III SA/Łd 1206/15

Dnia 8 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi Gminy Miasta Sieradz na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 13 października 2015 roku nr PNK.I.4131.527.2.2015 w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta Sieradza w sprawie uchylenia zarządzenia w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza oddala skargę. III SA/Łd 1206/15 UZASADNIENIE Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 13 października 2015 r. (znak PNK-I.4131.527.2015) wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) [dalej ustawa o samorządzie gminnym] Wojewoda Łódzki stwierdził nieważność zarządzenia Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 17 czerwca 2015 r. (Nr 142/2015) w sprawie uchylenia zarządzenia Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. W stanie faktycznym sprawy, rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 21 maja 2015 r. (znak PNK-1.4131.259.1.2015) Wojewoda Łódzki stwierdził nieważność Zarządzenia Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. Wojewoda Łódzki zauważył, że ustanowienie stanowiska Dyrektora Urzędu Miasta Sieradza na mocy ww. Zarządzenia Nr 58/2015 narusza m.in. załącznik 3 tabela IV F lp. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1786 ze zm.) oraz art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. Mając na uwadze, że nie było możliwości stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia w części, ponieważ nie byłoby ono wykonalne, organ nadzoru orzekł o stwierdzeniu nieważności zarządzenia Nr 58/2015 w całości. Gmina Miasto Sieradz przychyliła się do poglądów zaprezentowanych przez Wojewodę Łódzkiego w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 21 maja 2015 r. i nie skorzystała z uprawnienia do zaskarżenia ww. rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego. Prezydent Miasta Sieradza Zarządzeniem Nr 142/2015 z dnia 17 czerwca 2015 r. uchylił ww. zarządzenie Nr 58/2015 z dnia 30 marca 2015 r. w całości. Organ nadzoru powziął wątpliwości, czy Prezydent Miasta Sieradza miał prawo do wydania ww. zarządzenia (Nr 142/2015), zważywszy, iż rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 21 maja 2015 r. Wojewoda Łódzki stwierdził nieważność zarządzenia Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. Na skutek wszczętego postępowania nadzorczego wyjaśnień udzielił Prezydent Miasta Sieradza, wskazując, iż zgodnie z brzmieniem art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Z kolei zgodnie z art. 98 ust. 5 tejże ustawy rozstrzygnięcie nadzorcze staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalanie lub odrzucenia skargi przez sąd. Prezydent przytoczył jednocześnie pogląd prezentowany w doktrynie, zgodnie z którym, dopóki rozstrzygnięcie nadzorcze nie stanie się prawomocne, nie wywiera ono wynikającego z niego skutku prawnego, a więc zakwestionowane w nim zarządzenie organu nadzoru nadal istnieje w obrocie prawnym, aczkolwiek jego wykonanie jest wstrzymane z mocy prawa. Zatem, w ocenie Prezydenta Miasta Sieradza, rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 21 maja 2015 r. nie pozbawiło mocy prawnej zakwestionowanego zarządzenia Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 roku w dniu jego doręczenia (tj. w dniu 25 maja 2015 r.), lecz jedynie - z mocy prawa zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - wstrzymało jego wykonanie. W dacie wydania przez Prezydenta Miasta Sieradza kontrolowanego zarządzenia Nr 142/2015, tj. w dniu 17 czerwca 2015 r. w obrocie prawnym istniało zatem wadliwe zarządzenie Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 r. Wydanie kontrolowanego zarządzenia Nr 142/2015 z dnia 17 czerwca 2015 r. - uchylającego wadliwe zarządzenie Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 r. - było zatem konieczne i w pełni uzasadnione. W rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 13 października 2015 r. Wojewoda Łódzki wskazał, że nie do zaakceptowania jest pogląd, iż w czasie w którym dojdzie do uprawomocnienia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność zarządzenia, organ wykonawczy ma prawo do uchylenia tegoż zarządzenia w swoim zakresie. Wojewoda Łódzki stanął na stanowisku, iż jedynym prawem jaki posiada organ wykonawczy w tym czasookresie jest możliwość skorzystania z uprawnienia o jakim mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to jest zaskarżenie rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego. Zdaniem Wojewody, akceptując pogląd zaprezentowany przez Prezydenta Miasta Sieradza, można byłoby przyjąć, iż organ wykonawczy miał nie tylko prawo uchylić przedmiotowy akt wolidacyjny, który zakwestionował organ nadzoru, ale również dokonać zmian w jego treści. Zdaniem organu nadzoru nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, stwierdzenie nieważności zarządzenia organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego wywołuje skutek od chwili wydania rozstrzygnięcia nadzorczego (ex tunc), co należy potraktować tak jakby zarządzenie nigdy nie zostało wydane. Natomiast uchylenie zarządzenia przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, wywołuje skutek słabszy (ex nunc), czyli eliminuje zarządzenie z obrotu prawnego od dnia wydania zarządzenia uchylającego. W takiej sytuacji mogłoby dojść do wątpliwości interpretacyjnych, a mianowicie, kiedy utraciło moc prawną zarządzenie, w stosunku do którego wojewoda wydał rozstrzygniecie nadzorcze. Powyższe jest istotne, zważywszy na treść jaką posiadało zarządzenie Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego złożyła Gmina Miasto Sieradz. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, tj.: art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie nieważności zarządzenia organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego wywołuje skutek od chwili wydania rozstrzygnięcia nadzorczego zamiast od chwili uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego; art. 92 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w czasie poprzedzającym uprawomocnienie się rozstrzygnięcia nadzorczego jedynym prawem jakie posiada organ wykonawczy jest możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego; art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne niewskazanie w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym konkretnego przepisu prawa, którego naruszenia dopuścić się miał organ wykonawczy oraz niewskazanie podstaw przemawiających za uznaniem, że naruszenie przepisu/ów prawa mogło mieć -zdaniem organu nadzoru - charakter istotny; art. 171 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 85 i art. 87 ustawy o samorządzie gminnym poprzez naruszenie zasady sprawowania nadzoru nad samorządem terytorialnym wyłącznie z punktu widzenia legalności, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego w sytuacji, gdy brak było podstaw do uznania, że zarządzenie Nr 142/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 17 czerwca 2015 r. zostało podjęte z istotnym naruszeniem prawa. art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz.U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607 z późn. zm.) poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego wykraczającego poza zasadę proporcjonalności między zakresem interwencji, a znaczeniem interesów, które ma chronić. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest też dotknięte innymi wadami, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 13 października 2015 r. stwierdzające nieważność zarządzenia nr 142/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 17 czerwca 2015 r. w przedmiocie uchylenia Zarządzenia Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. W sprawie bezsporne jest również, że zarządzeniem nr 58/2015 z dnia 30 marca 2015 r. Prezydenta Miasta Sieradza dokonano zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. Zarządzenie to, rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Łódzkiego z dnia 21 maja 2015 r., zostało uznane za nieważne. Gmina Miasto Sieradz nie wnosiła skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygniecie nadzorcze z 21 maja 2015 r. Opisany stan faktyczny sprawy jest niekwestionowany, a istota sporu sprowadza się w praktyce do wykładni, zastosowanych przez organ nadzoru, przepisów art. 92 ust. 1 i art. 98 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) [dalej: ustawa o samorządzie gminnym]. W ocenie Gminy Miasta Sieradz organ nadzoru błędnie zinterpretował powyższe przepisy, albowiem dopóki rozstrzygniecie nadzorcze nie stanie się prawomocne, nie wywiera ono wynikającego z niego skutku prawnego, a więc zakwestionowane w nim zarządzenie organu (Prezydenta Miasta Sieradza) nadal istnieje w obrocie prawnym, a jego wykonanie jest jednie wstrzymane z mocy prawa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego. Stanowisko to, w ocenie Sądu, nie jest prawidłowe, zasługują natomiast na uwzględnienie argumenty organu nadzorczego. Zgodnie z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W literaturze prawa samorządowego przyjęto pogląd, że rozstrzygnięcie nadzorcze staje się prawomocne z chwilą bezskutecznego upływu terminu do wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego lub z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Z tym momentem rozstrzygnięcie nadzorcze staje się co do zasady wykonalne. Zauważyć też należy, iż w chwili wydania rozstrzygnięcia nadzorczego i doręczenia go organowi następuje zawieszenie wykonania nieważnej uchwały lub zarządzenia do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się również pogląd, że nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność aktu organu gminy, wywołuje takie skutki, jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu. Stan wstrzymania wykonania aktu trwa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego, bądź jego wzruszenia przez sąd administracyjny (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 993/07, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 991/10). W rozpoznawanej sprawie, jak wskazano już wyżej, Prezydent Miasta Sieradza zarządzeniem nr 58/2015 z dnia 30 marca 2015 r. dokonał zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. Następnie, pomimo stwierdzenia przez Wojewodę Łódzkiego rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 21 maja 2015 r., nieważności powyższego zarządzenia, Prezydent Miasta Sieradza w dniu 17 czerwca 2015 r. wydał kolejne zarządzenie (Nr 142/2015), mocą którego uchylił sporne zarządzenie Nr 58/2015. Rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 13 października 2015 r. stwierdzające nieważność zarządzenia Nr 142/2015 stało się przedmiotem skargi Prezydenta Miasta Sieradza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, trafnie skonstatował Wojewoda Łódzki, że zarządzenie Prezydenta Miasta Sieradza nr 142/2015 z dnia 17 czerwca 2015 r. winno zostać uznane za nieważne. Zasadnie podnosi organ nadzoru, że wydanie zarządzenia uchylającego poprzednie zarządzenie przed uprawomocnieniem się rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważności tego pierwotnego zarządzenia jest niedopuszczalne. Należy bowiem wziąć pod uwagę art. art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. W przedmiotowej sprawie doszło natomiast do takiej sytuacji, że Prezydent Miasta Sieradza nie czekając na uprawomocnienie się rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność swojego zarządzenia nr 58/2015, i pomimo wstrzymania jego obowiązywania, wydał dalsze zarządzenie nr 142/2015 z dnia 17 czerwca 2015 r., na mocy którego uchylił to zakwestionowane zarządzenie Nr 58/2015. Zarządzenie to, zdaniem Sądu, zostało podjęte ewidentnie z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Należy bowiem stwierdzić, że z chwilą wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, wstrzymane zostało wykonanie będącego jego przedmiotem zarządzenia, co oznacza, iż do chwili upływu terminu do wniesienia skargi do Sądu, bądź też wydania przez ten Sąd orzeczenia oddalającego bądź odrzucającego skargę akt ten nie wywoływał skutków prawnych. Nie do zaakceptowania jest bowiem pogląd, iż w czasie w którym dojdzie do uprawomocnienia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność zarządzenia, organ wykonawczy ma prawo do uchylenia tegoż zarządzenia we własnym zakresie. Sąd, zgadza się w tym zakresie ze stanowiskiem Wojewody Łódzkiego, iż jedynym prawem jaki posiada organ wykonawczy w tym czasookresie, jest możliwość skorzystania z uprawnienia o jakim mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to jest zaskarżenie rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego. Trafnie też podnosi Wojewoda, iż akceptując pogląd zaprezentowany przez Prezydenta Miasta Sieradza, można byłoby przyjąć, iż organ wykonawczy miał nie tylko prawo uchylić przedmiotowy akt, który zakwestionował organ nadzoru, ale również dokonać zmian w jego treści. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie bez znaczenia pozostaje też fakt, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, stwierdzenie nieważności zarządzenia organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego wywołuje skutek od chwili wydania rozstrzygnięcia nadzorczego (ex tunc), co należy potraktować tak jakby zarządzenie nigdy nie zostało wydane (por. np. postanowienie NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1275/09). Natomiast uchylenie zarządzenia przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, wywołuje jedynie skutek słabszy (ex nunc), czyli eliminuje zarządzenie z obrotu prawnego od dnia wydania zarządzenia uchylającego. W takiej sytuacji mogłoby dojść do wątpliwości interpretacyjnych, np. w przedmiocie ustalenia, kiedy utraciło moc prawną zarządzenie, w stosunku do którego wojewoda wydał rozstrzygniecie nadzorcze. Odwołać się w tym zakresie można też do analiz doktryny prawa w aspekcie rozumienia pojęcia "nadzoru" sprawowanego przez Wojewodę nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z doktrynalnym rozumieniem pojęcia "nadzór", jest to określony układ wzajemnych zależności organów sprawujących administrację publiczną. Zgodnie z dominującym poglądem owa zależność jako taka wymaga szczegółowej podstawy prawnej i "polega na możliwości władczego wkroczenia w działalność jednostki nadzorowanej w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem (...)" (zob. Z. Rybicki, S. Piątek, Zarys prawa administracyjnego i nauki administracji, Warszawa 1984, s. 263). Jednym ze środków nadzoru jest uchylenie aktu wydanego przez organ nadzorowany – organ nadzorujący działa kasacyjnie, a więc sam nie podejmuje nowego aktu prawnego. Jednocześnie "organ nadzoru jest wyposażony w środki oddziaływania na postępowanie organów (...) nadzorowanych", a "uprawnienia nadzorcze oznaczają (...) prawo kontroli, wraz z możliwością wiążącego wpływania na organy (...) nadzorowane" (Polskie prawo administracyjne, red. J. Służewski, PWN 1992, s. 39). Nie ulega wątpliwości, że intensywność nadzoru ma znaczenie decydujące dla istnienia i ograniczeń samodzielności organów nadzorowanych. Istota nadzoru nad samorządem terytorialnym polega na tym, że musi on z jednej strony respektować prawnie chronioną swobodę wyboru przez organ samorządu określonych wariantów działań, bez względu na stanowisko organu nadzorującego, z drugiej jednak strony musi on dostosować działalność administracji samorządowej do funkcjonowania całości administracji państwa, pełniąc funkcje integracyjne. Tym samym nadzór stanowi gwarancję należytego korzystania z przyznanego jednostkom samorządowym zakresu samodzielności. Trafnie też – wskazując na argumenty przemawiające za takim właśnie zakresem kompetencji organów nadzoru i jednostek organów samorządowych – Wojewoda Łódzki powołał się na stanowisko zaprezentowane przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02. Zgodnie z wykazanymi tam tezami, organ nadzoru stwierdzając nieważność zarządzenia powoduje, iż rozstrzygnięcie nadzorcze wydane na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma charakter deklaratoryjny i działa ex tunc. Zdaniem Trybunału, "Stwierdzenie nieważności uchwały jest aktem deklaratoryjnym, a zatem rodzi skutki ex tunc - z mocą wsteczną od daty podjęcia uchwały. Tym samym uchwała jest nieważna od chwili jej podjęcia, a zatem prawnie bezskuteczna. Rezultatem wydania rozstrzygnięcia nadzorczego jest uchylenie wszelkich prawnych skutków, które powstały w okresie od wejścia uchwały w życie do chwili stwierdzenia jej nieważności. Należy wziąć pod uwagę, że rozstrzygnięcie nadzorcze jest aktem władztwa administracyjnego, bowiem służy mu domniemanie legalności (rozstrzygnięcie obowiązuje aż do jego obalenia wyrokiem NSA), a wykonanie obowiązków zeń wynikających może być egzekwowane środkami przymusu administracyjnego". Zatem mając na uwadze, iż rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 21 maja 2015 roku Wojewoda Łódzki stwierdził nieważność Zarządzenia Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza, nie było podstaw do wydawania przez Prezydenta Miasta Sieradza zarządzenia Nr 142/2015 z dnia 17 czerwca 2015 roku w sprawie uchylenia Zarządzenia Nr 58/2015 Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 30 marca 2015 roku w sprawie zmiany w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta Sieradza. Stąd też za niezasadne należało uznać zarzuty skargi Gminy Miasta Sieradz zawarte w punktach 1, 2, 4 i 5 skargi. Niezasadny jest również – w ocenie Sądu - zarzut skarżącej Gminy naruszenia art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewskazanie w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym konkretnego przepisu prawa, którego naruszenia dopuścić się miał organ wykonawczy oraz niewskazanie podstaw przemawiających za uznaniem, że naruszenie przepisów prawa mogło mieć charakter istotny. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego odpowiada wymogom art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (przede wszystkim zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne) chociaż organ nadzoru, uzasadniając to rozstrzygnięcie, nie wskazał wprost i bezpośrednio przepisu prawa, którego naruszenie uznał za istotne. W ocenie Sądu, wystarczające jednak było ogólne wskazanie norm art. 92 ust. 1 i art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, z których to wywiódł organ nadzoru ogólne zasady działania organów samorządowych, stwierdzając, iż Prezydent Miasta Sieradza wykroczył poza swoje kompetencje wydając sporny akt (zarządzenie Nr 142/2015). Nawet gdyby przyjąć, iż organ nadzoru winien precyzyjnie wskazać przepis naruszony prawa i jednoznacznie stwierdzić jego istotne naruszenie, to i tak okoliczność ta nie miała jakiegokolwiek, a tym bardziej istotnego, wpływu na wynik sprawy. Z uzasadnienia zakwestionowanego rozstrzygniecie nadzorczego wynika wszak w sposób jasny i niedwuznaczny, jakimi względami kierował się Wojewoda Łódzki podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Powołana przez organ argumentacja dotyczy tych aspektów sprawy, które są istotne dla oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Nie budzi wątpliwości Sądu, że za istotne naruszenie prawa organ nadzoru uznał wydanie zarządzenia uchylającego swoje wcześniejsze zarządzenie, mimo iż zostało ono uchylone rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody, co jak wskazano powyżej wykluczało możliwość jego uchylenia przez sam organ jednostki samorządu terytorialnego. Według organu nadzoru Prezydent Miasta Sieradza, wydając zarządzenie, naruszył regulacje art. 92 ust. 1 i art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.