I GZ 142/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1580/15 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi I.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 1580/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 259 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., odrzucił sprzeciw I. W. (dalej: skarżąca) od postanowienia referendarza sądowego WSA w G. z dnia 21 października 2015 r. odmawiającego przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Sąd I instancji stwierdził, że pismem z dnia 6 listopada 2015 r. skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 grudnia 2015 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy, a zatem termin siedmiu dni na uzupełnienie tego braku upłynął w dniu 14 grudnia 2015 r. Wskazany brak formalny sprzeciwu nie został uzupełniony, w związku z czym sprzeciw podlegał odrzuceniu. Skarżąca (zastępowana przez doradcę podatkowego) w zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu I instancji wniosła o jego uchylenie. Autor zażalenia wskazał, że po otrzymaniu wezwania z Sądu przesłał je skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej, gdyż zakres świadczonych przez niego usług nie obejmował procedury przyznania prawa pomocy. Wiadomość ta nie dotarła jednak do skarżącej z powodu "niewyjaśnionych przyczyn technicznych". Okoliczność tę skarżąca ustaliła w dniu 5 stycznia 2016 r. w wyniku audytu stanu spraw prowadzonych przed WSA w G. W związku z powyższym skarżąca pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu. Wniosek ten wpłynął do WSA w G. w dniu 11 stycznia 2016 r., jednak Sąd ten wydał w tym dniu postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu nie rozpatrując wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 p.p.s.a. (w zakresie znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie) od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu, bowiem bezspornie brak formalny sprzeciwu nie został uzupełniony w terminie. Skarżąca wnosząc zażalenie na to postanowienie nie kwestionuje tego faktu. Podaje jedynie okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu. Ta argumentacja nie może jednak podlegać ocenie w niniejszym postanowieniu, bowiem, jak sama skarżąca poniosła w zażaleniu, złożyła ona wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu. Wniosek ten wpłynął do WSA w G. w dniu 11 stycznia 2016 r. (to jest dniu, w którym Sąd ten wydał zaskarżone postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu). Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu został rozpoznany przez WSA w G. w dniu 1 lutego 2016 r. Okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu będą zatem przedmiotem oceny Sądu rozpoznającego zażalenie na postanowienie z dnia 1 lutego 2016 r. Wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a., jest aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia, czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął - czy też nie - przed jej dopełnieniem (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GZ 222/12, LEX nr 1230562). Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej oraz środek odwoławczy od orzeczenia o odrzuceniu pisma procesowego (z powodu uchybienia terminu) wyłączają się wzajemnie. Procedura zmierzająca do przywrócenia terminu, któremu strona uchybiła, może być wdrożona dopiero po stwierdzeniu, że czynność procesowa podjęta przez stronę jest - właśnie na skutek upływu terminu – bezskuteczna (tak NSA w postanowieniu z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1692/11, LEX nr 965196). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.