I OSK 1374/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 275/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Prokuratora Rejonowego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] na rzecz Prokuratora Rejonowego w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 27 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi [...] siedzibą w W. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. stwierdził, że bezczynność Prokuratora Rejonowego w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. oddalił wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny organowi, III. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że [...] w W. pismem z [...] sierpnia 2015 r. zwróciła się do Prokuratora Rejonowego w W. o udostępnienie skanów postanowień wydanych w latach 2012, 2013, 2014, 2015 w związku z postępowaniami dotyczącymi przestępstwa wskazanego w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prokuratura Rejonowa w W. pismem z [...] września 2015 r. poinformowała skarżącego, nawiązując do skargi z [...] września 2015 r. oraz pisma z [...] sierpnia 2015 r., że przysłała odpis decyzji podjętej w sprawie, o czyn z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśniono, że w toku dotychczasowej korespondencji nastąpiło nieporozumienie, pismo skarżącego z 14 sierpnia 2015 r. nie było jednoznaczne. W związku z tym Prokurator zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie czy pismo z [...] sierpnia 2015 r. stanowi wniosek o wgląd w akta na podstawie art. 156 § 5 k.p.k., czy też jest to wniosek o udostępnienie informacji publicznej. [...] [...] września 2015 r. wywiodła skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w W. i wniosła o zobowiązanie organu do wykonania wniosku z [...] sierpnia 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. W uzasadnieniu skargi podano, że w odpowiedzi na wniosek z [...] sierpnia 2015 r. Prokurator przesłał pismo z [...] sierpnia 2015 r., w którym stwierdził, że art. 61 Konstytucji RP nie jest podstawą do żądania informacji publicznej, a zgodnie z art. 156 k.p.k. wgląd do akt mają jedynie strony postępowania. Skarżący stwierdził, iż stanowisko organu nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Prawo do informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym określonym w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i wynikającym z art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Prawo to obejmuje możliwość uzyskania informacji o działalności władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, ale także wystąpienia o dokumenty będące w posiadaniu organów państwowych. Skoro wnioskowana informacja jest informacją publiczną podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem organ wskazał, iż na podstawie art. 156 k.p.k. dostęp do akt sprawy mają jedynie strony postępowania. Wniosek dotyczył udostępnienia skanów postanowień, a nie dostępu do akt sprawy – zatem powołany art. 156 k.p.k. nie ma zastosowania do niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w W. wniósł o jej oddalenie, uznając, że jest ona bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 27 stycznia 2016 r. stwierdził, że bezczynność Prokuratora Rejonowego w W. w udostępnieniu informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalił wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny organowi oraz umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. W ocenie Sądu I instancji wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2015 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Prokurator jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Taką informacją jest dokument urzędowy w postaci orzeczeń kończących postępowanie w sprawie. Sąd stwierdził, że wniosek został przez skarżącego wniesiony [...] sierpnia 2015 r., zaś wnioskowane dokumenty przesłane 29 września 2015 r. Zatem na dzień wniesienia skargi, to jest [...] września 2015 r., organ pozostawał w bezczynności. O tym, że w najbliższym czasie podjął decyzję wynikało z pisma organu z [...] września 2015 r., które stanowiło jednocześnie zapowiedź kierunku rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd uznał, że w dacie wyrokowania niemożliwe było zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") i postępowanie w sprawie bezczynności należało umorzyć (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jednocześnie w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po pierwsze, skarżący w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, tj. [...] sierpnia 2015 r. przesłano pismo, z prośbą o wyjaśnienie w jakim trybie (w oparciu o jakie przepisy) skarżący wniósł o udzielenie informacji. Według organu powyższe nie wynikało z treści wniosku. Po drugie, "uchybienie terminu" do udzielenia informacji wynosiło 1 miesiąc. Realizacja wniosku nastąpiła natychmiast po złożeniu skargi. Okoliczności powyższe zwłaszcza niewielkie opóźnienie w realizacji wniosku uzasadniło również oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Skargę kasacyjną od pkt I i II wyroku wywiodła [...]z siedzibą w W.. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez nieuwzględnienie doniosłości Konstytucyjnego prawa do informacji publicznej i uznania, że nie wymaga ono ochrony prewencyjnej, w przypadku ewentualnych kolejnych zawinionych działań w tym zakresie organu, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. • art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, • art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zasadności wymierzenia organowi grzywny, • art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia rozstrzygnięcia przyjęcia przez sąd, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz rozpoznanie skargi w tej części, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej podniesiono, że wydając zaskarżony wyrok naruszono konstytucyjne prawo do informacji publicznej, określone w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Podkreślono jednocześnie, że prawo do informacji publicznej jest częścią wolności uzyskiwania i rozpowszechniania informacji wyrażonej w art. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Dalej wskazano, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę nieznajomości przepisów dotyczących konstytucyjnego prawa do informacji publicznej oraz próby ominięcia obowiązujących przepisów prawa przez organ. Doprowadziło to do błędnego przekonania Sądu, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Dodano, że prawo do informacji wynika z art. 10 ust.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i stanowi jedno z podstawowych praw człowieka – fundament demokratycznego państwa prawa. Skarżący wyraził przekonanie, że organ uznając iż wniosek o udostępnienie postępowań kończących w sprawie należy rozpatrzyć w kontekście art. 156 k.p.k. wykazał się nieznajomością konstytucyjnego prawa do informacji publicznej oraz długo funkcjonującej (15 lat, od 1 stycznia 2002 r.) ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem Sąd I instancji nie uwzględnił charakteru naruszeń prawa przez organ zajmujący się strzeżeniem praworządności. Skarżący podniósł również, że organ po otrzymaniu skargi na bezczynność udostępnił wnioskowaną informację publiczną. W ocenie skarżącego oznacza to, że organ przychylił się do argumentów podniesionych w skardze i uznał je za uzasadnione. W związku z tym na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. powinien w terminie 30 dni uwzględnić skargę w całości. Tymczasem Prokurator nie tylko nie uczynił tego, ale również wniósł o oddalenie skargi. Skarżący stanął na stanowisku, że takie postępowanie miało na celu ominięcie ww. przepisu, aby uzyskać korzystniejsze rozstrzygnięcie bez konieczności przyznania się do niewłaściwej realizacji wniosku. Stopień naruszeń prawa przez organ odpowiedzialny za strzeżenie praworządności uzasadnia przypisanie mu rażącej bezczynności oraz wymierzenie grzywny. Kara powinna być prewencyjna, aby w przyszłości organ nie naruszał obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności aby w ustawowym terminie realizował wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Prokurator Rejonowy w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym koszty zastępstwa procesowego. Dodatkowo organ podkreślił, że od daty złożenia wniosku przez skarżącego do daty udzielenia żądanej informacji upłynęło około 1,5 miesiąca. Upływ czasu był determinowany odmienną oceną i pewną odmiennością interpretacyjną strony przeciwnej, a nie złą wolą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. np. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, wskazane orzeczenia oraz orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach postawionych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. przez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa oraz art. 149 § 2 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie zasadności wymierzenia grzywny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował bezczynność organu jako nie mającą charakteru rażącego naruszenia prawa. Przypomnieć należy, że termin udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Termin ten został przez organ przekroczony, albowiem żądana we wniosku z [...] sierpnia 2015 r. (wpływ do organu [...] sierpnia 2015 r.) informacja publiczna została udostępniona w piśmie z [...] września 2015 r. Trafnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przekroczenie terminu przez organ w udostępnieniu informacji nie stanowi usprawiedliwienia dla organu i nie skutkuje uznaniem, że nie pozostawał on w bezczynności. Okres o jaki przekroczono ustawowy termin (1 miesiąc) i przyczyny jego przekroczenia mają natomiast znaczenie przy ocenie przez sądy administracyjne kwestii rażącego naruszenia prawa. Należy zwrócić uwagę, że wprawdzie termin ostatecznego udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej został znacznie przekroczony, ale jednak do momentu złożenia skargi na bezczynność [...] nie kwestionowała stanowiska organu zaprezentowanego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. Organ nie przewlekał celowo terminu udostępnienia informacji publicznej, pozostając w błędnym przekonaniu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. To nie usprawiedliwia organu i nie powoduje uznania, że nie pozostawał on w bezczynności, natomiast ma przełożenie na ocenę przez sądy administracyjne kwestii rażącego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że wnioskodawca chcąc wykazać rażące naruszenie prawa przez Prokuratora Rejonowego w C. w tej sprawie powinien był na etapie pomiędzy otrzymaniem pisma organu z dnia [...] sierpnia 2015 r., a złożeniem skargi na bezczynność wykazać się większą aktywnością w celu ochrony swoich praw. Skarżący kasacyjnie powinien był zakwestionować stanowisko organu odnośnie do charakteru wnioskowanej informacji. Należy wskazać, że problematyka kwalifikowania dokumentów z akt postępowania sądowego czy przygotowawczego jako informacji publicznych nie jest oczywista, a tym samym pierwotne stanowisko Prokuratora Rejonowego w C. wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie może zostać uznane za rażąco naruszające prawo. O braku jasności w interpretacji tych zagadnień świadczy w szczególności duża liczba skarg kasacyjnych rozpatrywanych w NSA dotyczących tej problematyki. Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym za prawidłowe uznał stanowisku Sądu I instancji, że przy rozpoznawaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyczerpujący sposób uzasadnił. Wbrew temu co wywodzi skarżący kasacyjnie, działaniom organu nie można przypisać przymiotu rażącego naruszenia prawa organu z racji uwzględnienia skargi na bezczynność i przekazania jej do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy, ale z wnioskiem o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Termin ten w przypadku skarg w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest skrócony do 15 dni, art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższy obowiązek ciąży na organie również w przypadku uwzględnienia skargi (art. 53 § 3 p.p.s.a.). Sam fakt udzielenia informacji publicznej, nawet jeśli impulsem do działania organu była skarga na bezczynność organu, nie może być kwalifikowany jako rażące naruszenia prawa czy obejście prawa. Kwestia rażącego naruszenia prawa w niniejszej sprawie nie mogła być również oceniana przez pryzmat zakresu obowiązków jakie spoczywają na organie. Za nietrafny uznać również zarzut skarżącego kasacyjnie dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnianie zasadności wymierzenia organowi grzywny. Konstrukcja powyższego przepisu wskazuje na fakultatywność, a nie obligatoryjność zastosowania tej normy przez sąd. Jednym z warunków, który otwiera możliwość wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jest uwzględnienie skargi na bezczynność. Niemniej jednak fakultatywność oznacza również, że Sąd ocenia całokształt działań czy zaniechań organu w załatwieniu sprawy, a te na gruncie rozpoznawanej sprawy nie uzasadniały wymierzenie grzywny. Skoro skarga na bezczynność w zakresie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa uznana została trafnie przez WSA za nieuzasadnioną, to tym bardziej nie było uzasadnionym nałożenie na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia przyjęcia przez Sąd I instancji, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia powyższego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego bądź jego oceny, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zarzut za nieskuteczny, albowiem uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z wymogami z art. 141 § 4 i możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że choć organ przekroczył ustawowe terminy, to przekroczenie to nie jest na tyle znaczne, aby uzasadniało stwierdzenie, że bezczynność miała cechy rażącego naruszenia prawa, albo aby zasadne było wymierzenie organowi grzywny. Ocena Sądu I instancji nie mogła być zatem skutecznie podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności "przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez nieuwzględnienie doniosłości konstytucyjnego prawa do informacji publicznej". Zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Z kolei art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, z których ust. 1 stanowi, że "Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Niniejszy przepis nie wyklucza prawa Państw do poddania procedurze zezwoleń przedsiębiorstw radiowych, telewizyjnych lub kinematograficznych". Według ust. 2 "Korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób oraz ze względu na zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych lub na zagwarantowanie powagi i bezstronności władzy sądowej". Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji podważał rangę prawa do informacji publicznej, które swoje źródło ma w przepisach rangi konstytucyjnej czy prawa międzynarodowego. Natomiast zarzuty naruszenia ww. przepisów prawa w istocie zmierzają do podważania prawidłowości ustaleń Sądu I instancji w jaki sposób organ procedował przy rozpoznawaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ustalenia te nie mogą być podważane zarzutami naruszenia prawa materialnego. Dlatego tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej wykluczał możliwość jego uwzględnienia. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016, poz. 1667).