozszerzenia zakresu treści zaskarżonej w toku postępowania administracyjnego decyzji, orzeczenie co do kwestii, które nie były przedmiotem zaskarżenia, a tym samym naruszenie zasady "reformationis in peius", zgodnie z którą organ odwoławczy nie może pogarszać, określonej decyzją organu pierwszej instancji, sytuacji prawnej strony odwołującej się. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś przypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. Zakaz reformationis in peius służy ochronie interesów strony, która odwołała się od decyzji, zaś dopuszczalność reformationis in peius uzasadnia wzgląd na interes publiczny; - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, zaniechanie pisemnego poinformowania go o wystąpieniu z pisemnym zapytaniem do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w dniu [...] lutego 2015 r., pomimo, że podczas osobistego spotkania w siedzibie Departamentu Spraw Socjalnych w [...] z [...] B. ustalone zostało, że jeżeli ujawni się potrzeba jakiejkolwiek konsultacji (wyrażenia opinii) w zakresie mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy z innym organem administracji to skarżący zostanie o tym pisemnie lub telefonicznie zawiadomiony, co w realiach niniejszej sprawy prowadzi wprost do naruszenia art. 106 § 2 k.p.a.; - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez naruszenie prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, poprzez zaniechanie przesłania do skarżącego stanowiska wyrażonego w piśmie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., a tym samym możliwości wypowiedzenia się co do treści tego pisma, które było później wykorzystywane przez organ II instancji jako argument na odmowę wypłaty świadczenia; "Z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule, które przecież będą stanowić podstawę faktyczną decyzji. Zawarte w treści art. 10 § 1 k.p.a. sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2432/2005); II. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 8a w zw. z art. 96 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 ze zm.) poprzez uznanie, że w sprawie doszło do przedawnienia roszczenia, gdy tymczasem dopiero z chwilą wydania w dniu [...] października 2014 r. przez Sąd Apelacyjny w [...] [...] Wydział [...] z [...] października 2014 r. sygn. akt [...], na mocy którego zmieniona została decyzja Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. i z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] w ten sposób, że skarżącemu przyznaje się rentą inwalidzką III grupy w związku ze służbą, co zostało dodatkowo doprecyzowane i sprostowane przez Sąd Apelacyjny w [...] postanowieniami z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz z [...] stycznia 2015 r., otworzyła się dla skarżącego droga do wypłaty świadczenia finansowego, o którym mowa w art. 96 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej (...), ponieważ na mocy ww. wyroku oraz opinii łącznej biegłych sądowych z dnia [...] czerwca 2014 . oraz w poszanowaniu do związania treścią art. 365 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - t.j. z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 101) - treść orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w zakresie w jakim odmówiła zaliczenia skarżącego do inwalidów, których inwalidztwo pozostaje w związku z wypadkiem w służbie lub/i szczególnymi właściwościami i warunkami służby wojskowej, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze utraciła "ważność", a tym samym argument organu opierający się na istnieniu tego orzeczenia - jako podstawy do odmowy wypłaty świadczenia finansowego należy uznać za całkowicie chybiony i niezrozumiały - por. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] października 2008 r. sygn. akt [...] "Zgodnie z treścią art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organu administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także i inne osoby"; wyrok Sądu Najwyższego – Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt II PK 212/09 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1293/10; - art. 365 § 1 k.p.c. poprzez jego oczywiste uchybienie i odmowę związania treścią Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie o sygn. akt. [...] z dnia [...] października 2014 r., gdy tymczasem w sprawie tej rozpoznano swoistego rodzaju prejudykat do otwarcia się wymagalności roszczenia dla skarżącego do przyznania świadczenia finansowego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2015 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi przedstawiając dodatkową argumentację na ich poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W okolicznościach niniejszej sprawy organ prawidłowo ocenił, iż kwestia przyznawania skarżącemu uprawnień i wypłaty przedmiotowego świadczenia winna być rozpatrywana według przepisów art. 95 i art. 96 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r. Powyższe wynika z zestawienia daty złożenia wniosku o przyznanie świadczenia ([...] maja 2009 r.) oraz przepisu art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 ze zm.) - wprowadzającej od dnia 1 stycznia 2010 r. zmianę przepisów w części dotyczącej m.in. art. 96 ust. 2, w myśl którego sprawy wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ww. ustawy pragmatycznej przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby i jest wypłacane w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Jak wynika z art. 96 ust. 1 ww. ustawy, podstawowym warunkiem nabycia prawa do ww. świadczenia jest fakt pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej przez okres piętnastu lat, w tym przynajmniej przez okres dziesięciu lat - zawodowej służby wojskowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący pełnił nieprzerwaną czynną służbę wojskową w okresie od dnia [...] sierpnia 1992 r. do dnia [...] grudnia 2005 r., tj. przez okres 13 lat, 3 miesięcy i 21 dni. Zatem w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skarżący nie spełniał podstawowego kryterium do nabycia uprawnień do przedmiotowego świadczenia. W tejże dacie skarżący nie spełnił również żadnego z kryteriów do otrzymania świadczenia przy posiadaniu krótszego - niż piętnastoletni - okresu służby wojskowej, wyszczególnionych w przepisie art. 96 ust. 2 ww. ustawy, m.in. w przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby (pkt 2). Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że przedmiotowe świadczenie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy utrata zdolności do pełnienia służby wojskowej nastąpiła w wyniku wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku na podstawie rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. wydanym w oparciu o art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 i 3 oraz art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) oraz § 19 rozporządzenia MON z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483). Zwolnienie nastąpiło "wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej" z dniem uprawomocnienia się orzeczenia. W uzasadnieniu rozkazu personalnego powołano orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymujące w mocy orzeczenie TWKL w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdzające u skarżącego trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej - kat. N i trwałą niezdolność do służby wojskowej - kat. E. Wymienionym orzeczeniem Komisji I instancji skarżący został zaliczony do III grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, ponieważ - jak wskazano w pkt 15 - schorzenie powodujące trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej przy zachowanej zdolności do pracy, pozostaje bez związku ze służbą wojskową. Nadto wskazano, że "z opinii służbowej i lekarskiej wynika, że warunki służby wojskowej badanego nie spełniają kryteriów określonych w Zał. Nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2005 r. (Dz. U. Nr 62 poz. 567) i nie miały wpływu na powstanie, ujawnienie i rozwój schorzenia powodującego inwalidztwo". Powyższe orzeczenia Komisji Lekarskiej I i II instancji były wiążące dla organu zwalniającego zarówno w zakresie podstawy zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, jak i w zakresie przyznania należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, w tym m.in. prawa do świadczenia pieniężnego wyszczególnionego w art. 95 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej. Orzeczenia te, stanowiące decyzje administracyjne w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej oraz zaliczenia skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w przewidzianym do tego trybie. W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1203/04 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazać bowiem należy, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, określające ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego i w konsekwencji zakwalifikowanie do danej grupy inwalidztwa. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Jak wynika z akt sprawy, ustalenia zawarte w orzeczeniu TWKL w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w części dotyczącej braku związku schorzenia skarżącego oraz inwalidztwa ze służbą wojskową, zostały podważone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt [...]. Sąd Apelacyjny zmienił bowiem zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...] oraz poprzedzające go decyzje Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. i z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w ten sposób, że przyznana R. K. renta inwalidzka pozostaje w związku ze służbą. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd podzielił opinię biegłych, że ww. jest inwalidą III grupy w związku ze służbą wojskową, zaś inwalidztwo to powstało w czasie pełnienia służby i jest następstwem wypadków pozostających w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Na skutek ww. wyroku, na mocy art. 22 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 666 ze zm.), zwiększeniu o 10% podstawy wymiaru podlegała renta inwalidzka przyznana skarżącemu na postawie ww. decyzji Dyrektora WBE w [...]. Powyższe wynika z postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. sygn. akt [...]. W ocenie Sądu w składzie orzekającym, jakkolwiek powołany wyżej wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2014 r. miał wpływ na wysokość świadczenia rentowego przyznanego skarżącemu na podstawie ww. decyzji, to jednak nie mógł wywrzeć oczekiwanego przez skarżącego skutku w sferze należności przysługujących skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej, w tym prawa do świadczenia określonego w art. 95 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej. Podkreślić należy, że przedmiotowe świadczenie, przysługujące w istocie przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, jest bezpośrednio związane z faktem zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Brak jest zatem podstaw prawnych aby obecnie organ dokonał względem skarżącego zawieszenia wypłaty pobieranego świadczenia rentowego na okres jednego roku, po niemal 10-letnim okresie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, w celu wypłaty spornego świadczenia pieniężnego. Stanowiłoby to istotne naruszenie przepisów art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Celem bowiem przedmiotowego świadczenia pieniężnego jest złagodzenie negatywnych skutków socjalno-bytowych w okresie przejścia zwolnionego żołnierza w stan rezerwy lub w stan spoczynku bezpośrednio w następstwie zwolnienia ze służby. Raz jeszcze należy podkreślić, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na skutek orzeczenia przez właściwą wojskową komisję lekarską o niezdolności do służby wojskowej. Orzeczenie komisji lekarskiej w tym zakresie nie zostało skutecznie wzruszone i wyeliminowane z obrotu prawnego. W świetle art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 2 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, podstawą ubiegania się o przedmiotowe świadczenie pieniężne nie jest ww. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2014 r. wydany w sprawie uprawnień rentowych skarżącego, lecz fakt zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej - na mocy ww. rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] - z dniem [...] grudnia 2005r. Wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego skarżący złożył natomiast w dniu [...] maja 2009 r. (data wpływu do organu). Zgodnie z brzmieniem obowiązującego ówcześnie art. 75 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, w tym do należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Stosownie do art. 75 ust. 2 ustawy, bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, przerywa każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W myśl przepisu art. 96 ust. 6 ww. ustawy, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, w przypadku gdy żołnierz wystąpił o wypłatę tego świadczenia za cały należny okres jednorazowo z góry, wypłaca się, nie później niż w terminie 30 dni od dnia zwolnienia żołnierza ze służby. Zatem w przypadku skarżącego, który został zwolniony ze służby z dniem [...] grudnia 2005 r., dniem wymagalności roszczenia z tytułu ww. świadczenia była data [...] stycznia 2006 r. Od tej daty należałoby zatem liczyć 3-letni termin przedawnienia roszczenia. Zatem w sytuacji, gdy wniosek o wypłatę ww. świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy, skarżący złożył w dniu [...] maja 2009 r., roszczenie z tego tytułu uległo przedawnieniu z mocy art. 75 ust. 2 ustawy. Zgodzić należy się przy tym z organem, że analiza akt sprawy nie pozwala stwierdzić, aby którakolwiek z czynności podjętych przez skarżącego pomiędzy datą zwolnienia ze służby wojskowej a datą złożenia wniosku w dniu [...] maja 2009 r., miała charakter czynności bezpośrednio związanych z dochodzeniem przedmiotowego roszczenia. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 96 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw. Trafne jest natomiast stanowisko organu odwoławczego, iż w świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych, brak było podstaw do przyznania skarżącemu przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Zdaniem Sądu, nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Mianowicie, nie jest trafny zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a., w sytuacji gdy sprawa przyznania skarżącemu ww. świadczenia pieniężnego została dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ I i II instancji. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy poddał pełnej analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a wydając zaskarżoną decyzję należycie uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, ustosunkowując się również do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu. Nie ma racji skarżący twierdząc, że Minister Obrony Narodowej rozstrzygając sprawę w II instancji winien zastosować art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaznaczyć należy, że rozstrzygnięcie kasacyjne przewidziane w ww. przepisie stanowi wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego i może zostać wydane jedynie w sytuacji, gdy zachodzi dalsza konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy, istotnego dla jej rozstrzygnięcia. Wykładnia rozszerzająca ww. przepisu jest niedopuszczalna. Wydanie decyzji kasacyjnej może zatem nastąpić tylko wtedy, gdy organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadził z rażącym naruszeniem prawa procesowego, którego konsekwencją jest brak wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek: organ musi w sposób niewątpliwy stwierdzić, że działanie organu I instancji było wadliwe, tj. naruszające przepisy procesowe, a nadto organ ten winien ustalić, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z uwagi na nieprecyzyjne określenie drugiej z ww. przesłanek, należy przyjąć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma istotne wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i stwierdza potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, zachodzą przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 238/12, publ.: j.w.). W niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie budził bowiem wątpliwości, zaś przedmiot sporu dotyczył w istocie zastosowania powołanych wyżej przepisów wojskowej ustawy pragmatycznej w sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący. Podkreślić przy tym należy, że organ administracji publicznej orzekając w sprawie ma obowiązek uwzględnić zmianę stanu faktycznego i prawnego, jaka następuje w toku postępowania mając jednak na uwadze odpowiednie normy intertemporalne - co też uczynił Minister Obrony Narodowej wydając rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to - jak wynika z akt sprawy - zostało zawieszone przez organ w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. na wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2009 r., zaś podjęte w dniu [...] lutego 2015 r. wobec wpływu do MON dokumentacji dotyczącej uprawnień inwalidzkich skarżącego i ustania tym samym przyczyny zawieszenia postępowania. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazać należy, że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie przez organ II instancji wywiera w istocie skutki tożsame jak w przypadku, gdyby organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. To zaś, że organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty odmawiając skarżącemu prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu, nie skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji ani też naruszeniem ww. przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że organ odwoławczy naruszył zakaz "reformationis in peius" określony w art. 139 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zakaz ten oznacza, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym nie można pogorszyć sytuacji prawnej strony odwołującej się, czyli nie może ona uzyskać mniej praw, ani też nie mogą zostać na nią nałożone nowe, dodatkowe obowiązki, poza tymi, które już wynikają z zaskarżonej decyzji. "Wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się" ma zatem miejsce w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego pogarsza sytuację prawną odwołującego się w zakresie tego samego stosunku prawnego, który został orzeczony decyzją organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 139 k.p.a., ponieważ konsekwencją rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i organu odwoławczego, jest odmowa prawa do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 2 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, o które to świadczenie wnioskował skarżący. Tym samym sytuacja prawna skarżącego obiektywnie nie uległa zmianie. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, wyrażonej w art. 10 k.p.a., zauważyć należy, że organ odwoławczy w dniach: [...] lutego 2015 r. oraz [...] marca 2015 r. umożliwił skarżącemu zapoznanie się z aktami sprawy oraz sporządzenie fotokopii określonych dokumentów. Zgodzić należy się ze skarżącym, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie został on zapoznany z treścią pisma MON z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] skierowanego do Przewodniczącego RWKL w [...] oraz z treścią odpowiedzi tegoż organu zawartej w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Uchybienie to nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie - w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który akceptuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek dopiero wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, np. złożenie wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ.: ONSA i WSA 2006/6/157 oraz wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11, publ. j.w.). Tego zaś skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, w szczególności w skardze do Sądu nie złożył żadnych konkretnych żądań dotyczących przeprowadzenia dowodu na okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący miał natomiast możliwość przedstawienia swego stanowiska odnośnie ww. pism z dnia [...] lutego 2015 r. oraz z dnia [...] lutego 2015 r. w skardze do Sądu z tej możliwości skorzystał. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2015 r. nie zawiera takich uchybień, które skutkowałyby jej eliminacją z obrotu prawnego, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.