II GSK 3904/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1045/15 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia prawa wglądu do dokumentów z akt postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1045/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia prawa wglądu do dokumentów z akt postępowania administracyjnego: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. (pkt 1) oraz zasądził na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK, organ) powiadomił [...] (dalej: skarżąca, spółka, strona) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t.j. Dz. U. Nr 138, poz. 935 ze zm. – dalej: ustawa o systemie oceny zgodności) w sprawie wprowadzonej do obrotu [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w § 15 i § 39 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259, poz. 2173) oraz [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w § 15 i § 39 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Przedmiotowe artykuły były w ofercie handlowej spółki. Powyższe ustalono podczas kontroli przeprowadzonej u odbiorców przedmiotowych produktów, gdzie pobrano próbki wyrobów do badań laboratoryjnych, których wyniki stanowiły przesłankę do wszczęcia postępowania. Pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. strona wystąpiła do Prezesa UOKiK o wydanie uwierzytelnionych odpisów akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie. We wniosku podniesiono, że spółka nie brała udziału w czynnościach kontrolnych, zatem nie mogła zapoznać się między innymi z wynikami badań laboratoryjnych. Przy piśmie z dnia 26 lipca 2013 r. organ przesłał stronie uwierzytelnione kopie z akt postępowania informując o prawach strony wynikających z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: k.p.a.). Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. spółka wniosła o uzupełnienie materiału przez przesłanie dokumentów w postaci czytelnej wskazując, że przesłane dokumenty dotyczące kontroli w spółce są niekompletne (zaczynają się od strony 6, czyli brak jest stron od 1 do 5). Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Prezes UOKiK - na podstawie art. 74 § 2 w zw. z art. 73 § 2 k.p.a. - odmówił udostępnienia stronie brakujących dokumentów, tj. informacji dotyczącej niewłaściwej jakości wyrobów wraz z załącznikami oraz odpisów korespondencji prowadzonej z [...] Wojewódzkim Inspektorem Jakości Handlowej przez podmiot wnoszący informacje, z uwagi na brak wykazania ważnego interesu strony. Zdaniem organu udostępnienie spółce przedmiotowych informacji może zostać przez nią wykorzystane poza postępowaniem. Nadto wskazano, że podstawa wszczęcia postępowania były ustalenia kontroli, a przedmiotowe informacje miały dla organu jedynie walor informacyjny. Pismem z dnia 14 października 2013 r. spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezes UOKiK, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2013 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezes UOKiK - działając na podstawie art. 123 k.p.a. w zw. z art. 43b oraz art. 40d ust. 1 i 2 w zw. z art. 41a ust. 3 ustawy o systemie oceny zgodności - postanowił wyłączyć prawo wglądu do niżej wymienionych dokumentów z akt postępowania administracyjnego [...] w sprawie wprowadzenia do obrotu ww. [...] oraz [...]. Wyłączeniem zostały objęte: [...] W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, że w aktach przedmiotowego postępowania znajdowały się dokumenty, co do których nie wyrażono zgody na udostępnienie ich treści oraz danych w nich zawartych. Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o uchylenie postanowienia z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz wniosła o umożliwienie jej wglądu do wymienionych w zaskarżonym postanowieniu dokumentów. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Prezes UOKiK stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na powyższe postanowienie strona wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrokiem z dnia 3 listopada 2014 r. o sygn. akt VISA/Wa 1290/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Prezesa UOKiK z dnia [...] lutego 2014 r. uznając za dopuszczalne prawo odwołania się strony od tego rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Prezes UOKiK utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezes UOKiK wyjaśnił, że nakazując stosować odpowiednio do stron postępowania m. in. art. 40d ust. 2 ustawy o systemie oceny zgodności, stanowiący o ochronie informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, ustawodawca nałożył na organ prowadzący postępowanie obowiązek ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa związanych z informacjami uzyskanymi w toku kontroli organu wyspecjalizowanego, którym zgodnie z art. 38 tej ustawy są m. in. wojewódzcy inspektorzy inspekcji handlowej. Następnie organ szeroko odwołał się do orzecznictwa sądowego, wskazując na fragmenty orzeczeń i poglądów doktryny w zakresie definicji elementów składających się na tajemnicę przedsiębiorstwa oraz przesłanek, które muszą być spełnione aby dana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa. Prezes UOKiK zgodził się ze stwierdzeniem strony, że ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa jest ograniczeniem prawa strony postępowania do czynnego udziału w postępowaniu. Jakkolwiek k.p.a. w art. 8 i 10 obliguje organ administracji publicznej do zrealizowania zasad postępowania, to na organie spoczywa również obowiązek respektowania innych przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa. Prezes UOKiK podkreślił, że w sprawie dochodzi do zderzenia przysługującego stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu z prawem przedsiębiorcy do zachowania w poufności informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Odwołując się do zasady racjonalnego prawodawcy, należy przyjąć spójność systemu, polegającą na konieczności wyłączenia akt postępowania informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, jako wyjątku od zasad czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) oraz względnej jawności akt postępowania (art. 73 k.p.a.). Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorca zastrzegł w sposób wyraźny i zabezpieczył odpowiednio informację, która jego zdaniem, jak również w ocenie organu stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Ponadto, Prezes UOKiK postanowił wyłączyć z akt postępowania również te dokumenty, które odnosiły się do zastrzeżonej przez przedsiębiorcę tajemnicy przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r. uwzględnił skargę strony i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. Na wstępie Sąd I instancji stwierdził, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżone postanowienia są obarczone wadą w postaci zaniechania rozważenia i uzasadnienia spełnienia ustawowych przesłanek rozstrzygnięcia, co stanowi istotne naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym o spójności systemu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, prowadzący do konkluzji, że jednym z elementów konstrukcji prawnej tej instytucji jest pewna wartość gospodarcza zawartości chronionej tajemnicą informacji. Powyższa przesłanka nie wynika wprost z zapisów ustawy o systemie oceny zgodności, lecz można ją wyprowadzić z definiującego ją przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w myśl którego tajemnicą przedsiębiorstw są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.  Dalej WSA wyjaśnił, że z legalnej definicji terminu "tajemnica przedsiębiorstwa" zawartej w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wynika, iż za taką tajemnicę może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub handlowy (posiada wartość gospodarczą) przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Tajemnica przedsiębiorstwa, jak każda ustawowo chroniona tajemnica, ma charakter obiektywny, nie można wobec tego istnienia takiej tajemnicy subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które to osoby - z istoty rzeczy - nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu. Jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego, przepis art. 11 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, istnienie stanu tajemnicy, uzależnia od podjęcia przez przedsiębiorcę określonych działań zmierzających do zachowania poufności objętych nią danych. Działania te, jak trafnie podnosi się w literaturze przedmiotu, powinny zmierzać do osiągnięcia takiego stanu, w którym osoby trzecie chcąc zapoznać się z treścią informacji, muszą doprowadzić do wyeliminowania przyjętych przez przedsiębiorcę mechanizmów zabezpieczających przed niekontrolowanym wypływem danych. Wybór informacji mających zostać objętymi poufnością należy oczywiście do przedsiębiorcy. Jednakże wybór ten, co do zakresu stanu tajemnicy, nie może być oderwany od możliwości podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania w poufności wybranych informacji. Następnie WSA stwierdził, że zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 40d ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności informacje uzyskane w toku kontroli przez organ wyspecjalizowany nie podlegają ujawnieniu pod warunkiem, że przekazujący je wskaże przyczynę, dla której wnioskuje o ich ujawnienie (...). Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, rozumiane jako nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne oraz organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zaufania poufności uzyskane w toku kontroli, mogą być wykorzystane wyłącznie do celów, dla których zostały zgromadzone (...). Następnie WSA podkreślił, że w żadnym z wydanych w sprawie postanowień, organ nie wskazał okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają odmowę – wobec strony postępowania – wglądu do akt w zakresie wymienionym w nich dokumentach. W ocenie Sądu I instancji takim uzasadnieniem nie jest w szczególności jedyne zdanie tej kwestii poświęcone (postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r.), iż "W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca zastrzegł w sposób wyraźny i zabezpieczył odpowiednio informacje, która jego zdaniem, jak również w ocenie organu stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa". Według WSA sposób sformułowania powyższego wywodu organu uniemożliwia ustosunkowanie się do niego, a także sprawia, że nie jest możliwe poddanie działania organu merytorycznej kontroli sądowoadministracyjnej. Jak stwierdził Sąd I instancji, organ - przy ponownym rozpoznaniu sprawy - wykaże przesłanki, jakimi kieruje się ograniczając stanowiące jedno z podstawowych uprawnień strony, jakim jest prawo wglądu do całości akt dotyczących jej postępowania bądź - ewentualnie akta te w całości stronie udostępni. W szczególności wykazania wymaga kwestia charakteru dokumentów (przesłanka "poufności"), kroków podjętych przez podmiot gospodarczy w celu jej zachowania. Także co najmniej ogólnego wskazania wymaga ich zawartość, celem umożliwienia oceny ich wartości gospodarczej, również rzutującej na możliwość zakwalifikowania – bądź niezakwalifikowania jako tajemnicy przedsiębiorstwa. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes UOKiK, żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40d ustawy o systemie oceny zgodności przez błędną wykładnię ww. przepisu na gruncie utrwalonego orzecznictwa w zakresie tajemnicy przedsiębiorstwa, polegającą na przyjęciu, iż powołanie się przez organ na tajemnicę przedsiębiorstwa, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania jej poufności, nie zostało w sposób należyty uzasadnione przez organ, nie wystarcza do uzasadnienia odmowy wglądu do akt postępowania. 2) Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., polegające na zarzuceniu organowi zaniechanie rozważenia i uzasadnienia spełnienia ustawowych przesłanek rozstrzygnięcia, podczas gdy Prezes UOKiK w zaskarżonym postanowieniu w sposób jasny i precyzyjny wykazał powody ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, b) art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na uznaniu za uniemożliwioną merytoryczną kontrolę sądowoadministracyjną zaskarżonego postanowienia na podstawie akt sprawy, podczas gdy w aktach sprawy znajdował się materiał dowodowy wystarczający do merytorycznej kontroli prawidłowości działania organu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Na wstępie wyjaśnić należy, że obowiązek z art. 133 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do wydania wyroku po zamknięciu rozprawy i orzekania na podstawie akt sprawy, co oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Z tego wynika, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten oznacza więc zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów nie wynikających z akt sprawy oraz tym samym zakaz wykraczania przez sąd administracyjny poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, Lex nr 746707; z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1205/11, Lex nr 1109731). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie akt sprawy, nie postąpił zatem wbrew zakazowi zawartemu w przepisie art. 133 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, natomiast badał, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ, którego decyzja została zaskarżona odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). Podkreślenia wymaga, że należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć - jak chce tego kasator - kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2929/14, LEX nr 2119367 oraz wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1422/14, LEX nr 2035971). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie służy również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone z materiału aktowego, lecz nakazuje sądowi pewne konkretne zachowania przy wyrokowaniu. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów wskutek bezpodstawnego zarzucenia przez Sąd I instancji organowi zaniechania rozważenia i uzasadnienia spełnienia ustawowych przesłanek rozstrzygnięcia, podczas gdy Prezes UOKiK w zaskarżonym postanowieniu w sposób jasny i precyzyjny wykazał powody ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że organ nie wyjaśnił i nie wskazał okoliczności, które w jego ocenie uzasadniały odmowę wobec strony postępowania wglądu do dokumentów z akt postępowania administracyjnego. Za takie uzasadnienie nie można uznać w szczególności jedynego zdania poświęconego tej kwestii, zawartego na s. 6 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z [...] lutego 2015 r., gdzie organ stwierdził: "W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca zastrzegł w sposób wyraźny i zabezpieczył odpowiednio informację, która jego zdaniem, jak również w ocenie organu stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa". Sporządzone przez organ uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sprowadza się w istocie do zrelacjonowania stanu doktryny i orzecznictwa sądowego co do rozumienia pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa" oraz wskazania przesłanek koniecznych do stwierdzenia, że dana informacja może stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Natomiast uzasadnienie poprzedzającego je postanowienia z [...] stycznia 2014 r. ogranicza się do zacytowania przez Prezesa UOKiK przepisów art. 40d ust. 1-3 ustawy o systemie oceny zgodności. Organ powinien wskazać charakter, rodzaj informacji oraz czego one dotyczą i w jakich pismach czy też dokumentach te informacje są zawarte i dlaczego należało je zakwalifikować jako tajemnicę przedsiębiorstwa, czy z uwagi na wynikające z nich treści, czy też wiedzę, którą można byłoby z nich czerpać - stosownie do art. 40d ust. 2 ustawy o systemie oceny zgodności. Poza tym organ powinien określić, czy te informacje posiadają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą, jak również wyjaśnić, w jakim zakresie powinny być one objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Ponadto organ powinien jednoznacznie określić w sentencji postanowienia zakres ograniczenia skarżącej prawa wglądu do określonych dokumentów z akt postępowania administracyjnego. Przechodząc do zarzutu prawa materialnego zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. błędnej wykładni art. 40d ustawy o systemie oceny zgodności, należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Odnosząc się do tego zarzutu należy na wstępie stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej, zaś przepis ten jest złożony z trzech ustępów. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywnioskować, że chodzi o błędną wykładnię art. 40d ust. 1 i 2 ustawy o systemie oceny zgodności. Podkreślenia wymaga, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji podzielił stanowisko organu co do wykładni tego przepisu, zaś podstawą uchylenia postanowień Prezesa UOKiK nie było stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., a tą podstawą było naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik prawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.