I SA/Gl 844/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Wojciech Organiściak, Protokolant specjalista Beata Kuziel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną, w związku z wnioskiem pani I. C. (dalej strona) o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., 267 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2015. 121), dalej ustawa, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej ZUS lub organ) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] Nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie ZUS wskazał, że w dniu 12 grudnia 2014 r. do jego oddziału w C. wpłynął wniosek, w którym strona zwróciła się o umorzenie należności z tytułu zaległych składek, zaś organ decyzją z dnia [...] odmówił ich umorzenia. Pismem z dnia 11 marca 2015 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i finansowej, a nie zostało to przeanalizowane przez ZUS, że jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ma ograniczoną możliwość podjęcia zatrudnienia ponieważ ze względu na wiek, stan zdrowia i wzrastające bezrobocie nie ma szans na znalezienie pracy, korzysta z pomocy rodziny i znajomych, którzy wspomagają ją finansowo kwotą ok. [...] zł. na wyżywienie, środki higieny i najniezbędniejsze ubrania, a nadto, że jest współwłaścicielką nieruchomości wpisanej w KW [...], która jest zabezpieczona licznymi hipotekami. Rozpatrując ponownie sprawę ZUS zacytował przepisy art. 28 ust. 1, 2 i 3 ustawy stwierdzając, że w stosunku do zadłużenia za okres 12/2011 – 02/2007 prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez komornika sądowego (ostatnie ściągnięcie 1 sierpnia 2014 r. – [...]zł.), natomiast do zadłużenia za okres 03/2009 – 05/2010 prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C., a okoliczność ta nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi całkowita nieściągalność zadłużenia. Organ dodał, że w przepisie art. 28 ust. 3 ustawodawca wskazał siedem przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek, przy czym wyliczenie to jest wyczerpujące i dopiero zaistnienie którejkolwiek z tych przesłanek daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności, przy czym organ nie ma prawnego obowiązku ich umarzania, gdyż w tym względzie organ działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. W ocenie organu podjęcie w niniejszej sprawie decyzji umarzającej byłoby przedwczesne, ze względu na to, że strona jest współwłaścicielką nieruchomości (obciążonej hipotekami przymusowymi), a więc dysponuje składnikami majątku, którego wartość znacznie przewyższa kwotę zadłużenia, o umorzenie którego strona się ubiega. Powołując się na treść art. 28 ust. 3a i 3b ustawy oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczególnych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z dnia 31 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), dalej rozporządzenie, organ stwierdził, że nie jest zobowiązany do przyznania wnioskowanej ulgi nawet wówczas, gdy spełnione są powołane w rozporządzeniu przesłanki do jej przyznania. Wskazał, że strona zakończyła prowadzoną działalność gospodarczą w dniu 26 maja 2010 r., jest zarejestrowana w PUP jako bezrobotna bez prawa do zasiłku, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, od rodziny i znajomych otrzymuje ok. [...]zł. na wyżywienie, środki higieny i ubrania, posiada liczne zobowiązania m.in. z tytułu podatków na kwotę [...]zł., które dochodzone są w drodze egzekucji, ponadto strona wskazała na inne tytuły egzekucyjne oraz prowadzone liczne postępowania egzekucyjne. W tym kontekście ZUS podkreślił, że nie ma podstaw do uwzględnienia interesów innych wierzycieli, a dłużnik nie ma podstaw, aby przedkładać ich interesy przed zobowiązania względem ZUS. ZUS podniósł, że ważny interes osoby zobowiązanej powinien być w każdym przypadku konfrontowany z interesem ogólnospołecznym, biorąc choćby pod uwagę przeznaczenie składek, zaś zasadą powinno pozostać płacenie składek, nie zaś ich umarzanie. Dodał, że strona powołała się na istniejące problemy zdrowotne, które wymagają stałego leczenia z uwagi na przewlekłą chorobę, co generuje dodatkowe koszty leczenia. Stwierdził, że nie kwestionuje uciążliwości i powagi przedstawionych kłopotów zdrowotnych, ale uznał, że strona nie wykazała, aby uniemożliwiałyby one wykonywania pracy i uzyskiwania dochodów, a sytuacja ta świadczy jedynie o spełnieniu przesłanki natury zdrowotnej pozwalającej na potencjalne rozważenie umorzenia należności. Organ zauważył, że w sprawie nie ustalono, aby przesłanki natury losowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, którym nie można było przeciwdziałać miałoby bezpośredni wpływ na powstałe zaległości, zaś poza faktami ujętymi w decyzji strona nie wskazała na inne występujące aktualnie i nie znane organowi z urzędu okoliczności, których zaistnienie miałoby istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Zdaniem ZUS przedstawiony stan faktyczny dowodzi, iż aktualna sytuacja finansowa stawia przed stroną czasowe ograniczenia, ale nie przesądza o braku możliwości spłaty zadłużenia w dalszej perspektywie. Podkreślił, że podejmując decyzję o odmowie umorzenia organ miał na uwadze wiek strony, zdobytą wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz związaną z tym motywację i predyspozycję poprawy sytuacji materialnej. Podniósł, że strona jest współwłaścicielką nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę przymusową w celu zabezpieczenia zaległych należności. Okoliczności te doprowadziły organ do wniosku, że nie umorzy należności z tytułu nieopłaconych składek, gdyż ich umorzenie byłoby na danym etapie przedwczesne. Jeżeli bowiem organ dostrzega jeszcze jakiekolwiek możliwości wyegzekwowania zaległych należności z tytułu składek, to podjęte w ramach uznania administracyjnego – negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygniecie – nie może być uważane za dowolne. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca pani I. C., wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa polegające na: 1) niewłaściwym zastosowaniu ustawy w szczególności: a) art. 28 i art. 30 sprowadzającym do niezasadnego przyjęcia, że umorzeniem na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy mogą być objęte jedynie składki za osobę prowadzącą działalność gospodarczą przy całkowitym pominięciu okoliczności wynikających z art. 28 ust. 2 ustawy, a to, że nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności – a więc wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności – co stanowi o naruszeniu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; b) nieuwzględnieniu w prowadzonym postępowaniu i wydanej decyzji oraz niewyjaśnieniu przyczyn, dla których ZUS nie bierze pod uwagę okoliczności, że gdyby jako wierzyciel prawidłowo nadzorował postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego, to zaspokoiłoby w całości swoje należności, stanowi to o przyzwoleniu ze strony ZUS na jawne pogwałcenie przepisów normujących zasady prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie kodeksu postępowania cywilnego i o naruszeniu zarówno przez ZUS, jak i przez Komornika Sadowego; c) sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny i niezrozumiały dla skarżącej, przy całkowitym pominięciu okoliczności, czy w sprawie doszło do rozpatrzenia przez ZUS zarzutu przedawnienia zobowiązań, o co wnosiła skarżąca, czy też przedawnienie nie nastąpiło i z jakich przyczyn, a także na całkowitym pominięciu i nieustosunkowaniu się do twierdzeń skarżącej w odwołaniu; 2) art. 1 Protokołu dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Paryż 20 marca 1952 r.), zgodnie z którym każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia, nikt nie może być pozbawiony swojej własności chyba, że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych w ustawie; 3) ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w szczególności: - art. 7, art. 77 i art. 80 wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz jego oceny, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym art. 107 § 3. Dowolność tą wyklucza również brzmienie art. 6 k.p.a. w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, które to naruszenia miały zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając skargę skarżąca przytoczyła treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji by stwierdzić, że część jej zobowiązań powstała w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.), zaś ZUS nie ustosunkował się w ogóle do zarzutu przedawnienia i nie wykazał bezspornie terminu doręczenia tytułów wykonawczych, zatem na etapie wejścia w życie art. 24 ust. 5b obecnej ustawy doszło do przedawnienia zaległości. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania w związku z art. 28 ustawy i przepisów rozporządzenia oraz Konstytucji skarżąca zacytowała te przepisy stwierdzając, że ich błędna wykładnia i zastosowanie polegało na przyjęciu, że odmowa umorzenia zaległości w drodze uznania administracyjnego może opierać się o dowolna ocenę materiału dowodowego. Odpowiadając na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko oraz dodając, ze zarzut przedawnienia należności skarżąca podniosła dopiero w skardze. Wyjaśnił, że przedmiotowe zobowiązania są zabezpieczone ustanowioną na rzecz Zakładu hipoteką przymusową, a nadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 Konwencji wskazanej w skardze stwierdził, że przepis ten zawiera ograniczenia, które mogą być wprowadzone ustawami w celu zabezpieczenia podatków lub innych należności lub kar pieniężnych w zakresie realizacji uprawnionego interesu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że podstawą prawną umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne jest art. 28 ustawy. Ustawodawca zadecydował, że zasadniczo umorzenie tych należności jest możliwe w sytuacji ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 1-3), a tylko w uzasadnionych przypadkach, w stosunku do składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a). W tym miejscu należy dodać, że w tej sprawie art. 28 ust. 3a ustawy wraz z przepisami rozporządzenia wydanego na podstawie art. 28 ust. 3b ustawy mają zastosowanie, jako że przedmiot sporu stanowią należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne skarżącej, w tym wymienione w rozporządzeniu. Na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć w całości lub w części należności z tytułu składek, jeśli wystąpi choć jedna ze wskazanych tam okoliczności. "Całkowita nieściągalność" składek w rozumieniu ustawy zachodzi, zatem gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można przeprowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przekraczającej wydatki egzekucyjne. Przy czym, co także należy zaakcentować, brak wystąpienia choćby jednej ze wskazanych w zamkniętym katalogu przesłanek wyklucza umorzenie należności przez ZUS (decyzja związana), zaś stwierdzenie jej wystąpienia, nie obliguje do wydania decyzji umarzającej należności, lecz tylko umożliwia Zakładowi wydanie takiej decyzji w ramach uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 listopada 2011 r., II GSK 1212/10). Innymi słowy: dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 28 ust. 3 ustawy, daje potencjalną możliwość umorzenia należności, jednak nawet wówczas oznacza to jednak dla Zakładu tylko możliwość umorzenia, a nie prawny obowiązek, o czym świadczy użycie zwrotu "mogą" (wyrok NSA z 30 września 2010 r., II GSK 817/09). Zastosowana przez ustawodawcę konstrukcja swobodnej decyzji administracyjnej wydawanej w ramach uznania administracyjnego nie oznacza, że decyzja może być dowolna, jednak w dużym stopniu determinuje i ogranicza kontrolę sądu administracyjnego. Kontrola ta obejmuje tylko, zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tj. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy oraz rozważył i ocenił wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi – w postaci umorzenia należności. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie odniósł się do zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy mimo, iż jak sam stwierdził prowadzona przez stronę działalność gospodarcza została zakończona w dniu 26 maja 2010 r., przy czym jak wynika z treści uzasadnienia skargi działalność ta była prowadzona w formie spółki jawnej, która została formalnie zlikwidowana orzeczeniem Sądu Rejonowego w C. Wydział VIII Gospodarczy w sprawie o sygn. akt. [...], zaś faktycznie nie działała już od 2005 r. Skoro doszło do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej strony rzeczą organu było ustalenie czy występuje wskazany w tym przepisie brak majątku, z którego można egzekwować należności i osób, o których tam mowa. Organ nie dokonał analizy tej przesłanki ograniczając się wyłącznie do wskazania toczących się wobec zobowiązanej postępowań egzekucyjnych oraz faktu współwłasności nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę przymusową w celu zabezpieczenia zaległych należności oraz wskazano, iż jest to składnik majątku, którego wartość znacznie przewyższa kwotę spornego umorzenia. Organ dokonując tego stwierdzenia miał wiedze o tym, że wobec zobowiązanej prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne, w tym z tytułu podatków na kwotę [...]zł. Ponadto organ nie ustalił czy wartość tych zobowiązań przewyższa wartość udziału strony w nieruchomości, na której ustanowiono hipoteki, a więc czy w istocie, realnie istnieje majątek, z którego można egzekwować sporne, a nie jakiekolwiek inne należności. Dodać należy, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wskazała na treść art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy stwierdzając, że ustanowiona hipoteka przymusowa na nieruchomości, której jest współwłaścicielką stanowi zabezpieczenie kilkudziesięciu wierzycieli, w tym ZUS, na kwotę ok. [...]zł. i nie wystarczy na pokrycie tak olbrzymiej kwoty. Za oczywiste uznała, że nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności, przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności oraz przy jednoczesnym braku możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Okoliczność ta nie była przez ZUS negowana. Z powołanego wniosku wynika również, że dołączono do niego kopię zaświadczenia wydanego przez lekarza medycyny ([...]) z dnia [...]., gdzie stwierdzono fakt leczenia skarżącej z powodu zaburzeń [...] nawracających, zaś choroba ta wymaga regularnego, długotrwałego leczenia. ZUS okoliczności tej nie kwestionował stwierdził jednak, że skarżąca nie wykazała, aby przedstawione problemy zdrowotne uniemożliwiały jej wykonywanie pracy i uzyskiwanie dochodu w sytuacji, gdy skarżąca twierdziła, że nie pracuje, jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku i ma ograniczoną możliwość podjęcia zatrudnienia ze względu na wiek, stan zdrowia i wzrastające bezrobocie. ZUS nie podważał tych twierdzeń jednocześnie wyrażając pogląd, że podejmując decyzję miał na uwadze wiek, zdobytą wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz związaną z tym motywację i predyspozycję poprawy sytuacji materialnej skarżącej. Należy przy tym zauważyć, że ZUS nie podał wieku skarżącej, nie wymienił jaką skarżąca ma wiedzę i doświadczenie zawodowe (w jakim zawodzie, w jakiej branży) i na czym oparł wniosek o jej motywacji i predyspozycjach poprawy sytuacji materialnej w przypadku osoby, co do której nie kwestionowano uciążliwości i powagi przedstawionych przez nią kłopotów zdrowotnych czy też tego, że nie posiada dochodów, a w utrzymaniu pomagają jej rodzina i znajomi, od których otrzymuje [...] zł na swoje podstawowe potrzeby. Przypomnieć wypada, że uznaniowość spornej decyzji nie polega na uznaniowości stwierdzenia jednej z przesłanek art. 28 ust. 3 ustawy. Istnienie takiej przesłanki pozostaje poza wolą organu, zaś jej stwierdzenie otwiera możliwość rozważenia przez organ (ZUS) zasadności żądania osoby wnioskującej o przedmiotową ulgę. Oznacza to, że w sytuacji, gdy dana osoba wskazuje okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 3 ustawy, powołując się w tym zakresie na określone fakty i zdarzenia uzasadniające ich istnienie, rzeczą organu jest rzetelne ustalenie czy dana przesłanka zaistniała czy też nie. Bez dokonania takich ustaleń decyzja wydana w takiej sprawie pozostaje decyzją dowolną, a nie uznaniową. Dlatego też Sąd uznał, że organ naruszył podstawowe zasady postępowania dowodowego – zasada prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Rozpoznając sprawę ponownie organ (ZUS) uwzględni wskazane wyżej okoliczności, a w szczególności odniesie się do faktu zaprzestania przez skarżącą prowadzenia działalności i stwierdzi czy posiadany przez skarżącą majątek w postaci współwłasności nieruchomości, z uwagi na ciążące na niej hipoteki i ich wysokość, oznacza istnienie majątku, z którego można egzekwować sporne należności, uzasadniając przy tym swoje twierdzenia, że wartość tego majątku znacznie przewyższa kwoty zadłużenia, o umorzenie którego skarżąca się ubiega. Nadto w sposób przekonujący i znajdujący odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym wykaże dlaczego uznał, że opłacenie spornych składek nie pozbawi skarżącej możliwość zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych skoro nie kwestionował tego, że skarżąca utrzymuje się wyłącznie z kwoty 300 zł. miesięcznie otrzymywanej od rodziny i znajomych. Ostatecznie, w sytuacji, gdy uzna, że zachodzą przesłanki umożliwiające zastosowanie wnioskowanej ulgi, oceni i umotywuje wagę interesu skarżącej i interesu społecznego, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającej wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Co do podniesionego w skardze zarzutu przedawnienia Sąd uważa, że kwestia ta nie była badana przez ZUS w toku prowadzonego postępowania, ani też rozważana w zaskarżonej decyzji. Warto jednak wskazać, że "jeżeli w jakiejś części zaległości nie istnieją – zostały zapłacone, nie powstały lub uległy przedawnieniu, postępowanie w tej części jest bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a." (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 129/14). Z tych przyczyn ponownie rozstrzygając sprawę ZUS zbada podniesiony w skardze, w tym względzie zarzut. Zarzuty co do prawidłowości prowadzenia i nadzorowania postępowania egzekucyjnego dotyczącego spornych należności jako wykraczające poza ramy przedmiotu sporu w niniejszej sprawie pozostały bez wpływu na jej wynik podobnie jak zarzut naruszenia art. 1 Protokołu do Konwencji, o którym mowa w skardze, skoro sprawa nie odnosiła się do pozbawienia własności lecz umorzenia zaległych składek ZUS. Z tych przyczyn wobec stwierdzenia naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270). Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.