VI SAB/Wa 47/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant referent Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w L. na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutyczny w przedmiocie nierozpoznania zażalenia oddala skargę w całości VI SAB/Wa 47/15 Uzasadnienie Skargą z dnia [...] maja 2015 r. "M." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L. (także jako spółka), na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – także jako p.p.s.a. – złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego (GIF), w związku z nierozpoznaniem zażalenia spółki z dnia 8 grudnia 2014 r. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2014 r. ([...] WIF) odmawiające zawieszenia postępowania z wniosku spółki z dnia 6 listopada 2014 r. o zawieszenie postępowania toczącego się w przedmiocie cofnięcia zezwolenia spółce na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w L. przy ul. [...]. W skardze spółka wnosiła o zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni wnioskowanego aktu, stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, nałożenie na organ grzywny, wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania. Zawiadomieniem z dnia 5 maja 2014 r. [...] WIF poinformował spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia spółce zezwolenia wydanego [...] grudnia 2012 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w L. przy ul. [...], w związku z dokonywaniem sprzedaży przez aptekę produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej. Na podstawie art. 106 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 19 kwietnia 1999 r. o izbach aptekarskich (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856 ze zm.) [...] WIF wystąpił do Okręgowej Rady Aptekarskiej w L. o zajęcie stanowiska w sprawie, wyznaczając Okręgowej Radzie Aptekarskiej termin czternastu dni. W wyznaczonym terminie Okręgowa Rada Aptekarska w L., pismem z dnia [...] czerwca 2012 r., zaopiniowała wniosek o cofnięcie zezwolenia spółce pozytywnie. W dniu 3 września 2014 r. spółka zapoznała się z aktami sprawy, a w dniu 22 października 2014 r. zapoznał się z aktami sprawy pełnomocnik ustanowiony przez spółkę. Pismem z dnia 6 listopada 2014 r. spółka wystąpiła o zawieszenie postępowania administracyjnego o cofnięcie zezwolenia, stwierdzając nieotrzymanie uchwały Okręgowej Rady Aptekarskiej w L., pozytywnie opiniującej wniosek [...] WIF o cofnięcie zezwolenia spółce. Spółka wskazując na art. 106 § 5 k.p.a. podnosiła, iż przysługuje jej prawo zażalenia na przedmiotową uchwałę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. [...] WIF, na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 101 § 1 i § 3 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił zawieszenia postępowania. Zdaniem organu spółka nie wskazała podstawy prawnej uzasadniającej wniosek o zawieszenie postępowania. Postępowanie o cofnięcie zezwolenia spółce zostało wszczęte z urzędu, co powoduje, że nie wystąpiła podstawa z art. 98 § 1 k.p.a. uzasadniająca żądanie spółki. Natomiast organ nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 k.p.a, w tym także na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż zajęcie stanowiska przez Okręgową Radę Aptekarską w L. na podstawie art. 106 k.p.a. nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zajęciu stanowiska przez Okręgową Radę Aptekarską w L. nie można, bowiem przypisać cechy samoistności, wymaganej dla rozstrzygnięcia prejudycjalnego. Nadto w sprawie nie wystąpiła konieczność uprzedniego takiego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd, od którego zależne byłoby rozpatrzenie sprawy. Na wymienione postanowienie "M." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L., w oparciu o art. 101 § 3 k.p.a., wniosła zażalenie z dnia 8 grudnia 2014 r., żądając zmiany postanowienia i zawieszenia postępowania. Spółka, wskazując na art. 106 § 5 k.p.a., uzasadniała zażalenie zamiarem złożenia zażalenia na uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej w L. z dnia [...] czerwca 2012 r. podkreślając, że z naruszeniem przepisów postępowania na żadnym etapie postępowania nie była informowana o postępowaniu toczącym się przed Okręgową Radą Aptekarską w L. i wydaniu przez tą Radę opinii, która miała formę procesowa postanowienia. Zdaniem spółki uchwała (postanowienie) Okręgowej Rady Aptekarskiej w L. powinna spełniać wymagania z art. 124 k.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne oraz powinna być doręczona spółce. W ocenie spółki postanowienie wydane przez Okręgową Radę Aptekarską w L. miało charakter zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tym wniosek spółki o zawieszenie postępowania był zasadny. Podkreślano, że organ administracji miał obowiązek ustalić, czy strona została zawiadomiona w trybie art. 106 § 2 k.p.a. o wydanym postanowieniu przez organ uzgadniający oraz czy składała zażalenie na to postanowienie i jakie rozstrzygnięcie po rozpatrzeniu tego zażalenia zapadło. Niedopełniając tych obowiązków, zdaniem spółki, organ administracji naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż stanowisko organu uzgadniającego staje się podstawowym materiałem dowodowy lub elementem podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie głównej, z którego organ może skorzystać dopiero wówczas, gdy nie ma wątpliwości, co do jego zebrania zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. W związku z podniesionymi zarzutami spółka stwierdziła naruszenie art. 10 i art. 7 k.p.a. przez uniemożliwienie jej brania czynnego udziału w postępowaniu, a z uwagi na zamiar zaskarżenia postanowienia Okręgowej Rady Aptekarskiej w L., do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie tego zaskarżenia, nie można stwierdzić, iż zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny, na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) oraz art. 101 § 3, art. 134 w zw. z art. 144 i art. 123 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Wskazując na przepis art. 101 § 3 k.p.a. organ odwoławczy podkreślał, że zażalenie było niedopuszczalne, gdyż przysługuje jedynie w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. na postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania i odmowy podjęcia postępowania po jego zawieszeniu. Prezentując takie stanowisko w sprawie organ drugiej instancji odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W ocenie organu odwoławczego, błędne pouczenie zawarte w pouczeniu postanowienia [...] WIF, o prawie do złożenia zażalenia, będąc nieprawidłowe, nie uprawniało Głównego Inspektora Farmaceutycznego do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia. Postanowienie przesłano za zwrotnym poświadczeniem odbioru 16 stycznia 2015 r. na adres – [...] ul. [...] W. Przesyłka została zwrócona do organu 3 lutego 2015 r. i jako niepodjęta w terminie uznana za doręczoną. W odpowiedzi na reklamację Poczta Polska w piśmie z dnia 19 lutego 2015 r. poinformowała, iż podjęto dwie próby doręczenia przesyłki i zaawizowano ją do odbioru w dniach19 i 27 stycznia 2015 r., lecz bezskutecznie. Na postanowienie spółka pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. wniosła do Ministra Zdrowia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, z wnioskiem o wyznaczenie Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu dodatkowego terminu na rozpatrzenie zażalenia, wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz podjęcia kroków zapobiegających na przyszłość naruszeniom prawa i stwierdzeniem, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie faktycznym i prawnym została wniesiona przez "M." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wymieniona na wstępie skarga na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Spółka wskazywała, że jej zażalenie z dnia 8 grudnia 2014 r., na postanowienie [...] WIF z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie zawieszenia postępowania, z naruszeniem art. 35 § 2 k.p.a., nie zostało rozpatrzone przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego bez zbędnej zwłoki. W ocenie skarżącej żądanie skarżącej było możliwe do rozpatrzenia przez organ w trybie art. 35 § 1 k.p.a., gdyż dowody przedstawione przez stronę skarżącą nie wymagały prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wniosek o zawieszenie postępowania spółka uzasadniała zamiarem wniesienia zażalenia (art. 106 § 5 k.p.a.) na uchwałę (postanowienie) Okręgowej Rady Aptekarskiej w L. w przedmiocie wydania opinii o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki. Skarżąca, podobnie jak w zażaleniu podkreślała, że nie miała wiedzy o toczącym się postępowaniu przed Okręgową Radą Aptekarską w L. i o wydanej opinii (postanowienia) przez ten organ. Zdaniem skarżącej ta opinia (postanowienie) Okręgowej Rady Aptekarskiej w L. miała charakter rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co uprawniało spółkę do żądania zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Ponieważ wszystkie okoliczności dotyczące żądania zawieszenia postępowania wynikały ze zgromadzonego w aktach sprawy stanu faktycznego i prawnego, Główny Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się zwłoki w rozpatrzeniu zażalenia, niezależnie od uznania tego środka zaskarżenia za dopuszczalny lub niedopuszczalny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wnosił o umorzenie postępowania. Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. [...] WIF wpłynęło do organu 19 grudnia 2014 r. W dniu [...] stycznia 2015 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, wysyłając 16 stycznia 2015 r. to rozstrzygnięcie listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres pełnomocnika skarżącej wskazany w zażaleniu. Przesyła została zwrócona do organu z powodu jej niepodjęcia w terminie. W związku z powyższym postanowienie, którego wydania domagała się skarżąca, organ wydał przed sporządzeniem i wniesieniem skargi na bezczynność. W tych okolicznościach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, stanowiąca przesłankę do umorzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne – art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. W związku z powyższym, ponieważ art. 2 noweli nie obejmuje jej art. 1 pkt 1 lit. b) - bezczynności lub przewlekłego prowadzenie postępowania - w rozpoznawanej sprawie, która wpłynęła do Sądu 18 maja 2015 r. (data wpływu skargi do Głównego Inspektora Farmaceutycznego), miał zastosowanie przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w brzmieniu przed nowelizacją - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organów na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), a także, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz tam, gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. art. 149 p.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną lub procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. W rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., nie stanowi o bezczynności organu administracji to, że strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, powołuje się na nieprawidłową podstawę prawną lub nieprawidłową formę rozstrzygnięcia zastosowaną przez organ. Strona ma odpowiednie środki procesowe do ewentualnego wzruszenia orzeczenia, które w jej ocenie jest nieprawidłowe, lecz nie w formie skargi na bezczynność organu. Jednakże w rozpoznawanej sprawie skarżąca, stawiając organowi administracji publicznej zarzut bezczynności, wskazywała, że Główny Inspektor Farmaceutyczny w ogóle nie rozpatrzyła zażalenia spółki z dnia [...] grudnia 2014 r. wniesionego na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2014 r. ([...] WIF). Tymczasem z akt sprawy wynika zupełnie inny stan faktyczny. [...] WIF, na wniosek skarżącej z dnia 6 listopada 2014 r. o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenia apteki w L. przy ul. [...], wydał w dniu [...] listopada 2014 r. postanowienie odmawiające zawieszenia tego postepowania. W dniu 1 grudnia 2014 r. postanowienie doręczono spółce, która złożyła na to postanowienie zażalenia (data wpływu do organu 10 grudnia 2014 r.). W dniu 16 grudnia 2014 r. [...] WIF sporządził pismo o przekazaniu sprawy do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, które wpłynęło do organu drugiej instancji wraz z aktami 19 grudnia 2014 r. i sprawa została przekazana do rozpatrzenia 22 grudnia 2014 r. W dniu [...] stycznia 2015 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny, a więc w dwudziestym siódmym dniu od wpływu sprawy, wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. W okresie od daty wpływu do GIF sprawy do daty wydania przez ten organ postanowienia były dni wolne od pracy (soboty – 20 i 27 grudnia 2014 r. oraz 3 i 10 stycznia 2015 r., a także niedziele – 21 i 28 grudnia 2014 r. oraz 4 stycznia 2015 r., w tym dni świąteczne – 25 i 26 grudnia 2014 r. i 1 oraz 6 stycznia 2015 r.). Łącznie więc w okresie od dnia wpływu do Głównego Inspektora Farmaceutycznego sprawy do dnia wydania przez ten organ postanowienia zawierało się 11 dni wolnych od pracy, zmniejszając czas procedowania w wydaniu postanowienia (27 dni) do szesnastu dni. Skarżąca, zarzucając bezczynność organowi odwoławczemu stwierdzała, że sprawa powinna zostać załatwiona zgodnie z art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. – bez zbędnej zwłoki, niejako sugerując, że doszło do jej załatwienia w terminie wskazanym w art. 35 § 3 k.p.a., co, w ocenie skarżącej, nie było uzasadnione stanem sprawy. Przepis art. 35 § 3 k.p.a. pozwala na załatwienie sprawy w terminie miesiąca, jeżeli wymaga ona przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie, organ administracji nie załatwił sprawy w terminie podanym art. 35 § 3 k.p.a., lecz w terminie niezwłocznym (art. 35 § 1 k.p.a.). Zgodnie, bowiem z art. 57 § 3 k.p.a. - terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Jeżeli w sprawie Główny Inspektor Farmaceutyczny wydał postanowienie [...] stycznia 2015 r. (czyli dwudziestego siódmego dnia od wpływu sprawy z organu pierwszej instancji – data wpływu 19 grudnia 2014 r.), to z całą pewnością nie był to termin miesięczny z art. 35 § 3 k.p.a., który upływałby 19 stycznia 2015 r., a zatem postanowienie zostało wydane, w rozumieniu art. 35 § 1 k.p.a., bez zbędnej zwłoki. Niemniej jednak istotna jest także w sprawie inna okoliczność, a mianowicie ta, że Główny Inspektor Farmaceutyczny wysłał postanowienie, przed wniesieniem skargi do Sądu, na adres ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika. Postanowienie zostało wysłane 16 stycznia 2015 r., czyli niezwłocznie, gdyż dzień po jego wydaniu i Poczta Polska podjęła dwie próby jego doręczenia (19 i 27 stycznia 2015 r.), jednakże bezskutecznie. Tymczasem skarga do Sądu wpłynęła 18 maja 2015 r. (data wpływu do organu), a więc cztery miesiące od pierwszej próby doręczenia postanowienia skarżącej wydanego [...] stycznia 2015 r. i wysłanego 16 stycznia 2015 r. Jeżeli zatem skarżąca stawia Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu zarzut bezczynności w sprawie, polegający na niewydaniu żądanego rozstrzygnięcia, to z powodów wskazanych wcześniej zarzut ten jest chybiony. Postanowienie zostało wydane i to na długo przed wniesieniem skargi do Sądu. Celem zaś skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Zatem w sytuacji, gdy organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarga ta winna podlegać oddaleniu, jako niezasadna. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w doktrynie (por. (por.: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 537), jak i w judykaturze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1329/14; z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 238/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt III SAB/Po 11/14). Jednocześnie, z powodów powołanych wcześniej, brak jest podstaw do zarzucenia organowi farmaceutycznemu, przewlekłości w rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, a w szczególności bezczynności lub przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa. Załatwienie sprawy przez organ odwoławczy, de facto w terminie szesnastu dni, w ocenie Sądu, nie uprawnia do stwierdzenia przewlekłości w procedowaniu przez organ, a tym bardziej jego bezczynności. Sąd nie uwzględnił wniosku Głównego Inspektora Farmaceutycznego o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s. z tego powodu, iż stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn, gdyż jednoznacznie akcentowanym przedmiotem skargi była bezczynność organu, który to zarzut Sąd był obowiązany rozpoznać. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.