II OSK 2101/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z/s w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 301/16 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...]stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. sygn. II SA/Ol 301/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w wyniku rozpoznania skargi K.C., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy Kozłowo decyzją z dnia [...] września 2010 r., po rozpatrzeniu wniosku [...] w [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie maksymalnie czterech elektrowni wiatrowych wraz z placami montażowymi, drogami dojazdowymi i towarzyszącą infrastrukturą: techniczną, energetyczną, telekomunikacyjną, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. Wnioskiem z dnia 11 lutego 2015 r. K.C. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawca zarzucił, że organ nieprawidłowo wyznaczył obszar analizowany wokół przedmiotowej działki, a ponadto nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w wyznaczeniu obszaru analizowanego, Kolegium podniosło, że zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) był chybiony z uwagi na to, że zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej, za które należy uważać elektrownię wiatrową. Organ nadzoru wskazał również, że jednym z warunków wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest, aby teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne lub był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Wyjaśniono, że w celu zbadania, czy wskazany warunek jest spełniony, organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy zwraca się - w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - o uzgodnienie projektu decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. Kolegium zaznaczyło, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydawania ocenianej decyzji, zgoda na zmianę przeznaczenia dotyczyła gruntów rolnych klas I-III o powierzchni przekraczającej 0,50 ha. W związku z tym, że przedmiotowa działka składała się m.in. z gruntu rolnego klasy IIIb organ wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta Nidzicki uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji pod warunkiem, że w przypadku posadowienia planowanej inwestycji na gruntach rolnych oznaczonych w operacie ewidencyjnym jako użytek rolny R IIIb, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy uzyskać decyzję zezwalającą na wyłączenie tego użytku z produkcji rolniczej. Taki zapis znalazł się też w ocenianej decyzji Wójta Gminy Kozłowo. Kolegium zauważyło, że postanowienie Starosty nie jest prawidłowe, gdyż organ ten nie odniósł się do kwestii zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne, lecz dokonał oceny pod kątem uzyskania ewentualnej zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, co stanowi odrębne zagadnienie prawne rozpatrywane na następnym etapie procesu inwestycyjnego. Oceniło jednak, z uwagi na fakt, że postanowienie organu współdziałającego stało się ostateczne, zaś organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oparł się na stanowisku tego organu, nie można stwierdzić, że zaistniało rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopóki bowiem to postanowienie funkcjonuje w obrocie prawnym, nie ma podstaw do stwierdzenia, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 nie został spełniony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r., podtrzymując stanowisko wcześniej wyrażone w poprzednim rozstrzygnięciu w zakresie przyjęcia, iż żadna w wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad nie obarcza decyzji Wójta Gminy Kozłowo z dnia [...] września 2010 r. Uchylając zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że organ na jej podstawie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, uznając że skoro projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony przez starostę to nie ma znaczenia okoliczność, czy spełniona została przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Sąd I instancji zauważył jednakże, iż powołany art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunku, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z kolei art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 212 ,poz. 1266 ze zm.), dalej: u.o.g.r.l., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności stanowił, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Wskazać przy tym należy, że "teren" w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. to teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Z przepisów u.p.z.p. wynika, że teren, którego dotyczy wniosek powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenie warunków zabudowy odnosi się zatem do działki objętej wnioskiem jako całości, a nie jedynie określonej powierzchniowo części dużej obszarowo działki, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Decyzja taka przesądza jedynie - co do zasady - że na konkretnej działce wskazanej we wniosku istnieje możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze, czy nieleśne. W niniejszej sprawie - jak wynika z wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy – inwestycja obejmuje działkę nr [...] o pow. 104,60 ha, obręb [...], gmina [...]. Przedmiotowa działka – jak wynika z wniosku - składa się m.in. z gruntów rolnych klasy III, której powierzchnię określono we wniosku jako 0,49 ha. Jednakże z twierdzeń skarżącego - których organ w żaden sposób nie zweryfikował - wynika, że powierzchnia ta przekracza 0,5 ha. Sąd zauważył, że wprawdzie wystąpił o uzupełnienie akt sprawy poprzez nadesłanie danych dotyczących przedmiotowej działki z ewidencji gruntów, jednakże w odpowiedzi organ nadesłał jedynie skrócony wypis ze skorowidza działek, w którym zawarta jest informacja o ogólnej powierzchni działki bez wskazania klasyfikacji rodzaju gruntów. W ocenie Sądu, okoliczność ta ma istotne znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Sąd nie podziela bowiem przyjętej przez Kolegium wykładni art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Taka interpretacja przepisów prowadziłaby bowiem do obejścia prawa, ponieważ dopuszczałaby możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na gruncie podlegającym ochronie na mocy przepisów u.o.g.r.l. w sytuacji, gdy inwestor ograniczy powierzchnię zabudowy do 0,5 ha. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgodził się z poglądem organu nadzoru odnośnie do tego, że powyższa kwestia stała się przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczeniach wskazywano, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dotyczy wyodrębnionej geodezyjnie działki, a rozbieżność dotyczyła kwestii, czy do zwartego obszaru projektowanego należy wliczać jedynie powierzchnię działki, na której ma być zrealizowana inwestycja, czy też może działek sąsiednich, ale stanowiących zwartą całość. W niniejszej sprawie wniosek inwestora dotyczył wprawdzie dużej obszarowo, ale jednej geodezyjnie wyodrębnionej działki. Zupełnie niezrozumiałe jest przy tym utożsamianie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Decyzja o warunkach zabudowy może być wydana wyłącznie po spełnieniu łącznie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., niezależnie od dokonanych uzgodnień z właściwym organem. Skoro zatem w skład przedmiotowej działki wchodziłby grunt rolny klasy III o powierzchni przekraczającej 0,5 ha, to wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez zastosowania wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należałoby kwalifikować – jak stwierdził Sąd, jako rażące naruszenie prawa. Odnosząc się do podniesionej przez pełnomocnika uczestnika postępowania - na rozprawie przed Sądem – kwestii ewentualnego braku legitymacji skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka skarżącego sąsiaduje bezpośrednio z działką objętą wnioskiem. Przyjmuje się, że właściciele nieruchomości sąsiedniej mają interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Podnieść jednak należy, że na etapie postępowania przed organem administracji uczestnik postępowania okoliczności tej nie podnosił, a w związku z tym nie sposób uznać, że budziła ona wątpliwości, które organ powinien był rozstrzygnąć. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [....] z siedzibą w [...], zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca spółka zarzuciła: (1) naruszenie przepisów postępowania, tj. uchybienie przepisom art. 50 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie przez Sąd poczynienia i omówienia w uzasadnieniu wyroku ustaleń odnośnie do posiadania przez K.C. interesu prawnego we wniesieniu skargi do Sądu na decyzję, której uchylenia dotyczy zaskarżony wyrok; (2) naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p poprzez przyjęcie, że w świetle faktu, iż decyzja o warunkach zabudowy odnosi się do całej powierzchni danej działki, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, konieczne jest, by oceny, czy w danej sprawie niezbędne jest uzyskanie zezwolenia na wyłącznie gruntu z produkcji rolnej, brana była pod uwagę cała powierzchnia tej działki - mimo, iż sama zabudowa obejmować może jedynie określoną część (metraż) tej powierzchni, nawet jeśli na tym etapie nie wiadomo jeszcze, gdzie konkretnie (w jakiej konkretnej części danej działki) owa zabudowa będzie faktycznie realizowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 50 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. W złożonej skardze kasacyjnej skarżąca spółka zarzuciła Sądowi I instancji, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie rozważył, czy skarżącemu (K.C.) przysługiwała legitymacja skargowa do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny tego stanowiska jednakże nie podziela, albowiem na stronie 12. uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył zasadność przyznania K.C. interesu prawnego do zainicjowania postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji Wójta Gminy Kozłowo z dnia [...] września 2010 r., co uwzględniając fakt, iż skarżący był adresatem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...]stycznia 2016 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy Kozłowo stanowiło podstawę wyprowadzenia jego legitymacji skargowej do zaskarżenia ww. rozstrzygnięcia wydanego przez organ nadzoru. Pomimo, że w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji swoich wyjaśnień nie odniósł odrębnie do interesu prawnego skarżącego (art. 28 k.p.a.) oraz przysługującej mu legitymacji skargowej (art. 50 § 1 p.p.s.a.), wadliwość ta, jeżeli mieć na uwadze art. 141 § 4 p.p.s.a., nie miała wpływu na wynik sprawy, uwzględniając, że uprawnienie skarżącego do wniesienia skargi w ocenianym przypadku miało charakter oczywisty. Wbrew stronie wnoszącej skargę kasacyjną, ocena wskazanego uprawnienia nie wymagała dokonania złożonych ustaleń interpretacyjnych, co każe odrzucić twierdzenie, iż nieustosunkowanie się przez Sąd do tejże kwestii nie pozwala poznać motywów, którymi kierował się Sąd, przyjmując formalną dopuszczalność wniesienia przez skarżącego skargi na decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był zobowiązany do szczegółowego rozważenia powodów nieodrzucenia skargi (lub jej oddalenia z powodu braku interesu prawnego skarżącego), jeżeli niespornym pozostawało, że rozpatrywana skarga pochodziła od podmiotu, któremu nie tylko zaskarżona decyzja została formalnie doręczona, ale - co istotniejsze - którego podanie zainicjowało postępowanie nadzorcze zakończone wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Kozłowo. Zwrócenia uwagi wymaga to, że interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. może być oparty nie tylko na przepisach prawa materialnego, ale może wynikać również z przepisów prawa procesowego. Adresat decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy decyzja ta dotyczy jego interesu opartego na przepisach prawa materialnego, czy też wyłącznie takiego, który wynika z faktu błędnego uznania go przez organ prowadzący postępowanie za stronę postępowania, ma interes prawny umożliwiający mu zakwestionowanie tej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko odnoszone do art. 50 § 1 p.p.s.a. nie budzi wątpliwości w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r. sygn. II OSK 282/16; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. I OSK 2685/16; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 557/15), jest także aprobowane w piśmiennictwie (por. W. Chróścielewski [w:] System prawa administracyjnego. Sądowa kontrola administracji publicznej. Tom 10, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2016, s. 241-242.). Z tych powodów, jeżeli w zaskarżonym wyroku Sąd wypowiedział się aprobująco odnośnie do interesu prawnego przysługującego skarżącemu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, a jednocześnie pozostawał on adresatem kwestionowanego rozstrzygnięcia, twierdzenie wnoszącej skargę kasacyjną spółki, iż niezrozumiałe pozostają dla niej powody merytorycznego rozpoznania skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2016 r. musiało zostać odrzucone. Za nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. z tego względu, że kierunek wykładni nadanej powyższemu przepisowi przez Sąd I instancji nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji przeprowadził prawidłową wykładnię tego przepisu przyjmując, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 1442/16 trafnie zauważył, że sposób określenia granic nieruchomości gruntowej uregulowany został przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.), według których przebieg granic jest efektem prac geodezyjnych lub kartograficznych (art. 11–12b), a ponadto dokonywany jest w drodze decyzji (art. 33) lub orzeczenia sądu powszechnego (art. 34). Użyte zatem w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie, toteż ocena spełnienia przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny, tj. wynikający wyłącznie z woli inwestora, w szczególności będzie sprowadzone do wskazania tylko tej części nieruchomości gruntowej, która będzie planowo faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ten kierunek wykładni nadawanej art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., z którym w pełni koresponduje stanowisko Sądu I instancji, dominuje (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. IIOSK 579/17; wyrok NSA z dnia 4 października 2017 r. sygn. II OSK 1348/17; wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. II OSK 2942/15; wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r. sygn. II OSK 1769/16; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2012/15). Powyższe prowadzi do wniosku, że mając na względzie teren objęty wnioskiem (działka nr [...], obręb [...]), w tym jego powierzchnię (104,60 ha), przeznaczenie (grunty orne) oraz klasę bonitacyjną (III), za prawidłowe uznać trzeba przyjęte w sprawie ustalenie, iż wydanie przez Wójta Gminy Kozłowo decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych z dodatkową infrastrukturą wymagało uzyskania zgody za zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Niespełnienie powyższego wymogu stanowiło jednoznaczne naruszenie nakazu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy ochronie gruntów rolnych i leśnych, Stanowisko sformułowane w tym zakresie przez Sąd I instancji Naczelny Sąd Administracyjny tym samym w pełni aprobuje, zauważając jednakże, że oczywistość naruszenia normy prawnej nie może być uważana za wystarczającą samoistną podstawę stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ nadzoru zobowiązany jest uwzględnić charakter przepisu (zakazu), który został naruszony oraz skutki społeczno-gospodarcze, które dalsze pozostawanie w obrocie prawnym decyzji wywołuje. Skutki te powinny zostać ocenione pod kątem tego, czy należy je uznać za niemożliwe do zaakceptowania w państwie praworządnym. Jedynie łączne spełnienie wymienionych przesłanek umożliwia wyeliminowanie wadliwej decyzji ze skutkiem ex tunc, stąd wskazanym kryterium Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie będzie zobowiązane się wiążąco kierować, ponownie rozpoznając sprawę wadliwości ujawnionej w decyzji Wójta Gminy Kozłowo z dnia [...]września 2010 r. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.