VII SA/Wa 2685/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skarg T. G., Z. G., H. K. i J. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej oddala skargi Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) – dalej k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu zażalenia Z. G. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], ustalającego dla inwestorów H. i J. K. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000,00 zł za budynek inwentarsko-składowy wybudowany na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...], którą należy wpłacić w określonym terminie, uchylił zaskarżone postanowienie i na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm. – dalej p.b.) ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 250.000 zł celem zalegalizowania ww. samowoli budowlanej. Organ ponownie rozpatrzył zażalenie Z. G. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., bowiem jego poprzednio wydane rozstrzygnięcie - postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r., prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1717/13 zostało uchylone. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że na skutek wniosku Z. G. z dnia [...] lipca 2009 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w stosunku do ww. obiektu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] w dniu [...] sierpnia 2009 r. dokonał oględzin i postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., Nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na H. i J. K. obowiązek przedłożenia dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z nie złożeniem przez inwestorów wymaganych dokumentów, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał H. i J. K. rozbiórkę ww. budynku inwentarsko-składowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania H. i J. K. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] marca 2010 r. i przekazał sprawę organowi powiatowemu do ponownego rozpatrzenia. Zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1383/10, oddalił skargę Z. G. na decyzję [...] WINB z dnia [...] czerwca 2010 r. Następnie organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], ustalił dla inwestorów H. i J. K. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000,00 zł za przedmiotowy budynek inwentarsko-składowy. Postanowienie to zostało uchylone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. PINB dla [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia w wyznaczonym terminie braków i nieprawidłowości w złożonym projekcie architektoniczno-budowlanym dotyczącym budynku inwentarsko-składowego wskazanych w sentencji tego postanowienia. Po przedłożeniu przez J. K. uzupełnionej dokumentacji budowlanej PINB dla [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000,00 zł. [...] WINB, po rozpatrzeniu zażalenia T. G. i Z.G., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie zażaleniowe, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt: SA/Wa 1272/12, uchylił zaskarżone postanowienie [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]. Po ponownym rozpoznaniu zażalenia Z. G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] uchylił postanowienie PINB dla [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odrębnym postanowieniem z tej samej daty, tj. z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia T. G. umorzył postępowanie zażaleniowe. Wspomniany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1717/13 zapadł po rozpoznaniu skarg na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] wniesionych przez T. G. i Z. G. oraz H. K. i J. K.. Sąd uznał, że skargi H. K. i J. K. oraz Z. G. zasługują na uwzględnienie, a skarga T.G. nie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1717/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z obrazą art. 15 i art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. Organ II instancji nie wykazał naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, nie wskazał również jednoznacznie, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wręcz przeciwnie organ II instancji sam dokonał ustaleń w niniejszej sprawie w zakresie zgodności spornego obiektu z obowiązującym miejscowym planem, jakie dokumenty stanowią dowód w sprawie, a jakie nie mają mocy dowodowej wskazując jednocześnie z jakich powodów tak uznał oraz rozważył przymiot strony Z. G. w postępowaniu. Dodatkowo Sąd również zauważył, że organ I instancji postanowieniem wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego ustalił tylko wysokość opłaty legalizacyjnej, a więc tylko kwestia naliczenia opłaty powinna być kontrolowana przez organ II instancji. Sąd stwierdził, że błędem było, po uchyleniu postanowienia organu I instancji, przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. W niniejszej sprawie organ powinien był orzec merytorycznie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. Z kolei uzasadniając oddalenie skargi T. G. Sąd uznał, że nie ma ona statusu strony w postępowaniu sądowym. Stwierdził, że skarżąca nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...]. Wskazał przy tym, że z akt sprawy wynika również, że zażalenie T. G. od postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej zostało rozpoznane w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...]. Reasumując Sąd stwierdził, że T. G. nie posiada w niniejszym postępowaniu statusu strony, jako że zaskarżone postanowienie nie dotyczy jej interesu prawnego. W uzasadnieniu postanowienia, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż wnoszący zażalenie Z. G. posiada interes prawny, niezbędny do skutecznego zaskarżenia postanowienia. Organ przypomniał, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest parterowy, murowany budynek inwentarsko-składowego o wymiarach 14,50 x 4,60 m i wysokości 3,00 m, pokryty papą, który został dobudowany do istniejącej murowanej stodoły. Ustalenie przez organ powiatowy daty jego powstania w 2004 r. w warunkach samowoli budowlanej nie zostało zakwestionowane przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., wobec czego uznał je za prawidłowe. Wskazał, że przedmiotowy budynek objęty postępowaniem legalizacyjnym w trybie art. 48 p.b. nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Działka nr ewid. [...], zgodnie z wypisem ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znajduje się na terenie przeznaczonym na usługi lokalne oznaczone symbolem "U", dla którego ustalono jako przeznaczenie podstawowe: lokalne usługi handlu, gastronomii, oświaty, kultury, wystawiennictwa, zdrowia i opieki społecznej, sportu i rekreacji oraz nieuciążliwego rzemiosła bytowego, jako przeznaczenie uzupełniające: zabudowę administracyjno-biurową, jako przeznaczenie dopuszczalne: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ponadto jako przeznaczenie uzupełniające ustalono kontynuację dotychczasowego sposobu użytkowania w odniesieniu do już istniejących obiektów. Organ zaznaczył, iż inwestor w 1999 r. nabył ww. nieruchomość, na której istniał m.in. budynek mieszkalny, co potwierdzają zdjęcia lotnicze datowane na 1990 r. i 2001 r. Nieruchomość nabyta przez inwestorów przed wejściem w życie ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiła gospodarstwo sadowniczo-rolne zabudowane zabudową zagrodową z lat 50-tych XX wieku. W latach późniejszych doszło do dalszej zabudowy tej nieruchomości, wskutek czego powstało na niej wiele obiektów, które obecnie wykorzystywane są do prowadzenia działalności gospodarczej o funkcji stadniny koni. Organ wskazał, że mając na uwadze zapisy § 7 mpzp należy uznać, że ww. budynek inwentarsko-składowy wybudowany samowolnie na działce nr ewid. [...], wchodzący w skład zabudowań służących do funkcjonowania stadniny koni, znajdującej się na obszarze przeznaczonym pod usługi lokalne oznaczone symbolem "U", w tym lokalne usługi sportu i rekreacji – nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami tego planu. W ocenie [...] WINB prowadzenie działalności gospodarczej w formie stadniny koni mieści się w zakresie pojęcia "prowadzenia lokalnych usług sportu i rekreacji", zaś przeznaczenie terenu działki na tego rodzaju działalność nie pozostaje w kolizji z ustaleniami wynikającymi z § 7 ust. 2 i ust. 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]. Zauważył przy tym, że w związku z charakterem działalności wykonywanej na nieruchomości należącej do J. i H. K., brak jest możliwości precyzyjnego rozdzielenia przeznaczenia znajdujących się na niej obiektów, tj. funkcji rekreacyjno-sportowej od funkcji gospodarczej. [...]WINB uznał, że organ powiatowy nieprawidłowo ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej, przyjmując do wyliczeń mnożnik 1, właściwy dla obiektów kategorii II, odpowiadającej budynkom służącym gospodarce rolnej. Zdaniem organu odwoławczego, budynek inwentarsko-składowy jako obiekt wchodzący w skład zabudowań stadniny koni, a w związku z tym spełniający dopuszczalną na tym terenie funkcje sportu i rekreacji, należy zakwalifikować do kategorii V obiektów budowlanych, w której mieszczą się obiekty sportu i rekreacji. Przy tego rodzaju obiektach współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 10,0, natomiast współczynnik obiektu (w) – 1,0. Opłata legalizacyjna stanowi iloczyn stawki opłaty (s) wynoszącej 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) wynoszącego 10,0 (kategoria V) i współczynnika wielkości obiektu (w) wynoszącego 1,0, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Kwota wynosi: s x k x w x 50 = 250.000 zł. [...]WINB wskazał, że podwyższenie wysokości opłaty legalizacyjnej nie stanowi naruszenia art. 139 k.p.a., gdyż stroną składającą zażalenie nie jest podmiot zobowiązany do jej uiszczenia. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli T. G. i Z. G., która została zarejestrowana pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2685/15 oraz H. K. i J. K., zarejestrowana pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2696/14. T. G. i Z. G. w obszernej skardze, dochodząc uchylania zaskarżonego postanowienia zarzucili mu naruszenie szeregu przepisów wskazując: art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 7, 77, 80, 81, 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 5, art. 6, art. 34 § 3 pkt 1, art. 48 § 1 w związku z naruszeniem ust. 2 pkt 1, art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt 1 i pkt 7 i art. 51 Prawa budowlanego. Zarzucili [...]WINB częściowe tylko zastosowanie się do zapadłych prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 1701/10, VII SA/Wa 1383/10, VII SA/Wa 1272/12, VII SA/Wa 1717/13, VII SA/Wa 1718/13, VII SA/Wa 2339/12 dotyczących przedmiotowej sprawy. Podnieśli brak przesłanek do legalizacji kompleksu budynków stadniny koni. Zakwestionowali również ustalenia organu II instancji dotyczące kategorii budynku stwierdzając, że budynek inwentarsko-składowy (stajnia, w której trzymane są konie) powinien być zaliczony jako budynek służący gospodarce rolnej do kategorii II. Jako budynek rolny został zbudowany w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę w zakresie w jakim dotyczy Z.G. organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację, zaś w zakresie w jakim dotyczy T. G. wniósł o jej odrzucenie stwierdzając, że nie jest ona uprawniona do skutecznego wniesienia skargi z uwagi na brak interesu prawnego. H. K. i J. K. dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucili mu naruszenie: - art. 7 i 77 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uznanie, że przedmiotowy budynek inwentarsko-składowy stanowi obiekt sportu i rekreacji, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że inwestorzy prowadzili na terenie przedmiotowej nieruchomości działalność związaną ze sportem i rekreacją, a jedynie gospodarstwo rolne, w ramach którego hodowane są i utrzymywane konie; - art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 oraz z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia, które nie wyjaśnia w sposób dostateczny procesu decyzyjnego organu i nie odnosi się do ustaleń organu co do charakteru i przeznaczenia przedmiotowego obiektu budowlanego; - art. 8 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia organu I instancji i ustalenie nowej opłaty legalizacyjnej w sytuacji, kiedy nie wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości kwestii dotyczącej zmiany klasyfikacji obiektu, prowadzącej w rzeczywistości do wielokrotnego zwiększenia wysokości opłaty legalizacyjnej, czym naruszono zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2685/15 oraz VII SA/Wa 2696/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić dalej pod sygn. akt VII SA/Wa 2685/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach uznać należy, iż skargi nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie zostało poddane rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia na inwestorów obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej w związku z budową murowanego budynku inwentarsko-składowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (samowola budowlana). Należy wskazać, że sprawa ustalenia opłaty legalizacyjnej była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1717/13 Sąd uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2013 r., którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalające opłatę legalizacyjną. Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie, nie mógł dokonać jego oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2013 r., bowiem zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana (por. B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013). W pierwszej kolejności Sąd poddał ocenie posiadanie interesu prawnego skarżącego Z.G. w skarżeniu rozstrzygnięcia ustalającego opłatę legalizacyjną dla inwestora. Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielając pogląd, że w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej uprawnionym do złożenia zażalenia na postanowienie jest tylko inwestor (nawet jeśli w postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej i jej legalizacji uczestniczyły także inne strony na zasadzie art. 28 k.p.a.), był związany oceną prawną dokonaną przez WSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/12. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ II instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. umorzył postępowanie zażaleniowe uznając, że T. G. i Z. G. nie posiadają przymiotu strony. Sąd nie podzielił tej oceny uchylając zaskarżone postanowienie. Należy zgodzić się z organem, że wybudowany w 2004 r. w warunkach samowoli budowlanej budynek inwentarsko-składowy nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceny spornego budynku organ dokonał zgodnie ze wskazówkami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/12. Sąd wskazał, że należy ustalić, "czy samowolna zabudowa powstała w 2004 r. spełnia warunek kontynuacji dotychczasowego sposobu użytkowania tego obiektu (o którym mowa w § 7 pkt 6 planu), tj. przeznaczenia rolnego, bo taką kwalifikację przyjęto w postanowieniu legalizacyjnym, stosując mnożnik 1, czy też realizuje, dopuszczalną na tym terenie, funkcję sportu i rekreacji (o czym mowa w § 7 pkt 2 planu), stanowiąc obiekt podlegający innym kwalifikacjom z załącznika nr 1 do Prawa budowlanego." Wskazał ponadto, że "oceny funkcji tego budynku rozpatrywać trzeba w łączności z faktycznym przeznaczeniem nie tylko tego, lecz i innych obiektów oraz funkcją terenu (§ 7 pkt 2 planu), na którym obiekt ten jest położony." Jak trafnie wskazał organ, sporny budynek inwentarsko-składowy, wchodzący w skład zabudowań służących do funkcjonowania stadniny koni, znajdującej się na obszarze przeznaczonym pod usługi lokalne oznaczone symbolem "U", w tym lokalne usługi sportu i rekreacji – nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami tego planu. Prowadzenie działalności gospodarczej w formie stadniny koni mieści się w zakresie pojęcia "prowadzenia lokalnych usług sportu i rekreacji", zaś przeznaczenie terenu działki na tego rodzaju działalność nie pozostaje w kolizji z ustaleniami wynikającymi z § 7 ust. 2 i ust. 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]. Wbrew twierdzeniu skargi Z. G., organ ocenił przeznaczenie obiektu z punktu widzenia funkcji, jaką pełni w zabudowaniach stadniny koni, słusznie uznając, że działalność, jaka jest prowadzona na nieruchomości mieści się w usługach lokalnych – usługi sportu i rekreacji, o których mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ naliczył wysokość opłaty legalizacyjnej w oparciu o obowiązujące normy prawne. Sposób obliczania opłaty legalizacyjnej nie budzi zastrzeżeń Sądu, opłata jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Organ słusznie wskazał, że w niniejszym przypadku podstawą do obliczenia wymaganej należności jest iloczyn stawki opłaty (s) wynoszącej 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) wynoszącego 10,0 (kategoria V, tj. obiekty sportu i rekreacji) i współczynnika wielkości obiektu (w) wynoszącego 1,0, co przy pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu prowadzi do uzyskania ostatecznej kwoty 250.000 zł. Prowadzenie stadniny koni przez inwestorów wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy, stąd zdaniem Sądu, nieuprawnione jest stanowisko zaprezentowane w skardze H. K. i J. K., że prowadzą jedynie gospodarstwo rolne, w ramach którego hodowane są i utrzymywane konie. Sąd zauważa przy tym, że uznanie spornego budynku za budynek służący prowadzeniu gospodarstwa rolnego, stosownie do ustaleń planu z 2002 r., uniemożliwiałoby legalizację tego obiektu. Odnosząc się do podniesionego w skardze H. K. i J. K. zarzutu naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej poprzez wielokrotne zwiększenie wysokości opłaty legalizacyjnej, należy podzielić stanowisko organu, że w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 139 k.p.a. W sytuacji, gdy prawo zaskarżenia postanowienia o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej zostało przyznane nie tylko adresatowi postanowienia, może się zdarzyć, jak w przedmiotowej sprawie, że organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy ustali inną, wyższą opłatę legalizacyjną. Odnosząc się do skargi T. G., Sąd uznał, że nie ma ona statusu strony w postępowaniu sądowym i skarga jej podlega oddaleniu z tej właśnie przyczyny. Kwestia oceny interesu prawnego skarżącej T. G. była już przedmiotem oceny przez Sąd w wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., w którym stwierdził, że T.G. nie posiada w niniejszym postępowaniu statusu strony, jako że zaskarżone postanowienie nie dotyczy jej interesu prawnego. Zaskarżonym postanowieniem zostało rozpoznane jedynie zażalenie wniesione przez Z.G., a nie przez T. G.. Jak już wcześniej wskazano, zażalenie T. G. od postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej zostało rozpoznane w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...]. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi jako nieuzasadnione oddalił.