II SA/Łd 723/22

Dnia 15 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi D. A. i T.A. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 czerwca 2022 roku nr 153/2022 znak GPB-III.7721.144.2022 AD w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. dc Decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. nr 153/2022, znak: GPB-III.7721.144.2022 AD Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., powoływanej dalej jako: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 grudnia 2021 r. nr DPRG-UA-XIII.3080.2021, znak: DPRG-UA-XIII.6740.74.2021, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. nr DPRG-UA-XIII.3406.2020 zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego z instalacjami zewnętrznymi: wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ł., działka nr ewid. [...] w obrębie [...], ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: W dniu 15 lutego 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek D.A. i T.A. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę: nr DPRG-UA-XIII.3406.2020 z dnia 17 grudnia 2020 r. Wnioskodawczynie uzasadniły swój wniosek tym, że są współwłaścicielkami działki o nr [...] w obrębie [...], która bezpośrednio przylega do działki, na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja oraz że inwestycja ta będzie oddziaływać na nieruchomość, która do nich należy. Ponadto nie zostały zawiadomione o postępowaniu dotyczącym ww. pozwolenia na budowę oraz podjętych decyzjach. Wnioskodawczynie wskazały również, że o powyższej decyzji dowiedziały się w dniu 2 lutego 2021 r. z tablicy informacyjnej wywieszonej na płocie D.G.. D. A. i T. A. wniosły również o przesłanie prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 17 grudnia 2020 r. wraz z załącznikami, przesłanie prawomocnej decyzji w przedmiocie planu zagospodarowania działek niemających bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a gdzie droga konieczna będzie przebiegać wzdłuż granicy działki nr [...] oraz o wstrzymanie prowadzenia rozpoczętej przez D.G. budowy budynku mieszkalnego. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr DPRG-UA-XIII.1408.2021, znak: DPRG-UA-XIII.6740.74.2021 Prezydent Miasta Łodzi wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, zaś wskazaną powyżej decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 17 grudnia 2020 r. nr DPRG-UA-XIII.3406.2020, zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego z instalacjami zewnętrznymi: wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ł., działka nr ewid. [...] w obrębie [...], ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podkreślił, iż od 19 września 2020 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego m.in. poprzez zawężenie definicji obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, warunkującego istnienie interesu prawnego w postępowaniu, dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Zatwierdzony przedmiotową decyzją projekt budowlany zawiera w części opisowej projektu zagospodarowania terenu informację projektanta, że obszar oddziaływania inwestycji znajduje się w całości na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] tj. na terenie inwestycji. Dokonując weryfikacji tej informacji, organ nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska projektanta. Brak jest bowiem przepisu prawa, z którego wynikałoby skonkretyzowane ograniczenie w zabudowie sąsiednich nieruchomości (w szczególności dz. nr [...]), powodowane realizacją inwestycji zgodnie z projektem. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu budynek mieszkalny jednorodzinny posadowiony będzie w odległości ok. 24 m od działki nr [...], co również nie powoduje żadnych ograniczeń w zabudowie nieruchomości należącej do wnioskodawczyń. Odnośnie podnoszonej przez wnioskodawczynie kwestii dotyczącej drogi koniecznej, czy też służebność drogi koniecznej, organ wyjaśnił, że jest to instytucja ustanawiana na gruncie przepisów prawa cywilnego i dotyczy możliwości przejścia i przejazdu przez cudzy grunt do swojej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, z tego względu, że działka objęta pozwoleniem na budowę, tj. dz. nr [...], ma pośredni dostęp do drogi publicznej, ul. [...] poprzez ul. [...] (drogę wewnętrzną we władaniu Zarządu Dróg i Transportu w Ł.), ponieważ jedna z granic działki przylega do tej ulicy. Nie wymaga to ustanawiania służebności. Zaprojektowany zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wówczas t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej również jako: "warunki techniczne", "rozporządzenie WT", lub "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r."), dojazd do projektowanego budynku, usytuowany jest na tej samej działce co budynek i przebiega częściowo w sąsiedztwie działki [...], będącej w własności D. i T. A., ale nie powoduje to automatycznie, że ich działka objęta jest obszarem oddziaływania. Organ wskazał również, że strona danego postępowania administracyjnego, w tym postępowania wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania, może zapoznać się z materiałem dowodowym w dowolnym momencie postępowania, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do analizowania dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżące. Odnosząc się do uwag wnioskodawczyń, dotyczących braku dostępu do pozwolenia na budowę, Prezydent Miasta Łodzi podkreślił, że do oceny właściwego ustalenia kręgu stron w postępowaniu dotyczącym decyzji nr DPRG-UA-XIII.3406.2020 z dnia 17 grudnia 2020 r. wystarczyła organowi analiza projektu zagospodarowania terenu, którego kopię wraz z ww. decyzją wnioskodawczynie otrzymały wraz z pismem z dnia 1 marca 2021 r. Projekt budowlany, będący załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stanowi akt sprawy wznowieniowej ze względu na to, że organ na podstawie zebranego materiału dowodowego nie znalazł podstaw do uznania D. i T. A. za strony postępowania. W związku z powyższym nie udostępnił im ww. projektu. Wnioskodawczynie zapoznały się zatem tylko z materiałami zgromadzonymi w sprawie wznowieniowej, w której występują jako strona wnioskująca o wszczęcie postępowania, a materiały służące za podstawę do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, tj. decyzję o pozwoleniu na budowę i projekt zagospodarowania terenu otrzymały wcześniej drogą pocztową. Ponadto kwestie podziałów nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i są poza zakresem działania organu administracji architektoniczno-budowlanej, stąd organ nie może odnieść się do uwag wnioskodawczyń w tej materii. Skoro wnioskodawczynie nie wykazały interesu prawnego w sprawie objętej wnioskiem na gruncie przepisów regulujących działania inwestycyjne (powoływanie się na przepisy podstawowe regulujące ogólny porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej nie może być brane pod uwagę przez organ przy rozpatrywaniu kręgu stron w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę), nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznacza to, że nie ma podstaw prawnych do ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę z udziałem wnioskodawczyń jako stron postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. D. A. oraz T.A. reprezentowana przez D. A. wystąpiły z wnioskiem na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie decyzji o możliwość wniesienia powództwa do sądu powszechnego w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta Łodzi. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2022 r. Nr DPRG-UA-XIII.744.2022 Prezydent Miasta Łodzi odmówił uzupełnienia decyzji. Odwołanie od decyzji z dnia 1 grudnia 2021 r. wniosły D.A. i T.A., lecz Wojewoda Łódzki nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymał je w mocy. Na wstępie swoich rozważań organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent Miasta Łodzi, trafnie uznając zachowanie jednomiesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania przez wnioskodawczynie, prawidłowo postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r. Nr DPRG-UA-III. 1408.2021 wznowił postępowanie i dopiero po wznowieniu badał, czy wnioskującym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją. Następnie organ przypomniał, że wnioskodawczynie niniejszego postępowania wznowieniowego D. A. oraz T. A. są współwłaścicielkami działki o nr ewid. [...], zaś T. A. jest właścicielką działki o nr ewid. [...]. Działka o nr ewid. [...] przylega bezpośrednio do nieruchomości, na której planowana jest inwestycja. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z instalacjami zewnętrznymi na terenie działki nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. [...] w Ł. Projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany jest w odległości ok. 24 m od działki nr ewid. [...], zaś projektowany budynek gospodarczy zlokalizowany jest w odległości ok. 51 m od granicy z działką nr ewid. [...]. W ocenie Wojewody Łódzkiego projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektu na działce o nr ewid. [...] ani [...] (§13 ust. 1 warunków technicznych), ani nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ww. rozporządzenia). Przedmiotowa inwestycja nie niesie ze sobą również ograniczeń związanych z § 12 ww. rozporządzenia (odległość budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną). Równocześnie sporna inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 ww. rozporządzenia), jak również nie pozbawia nieruchomości skarżących dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Biorąc pod uwagę zakres i przedmiot powyższego zamierzenia oraz odległość działek, których właścicielami są D.A. oraz T.A., od planowanej inwestycji, organ wojewódzki stwierdził, że działki nr ewid. [...] oraz [...] obręb [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowego zamierzenia. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zabudowania działki należącej do skarżącej. Wnioskodawczyni może zatem bez przeszkód zagospodarować działki będące jej własnością, zaś realizacja spornej inwestycji objętej wskazanym pozwoleniem na budowę w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania i zabudowania. Dlatego też, zdaniem Wojewody Łódzkiego, organ I instancji słusznie uznał, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestycja będzie wywierać wpływ na otoczenie, ale to nie oznacza, że ograniczy sposób korzystania z nieruchomości. Nie stwarza to też interesu prawnego, którego granice określa art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w chwili wydawania zaskarżonej decyzji t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej również jako: "Prawo budowlane"). Odnosząc się do zarzutu ustanowienia na rzecz D.G. służebności drogowej w sposób nieformalny, organ odwoławczy wyjaśnił, iż kwestie dotyczące ustanowienia służebności drogi koniecznej poprzez możliwość przejścia i przejazdu przez cudzy grunt do swojej nieruchomości ustalane są na gruncie przepisów prawa cywilnego. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż działka nr ewid. [...] ma pośredni dostęp do drogi publicznej, ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...]. Nie wymaga to ustanowienia służebności drogowej. Zaprojektowany, zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dojazd do projektowanego budynku, usytuowany jest na tej samej działce co budynek i przebiega częściowo w sąsiedztwie działki nr ewid. [...]. Natomiast w kwestii odmowy uzupełnienia decyzji o prawo wniesienia "powództwa do sądu powszechnego", organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. postanowieniem nr DPRG-UA-XHI.744.2022 z dnia 27 kwietnia 2022 r. odmówił uzupełnienia decyzji własnej nr DPRG-UA-XIII.3080.2021 z dnia 1 grudnia 2021 r. z uwagi na brak podstaw prawnych do podjęcia takich działań przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. W treści decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 grudnia 2021 r. znalazło się prawidłowe pouczenie o przysługującym stronom, na podstawie art. 127 § 1 k.p.a. prawie odwołania się od ww. decyzji do właściwego organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie do Wojewody Łódzkiego, w terminie 14 dni od daty otrzymania ww. decyzji. W przedmiotowej sprawie brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby inny organ odwoławczy czy też inny środek zaskarżenia przysługujący stronom od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 grudnia 2021 r. Ponadto kwestie podziałów nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i są poza zakresem działania organu administracji architektoniczno - budowlanej. Organ odwoławczy stwierdził także, iż prawidłowo w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ I instancji powołał się na art. 151 § 1 k.p.a., z którego wynika, iż nie uchyla się decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi się brak zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Jeśli bowiem po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia organ ustali, że przyczyna wznowienia nie wystąpiła, nie ma podstawy prawnej do przeprowadzenia postępowania co do istoty, czyli orzeczenia w zakresie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosły D.A. oraz T.A., reprezentowana przez D.A., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: – naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 § 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że skarżące nie posiadają interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie jako strony postępowania, podczas gdy są właścicielami nieruchomości sąsiedniej przylegającej bezpośrednio do działki [...] będącej własnością D.G., jak również posiadają z mocy ustawy prawo do zasiedzenia służebności drogowej ulicy [...] wraz z jej poboczem przylegającym wprost do działki nr [...] nabytej w drodze zasiedzenia; – naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie oceny zgodności z przepisami prawa ustawy Prawo budowlane, jak również przepisów prawa cywilnego; – naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w zw. z § 14 warunków technicznych poprzez błędne przyjęcie, że D.G. posiada prawny dostęp do drogi publicznej ulicy [...] przez drogę wewnętrzną prywatną ulicę [...]. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżące wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz o zasądzenie od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. Ponadto skarżące wniosły o: 1. stwierdzenie przez Sąd w postaci postanowienia, iż decyzja Prezydenta Miasta Łodzi - Łódzkiego Ośrodka Geodezji Nr 103.2020 z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] - działki [...] w obrębie [...], na działki: [...], [...], [...] i [...] oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia 28 lutego 2020 roku Nr DAR-UA-XI.38.2020 w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości jako zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr LXVI/1681/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 25 stycznia 2018 roku, jest decyzją nieistniejącą w porządku prawnym, a tym samym nie jest aktem administracyjnym mogącym wywołać jakiekolwiek skutki prawne, co wymaga jej wyeliminowania z obrotu prawnego celem jej dalszego wykorzystywania zarówno przez organy samorządowe jak i samego D.G.; 2. stwierdzenie przez Sąd Administracyjny, iż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-XIII.3406.2020 z dnia 17 grudnia 2020 roku, zatwierdzająca projekt budowany i udzielająca D.G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego z instalacjami zewnętrznymi: wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej na nieruchomości położonej na działce nr. ewid. [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] w Ł. (tj. przy ulicy prywatnej, do której D.G. nie posiada żadnego tytułu prawnego), jest decyzją dotknięta nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym zachodzi konieczność jej uchylenia w całości oraz ponownego rozpoznania wniosku D.G. o wydanie pozwolenia na budowę zgodnie nie tylko przepisami ustawy Prawo budowlane ale również przede wszystkim z uwzględnieniem przepisów kodeksu cywilnego; 3. zobowiązanie w drodze pisemnej Wojewody Łódzkiego do wystąpienia do Prezydenta Miasta Łodzi w oparciu o jakie dokumenty oraz przez jaki organ zostały wydane na rzecz D.G. pozwolenia na budowę zjazdu wraz z drogą wewnętrzną z prywatnej ulicy [...] wzdłuż działki skarżących tj. [...], skoro zaskarżona decyzja obejmuje jedynie pozwolenie na budowę budynków wraz z zewnętrznymi instalacjami, a D.G. już zakończył budowę zjazdu wraz z drogą wewnętrzną; 4. zobowiązanie zarówno Wojewody Łódzkiego jak i Prezydenta Miasta Łodzi do udostępnienia skarżącej dostępu do kompletnych dokumentów, w oparciu o które została wydana D.G. zaskarżona decyzja, pomimo istnienia interesu prawnego skarżących, gdyż niemożliwym staje się skuteczne sporządzenie skargi bez dostępu do dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżące wskazały, iż w zaskarżonej decyzji doszło do kardynalnego naruszenia przepisów prawa przez Wojewodę Łódzkiego, gdyż w ocenie skarżących Wojewoda Łódzki w sposób świadomy zignorował fakt, że decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-XIII.3406.2020 z dnia 17 grudnia 2020 roku została wydana w oparciu o nieistniejącą w porządku prawnym decyzję Prezydenta Miasta Łodzi Nr 103.2020 z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] - działki [...] w obrębie [...], na działki: [...], [...], [...], [...]. Prezydent Miasta Łodzi nie posiadał bowiem kompetencji do zmiany miejsca położenia działki nr [...] przed podziałem będącej własnością D.G., położonej od niepamiętnych czasów przy publicznej ulicy [...] [...], na jej położenie przy prywatnej ulicy [...], gdyż w k.p.a. nie istnieje żaden przepis prawny, który upoważniałby Prezydenta Miasta Łodzi do rozporządzania cudzą własnością, nie mając do niej żadnego tytułu prawnego. Wbrew argumentacji Wojewody Łódzkiego prezydent Miasta Łodzi bez zgody właścicieli działek [...] oraz [...] ustanowił, nie legitymując się prawem własności do ulicy [...], w sposób nieformalny, a nawet w sposób bezprawny, na rzecz D.G. służebność drogową. Sam Wojewoda Łódzki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że działka nr ewid. [...] ma pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ulicę [...]. Tym samym wbrew przepisom prawa cywilnego zarówno Prezydent Miasta Łodzi jak i Wojewoda Łódzki, zmieniając miejsce położenia wydzielonych działek, w tym działki nr [...] oraz nadając im już nr [...] a przy ulicy [...], przyzwolił D.G. na budowę zjazdu wraz z drogą dojazdową do wybudowanych budynków, co jest jednoznaczne z tym, że w drodze decyzji administracyjnej D.G. uzyskał prawo przechodu i przejazdu przez prywatną ulicę [...], do której ani on, ani Prezydent Miasta Łodzi nie ma prawa własności. Tym samym Wojewoda Łódzki jak i Prezydent Miasta Łodzi zapewnili wbrew posiadanym kompetencjom rozporządzanie przez D.G. cudzym gruntem w celu zapewnienia mu dojazdu z prywatnej ulicy [...], przy czym nie ma żadnego znaczenia, że ulica [...] jest ogólnodostępna. W ocenie skarżących, mimo że kwestie podziałów nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, wbrew argumentacji Wojewody, nie pozostają one poza zakresem działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, w przypadku gdy w oparciu o decyzje podziałowe, nieistniejące w porządku prawnym wobec ich wydania przy braku jakiejkolwiek podstawy prawnej w postępowaniu administracyjnym (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), stanowią podstawę do wydania decyzji zależnej. W zaskarżonej sprawie decyzją zależną jest decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-XIII.3406.2020 z dnia 17 grudnia 2020 r., zatwierdzająca projekt budowany i udzielająca D.G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego z instalacjami zewnętrznymi: wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej na nieruchomości położonej na działce nr. ewid. [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] w Ł. (tj. przy ulicy prywatnej, do której D.G. nie posiada żadnego tytułu prawnego). Skoro decyzja w sprawie podziału nieruchomości jest decyzją nieistniejącą w porządku prawnym, a tym samym nie jest aktem mogącym wywołać jakikolwiek skutek prawny, to konsekwencją prawną jest brak możliwości wydania przez Prezydenta Miasta Łodzi i akceptowaniu tego stanu przez Wojewodę Łódzkiego, pozwolenia na budowę, a tym bardziej budowy zjazdu z prywatnej ulicy [...] wraz z poprowadzeniem od niej drogi wewnętrznej. Ponadto roboty budowlane w postaci budowy zjazdu nie są uwzględnione w zaskarżonej decyzji, pomimo iż wymagane jest pozwolenie na ich budowę. Skarżące podkreśliły również, że organy nie wskazały, na jak długim odcinku w sąsiedztwie działki nr [...] przebiega dojazd do projektowanego budynku. Nie podały ponadto, że budowa zjazdu ma miejsce z prywatnej ulicy [...] w bezpośredniej bliskości działki nr [...], która ma bramę wjazdową w linii równoległej do ulicy [...], stanowiąc jakby jej przedłużenie. Odnosząc się do interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, skarżące wskazały, iż wynika on nie tylko z faktu graniczenia działki nr [...] z działką nr [...], będąca we współwłasności skarżących, ale również z prawa rzeczowego tj. własności nieruchomości, jak i prawa nabytego w drodze zasiedzenia z mocy ustawy, gdyż sąd jedynie stwierdza ten fakt. Tym samym działka nr [...] znajduje się nie w bezpośrednim oddziaływaniu na działkę nr [...], będącej własnością skarżących, jak i na działkę [...] - część prywatnej ulicy [...], która to część stanowi, w ocenie skarżących, służebność drogową wraz z jej poboczem przylegającym bezpośrednio do działki nr [...] nabytej w drodze zasiedzenia. Zdaniem skarżących Wojewoda Łódzki, w ślad za rozumowaniem Prezydenta Miasta Łodzi, błędnie przyjął, że D.G. ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ulicy [...] – przez drogę wewnętrzną, świadomie pomijając, że jest to droga prywatna, zaś D.G. nie posiada nawet zgody właścicieli na jej wykorzystywanie. Organy tym samym rażąco błędnie uznały, że w tych okolicznościach nie jest konieczne ustanowienie służebności drogowej. Działka nr [...] (ul. [...]) ma nieuregulowany stan prawny, gdyż jej właściciele nie żyją od kilkudziesięciu lat, nie jest natomiast drogą publiczną. Dlatego też skarżące uznały, iż w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 14 warunków technicznych, bowiem działka nr [...] nie ma prawnie uregulowanego dostępu do drogi publicznej, a więc inwestor nie mógł otrzymać pozwolenia na jej zabudowę. Ponadto, zdaniem skarżących, organy akceptują samowolę budowlaną D.G., który wybudował zjazd z ul. [...], mimo że nie został on objęty pozwoleniem na budowę. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżące wniosły jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego w sposób określony w powołanych przepisach. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 grudnia 2021 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. nr DPRG-UA-XIII.3406.2020 zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę. Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja została wydana na skutek wznowienia postępowania, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który to przepis skarżące wskazują jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Art. 148 § 2 k.p.a. stanowi zaś, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajną postać postępowania administracyjnego, w której możliwe jest wzruszanie ostatecznych decyzji administracyjnych w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. oraz art. 145b § 1 k.p.a., a zatem stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Nie jest zaś kolejną instancją odwoławczą, pozwalającą na merytoryczną kontrolę decyzji w każdym wypadku. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. Jak bowiem stanowi art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§3). W pierwszym etapie organ zatem bada, czy wniosek o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie, uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, które rozpoczyna drugi etap postępowania wznowieniowego i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku jednak gdy wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek wznowieniowych, czy też w sytuacji, gdy wnioskujący nie zachował terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, organ jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Jeśli osoba, która nie była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, uznając się jednakże za taką stronę, która w tym postępowaniu została bez swojej winy pominięta, w oparciu o przyczynę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., żąda wznowienia postępowania, to w takim przypadku, gdy dochodzi do zbiegu kontroli przesłanki podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania z merytoryczną oceną zaistnienia przyczyny wznowienia, która jest dokonywana w świetle art. 149 § 2 k.p.a. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy o pozostawaniu stroną w sprawie bezwzględnie powinna nastąpić dopiero w drugiej fazie postępowania, tj. po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. O przesądzeniu tego, czy przyczyna wznowienia wystąpiła, czy też wniosek ten jest nieuprawniony, wedle zasad, na których jest oparty kodeksowy model wznowienia postępowania w rozdziale 12 działu II k.p.a., organ rozstrzyga w fazie rozpoznawczej w formie decyzji administracyjnej a nie postanowieniem (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 1983/20, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). Organ I instancji trafnie zatem wznowił postępowanie, a dopiero w kolejnej jego fazie zbadał przesłanki ewentualnej możliwości przyznania skarżącym statusu stron postępowania. Prawidłowo uznał także, że D.A. i T.A. dochowały terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Został on bowiem wniesiony przez wnioskodawczynie 15 lutego 2021 r., podczas gdy, jak podnosiły, o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziały się 2 lutego 2021 r. z tablicy informacyjnej wywieszonej na płocie inwestora. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), powoływanej dalej jako; "p.b.". W zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi organy ustaliły, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia D.G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego z instalacjami zewnętrznymi: wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ł., działka nr ewid. [...] w obrębie [...]. Należy zatem podkreślić, iż normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wprawdzie normę ogólną, definiującą stronę każdego postępowania administracyjnego, stanowi art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednak przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. jest przywołany art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w myśl którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Istotą sporu w badanym postępowaniu jest zatem kwestia, czy nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ustawodawca w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawarł definicję legalną pojęcia "obszar oddziaływania obiektu". Należy jednak podkreślić, iż treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego uległa zmianie z dniem 19 września 2020 r. na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw, do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (t.j. ustawy Prawo budowlane) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W myśl art. 26 ustawy w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym. Art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi natomiast, że do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26 przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że projekt budowlany został opracowany w marcu 2020 r., zaś D.G. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w dniu 29 października 2020 r., a więc już po wejściu w życie przywołanej nowelizacji. Ponadto warto wskazać, że w piśmie z dnia 10 listopada 2020 r. organ wezwał wnioskodawcę m.in. do udzielenia informacji, czy wniosek ma być rozpatrywany na obecnie obowiązujących zasadach wynikających ze zmiany ustawy Prawo budowlane, czy na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 19 września 2020 r. W piśmie z dnia 17 listopada 2020 r. inwestor wskazał, iż wniosek ma być rozpatrywany na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 19 września 2020 r. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę przepis art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r., organy błędnie zastosowały w badanej sprawie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że jak stanowi art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. jednym z elementów składowych decyzji administracyjnej jest powołanie jej podstawy prawnej, t.j. przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Stosownie natomiast do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Fakt powołania się przez organ administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy (por. wyrok NSA z 28 października 202 r. sygn. II OSK 1651/20, CBOSA). Błędne zacytowanie w decyzji podstawy prawnej, nie uzasadnia jeszcze ani stwierdzenia nieważności tejże decyzji ani nawet jej uchylenia jeśli odpowiada ona prawu tzn. tym przepisom, które obowiązują i które w konkretnym przypadku mają zastosowanie. Każdy przypadek wymaga odrębnej analizy, która powinna być nakierowana na ustalenie, czy popełniony przez organ błąd w powołaniu podstawy prawnej odczytywany łącznie z rozstrzygnięciem i sporządzonym uzasadnieniem stanowią naruszenie mające wpływ lub mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1984 r., sygn. II SA 688/84, LEX nr 3607200). Zgodnie z treścią przepisu art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Natomiast w wyniku zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. przepis ten otrzymał brzmienie, zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wcześniejsza definicja obejmowała zatem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, w szerszym zakresie niż tylko dotyczącym ograniczenia zabudowy, do którego odnosi się obecna definicja obszaru oddziaływania obiektu. Na tle stosowania art. 3 pkt 20 p.b. ukształtował się pogląd, zgodnie z którym przymiot strony nie jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu ustalenia w postępowaniu administracyjnym, że nieruchomość znajduje się w obszarze tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Innymi słowy stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, na zagospodarowanie których inwestycja ta może oddziaływać w taki sposób, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów odrębnych. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o takie, które ogranicza zagospodarowanie, w tym zabudowę tej nieruchomości. Niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki NSA: z dnia 10 marca 2021 r., sygn. II OSK 403/21; z dnia 16 maja 2019 r., sygn. II OSK 1655/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 października 2022 r., sygn. II SA/Ke 435/22, CBOSA). Wypada zwrócić uwagę, że pomimo powołania jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r., organ trafnie odwołuje się do orzeczeń sądów administracyjnych wydawanych na gruncie ww. przepisu sprzed nowelizacji. Wojewoda Łódzki wskazuje bowiem, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek sąsiednich zgodnie z przeznaczeniem, to właściciele takich nieruchomości maja status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany spełnia w ocenie organu wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej (jak podaje Wojewoda Łódzki w zaskarżonej decyzji), należy rozumieć utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem, zaś do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. należą nie tylko przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy m.in. z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony własności. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym o obszarze oddziaływania obiektu możemy mówić wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się konkretyzować normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wokół projektowanego obiektu. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Należy także zwrócić uwagę, że zmiana przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wprowadzona ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718) nowelizującą - Prawo budowlane, miała na celu ograniczenie kręgu uczestników w sprawach o pozwolenie na budowę. Przepis ten, stanowiący lex specialis w stosunku do ogólnej regulacji pojęcia strony zawartej w art. 28 k.p.a. , miał usprawnić i przyspieszyć proces inwestycyjny. Tymczasem badanie potencjalnego, ale bliżej nieokreślonego i nie znajdującego odniesienia w obowiązujących przepisach oddziaływania prowadziłoby do skutków jednoznacznie sprzecznych z nowelizacją Prawa budowlanego dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. i powrotu do stanu sprzed tej zmiany, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej przyjmowały co do zasady, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na jej budowę, ponieważ inwestycja ta może w bliżej nieokreślony sposób oddziaływać na działkę sąsiednią (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 października 2022 r., sygn. II SA/Ke 435/22, CBOSA). Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle nie zaś rozszerzająco. Niedopuszczana jest rozszerzająca wykładnia art. 3 pkt 20 p.b., zgodnie z którą w obszarze oddziaływania obiektu mogą również znajdować się nieruchomości, wobec których, zgodnie z założeniami projektowymi, nie dochodzi do ograniczeń w ich zagospodarowaniu i na które przedsięwzięcie budowlane może oddziaływać w inny sposób. W związku z realizacją inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości. (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2021 r. sygn.. II OSK 2858/18). Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można jednak mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, bowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie ma charakteru absolutnego. Nie może ona sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami, co wynika wprost z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto interes osób trzecich, chroniony powyższym przepisem, nie może naruszać wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości (por. wyrok WSA w Łodzi z 29 czerwca 2023 r., sygn. II SA/Łd 256/23). Odnosząc powyższe uwagi do realiów badanej sprawy wypada wskazać, że skarżące w treści skargi podnoszą, że ich interes prawny wynika nie tylko z faktu graniczenia działki nr [...], tj. działki inwestora, z działką [...] będącą we współwłasności skarżących jak również z prawa do działki [...] nabytego w drodze zasiedzenia z mocy ustawy. Nie budzi wątpliwości, że Pani T.A. jest właścicielem działki nr ewid. [...] zaś skarżące są współwłaścicielkami działki nr ewid. [...]. Jednakże (jak to zostało wyżej wykazane) okoliczność ta nie jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącym przysługuje status strony, bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Przepis art. 140 k.c. stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z kolei w myśl art. 222 k.c., właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą (§ 1). Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń (§ 2). Skarżące nie wykazały, aby realizacja przedmiotowej inwestycji ograniczała je w korzystaniu z nieruchomości obejmującej działki [...] oraz [...], pobieraniu pożytków, dochodów lub w rozporządzaniu tą nieruchomością. Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżące zostały pozbawione władztwa nad nieruchomością, ani też aby własność skarżących została w inny sposób naruszona. Natomiast skarżące zwracają uwagę, że dojazd do projektowanego budynku przebiega na działce inwestora wzdłuż granicy z będącą ich współwłasnością działką [...] oraz, że wjazd na działkę inwestora zlokalizowany jest w bezpośredniej bliskości z działką [...], która ma bramę wjazdową w linii równoległej do prywatnej ulicy [...] stanowiąc jakby jej przedłużenie. W związku z powyższym trzeba podkreślić, że status strony postępowania nie może wynikać z każdego rodzaju oddziaływania inwestycji na nieruchomość, lecz jedynie z oddziaływania w sposób określony w art. 3 pkt 20 p.b., tj. powodującego ograniczenie w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu będące skutkiem obowiązywania "odrębnych przepisów", na podstawie których został wyznaczony teren w otoczeniu obiektu budowlanego. Nie może to być wpływ inwestycji polegający wyłącznie na wzroście uciążliwości dla otoczenia w związku z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, polegającym na wjeżdżaniu na nieruchomość inwestycyjną przez wjazd w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie lokalizacja wjazdu na działkę [...] w sąsiedztwie nieruchomości skarżących i wzdłuż jej granicy istnieje niezależnie od projektowanej inwestycji. Wynika to z ukształtowania granic działki, na której znajduje się teren inwestycji a która uniemożliwia urządzenie wjazdy na tern nieruchomości w jej innej części. Potencjalne pojawienie się zwiększonych immisji związanych z korzystaniem z dojazdu w głąb działki inwestora wzdłuż działki skarżących, może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pb (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. II OSK 2011/11). W konsekwencji, obszaru oddziaływania w rozumieniu Prawa budowlanego nie można utożsamiać z terenem, na którym mogą być odczuwalne uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem projektowanego obiektu. Takie rozumienie odwołuje się bowiem do oddziaływania faktycznego, które należy odróżnić od oddziaływania polegającego na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Skutki funkcjonowania projektowanej zabudowy takie jak hałas czy wzmożony ruch samochodowy nie decydują o statusie strony właścicieli nieruchomości na nie narażonych. Aby właściciel sąsiedniej nieruchomości mógł być uznany za stronę postępowania musiałby istnieć przepis, z którego wynikałby zakaz wykorzystywania nieruchomości w określony sposób w sytuacji, gdy na tę nieruchomość dociera hałas z sąsiedniej nieruchomości. Tego rodzaju przepisy, które ograniczałyby możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżących nie funkcjonują. Tylko osoby, których prawo zagospodarowania nieruchomości doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 338/10). Odnosząc się do kwestii naruszenia praw rzeczowych nabytych przez skarżące w drodze zasiedzenia należało wskazać, że skarżące w żadnym zakresie nie wykazały, aby nabyły własność działki nr [...]. Nie wykazały także, aby doszło do zasiedzenia przez nie służebności drogi koniecznej. Nie przedstawiły również dowodów potwierdzających, że toczy się postępowanie sądowe w tym przedmiocie. Trafnie wskazuje skarżąca pani D.A., że nabycie własności w drodze zasiedzenia następuje z mocy prawa. Zasiedzenie polega bowiem na tym, że posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem, może nabyć jej prawa własności o ile posiada nieruchomość nieprzerwanie przez określony prawem czas. Jednakże badanie przesłanek zasiedzenia oraz stwierdzenie, że doszło do nabycia własności lub zasiedzenia służebności należy do kognicji sądów powszechnych. Ustaleń w tym zakresie nie dokonują ani organy administracji, ani też sąd administracyjny. Analiza księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...], wskazuje, iż obecnie jej właścicielami są M. S., B. S. i F. W. Wprawdzie w dziale III księgi wieczystej wpisano ostrzeżenie o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, lecz nie dowodzi to, iż nieruchomość jest własnością skarżących. Jak wskazały organy administracji, stanowi ona drogę wewnętrzną, która obecnie znajduje się w zarządzie ZDiT w Ł., zaś w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka ta znajduje się w jednostce KDW – tereny dróg wewnętrznych. Jak wynika ze znajdującej się w aktach postępowania administracyjnego informacji z rejestru gruntów, dla działki nr ewid. [...], ulica [...], opis użytku do "drogi" a symbol klasoużytku to "dr". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ trafnie wskazuje, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany jest w odległości ok. 24 metrów od granicy z działką skarżących o numerze ewid. [...] a projektowany budynek gospodarczy oddalony jest od tej działki o ok. 51 m. Przedmiotowa inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektu na działkach [...] oraz [...] ani nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie wpływa także na warunki ochrony przeciwpożarowej, nie pozbawia nieruchomości skarżących dostępu do mediów ani też do drogi publicznej. Zasadnie zatem organ ustalił, że sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zabudowania działek będących własnością skarżących. Co więcej za uzasadnione należy uznać także stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym inwestycja na działce [...] w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na wyznaczony przepisami prawa zakres nie tylko zabudowania ale również zagospodarowania nieruchomości skarżących. Skarżące swoje zarzuty kierują również wobec decyzji zatwierdzającej podział dawnej działki o nr [...], z której wydzielono m.in. działkę nr [...], na której prowadzona jest przedmiotowa inwestycja. Jednakże organy trafnie wskazały, że decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości znajduje się poza zakresem działania organu administracji architektoniczno-budowlanej. Brak jest tożsamości przedmiotowej w rozumieniu materialnoprawnym pomiędzy sprawą dotyczącą podziału nieruchomości i sprawą w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. W konsekwencji nie może zostać uwzględniony w niniejszej sprawie pozostaje zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie w drodze postanowienia, że decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] - działki [...] w obrębie [...], na działki: [...], [...], [...] i [...] oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia 28 lutego 2020 roku jest decyzją nieistniejącą w porządku prawnym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie tego wniosku pozostaje poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie. W aktach sprawy brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów na to, aby decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego, korzysta zatem z domniemania prawidłowości w oparciu o zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Odpowiadając jednak na zarzuty skarżących, należy wskazać, iż front działki nr [...] przylegał do drogi publicznej – ul. [...], dlatego też adres tej działki również został ustalony przy ul. [...]. Jednakże nowopowstała działka nr [...] nie sięga do ul. [...]. Przylega natomiast do ulicy [...], co uzasadnia ustalenie adresu tej nieruchomości przy tej ulicy, pomimo że nie stanowi ona drogi publicznej ani też nie jest własnością inwestora. Niezasadny jest zatem podnoszony w skardze zarzut zmiany miejsca położenia wydzielonych działek. Odnośnie zaś podnoszonej przez skarżące argumentacji, iż organy administracji w istocie obciążyły ul. [...] służebnością przejścia i przejazdu na rzecz skarżącego, ponieważ inwestor nie zapewnił dla działki nr [...] dostępu do drogi publicznej, bowiem nie ma tytułu prawnego do poruszania się po prywatnej działce nr [...] (ul. [...]), Sąd w całości podziela stanowisko przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 maja 2023 r., sygn. II OSK 1543/20. Sąd podkreślił, iż drogi wewnętrzne nie są kategorią wewnętrznie jednolitą i ocena możliwości korzystania z dróg wewnętrznych w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej musi być dokonywana in casu. Drogi wewnętrzne mogą mieć różny charakter i w związku z tym mogą się też znacznie różnić w zakresie dostępności. Mogą być drogi wewnętrzne należące do osób fizycznych lub niepublicznych osób prawnych, które są dostępne tylko dla podmiotów wybranych przez zarządcę lub właściciela drogi wewnętrznej. Jednakże może być też tak, że drogi należące do takich podmiotów będą dostępne tak jak drogi publiczne. Przyjęcie zatem prostego założenia, że droga jest "wewnętrzna" a inwestor nie posiada umowy cywilnej na korzystanie z niej, nie jest właściwe. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi, co do zasady, posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Warunek dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną jest spełniony także wówczas, gdy inwestor nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do takiej działki drogowej. Skoro drogi wewnętrzne są prawnie przewidzianym elementem układu drogowego i mogą łączyć się z drogami publicznymi to mogą one także być wskazywane w planach miejscowych jako część systemu komunikacji stanowiącą dostęp do wyznaczonej w planie miejscowym drogi publicznej. W sprawie nie jest kwestionowane, że ulica [...] jest drogą publiczną. Ulica [...] pozostaje natomiast w zarządzie ZDiT w Ł. i jest drogą ogólnodostępną, która to okoliczność została przyznana przez skarżące. Prawidłowo zatem organy uznały, że inwestor zapewnił dostęp terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Niezasadny natomiast okazał się zarzut obciążenia działki [...] służebnością przejścia i przechodu na rzecz D.G.. Podsumowując, skarżące nie wskazały skutecznie przepisu prawa materialnego, w oparciu o który możliwe byłoby wyznaczenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji obejmującego ich nieruchomość. Wskazały na okoliczności faktyczne, które jednak nie mają powiązania z przepisem prawa materialnego pozwalającym uznać, że skarżącym przysługuje interes prawny wywodzący się z tego, że planowana inwestycja będzie wpływać na nieruchomość skarżących ze względu na konkretne uprawnienia do jej zagospodarowania. Zarzuty podnoszone przez skarżące mogą świadczyć natomiast o posiadaniu przez nie interesu faktycznego nie podlegającego jednakże ochronie przez obowiązujące normy prawa. Wobec powyższego, niezasadne okazały się podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 § 1 pkt 2 p.b. poprzez błędne uznanie, że skarżące nie posiadają statusu strony, podczas gdy skarżące są właścicielkami działki przylegającej bezpośrednio do działki [...] oraz posiadają z mocy ustawy prawo do zasiedzenia służebności drogowej ulicy [...] wraz z jej poboczem przylegającym wprost do działki [...], nabytej w drodze zasiedzenia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się kompletny, pozwalający na ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, przy czym wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał wszechstronnej oceny tego materiału. Nie doszło zatem do zarzucanego w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Sąd ustalił, że w zaskarżonej decyzji organ powołał jako podstawę prawną przepis art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu nie obowiązującym w sprawie a następnie przytoczył treść tego przepisu w uzasadnieniu decyzji, co stanowiło naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt 4 oraz § 3 k.p.a. Jednakże, jak to zostało wykazane powyżej, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ dokonał bowiem prawidłowej analizy okoliczności faktycznych sprawy oraz stanu prawnego w oparciu o orzeczenia sądów administracyjnych odnoszące się do interpretacji art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu właściwym w kontrolowanej sprawie, tj. sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw. Na tej podstawie organy zasadnie ustaliły, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów budowy przez D.G. zjazdu z działki [...] i drogi wewnętrznej, należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Poza przedmiotem sprawy pozostają zatem okoliczności związane z ewentualną budową obiektów bez wymaganego pozwolenia na budowę, które (jak podają same skarżące) nie są objęte decyzją Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-XIII.3080.2021 z dnia 17 grudnia 2020 r. Skarżące podnoszą ponadto zarzut naruszenia w postępowaniu zwyczajnym art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.b. w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, wnosząc o stwierdzenie na tej podstawie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-XIII.3080.2021 z dnia 17 grudnia 2020 r. W związku z wnioskami sformułowanymi w skardze należy wskazać, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd administracyjny zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z 20.11.1997 r., SA/Łd 2572/95, LEX nr 32521). W niniejszej sprawie oznacza to, że rozpatrując sprawę legalności decyzji odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania, Sąd nie może oceniać legalności innych ostatecznych decyzji administracyjnych, w tym też decyzji w przedmiocie zatwierdzenia planu podziału nieruchomości ani też rozstrzygać innych kwestii będących poza zaskarżonym rozstrzygnięciem jak żądanie zobowiązania organu do określonych w skardze czynności. Podsumowując należy wskazać, iż organy trafnie ustaliły, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dlatego zasadnie odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.