II SA/Wa 1246/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego – oddala skargę – Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 20115 r. na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595, z późn. zm.) , po rozpatrzeniu odwołania dr D. O. od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającej nadania Jej stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk o kulturze fizycznej, postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie. W uzasadnieniu decyzji podano, że Sekcja Nauk Medycznych Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem dr D. O. od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego oraz po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały 0 - głosów, przeciw - 30 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło, w głosowaniu tajnym, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Centralna Komisja nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Przedmiotem oceny Rady Wydziału były osiągnięcie naukowe Kandydatki - zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.). Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Postępowanie w tej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Trzy recenzje przedstawione w sprawie postępowania habilitacyjnego mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości wydanych opinii. Stwierdzenie Odwołującej się, że recenzje nie są zgodne z formalnymi i merytorycznymi wymogami ustawy są bezzasadne. Uznanie przez Radę Wydziału, że "dr D. O. nie spełnia wymagań ustawowych..." odnosi się wprost do oceny Jej osiągnięć i dorobku naukowego i nie może być interpretowane jako ocena osoby Kandydatki. Dr D. O. w swoim odwołaniu stwierdza, że jej osiągnięcia spełniały wszystkie kryteria podane przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] w W. jako minimalne wymogi przy postępowaniu habilitacyjnym. Należy zwrócić uwagę, że spełnienie minimalnych kryteriów przyjętych przez jednostkę nie stanowi gwarancji otrzymania stopnia naukowego. Kryteria bibliometryczne nie są bowiem ani jedynym, ani podstawowym kryterium oceny osiągnięcia i dorobku naukowego. W ocenie Rady Wydziału Kandydatka nie spełnia wymogów wynikających z art. 16 ust 1 i 2 ww. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Po wnikliwym zbadaniu argumentów Skarżącej Centralna Komisja nie znalazła podstaw uzasadniających przyjęcie odwołania od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. W tej sytuacji Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie. Centralna Komisja nadmieniła, że opinie komisji habilitacyjnej w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia naukowego nie są objęte dyspozycją przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595, z późn. zm.). W tej sytuacji przedmiotem odwołania może być tylko końcowa uchwała rady jednostki organizacyjnej odmawiająca nadania stopnia naukowego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji , oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] w W., oraz o zasądzenie kosztów. Decyzji zarzuciła : I. Naruszenie prawa materialnego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, poprzez błędną wykładnię ww. przepisu albowiem w świetle ustawy przesłanki dopuszczenia osoby do postępowania habilitacyjnego stanowią jednocześnie przesłanki nadania stopnia doktora habilitowanego, podała że w postępowaniu przed Radą Wydziału dopuszczono ją do postępowania habilitacyjnego uznając, że dorobek spełnia kryteria określone w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, a jednocześnie odmawiając nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego pomimo spełnienia wszystkich wymaganych na dzień złożenia wniosku kryteriów nadania stopnia określonych w ustawie art 16 ust. 1-4, jak i szczegółowych kryteriów określonych dodatkowo przez Radę Wydziału prowadzącą postępowanie. II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku rozpatrzenia przez Centralną Komisję odwołania od uchwały komisji habilitacyjnej złożonego w dniu [...].02.2014 i jej argumentów oraz uznanie, że odwołanie od ww. uchwały było niedopuszczalne, podczas gdy art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym stanowi wprost, że stronie przysługuje odwołanie od uchwał o których mowa w art. 18a ust. 11, jeśli są one odmowne, a ponadto uchwała Rady Wydziału odwołuje się do treści uzasadnienia uchwały Komisji Habilitacyjnej, bez przytaczania jego argumentów, przez co przyjęcie odwołania od uchwały komisji habilitacyjnej było niezbędne; naruszenie art. 21 ust. 1 pierwsze ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na rozpatrzeniu odwołania od uchwały Rady Wydziału bez rzetelnej oceny zawartych w nim zarzutów, w tym bez zaznajomienia się z uzasadnieniami faktycznymi i prawnymi uchwał Komisji Habilitacyjnej i Rady Wydziału; naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 6 kpa i art. 9 kpa oraz art. 12 i art. 36 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 83 Konstytucji RP, poprzez znaczne przekroczenie ustawowego terminu określonego dla wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym przed Centralną Komisją i brak jej doręczenia stronie po wydaniu przez 3 miesiące, bez zawiadomienia strony i podania przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu załatwienia sprawy; naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i § 14 ust. 2 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa i z art. 101 § 1 kpa w zw. z 6 kpa i w zw. z art. 9 kpa i art. 10 kpa, poprzez nieuprawnione zawieszenie postępowania na skutek odmowy przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego przez RW wskazaną przez habilitanta i równoczesne usunięcie ze strony internetowej CK wniosku i autoreferatu skarżącej albowiem procedura postępowania habilitacyjnego określona w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym i jej aktach wykonawczych nie przewiduje takich czynności; naruszenia art. 18a ust. 5 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych poprzez niewłaściwy dobór recenzentów przez Centralną Komisję, gdyż powołani recenzenci reprezentują inne dyscypliny naukowe i/lub specjalizacje niż ta, której dotyczy dorobek habilitantki; naruszenie art. 21 ust. 2 o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 73 § 1 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 83 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie przez Centralną Komisję żądania dotyczącego przeprowadzenia w postępowaniu dowodów wnioskowanych przez stronę, których przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy; naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 29 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i z art. 83 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału, podczas gdy postępowanie przeprowadzone przed Radą Wydziału nie było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem Rada Wydziału w uzasadnieniu uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego powołuje się na treści uzasadnienia uchwały komisji habilitacyjnej, które w rzeczywistości w niej nie występują, przez co zarówno strona jak i opinia publiczna została wprowadzona w błąd, na szkodę skarżącej; naruszenie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 8 ustawy o stopniach naukowych oraz art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 83 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału, podczas gdy postępowanie przeprowadzone przed Radą Wydziału nie było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem uchwała komisji habilitacyjnej zawiera wniosek do Rady Wydziału o odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego, podczas gdy ustawa nie przewiduje występowania przez komisję habilitacyjną z wnioskiem do Rady Wydziału a jedynie przewiduje podjęcie uchwały zawierającej opinię komisji w sprawie nadania stopnia, niewiążącą dla Rady Wydziału; naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 30 ust. 1 i art. 30 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 6 kpa i art. 83 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału, podczas gdy postępowanie przeprowadzone przed Radą Wydziału nie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem jednostka organizacyjna przeprowadzająca postępowanie nie zawarła z recenzentami umów spełniających wymogi ustawy przed przesłaniem im materiałów postępowania, co doprowadziło do sytuacji dysponowania dokumentacją postępowania przez osoby nieuprawnione, niekontrolowany obieg dokumentacji i informacji dotyczących postępowania, nieprawidłowości w postaci "rezygnacji" 3 wyznaczonych przez Centralną Komisję osób z funkcji recenzenta w postępowaniu po wcześniejszym wielomiesięcznym przetrzymywaniu przez nich dokumentacji postępowania i niepodpisanych umów, pomimo, że ustawa nie przewiduje takiej możliwości, co mogło mieć wpływ na wynik postępowania; naruszenie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 7 w zw. z art. 16 ust. 1-4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 83 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału, podczas , gdy postępowanie przeprowadzone przed Radą Wydziału nie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem recenzenci sporządzili w postępowaniu recenzje nie odpowiadające przepisom znowelizowanej ustawy o stopniach naukowych, gdy chodzi o zakres i przedmiot recenzji oraz kryteria oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego określonych ustawą i jej aktami wykonawczymi; naruszenie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 7 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. w zw. z art. 6 kpa i 8 kpa w zw. z art 36 kpa, w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i z art. 83 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału, podczas gdy postępowanie przeprowadzone przed Radą Wydziału nie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem w postępowaniu przed Radą Wydziału przekroczono ustawowe terminy dla sporządzenia przez recenzentów recenzji w postępowaniu, bez powiadomienia strony o przyczynach zwłoki, a recenzje sporządzone wcześniej były dostępne recenzentom przygotowującym swoje recenzje w terminach późniejszych; naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 6 kpa, art. 7 kpa i art. 83 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału, podczas gdy postępowanie przeprowadzone przed Radą Wydziału nie było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem w jednostce prowadzącej postępowanie doszło do sytuacji braku należytego zabezpieczenia i w efekcie zdekompletowania i utraty części dokumentacji postępowania, zawierającej dane osobowe strony i informacje niejawne, przez co nie zapewniono bezpieczeństwa danych i umożliwiono wpływ na wynik postępowania osobom postronnym; naruszenie art. 73 § 1 K.p.a. w zw. z art. 10 par 1 kpa w zw. z art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, poprzez odmowę przez Centralną Komisję udostępnienia stronie w dniu [...] czerwca 2015 r. akt sprawy do wglądu, bez wydania pisemnego postanowienia w tej sprawie i jakiegokolwiek uzasadnienia, przez co strona nie miała żadnej możliwości zażalenia na odmowę ich udostępnienia; co miało wpływ na wynik postępowania odwoławczego, gdyż uniemożliwiło wypowiedzenie się strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. W dalszej części skargi przedstawiła przebieg postępowania, a następnie bardzo obszernie uzasadniła swoje zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w świetle ustawy spełnienie przesłanek dopuszczenia kandydatki do postępowania habilitacyjnego nie jest ustawową przesłanką nadania stopnia doktora habilitowanego. W kontekście art. 16 ust. 1 ustawy osiągnięcia naukowe habilitantki po otrzymaniu stopnia doktora nie były wystarczające, nie spełniały więc wymaganego warunku ustawowego, co stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Odnosząc się w skróconej formie do poszczególnych szczegółowych zarzutów opisanych przez skarżącą na str. 2-4 skargi, należy podnieść, że: Ad. 1 - opinia komisji habilitacyjnej w formie uchwały w sprawie nadania lub odmowy stopnia habilitowanego przedkładana radzie jednostki organizacyjnej nie jest decyzją wymienioną w art. 18a ust. 11 ustawy, od której przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji na podstawie art. 21 ust. 1 przedmiotowej ustawy; Ad. 2 - z akt niniejszego postępowania wynika jednak, że Rada Wydziału jak i Centralna Komisja przeprowadziły postępowanie habilitacyjne skarżącej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z procedurą przewidzianą przez przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 z p. zm.) oraz statutu CK sprawa było przedmiotem opinii recenzentów Centralnej Komisji, a następnie była rozpatrywana przez Sekcję Nauk. Medycznych CK. Sekcja po zapoznaniu się z dokumentacją przewodu i wszechstronnym rozpatrzeniu wszystkich aspektów sprawy, a także po wysłuchaniu opinii powołanych w tej sprawie recenzentów, wypowiedziała się o niezasadności odwołania. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie, uchwałą uznało w zakresie meritum sprawy, że brak jest przesłanek prawnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595, z p. zm.) do uchylenia uchwały Rady Wydziału [...] o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego; w świetle przepisów ustrojowych Centralnej Komisji postępowanie wyjaśniające polega na sporządzeniu opinii przez recenzentów CK, a następnie rozpatrzeniu sprawy na posiedzeniu właściwej Sekcji, a następnie Prezydium Centralnej Komisji. Opinie recenzentów były negatywne. Jednoznacznie negatywne były także głosowania tajne Sekcji i Prezydium Centralnej Komisji; Ad. 3 - odnośnie zarzutu przekroczenia terminu określonego dla wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, to Centralna Komisja wyjaśnia, że odwołanie Skarżącej od uchwały Rady Wydziału [...] wpłynęło do Centralnej Komisji [...] maja 2014 r. Mając na względzie podnoszenie w odwołaniu jak i w innych pismach kierowanych do Centralnej Komisji różnych licznych szczegółowych zarzutów dotyczących błędów i naruszeń przepisów w postępowaniu habilitacyjnym Centralna Komisja podejmowała szereg różnych czynności wyjaśniających, których następstwem było nieznacznie przekroczenie terminów określonych w art. 21 ust.2 ustawy; Ad. 4 - zawieszenie postępowania habilitacyjnego nastąpiło postanowieniem Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2012 r. po otrzymaniu przez CK treści uchwały Rady Wydziału [...] [...] w K., oraz otrzymaniu informacji Rektora [...] w K. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec dr D. O. w sprawie podejrzenia o nierzetelność naukową; Ad. 5 - powołanie przez Centralną Komisję recenzentów było zgodne z prawem, spełniało w szczególności wymogi art. 20 ust. 8 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; Ad. 6 - w niniejszym postępowaniu wnioskowane przez habihtantkę dowody nie miały znaczenia dla wyników postępowania habilitacyjnego, gdzie głównymi dowodami są opinie powołanych przez Centralną Komisję recenzentów; Ad. 7 - uchwała Rady Wydziału z [...] marca 2013 r. miała w zasadzie znaczenie "przyjęcia postępowania habilitacyjnego" a nie jego "wszczęcia", jednakże powyższe formalne uchybienie w treści uchwały Rady Wydziału w istocie nie mogło i nie miało faktycznego znaczenia dla meritum całego postępowania habilitacyjnego; Ad. 8 - zbieżność opinii komisji habilitacyjnej z treścią uchwały Rady Wydziału nie może prowadzić do wniosku, że postępowanie prowadzone przez Radę Wydziału było prowadzone niezgodnie z obowiązującymi przepisami, i że powinno to stanowić podstawę do uchylenia przez Centralna Komisję uchwały Rady Wydziału; Ad. 9- z otrzymanych przez Centralną Komisję w dniu [...] maja 2014 r. dokumentów wynika, że skarżąca składała odwołanie do CK "od uchwały komisji habilitacyjnej podjętej w dniu [...] stycznia 2014 r., podczas gdy na str. 3 pkt 9 skargi, skarżąca twierdzi, że uchwała komisji zawierała wniosek do Rady Wydziału o odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego. W ocenie CK uchwała komisji habilitacyjnej spełniała wymagania opisane w art. 18 ust. 11 powołanej wyżej ustawy, zaś sformułowania treści uchwały w żaden sposób nie mogły mieć znaczenia dla poprawności przeprowadzonego postępowania; Ad. 10 - zarzut dotyczący procedury zawierania umów z recenzentami przez jednostkę organizacyjną przeprowadzającą postępowanie – zdaniem CK – nie miał znaczenia dla meritum przeprowadzonego postępowania habilitacyjnego skarżącej; Ad.11 - Centralna Komisja nie dopatrzyła się, aby postępowanie przed Radą Wydziału było przeprowadzone niezgodnie z przepisami znowelizowanej ww. ustawy, a procedura przygotowania recenzji były zgodne z przepisami znowelizowanej, wyżej powołanej ustawy, zarówno co do zakresu i przedmiotu recenzji jak i kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego; Ad. 12 - określone przepisami ustawy terminy do sporządzenia recenzji nie są terminami zawitymi, a ich ewentualne przekroczenie nie miały wpływu na zajęte przez Radę Wydziału, a następnie przez Centralną Komisje stanowisko w sprawie skarżącej; Ad. 13 - postępowanie było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a Centralna Komisja nie stwierdziła aby dokumentacja postępowania została zdekompletowania, czy tym bardziej, że została utracona część dokumentacji postępowania; Ad. 14 - skarżąca w czasie rozmów telefonicznych z pracownikami Centralnej Komisji była informowana, że udostępnienie akt w Centralnej Komisji następuje po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu przeglądania akt z pracownikiem CK. Informacja tej treści znajduje się również w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. (Nr [...]) skierowanym do skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08 publikowany w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania, określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać przy tym należy, iż czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, co wynika z art. 18 ust. 2 ustawy. Poszczególne uchwały głosowane są oddzielnie. Przejście do kolejnego etapu postępowania habilitacyjnego uzależnione jest od pozytywnego wyniku głosowania uchwały dotyczącej etapu poprzedzającego. W przypadku ustalenia na danym etapie postępowania, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, możliwe jest podjęcie uchwały negatywnej, która zamyka drogę do kolejnego stadium postępowania kwalifikacyjnego. Zasada ta odnosi się także do etapu odmowy nadania stopnia naukowego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 18a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego od uchwały Rady Wydziału może wnieść odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikający ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z dyspozycją art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że jeżeli omawiana ustawa zawiera szczególną regulację (lex specialis), to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2052/11, LEX nr 112288 1, "postępowanie w sprawach o nadanie stopnia lub tytułu naukowego ma charakter szczególny, który wynika ze specyfiki tego rodzaju postępowań, gdyż cechuje je znaczna odrębność w stosunku do postępowań prowadzonych jedynie na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać też należy, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego: w postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk sekcji; art. 75 § 1 k.p.a. (jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy) nie ma zastosowania w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego (wyrok z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06, LEX nr 281415); charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja, poza oceną legalności zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (wyrok z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06, LEX nr 337127); Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. Szczególny przedmiot tego postępowania powoduje, że nie można stosować art. 7, art. 79 § 1 i § 2, art. 81 k.p.a. do rozpoznania spraw w tym postępowaniu (wyrok z dnia 26 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 145/07, LEX nr 345910). Zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, są podejmowane w głosowaniu tajnym. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż skarga zawiera przede wszystkim zarzuty natury proceduralnej, a jak wyżej wskazano ustawa kompleksowo reguluje przedmiot awansów, stąd Kodeks postępowania administracyjnego ma w sprawie jedynie odpowiednie zastosowanie (w sprawach nieuregulowanych). Z akt postępowania wynika, że po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału której dotyczy odwołanie za uchyleniem zaskarżonej uchwały 0-głosów , przeciw-30 głosów , wstrzymujących się -0 głosów. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpoznawanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwalę Rady Wydziału za uchyleniem zaskarżonej uchwały – 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się -0 głosów. Ogólny dorobek naukowy kandydata został przez wszystkich recenzentów zgodnie oceniony jako niewystarczający do uzyskania stopnia dr. hab. Jak już wskazano sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Nadto nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących m. in. podstawę wydania uchwały przez Radę Wydziału. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej dlatego zarzuty w tym zakresie uznać należało za chybione. Podkreślić należy, iż przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...) nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji. Jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą więc zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Z tego powodu, krytyczne oceny recenzji i polemika ze stwierdzeniami w nich zawartymi, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art.11 k.p.a., wyjaśnić należy, że treść uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji może budzić niejednokrotnie pewien niedosyt strony, ale należy mieć na uwadze, że decyzja tego organu jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Komisji. Z tego powodu uzasadnienie decyzji musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż decyzja ta jest siłą rzeczy pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. W ocenie Sądu, w toku postępowania przed Radą Wydziału nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie skarżącemu nadania stopnia naukowego dr. hab. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Wskazać też ponownie należy, iż szczególny tryb postępowania przed Centralną Komisją określony w art. 21 ustawy powoduje, że nie znajduje w nim zastosowanie art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. W ocenie Sądu, w postępowaniu nie doszło też do naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie w jakim miały one zastosowanie w tym przedmiocie. Tym samym stwierdzić należy, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.