II OSK 1063/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2032/13 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2006 r. orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w [...] przy ul. [...]. Organ wyjaśnił, że pismem z [...] lipca 2009 r. Wicedyrektor Muzeum Historycznego [...] poinformował organ pierwszej instancji o szczególnym znaczeniu przedmiotowej willi jako reduty powstańczej walczącego [...], zgodnie z ustaleniami zawartymi w literaturze przedmiotu, tj. publikacji L.M. B. "[...]", wydanej w [...] w 1986 r. oraz publikacji B. W. "[...]", wydanej w [...] w 1971 r. Decyzją z [...] grudnia 2009 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków orzekł o wpisaniu przedmiotowej willi wraz z otoczeniem do rejestru zabytków. Decyzja ta została uchylona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] lipca 2010 r. z uwagi na brak powołania jakichkolwiek przepisów wskazujących na przyjęty tryb weryfikacji decyzji wydanej w trybie zwykłym i sprawa przekazana została organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przyjął sprawę do rozpoznania pod sygn. akt I SA/Wa 2168/10. Wyrokiem z 6 maja 2011 r. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] grudnia 2009 r. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1841/11 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 549/13 oddalił skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2010 r. W czasie trwania opisanego powyżej postępowania sądowego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] września 2010 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] sierpnia 2006 r. orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w [...] przy ul. [...] oraz wpisał tę willę do rejestru zabytków. Organ wyjaśnił, iż przekazane przez Wicedyrektora Muzeum Historycznego [...] w piśmie z [...] lipca 2009 r. informacje nie były znane [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w chwili wydawania decyzji z [...] sierpnia 2006 r. Dotychczasowa ocena wartości zabytkowych budynku sprowadzała się do wartości naukowej i artystycznej. Przekazane zaś informacje świadczyły o tym, że willa [...], która przetrwała okres okupacji, jest dziś silnie identyfikowana jako reduta powstańcza walczącego [...], którego substancja zabytkowa uległa zniszczeniom. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. podnosząc w szczególności rażące naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych odnośnie ustawowych przesłanek wznowienia oraz przesłanek wpisu willi do rejestru zabytków. W toku postępowania odwoławczego strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji zauważając m.in., że decyzja ta choć opatrzona jest datą [...] września 2010 r., nadana została przez organ w dniu [...] września 2010 r., co oznacza, iż podana data nie jest faktyczną datą wydania decyzji. W wyniku rozpoznania odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 9 ust. 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1658 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. Organ odwoławczy podzielił pogląd [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, iż pozyskane ustalenia mają charakter istotny dla przedmiotowej sprawy, przesądzający o posiadaniu przez ww. budynek wartości historycznych, co uzasadniało jego wpisanie do rejestru zabytków. Willa przy ul. [...], pomimo iż jest w złym stanie technicznym, nie utraciła wartości historycznej. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. Podnosząc szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania zaakcentowano przede wszystkim, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wadliwie prowadzonego postępowania, w toku którego nie zostały dokonane jakiekolwiek ustalenia faktyczne, co doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia, że zachodziły podstawy do wznowienia postępowania, jak również arbitralnego stwierdzenia, że przedmiotowy budynek przedstawia wartość historyczną uzasadniającą wpisanie go do rejestru zabytków. Nadto, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., podniesiono, iż doszło do zaakceptowania oznaczenia decyzji organu I instancji nieautentyczną datą jej wydania. Pismem z 14 maja 2013 r. skarżąca poinformowała o zmianie nazwy na [...] Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że biorąc pod uwagę definicję zabytku przedstawioną w art. 3 pkt. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, właściwa ocena obiektu winna uwzględniać jego wartość artystyczną, naukową i historyczną. Informacje wskazane w piśmie z 30 lipca 2009 r., nieznane organowi wydającemu ostateczną decyzję z [...] sierpnia 2006 r., stanowiły istotne okoliczności pozwalające na ocenę historyczną budynku w aspekcie jego szczególnej roli w Powstaniu [...]. Zdaniem Sądu, organ właściwie podkreślił, że mimo złego stanu technicznego, budynek objęty wpisem nie utracił swojej wartości historycznej i zasadnie wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – zabytki podlegają ochronie bez względu na stan zachowania. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegający na braku powiadomienia stron przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała jakich czynności procesowych nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik postępowania mogłyby mieć powyższe czynności. Nie doszło również, zdaniem Sądu, do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. Doręczenie decyzji podmiotom nie będącym w niniejszej sprawie stronami nie oznacza, że traktowane one były jako strony postępowania, decyzja ta bowiem nie rodzi dla nich żadnych praw ani nie nakłada na nie obowiązków. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, podniesiono następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie wyjaśnia okoliczności faktycznych i motywów, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu wyroku, ani w zakresie przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego, ani też co do przesłanek wpisu budynku do rejestru zabytków, co w konsekwencji czyni zaskarżony wyrok arbitralnym i niepoddającym się kontroli instancyjnej, jak również znacznie ogranicza możliwość sformułowania zarzutów kasacyjnych. b) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z: - art. 16 k.p.a. poprzez uchylenie się od obowiązku stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji w sytuacji, gdy wydana została z rażącym naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej, co nastąpiło wskutek arbitralnego wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie się od obowiązku stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji w sytuacji, gdy akceptuje ona wydanie decyzji o wpisie opatrzonej nieprawdziwą datą jej wydania, z którą to datą przepisy ustaw wiążą oznaczone, istotne skutki prawne. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z naruszeniami przepisów: - art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 149 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uchylenie się od obowiązku wykonania kontroli działania organów administracji publicznej w granicach sprawy i nieuchylenie skarżonej decyzji, na skutek arbitralnego uznania za organem administracji publicznej, iż w sprawie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego, pomimo braku koniecznych ustaleń w postępowaniu administracyjnym co do przyczyn wznowienia postępowania; - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie się od obowiązku wykonania kontroli działania organów administracji publicznej w granicach sprawy i nieuchylenie skarżonej decyzji w okolicznościach, gdy ustalenia faktyczne organu uniemożliwiają dokonanie ich subsumcji do normy przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz do normy przepisu art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie się od obowiązku wykonania kontroli działania organów administracji publicznej w granicach sprawy i nieuchylenie skarżonej decyzji w okolicznościach, gdy brak zawiadomienia skarżącej o zgromadzeniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji o wpisie skutkował uniemożliwieniem jej złożenia dowodów w postępowaniu I instancji, które mogła podnieść dopiero w odwołaniu, co ograniczyło jej prawo do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach; d) z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji w sytuacji, gdy utrzymuje ona w mocy decyzję o wpisie opatrzoną nieprawdziwą datą jej wydania, co w oczywisty sposób wynika z zestawienia daty wydania wpisanej na tej decyzji ([...] września 2010 r.) z potwierdzoną w drodze stempla urzędowego datą jej nadania do strony ([...] września 2010 r.) II. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest przepisów: a) art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 13 ust. 1 tej ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, na skutek arbitralnego przyjęcia za organem, że budynek stanowi zabytek; b) art. 21 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 (prawo do spokojnego korzystania z mienia) Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego w Paryżu w dniu 20 marca 1952r. (Dz.U. Nr 36, poz. 175) w zw. z art. 13 tej Konwencji, art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez niezastosowanie tych przepisów przy ocenie legalności działań organów administracji publicznej w niniejszej sprawie. Uzasadniając podstawy wniesionej skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności podniesiono, że Sąd nie zawarł w uzasadnieniu wyroku swojego stanowiska odnośnie przyczyn wznowienia, nie dokonując oceny okoliczności faktycznych zasadniczych dla rozstrzygnięcia. Sąd nie odniósł się również do szeregu zarzutów, które strona podnosiła w skardze. Zauważono, że strona już w toku postępowania odwoławczego dostrzegła wadliwość polegającą na nieprawdziwej dacie decyzji o wpisie, co nie spotkało się z żadną reakcją ani organu odwoławczego, ani Sądu. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie zawarł też jasnego stanowiska co do prawidłowości przyjętej przez organ oceny zaistnienia ustawowej przyczyny wznowienia postępowania. Sąd pominął wynikające z materiału dowodowego okoliczności podważające wartość dowodową pisma Wicedyrektora Muzeum, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Od początku nie było też wyjaśnione, czy przedmiotem badania są nowe fakty czy nowe dowody i co je stanowi. Sąd nie wskazał wreszcie, jakie okoliczności zdecydowały o przyjęciu, że willa przy ul. [...] w [...] posiada charakter zabytkowy, tj. że budynek ten miał istotną wartość historyczną uzasadniającą wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Pominął przy tym fakt, na jaki powoływała się strona, że ustalenia organów nie uwzględniają okoliczności złego stanu technicznego budynku, co stanowi przeszkodę do wpisu do rejestru wypełniając przesłanki wykreślenia z rejestru. W ocenie skarżącego kasacyjnie, brak ustaleń uzasadniających przyjęcie zaistnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skutkowało rażącym naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zmieniając zdanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków organy zlekceważyły usprawiedliwiony interes strony i jej prawa nabyte oraz prawo własności. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesiono, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na wartość historyczną budynku. Nadto jego zły stan techniczny uniemożliwia wpisanie go do rejestru zabytków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy, albowiem rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji zostało dokonane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji została przeprowadzona w sposób wadliwy, a wadliwość ta przede wszystkim polegała na nieodzwierciedleniu w uzasadnieniu wyroku argumentów, którymi kierował się Sąd uznając, że podniesione w skardze zarzuty należało uznać za nieuzasadnione. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 P.p.s.a.). Stwierdzić trzeba, że tylko uzasadnienie spełniające powyższe warunki stwarza podstawę do przyjęcia, iż sprawowana przez sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego spełnia kilka funkcji. Nie tylko legitymizuje wyrok, ale również ma za zadanie przekonać strony postępowania o słuszności i trafności wydanego rozstrzygnięcia zwłaszcza, gdy stwierdzając prawidłowość kontrolowanego aktu sąd nie podziela argumentów strony skarżącej. Zauważyć również trzeba, że adresatem uzasadnienia wyroku jest też Naczelny Sąd Administracyjny, w razie wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższa okoliczność oznacza powinność po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie należy zauważyć, że skarżąca konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego, jak również przed Sądem I instancji podnosiła zarzuty odnośnie prawdziwości daty, jaką opatrzona była decyzja organu I instancji. Sąd natomiast w ogóle nie odniósł się do powyższego zarzutu, sprowadzając swą argumentację do ogólnego stwierdzenia, iż uwzględnione zostały przez organ reguły postępowania. Pominął tym samym istotę argumentacji strony skarżącej, która w okoliczności nierozważenia przez organ odwoławczy zgłaszanych wątpliwości upatrywała rażące naruszenie przepisów określających wymogi, jakim odpowiadać powinna decyzja. W tym też zakresie wyrok Sądu I instancji nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, a jego uzasadnienie zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji doszło również w wyniku braku odpowiedniego wyjaśnienia, jakie okoliczności zaistniałe w stanie faktycznym niniejszej sprawy wskazywały na prawidłowość zajętego przez organ stanowiska co do istnienia przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o odmowie wpisu przedmiotowej nieruchomości do rejestru zabytków. Sąd poprzestał w tej mierze na przytoczeniu argumentacji organu opierającej się na stwierdzeniu, że nową, nieznaną okolicznością była informacja zawarta w piśmie Wicedyrektora Muzeum Historycznego [...] wskazująca na szczególne znaczenie historyczne obiektu będącego redutą powstańczą walczącego [...]. Jak trafnie podnosi skarga kasacyjna uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd uchylił się w istocie od kontroli przedstawionej sprawy nie odnosząc się w żadnej mierze do zaistniałych okoliczności i nie przeprowadzając ich właściwej analizy prawnej w kontekście przyczyn wznowienia oraz uzasadnionej konieczności wzruszenia ostatecznej decyzji o odmowie wpisu do rejestru zabytków. Sąd nie rozważył zatem, czy wystarczające dla uznania prawidłowości zaskarżonej decyzji, było znaczne ograniczenie czynności weryfikacyjnych wskazywanej przyczyny wznowienia poprzez powołanie się na konkluzję zawartą w piśmie Wicedyrektora Muzeum Historycznego [...] o posiadaniu przez przedmiotowy budynek wartości historycznej. Zaznaczyć bowiem należy, że ponowne kształtowanie normy indywidualnej odnoszącej się do objęcia obiektu ochroną przewidzianą w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami powinno nastąpić z adekwatnym uwzględnieniem nowych uwarunkowań faktycznych i prawnych. W rozpoznawanej sprawie związane było to z koniecznością dokonania analizy materiałów źródłowych, na jakie w piśmie powołał się Wicedyrektor Muzeum. Akta sprawy zawierają jedynie nadesłane przy piśmie kserokopie z opracowań L.M. B. i B.W. Sąd oddalając skargę nie wskazał, które z fragmentów tych publikacji świadczą o szczególnym znaczeniu willi [...] na mapie walk powstańczych [...]. Przedstawione wyżej wadliwości zaskarżonego wyroku czynią uzasadnionymi podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 , art. 149 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co prowadzi do wniosku, iż w okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji przedwcześnie przyjął przepis art. 151 P.p.s.a. jako podstawę wydanego w tej sprawie wyroku. Powyższe względy nakazują uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji oceni, czy materiał dowodowy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym został oceniony zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a. oraz czy uzasadniał zastosowanie przepisów prawa materialnego, na podstawie których organy uchyliły decyzję orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w [...] przy ul. [...] i wpisały do rejestru zabytków przedmiotowy obiekt. Na obecnym etapie postępowania, w związku z uwzględnieniem skargi kasacyjnej z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, przedwczesna jest ocena zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.