II SA/Bk 1123/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi T. S. i J. S. na uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działek o numerach geodezyjnych [...] i [...] znajdujących się na obszarze oznaczonym symbolem 4.5 Zn,R,Zl - w części opisowej i graficznej tej uchwały, 2. zasądza od Rady Gminy J. K. na rzecz skarżących T. S. i J. S. solidarnie kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego. W dniu [...] maja 2011 r. Rada Gminy J.K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi O. (obszar planistyczny O. Z.), obejmującego obszar o powierzchni 320,25 ha, w tym m.in. działki o numerach [...] i [...] stanowiących współwłasność J. S. i T. S. Działki powyższe przylegają do siebie, położone są na terenie oznaczonym na rysunku symbolem 4.5Zn,R,ZL i zostały w przedmiotowym planie przeznaczone do zachowania jako tereny zieleni naturalnej łąk, lasów i zadrzewień, tworzące podstawowy system przyrodniczy obszaru objętego planem. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, dalej: "u.s.g.") wezwali Radę Gminy w J. K. do usunięcia naruszeń prawa poprzez stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w odniesieniu do ww. działek, w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 4.5Zn,R,ZL przeznaczającego tereny do zachowania jako tereny zieleni naturalnej łąk, lasów i zadrzewień, tworzące podstawowy system przyrodniczy obszaru objętego planem. W uzasadnieniu pisma wskazali, że przedmiotowe działki są w całości, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, nieruchomościami rolnymi, które są w ten właśnie sposób użytkowane. W planie, zarówno w części tekstowej, jak i graficznej, przedmiotowe działki w części określone są jako leśne, co nie jest zgodne ze stanem zarówno prawnym, jak i rzeczywistym. Organy sporządzając plan korzystały z nieaktualnej mapy. Ponadto wprowadzony w § 51 planu zakaz zabudowy narusza ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy J. K. Na terenach o funkcjach rolniczych studium dopuszcza możliwość zabudowy związanej z produkcją rolniczą, podczas gdy skarżony plan w sposób jednoznaczny bez żadnych w tym względzie wyjątków wprowadził zakaz zabudowy. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, Rada Gminy J. K.uchwałą z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] nie uwzględniła wezwania. Wobec powyższego skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę, zarzucając: 1. wydanie kwestionowanej uchwały w części dotyczącej należących do skarżących nieruchomości o nr ew. gr. 335/1 i 335/2 (tj. § 51 ust.1 ww. uchwały) z rażącym naruszeniem art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz z art. 140 kodeksu cywilnego, poprzez brak zgodności zapisów tego planu, w rozumieniu ustawy planistycznej sprzed jej zmiany w dniu 21.10.2010 r., z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwalą Rady Gminy J. K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr[...], polegający na wyłączeniu możliwości jakiejkolwiek zabudowy na nieruchomościach skarżących, podczas gdy ww. studium dopuszcza realizację obiektów niezbędnych do obsługi produkcji rolnej oraz agroturystyki w terenach o dobrej dostępności komunikacyjnej wyznaczonych w studium do rozwoju zainwestowania, 2. wydanie kwestionowanej uchwały z rażącym naruszeniem art. 14 ust. 5 i art. 16 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz.1587) poprzez uchwalenie skarżonego planu w oparciu o nieaktualną mapę zasadniczą w odniesieniu do nieruchomości skarżących, w sytuacji gdy z ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych wynika, iż działki o nr ewid. gr. [...] i [...]są nieruchomościami rolnymi, podczas gdy kopia mapy zasadniczej stanowiąca podkład, na którym wykonano rysunek skarżonego planu (Załącznik Nr 1) wskazywała fragmenty ww. działek jako leśne, a która to niezgodność jest uchybieniem mającym istotny wpływ na zawarte w planie ustalenia, gdyż de facto wyłącza możliwość wykorzystania nieruchomości skarżących w dotychczasowy sposób nakazując zachowanie istniejącego na przedmiotowych działkach lasu, którego już na tych nieruchomościach nie ma, 3. wydanie kwestionowanej uchwały z rażącym naruszeniem § 10 ww. rozporządzenia w związku z art. 28 ustawy planistycznej poprzez uchwalenie planu w oparciu o nieaktualne materiały planistyczne, tj. mapę zasadniczą, która powinna być aktualna na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, podczas gdy już w 2008 r. na ww. nieruchomościach skarżących nastąpiła zmiana w operacie ewidencji gruntów poprzez usuniecie klasoużytku leśnego na nieruchomościach o nr ewid. gr. [...] i [...] (vide: Załącznik Nr 1 i 2), 4. naruszenie art. 17 pkt 6 w związku z art. 28 ustawy planistycznej polegające na uchwaleniu skarżonego planu po dokonaniu uzgodnień poczynionych na podstawie nieaktualnych materiałów planistycznych tj. mapy zasadniczej będącej jednym z podstawowych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi istotne naruszenie procedury uchwalania planu skutkujące stwierdzeniem jego nieważności zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy. Należy zaznaczyć, iż uzgodnienia planu miały miejsce w 2010 r., podczas gdy zmiany w ewidencji gruntów wprowadzono w 2008 r. a zatem organ gminy miał wystarczająco dużo czasu aby przygotować do uzgodnień aktualne materiały, 5. naruszenia art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz 32 ustawy planistycznej poprzez ustalenie przeznaczenia w ww. planie części działek należących do skarżących jako lasów, podczas gdy zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym nieruchomości te są od 2008 r. nieruchomościami rolnymi, 6. naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej w związku z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej "k.c." poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego polegające na bezprawnym i nieuzasadnionym ustaleniu przeznaczenia części nieruchomości jako "istniejących lasów i zadrzewień przeznaczonych do zachowania z dopuszczeniem wyłącznie zabiegów pielęgnacyjnych" w sytuacji braku na tym terenie istniejących lasów oraz zakazu wykorzystywania części przedmiotowych nieruchomości do prowadzenia szeroko pojętej działalności rolniczej, 7. naruszenie art. 140 k.c. oraz w związku z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, polegającym na naruszeniu zasady władztwa planistycznego poprzez nieuzasadnione ograniczenie zaskarżoną uchwałą prawa własności skarżących, które to ograniczenie musi być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności, a naruszenie tego wymogu skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały, 8. wydanie kwestionowanej uchwały z rażącym naruszeniem art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej, tj. zasady sporządzania planu, polegającym na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie bez jakiegokolwiek wyważenia interesu publicznego i indywidualnego interesu skarżących właścicieli nieruchomości i tym samym niezgodnym z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczeniu prawa własności skarżącego. Z uwagi na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie odnoszącym się do działek stanowiących własność skarżących. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali między innymi, że swoją legitymację do złożenia skargi wywodzą z faktu, iż przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego objął stanowiące ich własność działki i w konsekwencji wkracza w sferę ich interesu prawnego. Przedmiotowe nieruchomości, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, są w całości nieruchomościami rolnymi, albowiem decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...]na działce o nr ewid. [...] zmieniono istniejący użytek leśny na użytek rolny, zaś decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...]na działce o nr ewid. [...]także zmieniono istniejący użytek leśny na użytek rolny. Dokumentacja złożona celem zatwierdzenia i wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów została przyjęta do Powiatowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...]maja 2008 r. i w dniu [...] grudnia 2008 r., a zatem Rada Gminy w J. K. winna powyższą kwestię wziąć pod uwagę na etapie uchwalania planu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że cały proces planistyczny odbył się zgodnie z przepisami prawa, zaś skarżący nie wnosili uwag i wniosków na etapie planowania, a kompetencją Rady Gminy jest ustalenie planistyczne na terytorium gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania aktu. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Gminy w J. K. z dniu [...]maja 2011 r. nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi O. (obszar planistyczny O. Z.), obejmującego obszar o powierzchni 320,25 ha, w tym m.in. działki o numerach [...]i [...]stanowiących współwłasność J. S. i T. S. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Gminy w J.K. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnili też wymogu bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono z zachowaniem 60 - dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skarżący są współwłaścicielami działek o nr [...]i [...] położonych na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiadają więc interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z art. 17 pkt 1 "u.p.z.p." wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie na mocy art. 18 ust. 1 tej ustawy, uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. O terminie wyłożenia do publicznego wglądu oraz terminie składania uwag społeczność lokalna jest informowana wyłącznie w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenia. W aktach planistycznych znajduje się dokumentacja potwierdzająca spełnienie tych wszystkich obowiązków przez Radę Gminy w J. K. Rada Gminy w J.K. w ramach trwających prac nad uchwaleniem przedmiotowego planu dokonywała także szeregu innych czynności wymaganych przez wskazane powyżej przepisy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Plan miejscowy jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z regulacji tej wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i każde naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Naruszenie natomiast trybu sporządzania planu będzie przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały tylko w takim przypadku, gdy naruszenie to ma charakter istotny. W doktrynie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast procedura planistyczna jest sformalizowana i wyznacza zakres i kolejność podejmowanych przez organ czynności. Uregulowanie tej procedury w taki sposób,z jednoczesną sankcją nieważności uchwały w sytuacji istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego, niezaskarżalność poszczególnych uchwał i zarządzeń organów planistycznych wydawanych w toku procedury planistycznej oraz brak ustawowego wymogu przedstawienia w drodze sformalizowanego uzasadnienia motywów przyjęcia określonej treści uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzą do wniosku, że w szczególny sposób należy dbać o przestrzeganie tych mechanizmów przewidzianych w procedurze planistycznej, które gwarantują wypowiedzenie się zainteresowanych podmiotów w kwestii projektowanych ustaleń planu, które to ustalenia w wyniku uchwalenia planu stają się prawem powszechnie obowiązującym, oddziałującym na sferę praw właścicielskich tych podmiotów (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 514/13). Zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 1 ustawy planistycznej, plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Natomiast zgodnie z brzmieniem § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 ze zm. – dalej: "rozporządzenie"), projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w formie rysunku na kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy planistycznej, zawierającej obszar objęty projektem planu miejscowego wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Przedstawione przepisy nie dają zatem radzie gminy wyboru i dowolności w zakresie mapy niezbędnej do planowania przestrzennego. Musi to być mapa zasadnicza lub katastralna w razie braku zasadniczej, a plan musi być naniesiony na kopii tej właśnie mapy, a nie na mapie dowolnej. Powyższa konstatacja podzielana jest także w orzecznictwie nadzorczym. I tak, w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody M. z dnia [...] marca 2012 r., nr LEX-I.4131.14.2012.MZ1 (LEX nr 1148396) stwierdzono, że "mapa pozyskana z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wykorzystana do sporządzenia planu miejscowego nie może być przeskalowywana poza ośrodkiem dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, a jej zgodność z oryginałem przechowywanym w tym zasobie powinna potwierdzać klauzula, którą właściwy organ nadaje na kopiach dokumentów udostępnionych z zasobu". W ocenie Sądu oznacza to, że tym bardziej na mapach tych nie mogą być nanoszone inne zmiany, w tym uwzględniające linie napowietrzne, zmiany rzeźby terenu oraz uzupełnienia o elementy uzbrojenia terenu. Ponadto należy zauważyć, że mapa zasadnicza lub katastralna to konkretna mapa odzwierciedlająca stan rzeczywisty i potwierdzona urzędowymi pieczęciami i podpisami. Nie może być zatem mowy o sporządzaniu planów na innych mapach (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1195/13). W przedmiotowej sprawie mapa wykorzystana do celów planistycznych nie była mapą zasadniczą ani katastralną, o której mowa w cytowanych przepisach. W odpowiedzi na skargę organ przyznał, że w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. dostępna była jedynie mapa ewidencji gruntów w skali 1:5000. Do analizy pobrano ją [...] lipca 2007 r. Ponieważ w państwowych zasobach geodezyjnych i kartograficznych brak było mapy zasadniczej została ona wykonana, specjalnie dla potrzeb planu, na koszt i staraniem gminy. Prace planistyczne były prowadzone na podstawie mapy z dnia [...] lipca 2008 r. W ocenie Sądu, rację ma organ gdy twierdzi, że w sytuacji braku mapy zasadniczej, należy zlecić jej wykonanie. Pamiętać jednak trzeba, że mapa taka musi zostać sporządzona i złożona w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a następnie, na potrzeby uchwalenia miejscowego planu, winna być stamtąd pobrana jej urzędowa kopia. W niniejszej sprawie organ tego nie uczynił. Na mapie wykorzystanej do sporządzenia planu brak jest pieczątek i podpisów osoby uprawnionej do sporządzenia mapy, nie wspominając o potwierdzeniu jej za zgodność z mapą zasadniczą znajdująca się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Nie jest to zatem z pewnością mapa pochodząca z zasobów geodezyjnych i kartograficznych. O jakości mapy świadczy to, że jak wskazano w odpowiedzi na skargę, "ze względu na zmieniające się granice polno – leśne oraz zmiany w ewidencji gruntów, na rysunku planu celowo nie określono poszczególnych użytków liniami rozgraniczającymi i nie przypisano im oddzielnych symboli literowych określających ich przeznaczenie...". Zdaniem Sądu nie może być sytuacji, gdy plan, często w znacznym stopniu ograniczający prawo własności poszczególnych podmiotów, sporządzany będzie na mapach, które w istocie wcale nie muszą odzwierciedlać rzeczywistego stanu rzeczy (taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie). Inny tok myślenia i interpretacji przepisów ustawy planistycznej prowadziłby do wniosku, że plan można nanieść na każdej mapie, wykonanej przez dowolną osobę, co z kolei prowadzi do konkluzji, iż w skrajnych przypadkach mogłyby być to mapy skalowane z przeglądarek takich jak zoomi.pl czy gogle Word, co zdaniem Sądu jest niedopuszczalne (por. cyt. już wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1195/13). Naruszenie zatem trybu sporządzania planu w zakresie zastosowania nieprawidłowej mapy traktowane więc być musi jako naruszenie istotne, stanowiące przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały. Ponadto zasadny jest zarzut strony skarżącej odnośnie nieprawidłowego określenia przez organ w przedmiotowym planie przeznaczenia działek skarżących jako leśne zamiast rolnych. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 878/12, "w każdym przypadku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy gminy mają obowiązek ustalenia faktycznego stanu zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną, tj. istniejącej legalnej zabudowy oraz stanu w zakresie istniejących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji udzielających pozwolenia na budowę obiektów budowlanych na tym terenie". W ocenie Sądu, dotyczy to także decyzji ostatecznej w zakresie przekształcenia działki leśnej w rolną. W tym przypadku mamy właśnie do czynienia z taką sytuacją. Obie działki skarżących o numerach 335/1 i 335/2 zostały bowiem przekształcone z leśnych na rolne i organ nie tylko nie mógł tego faktu nie dostrzec (posiadał kopie decyzji), ale był wręcz do tego zobowiązany i musiał go wziąć pod uwagę przy uchwalaniu przedmiotowego planu. Z racji na powyższe, w szczególności ze względu na naruszenie procedury planistycznej polegające na zastosowaniu nieprawidłowej mapy, pozostałe zarzuty skarżących, jako nie mogące wywrzeć istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie, należało pozostawić bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461, j.t.).