II SA/Gl 905/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Na wniosek M. i M. B. oraz I. i P. T. z dnia [...] r., wszczęte zostało postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku 5 kondygnacyjnego, bez podpiwniczenia na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], na działce nr 1. Po wszczęciu postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia [...] r. właściciele nieruchomości graniczącej z gruntem należącym do inwestora i objętym wnioskiem wyrazili kategoryczny sprzeciw wobec realizacji planów inwestycyjnych. W toku postępowania inwestor zmienił jeden z parametrów planowanej inwestycji – powierzchnię całkowitą obiektu, o czym strony zostały poinformowane przez organ. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , Prezydent Miasta K. ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji wnieśli J. Z., J. Z., R. R., A. J., B. Z. – J., Z. M., M. K. i H. K. – P., a po jego rozpoznaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] r., Nr [...], organ pierwszej instancji ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wspomnianej inwestycji. Od tej decyzji odwołanie wnieśli J. Z., R. R., A. J. i B. Z. – J.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] r., Nr [...], ponownie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Prezydent Miasta K. po raz kolejny rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] r., Nr [...], ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że ocena parametrów planowanego przedsięwzięcia wskazuje na to, że planowany obiekt będzie stanowił kontynuację funkcji mieszkaniowej – wielorodzinnej istniejącej na obszarze objętym analizą architektoniczno – urbanistyczną. Linię zabudowy wyznaczono jako przedłużenie linii zabudowy sąsiedniego budynku, usytuowanego na działce nr 2, wskaźnik zabudowy dla analizowanego obszaru kształtował się pomiędzy 0% a 100%, a dla planowanej inwestycji wynosi on 53 % i mieści się w przedziale wartości wskaźników występujących na obszarze objętym analizą, pomimo, że w nieznaczny sposób odbiega on od ustalonej średniej (49,9 %), co jednak dopuszczone zostało w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Dla planowanej inwestycji przewidziano szerokość elewacji frontowej 16,6 m, co mieści się w granicach przedziału 16,4 m – 24,6 m ustalonego jako średnia dla elewacji znajdujących się na obszarze analizowanym. Parametr górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki ustalono na "ok. 12 m tj. na przedłużeniu elewacji frontowej budynku nr 2", co stanowić będzie kontynuację zabudowy znajdującej się na nieruchomości sąsiedniej, zaś pozostała część budynku wysoka będzie na 15,9 m (w części odsuniętej od granicy działki nr 2 o 3 m). Rozstrzygając odnośnie kwestii geometrii dachu organ pierwszej instancji wskazał, że na obszarze analizowanym znajdują się budynki z dachami płaskimi, o niewielkim kącie nachylenia połaci dachowej. Od decyzji tej odwołania wnieśli A. J. i B. Z. – J. oraz R. R. zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z póżn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p. oraz § 3, § 6 i § 7 wspomnianego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W obszernych uzasadnienia odwołań, podtrzymany został sprzeciw wobec realizacji zamierzenia inwestycyjnego w granicy z nieruchomością sąsiednią, na styku ze ścianą szczytową budynku usytuowanego na działce nr 2. Nadto, odwołujący się zarzucili organowi pierwszej instancji niejednoznaczność w ustaleniu parametrów dotyczących wysokości elewacji frontowej, długości i szerokości zabudowy, geometrii dachu oraz kąta jego nachylenia. Oprócz tego zakwestionowano ustalenia dotyczące zachowania ładu przestrzennego, wskazując na jego możliwe naruszenie poprzez wzniesienie budynku mieszkalnego o skomplikowanej bryle. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia ze względu na niewłaściwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego, gdyż powinien on objąć wszystkie nieruchomości zlokalizowane przy tej samej drodze publicznej, gdy tymczasem obszar analizowany w niniejszej sprawie poszerzono w sposób nieuzasadniony o budynek leżący przy innej ulicy. Ostatnią kwestią podniesioną w odwołania był zarzut naruszenia bezstronności, gdyż pracownik organu przygotowujący decyzję współpracuje z jednym z inwestorów poza urzędem, a osoba podpisana pod decyzją w istocie nie jest jej autorem. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w pkt. I.12 i w tym zakresie umorzyło postępowanie odwoławcze, zaś w pozostałej części decyzję tę utrzymano w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację istniejącej zabudowy a granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w sposób prawidłowy, zgodny z treścią § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W ocenie organu odwoławczego dopuszczalne jest posłużenie się w decyzji ustalającej warunki zabudowy przyimkiem "około" dla pewnej tolerancji niektórych parametrów planowanej inwestycji. Powołując się na jeden z wyroków tut. Sądu Kolegium wskazało, że z obowiązujących przepisów nie wynika z jaką dokładnością wskaźniki i parametry inwestycji powinny być wyrażone. Za niezasadny uznano zarzut dotyczący określenia długości i szerokości zabudowy podkreślając, że kwestie dotyczące wpływu planowanego budynku na nieruchomości sąsiednie (zacienienie) mogą być podnoszone w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów dotyczących ustalenia geometrii dachu, organ odwoławczy zauważył, że pojęcie dachu płaskiego, użyte w decyzji organu pierwszej instancji, jest synonimem pojęcia dachu o niewielkim kącie nachylenia (50 – 120), jako że dachów idealnie płaskich nie stosuje się. Zarzut naruszenia § 7 przywołanego rozporządzenia, poprzez podanie dwóch różnych wysokości maksymalnych budynku organ uznał za niezasadny. Wartość 15,9 m ustalono w oparciu o § 7 pkt 4 rozporządzenia, natomiast drugi parametr ustalono w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia. Kolegium stwierdziło, że wskazane wyżej przepisy nie wykluczają budowy obiektów o zróżnicowanej wysokości elewacji frontowej, a ponadto nie formułują zakazu budowy sąsiadujących budynków w takiej samej wysokości. Odnosząc się do kwestii usytuowania budynku w granicy z nieruchomością sąsiednią, organ zauważył, że kwestia ta pozostaje poza zakresem kompetencji organu ustalającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów dotyczących sporządzenia decyzji przez inną osobę aniżeli podpisana pod decyzją zauważył, że faktu tego nie sposób zakwestionować, a organ odwoławczy przyjął, że dokument sporządziła osoba pod nim podpisana. Skargę na powyższą decyzję złożył A. J. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Rozpoznając tę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 815/12, uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że organ odwoławczy w istocie nie rozpoznał odwołania wniesionego przez A. J., a jedynie odwołanie R. R. Rozpoznając ponownie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., organ odwoławczy zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w pkt I.3, I.6 i I.12 i w tym zakresie umorzył postępowanie. W pozostałej części utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie w części uchylającej, organ odwoławczy wskazał, że brak było podstawy prawnej do ustalenia parametru powierzchni całkowitej łącznej, jak również do określenia wymiaru budynku "w głąb działki". Zakwestionowano też możliwość rozstrzygania o usytuowaniu planowego obiektu w granicy działki. Z kolei uzasadniając rozstrzygnięcie w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy zasadniczo powtórzył swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Skargę na powyższą decyzję ponownie wniósł A. J.. Wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego: art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które miało polegać na nieprecyzyjnym określeniu wysokości planowanego budynku oraz wadliwym wyznaczeniu obszaru analizowanego. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, oraz art. 107 § 3 w związku z art. 80 k.p.a., co polegać miało na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o materiał niekompletny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i braku rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Na koniec skarżący zarzucił obrazę art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 24 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a., co miało polegać na przygotowaniu decyzji przez osobę podlegającą wyłączeniu od rozpoznania sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że wymiary budynku, a w szczególności jego wysokość, określono w sposób niejednoznaczny, posługując się zwrotem "około", gdy tymczasem powstają wątpliwości odnośnie zakresu tolerancji tej wartości, gdyż nawet w przywołanym przez organ odwoławczy orzeczeniu wskazano, że w tego rodzaju przypadkach należy wskazać wielkości w dziesiętnych częściach procenta lub metra. Ponadto niewłaściwym było określenie parametru wysokości budynku poprzez stwierdzenie, że planowana inwestycja powinna nawiązywać do sąsiedniej zabudowy. Sprawia to, że treść decyzji jest niejednoznaczna i rodzić będzie daleko idące problemy przy ubieganiu się przez inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Analogicznie, za niewłaściwe uznano posłużenie się pojęciem "niewielkiego kąta nachylenia" dachu, bez bliższego sprecyzowania, co pod tym pojęciem się kryje. Skarżący zakwestionował również, podobnie jak czynił to w odwołaniu, ustalenia dotyczące zachowania ładu przestrzennego, wskazując na jego naruszenie poprzez dopuszczenie do powstania budynku mieszkalnego o skomplikowanej bryle. Zarzut wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego oparto na naruszeniu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskazując, że ewentualne rozszerzenie granic obszaru analizowanego powinno objąć przede wszystkim działki zlokalizowane przy tej samej drodze publicznej, traktując ten obszar jako zwartą jednostkę terenowo – urbanistyczną. W niniejszej sprawie obszar analizowany poszerzono o budynek położony przy innej ulicy, spełniający zupełnie inne założenia architektoniczne. W ocenie skarżącego taka zmiana obszaru analizowanego służyła jedynie znalezieniu obiektów o takich funkcjach, które uzasadniałyby formalną dopuszczalność planowanej zabudowy. Na koniec skarżący ponownie podniósł, że to nie osoba podpisana pod projektem decyzji jako pracownik odpowiedzialny za jej przygotowanie w istocie była jej autorem, co w świetle zarzutów dotyczących powiązań jednego z inwestorów z pracownikiem właściwego wydziału Urzędu Miejskiego w K. jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. pełnomocnik uczestników postępowania M. B., M. B., I. T. i P. T. oświadczył, że uczestnik postępowania M. B. zmarł w dniu [...] r. Wskazał, iż jego następcami prawnymi są uczestniczka M. B. oraz córki M. B. i M. B., co zostało potwierdzone złożonym do akt sprawy aktem poświadczenia dziedziczenia. Jednocześnie złożone zostały pełnomocnictwa udzielone przez córki zmarłego uczestnika do reprezentowania w niniejszym postępowaniu. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał w całości wnioski i argumentację skargi. Z kolei pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi uznając podniesione w skardze zarzuty i argumenty za nieusprawiedliwione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W stosunku do terenu, na którym ma być realizowana zamierzona inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Wynika z tego, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Ustalenie takie następuje w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu zarówno ustalenie tych wymagań, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały dostatecznie dokonane przez organ pierwszej instancji. Skoro tak, to brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać przyjdzie, że brak jest podstaw do kwestionowania sposobu wyznaczenia przez organ obszaru analizowanego i przyjęcia do analizy parametrów obiektów położonych w tak wyznaczonym obszarze. Jak wynika z akt sprawy (por. uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji, część graficzna oraz część tekstowa analizy architektoniczno-urbanistycznej), obszar analizowany został ustalony zgodnie z treścią § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W obszarze tym znalazły się budynki wielomieszkaniowe dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. [...], jak i z ul. [...]. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymagane jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Taki warunek został spełniony w niniejszej sprawie, albowiem za taką działkę sąsiednią należy uznać działkę nr 2 położoną przy ul. [...] (również działkę przy ul. [...]). Powołany przepis nie ogranicza natomiast ustalenia parametrów przyszłej inwestycji jedynie w odniesieniu do parametrów zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej. Ustalenie tych parametrów następuje w oparciu o analizę cech zabudowy występujących na całym obszarze analizowanym. W świetle powyższych uregulowań bezzasadnym jest zdaniem Sądu stanowisko, że budynków dostępnych z innej drogi publicznej nie powinno się uwzględniać przy ustalaniu parametrów dla projektowanej zabudowy. Skarżący nie wykazał też, dlaczego budynki te (sąsiadujące z kolejnymi mieszkalnymi i wielokondygnacyjnymi budynkami) nie stanowią "urbanistycznej całości" w obszarze analizowanym, co ewentualnie miałoby w pewnych sytuacjach uzasadniać ich pominięcie w przeprowadzonej analizie. Za stanowiskiem skarżącego nie może przemawiać jedynie fakt, że są one dostępne z innej ulicy. Wskazać w tym miejscu wypadnie, że również przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy), którego naruszenia dopatruje się skarżący, nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organy mają obowiązek uwzględniać te wymagania tylko w takim zakresie, w jakim pośrednio przewidują to konkretne przepisy szczególne, zawarte zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w innych ustawach (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 423/07). Skoro zatem, jak wynika z przeprowadzonej przez organy orzekające analizy architektoniczno-urbanistycznej, w obszarze analizowanym wokół objętej postępowaniem działki budowlanej istnieje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, to w świetle treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla realizacji budynku wielorodzinnego. Niewątpliwie bowiem poprzez realizację takiego budynku zachowana zostanie kontynuacja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu tego przepisu oraz w rozumieniu treści § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Należy też zaakcentować, że w granicach określonych ustawą oraz przy respektowaniu chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich, to do podmiotu mającego tytuł prawny do nieruchomości należy decyzja w jaki sposób nieruchomość tę chce on zagospodarować (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Nie sposób też podzielić zarzutu dotyczącego nieprawidłowego wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Jakkolwiek słusznie skarżący zauważa, że posłużenie się przez organ wskaźnikiem "około" nie może być uznane za precyzyjne i w istocie mogłoby powodować pewną dowolność interpretacji na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego, to jednak w niniejszej sprawie wskaźnik ten został sprecyzowany poprzez określenie w decyzji organu pierwszej instancji, że wysokość ta stanowić ma przedłużenie elewacji frontowej budynku nr 2. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że chodzi o budynek położony przy ul. [...], a więc budynek, do którego ma przylegać planowana inwestycja. Takie określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie pozwala na etapie sporządzania projektu budowlanego na jakiekolwiek odstępstwa i jest wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem ustalony został ten parametr w oparciu o § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia § 6 rozporządzenia, to nie sposób się do niego szczegółowo ustosunkować z uwagi na brak uzasadnienia tego zarzutu w skardze. Zgodnie z tym przepisem szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W ocenie Sądu wyznaczenie szerokości elewacji frontowej przez organ pierwszej instancji i określenie jej na 16,6 nastąpiło w sposób zgodny z powołanym przepisem. Z przeprowadzonej analizy wynika, że ustalona średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 20,5 m, a zatem szerokość ustalona w decyzji zachowuje margines 20% tolerancji. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut nieuwzględnienia odwołania pomimo, że decyzję pierwszoinstancyjną przygotowała osoba podlegająca wyłączeniu. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżącego projekt decyzji w ponownie prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu, sporządziła inna osoba, aniżeli ta, której wyłączenia domagał się skarżący. Skarżący domagał się bowiem wyłączenia J. R., która brała udział w postępowaniu na poprzednim jego etapie. Ten postulat został uwzględniony już w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. i w dalszym toku postępowania osoba ta nie brała już udziału. Okoliczność, że inny architekt sporządzający analizę i projekt decyzji dokonał tego w sposób wskazujący na podobieństwo tych opracowań w stosunku do opracowań sporządzonych przez wyłączonego pracownika, nie daje podstaw do uwzględnienia tego zarzutu tym bardziej, że skarżący nie wskazał na okoliczności, które w świetle art. 24 k.p.a. uzasadniać by miały wyłączenie A. D.-L.. Konsekwencją wyżej przeprowadzonych rozważań jest również i to, że nie mogły zostać uwzględnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zgromadzony w sprawie, obszerny materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że nie był on wystarczający do załatwienia sprawy. Nie sposób też dopatrzyć się braków w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu decyzji organów pierwszej instancji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa, co musiało skutkować oddaleniem skargi na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane w uzasadnieniu orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl